ဝတၳဳတို ၁၃
တံငါနားနီး
“အိသက္ႏိုင္၊ အိသက္ႏိုင္ ထစမ္း ... ထေတာ့ဆို ... သံုးနာရီေတာင္ ထိုးၿပီ။ ေစ်းႀကိဳသြားရ မယ္ေလ”
“အင္း .... အင္း”
“အိသက္ႏိုင္ .... ငါေျပာေနတာ မၾကားဘူးလား။ ေကာင္မ နင့္ကို ငါ လုပ္လိုက္ ေတာ့မယ္ ေနာ္”
“ေဒါက္ ေဒါက္”
မထားၾကည္၏ လက္ဆစ္မ်ားက အိသက္ႏုိင္ေခါင္းေပၚ အဆက္မျပတ္ က်ေရာက္သြားသည္။
“ထပါၿပီ အေမရဲ႕ ... ၊ အား ... ေတာ္ပါေတာ့”
“ငါ မေျပာခ်င္ဘူးေနာ္ ... အသံမထြက္ခ်င္လို႔ကို မရဘူး။ ႏႈိးရင္ တခြန္းထဲနဲ႔ ထပါလား။ ငါ ... တယ္”
မေျပာခ်င္ဘူးဆိုၿပီး ဆက္လက္ေျပာဆိုေနကာ လက္ျဖင့္ ရြယ္ေနျပန္ေသာေၾကာင့္ အိသက္ႏိုင္ ဇက္ကေလး ပုဝင္သြားသည္။ ဒီအလုပ္ကို အိသက္ႏို္င္ မလုပ္ခ်င္ပါ။ မနက္ သံုးနာရီဆိုတာ ကေလး တေယာက္အတြက္ အိပ္ေကာင္းတုန္း အခ်ိန္ မဟုတ္လား။ သူ႔ေအာက္က ကုလားတို႔ အိပုတ္တို႔ က်ေတာ့ အိပ္လိုက္တာ သိုးလို႔။ သူက အႀကီးဆံုးဆိုေတာ့လည္း မလုပ္ခ်င္ခ်င္ လုပ္ခ်င္ခ်င္ လုပ္ရမည္သာ။ ခါတိုင္းေတာ့ ဒီေစ်းႀကိဳတဲ့ အလုပ္ကို အေမလုပ္ေနက်ေလ။
အခု အေမ့ကိုယ္ဝန္က ရင့္လာၿပီဆိုေတာ့ ေစ်းမႀကိဳႏိုင္ေတာ့။ အိသက္ႏိုင္ရဲ႕ တာဝန္ျဖစ္ၿပီ။ အိသက္ႏိုင္ရဲ႕ အသက္က ေရွ႕လဆို ၁၃ ႏွစ္ တင္းတင္းျပည့္ၿပီ။ အိသက္ႏိုင္ သူမ်ားေတြလို ေက်ာင္းေနလိုလွသည္။ ဒါေပမယ့္ သူက ေက်ာင္းစာမွာ ညံ့ဖ်င္းလွသည္။ စာမလိုက္ႏိုင္တာကို အေၾကာင္းျပလို႔ အေမက သူ႔ကိုဒီႏွစ္ ေက်ာင္းထုတ္ေတာ့မည္။ အေမ့ကိုယ္ဝန္ကလည္း ေရွ႕ ၂ လေလာက္ဆို ေမြးမည္ထင္သည္။ ေရွ႕ ၂လေလာက္ဆို ေမြးမည္ ထင္သည္။
ကိုယ္ဝန္ ...။ “အဘိုးျဖစ္ပါေစ။ ဟုတ္မွာပါ။ အဘိုးပဲ ျဖစ္မွာ။ အဘိုးက အိသက္ႏို္င္ကို ဒီေလာက္ ခ်စ္တာ။ အဘိုးပဲ ျဖစ္ရမွာေပါ့”
အိသက္ႏိုင္ရဲ႕စိတ္ကူး မဆံုးခင္မွာ အေမ့ရဲ႕ လက္ဝါးက အိသက္ႏိုင္ေက်ာျပင္ေပၚသို႔ ျဗန္းကနဲ က်ေရာက္လာသည္။
“ဘာငိုင္ေနျပန္ၿပီလဲ။ အိသက္ႏိုင္ေနာ္။ အျမန္လုပ္ဆို။ ဟိုမွာ နင့္အေဖ ေစာင့္ေနၿပီ။ သြားေတာ့”
မေမ့ကို မလြန္ဆန္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ မ်က္ႏွာ ကပ်ာကယာသစ္ကာ သြားပင္ မတိုက္ႏိုင္ဘဲ အိမ္ေရွ႕ကို ထြက္သြားလိုက္သည္။ ဟုတ္သားပဲ အေဖေတာင္ ေစာင့္ေနၿပီ။
မိုးက တဖြဲဖြဲရြာေနသည္။ အိသက္ႏိုင္ လက္ကို တင္းတင္းပိုက္လ်က္ အေဖ့နားကို တိုးကပ္ လိုက္သည္။ အေဖက စကားတခြန္းမွ မေျပာဘဲ ထီးမိုးေပးရင္း အိသက္ႏိုင္ေဘးက ကပ္လိုက္လာသည္။ ေစ်းႀကိဳကားနား ေရာက္ေတာ့ မမိသိန္းႏွင့့္ မတ႐ုတ္မတို႔က သူ႔ကိုဆီးႀကိဳၾကသည္။ ခဏေနေတာ့ အေဖျပန္သြားသည္။
* * * *
ဒီေစ်းကေလးမွာ ထားၾကည္ေဟ့ ဆိုလ်င္ မသိသူ မရွိ။ ေဂၚဖီထုတ္ကေလး နည္းနည္း၊ င႐ုတ္သီးစိမ္းကေလး၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီးကေလး နည္းနည္း ေရာင္းသည္ ဆိုၿပီး အထင္သြား မေသးလိုက္ႏွင့္။ ဒီေစ်းထဲမွာ သူေပးထားသည့္ အေႂကြးႏွင့္ ကင္းသူမရွိသေလာက္ ရွားသည္။ သူေစ်းေရာင္းတဲ့ ေနရာက ေစ်းထဲက ေစ်းခံုေပၚမွာ က်က်နန မဟုတ္။ အျပင္လမ္းေဘးက ေစ်းတန္းမွာ ပ်ံက်ေရာင္းရတာ။
သို႔ေပမယ့္ အဲဒီေရာင္းေကာင္းတဲ့ တေနရာကို ရဖို႔ တိုက္ပြဲဝင္ရတာဆိုလ်င္ ႀကီးက်ယ္သည္ ထင္မည္။ အခု သူေရာင္းေနတဲ့ ေနရာက အရင္ မွ်စ္သည္ ထားမိ၏ ေနရာျဖစ္သည္။ မွ်စ္သည္ ထားမိ တရက္ ေစ်းေနာက္က်ေတာ့ သူက အဲဒီေနရာမွာ ဆိုင္ အက်အနခင္းကာ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ ေရာင္းေနလိုက္သည္။ ထားမိေရာက္လာေတာ့ ပြဲႀကီးပြဲေကာင္း။ သူတို႔ေစ်းကေလးက လူေတြေျပာတာကေတာ့ အဲဒီေန႔ေလာက္ ၾကည့္ေကာင္းသည့္ပြဲ မႀကံဳဖူးဘူးဆိုပဲ။
ပါးစပ္ႏွင့္ နင္တလံုး ငါတလံုး ေအာ္ဟစ္၊ အ႐ုတၱ အနတၱေတြ ျပစ္ျပစ္ႏွစ္ႏွစ္ ေျပာအၿပီးမွာ လူခ်င္းဝင္ပူးၿပီး နပမ္းလံုးၾကသည္။ ျဖန္ေျဖသူမရွိ၊ ဝင္ဆြဲသူမရွိ။ မထားၾကည္က ထြားထြား ႀကိဳင္းႀကိဳင္း၊ ထားမိက ေသးေသးညႇက္ညႇက္ ဆိုေတာ့ သတၱိခ်င္းတူတာေတာင္ အင္အားခ်င္း မတူ။ ေနာက္ဆံုးမွာ ထားမိ အ႐ႈံးေပးလိုက္သည္။ ဒီလိုႏွင့္ အဲဒီေနရာကို ထားၾကည္ အပိုင္စား ရသြားေတာ့၏။ သူ႔ေနရာကို ဘယ္သူမွ တလက္မေတာင္ မေက်ာ္ရဲၾက။ ထားၾကည္ဆိုလန္႔ပါ့ ဆိုတာေတြ ျဖစ္ကုန္သည္။
* * * *
ဆိုင္ေသးေသးေလးႏွင့္ ကုန္ အနည္းငယ္သာ ေရာင္းေနရေပမယ့္ သူက ဒီေစ်းေလးရဲ႕ ကုန္စိမ္း ဒိုင္ေလ။ ေငြအမ်ားႀကီး မတတ္ႏိုင္သူေတြ အရင္းမရွိသူေတြကို သူက ကုန္ခ်ေပး သည္။ ေရာင္းၿပီး မွေပး။ ေန႔ျပန္တိုးလည္း ေခ်းသည္။ သူ႔ကုိေပးရမယ့္သူက ေပးရမည့္ အတိုင္းအတာကို ေပးရမည့္ အခ်ိန္မွာ မေပးလို႔ကေတာ့ ရပ္ကြက္ပ်က္ၿပီသာ မွတ္ေတာ့။
ဒါေတြေၾကာင့္လည္း ထားၾကည္ဆို ဒီေစ်းထဲက လူအမ်ားက မဆက္ဆံခ်င္လို႔လည္းမရ၊ ဆက္ဆံျပန္ေတာ့လည္း လန္႔ေနၾကရသည္။
* * * *
အိသက္ႏိုင္ကို ေမြးၿပီး တပတ္ေလာက္ပဲ ရွိေသးသည္။ မထားၾကည္ႏွင့္ ကိုသိန္းႏိုင္တို႔ အႀကီး အက်ယ္ရန္ျဖစ္ကာ ကိုသိန္းႏိုင္အိမ္ေပၚက ဆင္းသြားသည္။ အဲဒီမွာ မထားၾကည္က ရက္သမီး ေလးသာရွိေသးေသာ ကေလးကို အမိႈက္ပံုနားမွာ သြားပစ္ထားလိုက္သည္။ အဲဒီလို မထားၾကည္ ....။
ကိုသိန္းႏိုင္၏ အေဖ အိသက္ႏိုင္၏ အဖိုးက ဒီသတင္းကို ၾကားေတာ့ အတင္းမရမက ေမးျမန္းၿပီး ကေလးရွာပံုေတာ္ ဖြင့္ရသည္။ မဂၤလာဒံု အမႈိက္ပံုဆိုလို႔ မဂၤလာဒံုက ရွိရွိသမွ် အမိႈက္ပံုေတြကို လိုက္ရွာေတာ့ တေနရာမွာ သြားေတြ႕သည္။ ကေလးကို ဗိုလ္မႉးတေယာက္က ေမြးစားေတာ့ မည္ဆိုေသာေၾကာင့္ ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္ျဖင့္ ျပန္ေခၚခဲ့ရ၏။
အဲဒီကတည္းက အိသက္ႏိုင္ အေမဆီျပန္မေရာက္ေတာ့။ ကိုသိန္းႏိုင္ႏွင့္ မထားၾကည္ ျပန္ အဆင္ေျပၿပီး အငယ္ ၂ ေကာင္ေမြးသည္အထိ အိသက္ႏိုင္ အဘိုးမွ အဘိုး။ အဘိုးလက္ေပၚ တြင္ ႀကီးကာ အဘိုးရဲ႕ ပုဆိုးစကိုဆြဲလို႔ အဘိုးသြားရာေနာက္ တေကာက္ေကာက္ ပါခဲ့သည္။
အိသက္ႏိုင္ ေက်ာင္းေနေတာ့ အဘိုးလည္း အသက္ႀကီးလွၿပီ။ အဘိုး၏ သားသမီးမ်ား ျဖစ္ၾကေသာ ကိုသိန္းႏိုင္၏ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမမ်ားက အဘိုးပင္ပန္းလွသည္ ဆိုကာ အိသက္ႏိုင္ကို သူ႔မိဘမ်ားဆီ ျပန္ပို႔သည္။
ခုနစ္ႏွစ္အရြယ္ ကေလးငယ္ေလးက ဒဂံုေတာင္မွ သဃၤန္းကၽြန္း အဘိုးအိမ္ကို ေရာက္ေအာင္ ျပန္ေျပးလာသည္။ အဲဒီကတည္းက ဒီေျမးႏွင့္ ဒီအဘိုးကို ခြဲမရမွန္း အားလံုး သေဘာေပါက္ လိုက္ၾကသည္။
* * *
ကိုသိန္းႏိုင္အေၾကာင္းကလည္း မေျပာလို႔ မျဖစ္။ မထားၾကည္ ပါးစပ္ဆိုးသေလာက္၊ စ႐ိုက္ ၾကမ္းသေလာက္ ကိုသိန္းႏိုင္က အံ့ၾသစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ သိမ္ေမြ႕ႏူးညံ့လွ၏။ သူတို႔ ၂ ေယာက္ ဘယ္လိုညားသလဲ ဆိုေတာ့ ဖူးစာလို႔ပဲ ေျပာရမည္ထင္သည္။ ကိုသိန္းႏိုင္ ကံေကာင္းသည္။ မယားျဖစ္သူက အလြန္ခ်စ္သည္။ မ်က္ႏွာ ႏုႏုဖတ္ဖတ္ကေလးႏွင့္၊ အိမ္ကမ်ား ထြက္သြားၿပီဆိုလ်င္ လူပ်ိဳေလးလား ထင္ရေအာင္ သန္႔ျပန္႔လို႔ ေနသည္။
ဘာအလုပ္မွ လုပ္စရာမလို။ မလိုေလာက္ေအာင္လည္း မထားၾကည္က စီးပြားအရွာေကာင္းသည္ေလ။ မထားၾကည္ကေတာ့ ဒီလို ေယာက်္ားေခ်ာေခ်ာရထားတာကို ဂုဏ္ယူလို႔မဆံုး။ သဝန္တိုလိုက္ရတာကလည္း အေမာ။ အရိပ္ၾကည့္လို႔ မဝ။ မိန္းမကိစၥကလြဲလ်င္ ကိုသိန္းႏိုင္ ဘာလုပ္လုပ္ ခြင့္လႊတ္သည္။
ကိုသိန္းႏိုင္ကလည္း ေတာ္ပါသည္။ မိန္းမကိစၥရွင္းသည္။ ေဆးလိပ္၊ အရက္ လံုးဝမေသာက္။ တခုပဲ သူ႔ဝါသနာက ေလာင္းကစား။ ဒါလည္း ဖဲ႐ိုက္တာမ်ိဳးမဟုတ္။ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ အာေပါင္အာရင္းသန္သန္ႏွင့္ ေဆြးေႏြးမည္။ အတိတ္ေပးသူမ်ားေနာက္ လိုက္မည္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ဝါသနာ ဤမွ်သာ။ ပိုက္ဆံကုန္ေတာ့ မယားဆီက ေတာင္းမည္ေပါ့။
ဒီလိုႏွင့္ သူတို႔ လင္မယား တေန႔တေန႔ အဆင္ေခ်ာလို႔။
* * * *
အဘိုးဆံုးၿပီဆိုေတာ့ အိသက္ႏိုင္အတြက္ ကမၻာပ်က္ၿပီ။ သူ႔မွာ အားကိုရာမဲ့ၿပီေပါ့။ သူ႔ကို ေစာင့္ေရွာက္သူ၊ ကာကြယ္သူ အဘိုးမရွိေတာ့ၿပီ။ အဘိုးရွိစဥ္က အိသက္ႏိုင္ ဘာလုပ္လုပ္ တင့္တယ္သည္။ အိသက္ႏိုင္ကို ဘယ္သူကမွ မဆူရဲ၊ မ႐ိုက္ရဲ။ ေရွ႕မွာ အဘိုးရွိေနသည္ေလ။ ခုေတာ့ အိသက္ႏိုင္ မ်က္ႏွာငယ္လွသည္။
သူ႔မွာ ေနစရာ ေနရာမရွိ။ ဦးေလး၊ အေဒၚ လူပ်ိဳ အပ်ိဳမ်ားကလည္း သူ႔ကို ဆက္လက္မခံလို ၾကေတာ့။ ဒီေတာ့ သူ႔အေမအိမ္ျပန္႐ံုေပါ့။ ကိုသိန္းႏိုင္ကေတာ့ အပူအပင္ ကင္းသူပီပီ ဘာမွ မေျပာ။ အိသက္ႏိုင္ျပန္လာမယ္ ဆိုလည္းလာေပါ့။
မထားၾကည္ကေတာ့ အိသက္ႏိုင္ကို ၾကည့္မရ။ အိသက္ႏိုင္ကို ေပ်ာ့သည္ဟု အၿမဲႀကိမ္းသည္။
“အငယ္မ အိပုတ္ကမွ ငါ့သမီး။ ငါနဲ႔ တပံုစံတည္းပဲ။ သြက္မွသြက္။ လည္လိုက္တာလည္း မႊတ္ ေနတာ။ အိသက္ႏုိင္က ငတံုးမ။ သူမ်ားလုပ္သမွ် ခံခဲ့မယ့္ေကာင္မ”
အဲဒီလို အၿမဲေျပာတတ္သည္။ အိသက္ႏိုင္ကလည္း သူ႔အေမကို ၾကည့္မရပါ။ အဘိုးႏွင့္ အေဖ ဘက္မွ ဦးေလး၊ အေဒၚမ်ားႏွင့္ ႀကီးျပင္းခဲ့ရေသာေၾကာင့္ အိသက္ႏိုင္က ႏူးညံ့သည္။ သိမ္ေမြ႕ သည္။ သူ႔အေမေျပာသည့္ စကားမ်ားက သူ႔အတြက္ ထူးဆန္းေနသည္။ မထားၾကည္တို႔က တေယာက္ႏွင့္ တေယာက္ လွမ္းႏႈတ္ဆက္တာေတာင္ အဆဲေလးႏွင့္။ အိသက္ႏိုင္ နားရွက္ လွသည္။ အငယ္ႏွစ္ေကာင္ကလည္း ဆဲလိုက္သည္မွာ မိုးကို မႊန္လို႔။ အဲဒါကို အေမလုပ္သူက ဘာမွ မေျပာ။ သေဘာက်ေနသည္။ အငယ္ ႏွစ္ေကာင္မ်ား ကစားရာက သူမ်ားကိုႏိုင္လာ သည္ ဆိုလ်င္ သူမ်ားမိဘႏွင့္ ဆီးရန္ျဖစ္ၿပီး သူ႔သားႏွင့္ သမီးတို႔အတြက္ ဂုဏ္ယူေနတတ္သည္။ သူ႔အေမကို သူနားမလည္။
အဘိုးကိုလြမ္းသည္။ အဘိုးကိုေတာ့ အေမကေၾကာက္၏။ အဘိုးက မထားၾကည္ထက္ ၂ ဆ ၾကမ္းျပ၊ ရမ္းျပ၊ ဆဲျပႏိုင္သည္ေလ။ အဘိုးရွိစဥ္က မထားၾကည္ အိသက္ႏိုင္ကို လက္ဖ်ားႏွင့္ ေတာင္ တို႔ခြင့္မရ။ အခုေတာ့ သူ အ႐ိုက္မခံရသည့္ ေန႔မရွိ။ အေဖ့ေရွ႕မွာေတာ့ သိပ္ မ႐ိုက္ပါ။ ဒါေပမယ့္ အေဖကလည္း အိမ္မွာတေနကုန္ မရွိပါ။ မနက္မိုးလင္းတာႏွင့္ အေမ့ဆီက ပိုက္ဆံ ေတာင္းၿပီး ထြက္သြားလိုက္တာ ညဘက္ အိသက္ႏိုင္တုိ႔ အိပ္ေမာက်ေနခ်ိန္မွ ျပန္လာတတ္သည္။ တခါတေလေတာ့ ေန႔ခင္းဘက္ ျပန္လာပါသည္။ အဲဒီေန႔မ်ိဳးဆို မထားၾကည္တို႔ ေပ်ာ္လို႔ မဆံုး တၿပံဳးၿပံဳးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို ေန႔မ်ိဳးက ကိုသိန္းႏိုင္ ပိုက္ဆံ အေရးတႀကီး လိုေသာ ေန႔။
“ထားၾကည္ ငါ့ ပိုက္ဆံ ၂ ေသာင္းေလာက္ ေပးစမ္း”
“ဘာလို႔ ေပးရမွာလဲ။ နင့္မယားငယ္ သြားေပးမလို႔လား”
“အပိုေတြ ေျပာမေနနဲ႔ဟာ။ ေပးမွာလား မေပးဘူးလား”
“မေပးဘူး ဆိုရင္ေကာ”
“ရတယ္ေလ”
အဲဒီလိုေျပာၿပီး ကိုသိန္းႏိုင္က အျပင္ျပန္ထြက္ဖို႔ ျပင္လ်င္ မထားၾကည္ မေနတတ္ေတာ့။
“ဘယ္သြားမလို႔လဲ။ ေရာ့ ေရာ့။ ဒီမွာ လာယူ။ တကတည္း ပိုက္ဆံလိုခ်င္တဲ့သူကပဲ စိတ္ ဆိုးရေသးတယ္” ဆိုၿပီး မထားၾကည္ ပိုက္ဆံထုတ္ေပးရၿပီ။
“ဟဲ့ ေနာက္ေဖးမွာ ၾကက္သားျပဳတ္ေၾကာ္ရွိတယ္။ ထမင္းစားသြားဦး”
အဲဒီလိုနဲ႔ မထားၾကည္က ကိုသိန္းႏိုင္ကို ေခ်ာ့ရသည္။ ဒါမိ်ဳးက သူတို႔အိမ္မွာ မၾကာခဏျဖစ္ ေနက်။ အိသက္ႏိုင္ကေတာ့ အဲဒီလို အခါမ်ိဳးမွာ အေမ့ကို သနားသလို ျဖစ္မိသည္။ ဒါေပမယ့္ အေမ့ရဲ႕ ခ်ိဳသာမႈမ်ားက အေဖအျပင္ျပန္ထြက္သြားသည္ႏွင့္ ၾကက္ေပ်ာက္ ငွက္ေပ်ာက္။ အေဖကလည္း အေမ့စ႐ိုက္ကို စိတ္ပ်က္ေနပံုရ၏။ ဒါေၾကာင့္လည္း တေနကုန္ သူ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ၿပီး ေလွ်ာက္သြားေနတာလို႔ ထင္သည္။ အိမ္မွာကလည္း ေနခ်င္စရာမွ မရွိဘဲေလ။
မထားၾကည္တို႔ ေမာင္ႏွမ အားလံုးက ေစ်းသည္ေတြ။ ငါးေရာင္းသူက ေရာင္း။ ပန္းေရာင္း သူက ေရာင္း။ ရာသီေပၚ သီးႏွံေရာင္းသူက ေရာင္းသည္။ အားလံုး၏ စ႐ုိက္က တပံုစံတည္း။ မထားၾကည္တို႔ အိမ္က ေစ်းနားမွာ ဆိုေတာ့ မနက္ေစ်းထြက္ၿပီး ညေနခင္း ေစ်းျပန္မထြက္ ခင္မွာ သူတို႔ အားလံုး မထားၾကည္တို႔ အိမ္မွာ လာနားၾကသည္။ ႂကြက္ႂကြက္ညံေနေသာ စကားသံမ်ားၾကားမွာ အဆဲေလးမ်ားက ႀကိဳၾကားႀကိဳၾကား သာယာေနတတ္၏။
အဲဒီလို ေနရာမ်ိဳးမွာ ကိုသိန္းႏိုင္ မေျပာႏွင့္ အိသက္ႏိုင္တို႔လို ကေလးပင္ မေနခ်င္။ စကားေတြ ေဖာင္ၿပီးရင္ေတာ့ အိပ္ၾကၿပီ။ မနက္အေစာႀကီး ထထားရတာ ဆိုေတာ့ အားလံုး ကုလားေသ ကုလားေမာ၊ ပိုးလိုး ပက္လက္၊ ဟိုတေယာက္ သည္တေယာက္။ သူစိမ္းတေယာက္မ်ား ဝင္လာလ်င္ အမွန္ပင္စိတ္ပ်က္စရာ။
အေမ ကိုယ္ဝန္ရွိၿပီဆိုေတာ့ အိသက္ႏိုင္ ေပ်ာ္လိုက္သည္မွာ ဆိုဖြယ္ရာမရွိ။ အေမ ကိုယ္ဝန္ ရွိလို႔ ေပ်ာ္ျခင္း မဟုတ္ပါ။ အေမ့ဗိုက္ထဲက ကေလးကို အဘိုးဝင္စားတာဟု ေျပာၾက ေသာေၾကာင့္ သူေပ်ာ္သည္။
“ေသခ်ာတယ္။ ဒါ ဦးဝင္းၾကည္ပဲ။ ဦးဝင္းၾကည္က သူ႔ေျမးကို သိပ္ခ်စ္တာ။ ဘယ္မွသြားမွာ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ေျမးဆီပဲ လာမွာ”
အဲဒီလို ထင္ေၾကးေတြ ေပးၾကေတာ့ အိသက္ႏိုင္တေယာက္ စိတ္ညစ္တာေတြ ခဏေမ့ေလ်ာ့ သြားသည္။ ညတိုင္းလည္း ဆုေတာင္းလိုက္ရတာ အေမာ။ အေမ့ဗိုက္ထဲက ကေလးေလးဟာ တကယ္ပဲ အဘိုးျဖစ္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းသည္။ အဲဒီေတာ့မွ အေမ့ကို ႏိုင္တဲ့သူေပၚလာမွာ ေလ။
အဘိုးက အိသက္ႏိုင္ကို ဘယ္သူ႔အထိမွ ခံတာမဟုတ္ဘူး မဟုတ္လား။ အိသက္ႏိုင္ ကိုယ့္ အေတြးနဲ႔ကိုယ္ ေပ်ာ္လြန္းလို႔ အလုပ္လုပ္ရတာကို ပင္ပမ္းသည္ မထင္ေတာ့။ အေမ့ ကိုယ္ဝန္ ရင့္လာေလ အိသက္ႏိုင္ပင္ပမ္းေလ ျဖစ္သည္။ ခါတိုင္းဆို အေမက မနက္ေစ်းေကာ ညေနေစ်းပါ ထြက္သည္။ ခုေတာ့ အေမက မနက္ေစ်းပဲ ထြက္ႏိုင္ေတာ့သည္။ ညေနေစ်းကို အိသက္ႏိုင္ တေယာက္တည္း ထြက္ရသည္။ ေစ်းေရာင္းရာက ျပန္လာလို႔ ဝင္ေငြ စံခ်ိန္ မမီ လို႔ကေတာ့ ေသဖို႔သာ ျပင္ ဆိုတာမ်ိဳး။
တကယ္ေတာ့ အိသက္ႏုိင္ ေစ်းေရာင္းရတာ ေပ်ာ္စ ျပဳေနၿပီ။ ကုန္စိမ္းက အျမတ္မ်ားသည္။ မထားၾကည္ တေန႔ ေစ်းမထြက္ရ မေနႏိုင္တာလည္း မဆန္းလွ။ အိပုတ္ေလး ေမြးတုန္းကမ်ား ေမြးၿပီး တပတ္ ဆယ္ရက္ႏွင့္ ကေလးေစ်းဗန္းထဲခ်သိပ္၊ ေစ်းေရာင္းထြက္ခဲ့တာ။ ဒါေၾကာင့္ သူက အခု အိသက္ႏိုင္ကို အေသအေၾက ေမာင္းေနျခင္းျဖစ္သည္။
ဒါမွ သူေမြးဖြားေနခ်ိန္မွာ အရွိန္မပ်က္ ဆိုင္ထြက္ႏိုင္မွာ မဟုတ္လား။ ဒီၾကားထဲ ေန႔ျပန္တိုးကိစၥေတြ၊ ကုန္ခ် ေငြယူ ကိစၥေတြကိုလည္း သင္ရသည္။ ဒညင္းသီး၊ သရက္သီး၊ ဒူးရင္းသီးမ်ားကို ၾကည့္တတ္ေအာင္ သင္ေပးရသည္။ အိသက္ႏိုင္ေတာင္ အေတာ္ ကၽြမ္းက်င္ ေနၿပီ။
“အဘြားေရ ... ေဂၚဖီထုပ္ေတြ တထုပ္မွ ခုနစ္ဆယ္ပဲ ေပး။ ယူသြားပါ အဘြားရဲ႕။ သမီးက အဘြားမို႔လို႔ ေပးတာေနာ္”
“ခရမ္းခ်ဥ္သီးလား။ သံုးဆယ္သား တရာနဲ႔ ယူသြားေတာ့။ ေရာ့ အစ္မ၊ င႐ုပ္သီးစိမ္းပါ အဆစ္ ထည့္ေပးလိုက္မယ္။ မနက္ခင္းဆို မရဘူး အစ္မရဲ႕”
အဲဒီလိုေတြေျပာတတ္၊ ေရာင္းတတ္ေနၿပီ။ ႐ုပ္ကေလး သနားကမားနဲ႔ ကေလးသာသာ အရြယ္ ကေလးမို႔ ခ်စ္ၿပီး၊ သနားၿပီး ဝယ္သြားၾကတာ မ်ားသည္။ အလုပ္က သင္သည္ပဲ ေျပာေျပာ ေရာင္းအား ေကာင္းလာေတာ့ အိသက္ႏုိင္ ေစ်းမွာ ေပ်ာ္တတ္လာၿပီ ျဖစ္၏။
မထားၾကည္ ဗိုက္နာေတာ့ နာေနသည့္ၾကားက သူ႔သမီးကိုမွာသည္။
“အိသက္ႏိုင္။ ငါ့လာမၾကည့္နဲ႔ သိလား။ ေစ်းေရာင္းမပ်က္ေစနဲ႔ေနာ္။ အား ... ေအာင္မယ္ေလး .. ဟဲ့ ဟိုေကာင္မေတြဆီလည္း ကၽြတ္ ကၽြတ္ ေႂကြးမွန္မွန္ သြားေတာင္းဦး။ အား ... နာလိုက္တာ။ ကၽြတ္ကၽြတ္”
အဲဒီလိုနဲ႔ ေဆး႐ံုသာ ထြက္သြားသည္။ ကိုသိန္းႏိုင္က အနားမွာမရွိ။ ေနာက္မွ ကုလားကို လိုက္ရွာခိုင္းၿပီး လိုက္သြားခိုင္းရ၏။
မထားၾကည္ အသက္က ေလးဆယ္ သီသီ စြန္းေနၿပီဆိုေတာ့ ႐ိုး႐ုိးေမြးဖို႔ အားမျပည့္။ ဗိုက္ခြဲ ေမြးလိုက္ရသည္။ အေမက မလာပါနဲ႔ ေျပာထားေသာ္လည္း အိသက္ႏိုင္ မေနႏိုင္။ ေန႔လည္ အားတဲ့ အခ်ိန္ တေရးမအိပ္ဘဲ အေမ့ဆီသြားသည္။ အေမက သူတို႔အတြက္ ညီမေလး တေယာက္ ေမြးေပးထားသည္။
“ေရာ့ ... အေမ ဒါက ေန႔ျပန္တိုးေတြေကာက္ထားတာ။ ဒါက ကုန္စိမ္းေႂကြးေတြ။ ေဒၚတ႐ုတ္မ ကေတာ့ မနက္ျဖန္မွ ယူပါတဲ့။ က်န္တာေတာ့ အကုန္ရခဲ့တယ္။ သမီး မေန႔ညေနက ေရာင္းထားတာလည္း သံုးေထာင္ရတယ္”
“ေအး ေအး”
မထားၾကည္ ဒီေလာက္ပဲ ျပန္ေျပာႏုိင္သည္။ အားက သိပ္မရွိခ်င္ေသး။ အိသက္ႏိုင္ သူ႔အေမ ကို ၾကည့္ၿပီး စိတ္မေကာင္း။ ခါတိုင္း ေဒၚတ႐ုတ္မက မေပးလိုက္ဘူးဆိုတာႏွင့္ ေဒါက္ကနဲ သူ႔ေခါင္းကို ေခါက္ၿပီးသား။
မထားၾကည္ အိသက္ႏိုင္ကို ၾကည့္ၿပီး ဝမ္းနည္းလာသည္။ ဒီသမီးအေပၚ သူ အေတာ္ ဆိုးမိခဲ့သည္ေလ။ ခုေတာ့ ဒီသမီးကိုပဲ အားကိုးေနရၿပီ။ ကိုသိန္းႏိုင္ကေတာ့ အနားမွာမရွိ။ အိသက္ ႏုိင္၏ လက္ကေလးကို သူ႔လက္ျဖင့္ ဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။ အိသက္ႏိုင္ သူ႔အေမကို တအံ့ တၾသ ၾကည့္မိ၏။ ၾကည့္စမ္း သူ႔အေမရဲ႕ မ်က္ဝန္းမွာ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ...။
သူ႔ညီမေလးဟာ အဘိုး ဟုတ္သလား၊ မဟုတ္ဘူးလား သူ မဆံုးျဖတ္တတ္ပါ။ ေျပာဖို႔ သိပ္ ငယ္ေသးသည္ထင္သည္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အိသက္ႏုိင္ သူ႔အေမကို သနားသည္။ သူ႔ ခမ်ာ ကေလးေမြးထားလို႔ အားငယ္ေနခ်ိန္ အနားမွာ ဘယ္သူမွ မရွိ။ သူလည္း ေနမေပးႏိုင္။ ညေန ေစ်းထြက္ရဦးမည္။
အေမ့ေပၚမွာ အႏိုင္ယူခ်င္စိတ္ေတြ ၾကက္ေပ်ာက္ ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္ကုန္ၿပီ။ ဒီညီမေလးဟာ အဘိုး ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ သူ႔အတြက္ သိပ္ အေရးမႀကီးေတာ့။ သူ ေစ်းေရာင္းေကာင္းမွ ျဖစ္မည္။
* * *
ဒီတခါေတာ့ မထားၾကည္ သိပ္မေပေတာ့။ အိမ္ထဲမွာ ၄၅ ရက္ ျပည့္ေအာင္ေနသည္။ သူ အိမ္ထဲေနစဥ္အတြင္း အိသက္ႏိုင္က အကြက္ေစ့စြာ လႈပ္ရွားထားသည္။ စိတ္ေအးလက္ေအး နားမည္ဆိုက နားႏိုင္ေသာ္လည္း ေစ်းထြက္ခ်င္သည့္ အာသီသေၾကာင့္ ၄၅ ရက္ ျပည့္တာႏွင့္ ကေလးပိုက္ၿပီး အိသက္ႏိုင္ရွိရာ ဆိုင္သို႔ ထြက္ခဲ့သည္။ ဆိုင္ရွိရာ လမ္းကေလးကို မခ်ိဳးေကြ႕မီ ထိပ္မွာပင္ ဆူညံသံမ်ားကို ၾကားလိုက္ရသည္။
“လူပါးမဝနဲ႔ ေကာင္မ။ ဘာမွတ္လဲ။ ပါးက်ိဳးသြားမယ္။ ဒီမွာ ကေလးဆိုၿပီး အႏိုင္က်င့္မယ္ မႀကံနဲ႔။ က်ဳပ္ ထားၾကည္ရဲ႕ သမီးေတာ့ သိရဲ႕လား။ ဘယ္သူ႔မွကို မေၾကာက္လို႔ တေယာက္တည္း ေစ်းလာထြက္ေနတာ”
“ေအာင္မယ္ေလး ... ေအာင္မယ္ေလး။ လက္ေတာင့္ေလာက္ေလးက ၾကည့္စမ္း။ လာ နင္နဲ႔ငါ ခ်မလား။ နင့္အေမမေျပာနဲ႔ နင္တို႔ တေဆြလံုး တမ်ိဳးလံုး မေၾကာက္ဘူးေဟ့ သိၿပီလား”
ေအာ္ဟစ္ရန္ျဖစ္ရာ ေနရာသို႔ မထားၾကည္ ေစြ႕ကနဲ ေရာက္သြားသည္။ ၿပီးေတာ့ အိသက္ႏုိင္နဲ႔ ရန္ျဖစ္ေနေသာ ပဲပင္ေပါက္သည္မဘက္ကို လွည့္ကာ အားေနေသာ လက္ျဖင့္ ပါးကို ေဖ်ာင္း ကနဲ ေဆာ္ထည့္လိုက္သည္။ ပဲပင္ေပါက္သည္က အံ့ၾသတႀကီးျဖင့္ ...
“ဟင္ ... အစ္မ ... မထားၾကည္”
“ေအး ... ငါပဲ ... ဒီမွာ ငါ့သမီးကို ဗိုလ္က်မယ္ မႀကံနဲ႔။ အဲဒါ အျမည္းပဲ ရွိေသးတယ္ မွတ္ထား”
“မဟုတ္ရပါဘူး အစ္မရယ္။ က်မက ဗိုလ္က်တာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူက ဗိုလ္က်တာပါ။ က်မေန ရာကို တေတာင္ေလာက္ ခိုးထားတာ မေတြ႕ဘူးလား”
“ေအာင္မာ။ ငါ့သမီးကိုမ်ား နင္က သူခိုး ယိုးခ်င္ေသးတယ္ ဟုတ္လား။ ေကာင္မေတြ ငါမရွိတုန္း @*^#!+”
တရစပ္ ထြက္ေပၚလာေသာ မထားၾကည္၏ ပါးစပ္ က်ည္ဆံမ်ားေၾကာင့္ ပဲပင္ေပါက္သည္ ၿငိမ္ကုတ္သြားသည္။ မထားၾကည္က ကေလးကို ျပင္ခ်ီၿပီး အိသက္ႏိုင္ေဘးတြင္ ေစြ႕ကနဲ ဝင္ ထိုင္လိုက္သည္။ မ်က္ႏွာကို ခ်ီၿပီး ကေလးႏို႔ထိုင္တိုက္ကာ သူ႔သမီးအတြက္ ဂုဏ္ယူမဆံုး ျဖစ္ေန၏။
“ဒါမွ ငါ့သမီး” လို႔လည္း ပါးစပ္က ေျပာလိုက္ေသးသည္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အိသက္ႏိုင္က ပဲပင္ ေပါက္သည္ဘက္ကို မ်က္ေစာင္းတခ်က္ လွည့္ထိုးကာ လည္ပင္းေလးကို ဆန္႔ထုတ္ၿပီး ေအာ္လိုက္သည္။
“ေဂၚဖီထုပ္ေတြ၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေတြ လတ္တယ္ေနာ္၊ လတ္တယ္။ ပုပ္ေနတဲ့ ပဲပင္ေပါက္ေတြကို အေကာင္းဆိုၿပီး ညာေရာင္းေနတာ မဟုတ္ဘူး”
ၿပီးေတာ့ မတိုင္ပင္ဘဲ သူတို႔ သားအမိ ၂ ေယာက္ တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္ကာ အားရ ပါးရ ေအာ္ရယ္လိုက္ၾကသည္။ အဲဒီေန႔က မထားၾကည္ သူ႔သမီးႀကီးကို အ႐ိုက္အရာ လႊဲေျပာင္း ေပးအပ္တဲ့ေန႔။ အိသက္ႏိုင္ သူ႔အဘိုးကို ေမ့ေလ်ာ့ေနမိေသာ ေန႔လည္း ျဖစ္သည္။
Monday, October 13, 2008 | Labels: ဝတၳဳတို | 5 Comments
tag4
အခ်စ္ပါ။
Saturday, October 11, 2008 | Labels: tag | 2 Comments
tag 3
*
Wednesday, October 08, 2008 | Labels: tag | 2 Comments
စာနယ္ဇင္းသမားဘဝ ကေမာက္ကမ ၁
က်မဘေလာ့ကေလးကို ျပင္လိုက္ၿပီ ..။ တကယ့္ကို ၾကည့္မဝေအာင္ပါပဲ (ကိုယ့္ဖာသာ ျဖစ္ေနတာမ်ား ေျပာပါတယ္)။ ေမာင္ေလး တေယာက္က ျပင္ေပးတာပါ။ သူက ဘယ္တုန္းထဲက အျမင္မေတာ္ ျဖစ္ေနတယ္ မသိဘူး။ က်မကလည္း ဘယ္သူမ်ား လုပ္ေပး ပါ့မလဲလို႔ စကားေခၚရတာ အေမာဆိုေတာ့ ေနာက္ဆံုး သူက ေဗာ္လန္တီယာ လုပ္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ မယ္က်ိဳင္းတုပ္ ျဖစ္ သြားပါတယ္။ စစခ်င္းသူက ဘေလာ့ ေခါင္းစဥ္ ေအာက္မွာ “ႀကိဳဆိုပါ၏” လို႔ ေရးထားေသးတာ။ က်မက အဲဒါေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔ဟာ ၿမိဳ႕အဝင္ ဆိုင္းဘုတ္နဲ႔ တူေနၿပီဆိုလို႔ ျပန္ေျပာင္းေပးရွာတယ္။ က်မဘေလာ့ အသစ္ကေလး စဖြင့္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ ဘာေရးတင္ရင္ ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားေတာ့ ဘေလာ့ကို ျပင္ေပးတဲ့ ေမာင္ေလးအတြက္လည္း အမွတ္တရ ျဖစ္ရေအာင္ “ေရာ့ကာႀကီးတေယာက္နဲ႔ အင္တာဗ်ဴးတုန္းက” အျဖစ္အပ်က္ကေလး တင္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္ (သူက လည္း ေရာ့ကာဆိုေတာ့ကာ .. :D)။ ပထမ သူ႔ဘေလာ့ မွာ တင္ဖို႔ ဒီပို႔စ္ကို လက္ေဆာင္ေပးတာပါ။ သူက အစ္မပဲတင္လိုက္ပါဆိုေတာ့ ဒုတိယံမိ မယ္က်ိဳင္းတုပ္ ျဖစ္သြားျပန္တယ္။ ဒီပို႔စ္က က်မရဲ႕ စာနယ္ဇင္းသမားဘဝ ျဖတ္သန္းမႈထဲက ျဖစ္ရပ္တခုမို႔ “စာနယ္ဇင္းသမားဘဝ ကေမာက္ကမ” ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ထည့္လိုက္ ပါမယ္။ ကေမာက္ကမ ဆိုတဲ့အတိုင္း က်မေရးမွာေတြက ေရွ႕ေရာက္လိုက္ ေနာက္ေရာက္လိုက္ ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ေနပါမယ္။ တကယ့္အျဖစ္မွန္ ေတြေရးတဲ့အခါမွာ တခ်ိဳ႕ စိတ္ကသိကေအာင့္ ျဖစ္စရာကေလးေတြ ျပန္ပါလာရင္ က်မကို နားလည္ေပးဖို႔ ႀကိဳတင္ေတာင္းပန္ပါတယ္။ က်မ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မုန္းလို႔၊ နာေစလိုလို႔ ေရးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ က်မရဲ႕ စာနယ္ဇင္းသမား ဘဝမွာ ပါဝင္ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေတြအျဖစ္ အဲဒီလူေတြ အားလံုးကို ဒီေနရာကေန ေက်းဇူးတင္ေနမွာပါ။ ဘေလာ့ကေလးကို ျပင္ေပးတဲ့ ေမာင္ေလး Fresh up ကိုလည္း အထူး ေက်းဇူးတင္ရွိရင္းနဲ႔ ေနာက္ထပ္ ေက်းဇူးတင္ထိုက္သူအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာလိုပါတယ္ (အကယ္ဒမီေပးပြဲမွာ ေက်းဇူးတင္စကား ေျပာသလို ျဖစ္ေနၿပီလားမသိ :P)။
သားေကာင္ နဲ႔အတူ ေက်ာက္တန္းေလွဆိပ္မွာ
ေက်ာက္တန္းေရလယ္ဘုရားကိုကူးတဲ့ ကူးတို႔ဆိပ္ကုိေရာက္ေတာ့ အဲဒီနားမွာရွိတဲ့ လက္ဘက္ရည္ဆို္င္ မွန္သမွ် ရာစုသစ္အေခြကို ဖြင့္ထားတယ္။
“ဟုိးအေဝးက ႏွင္းေတြက်ဆဲပဲ ... ဒီအခ်ိန္ေတြဆို သူေရာက္လာ ...”
မ်ိဳးႀကီးရဲ႕အသံက လြင့္ပ်ံ႕လို႔ ...။ တေယာက္ကေမးလိုက္တယ္။ မယံုမရဲနဲ႔ “ဟုတ္ရဲ႕လားဟာ” တဲ့။ က်မက “ေသခ်ာပါတယ္ဟ” လို႔သာ ျပန္ေျဖရ ... စိတ္ကေတာ့ သိပ္မယံုရဲေသးဘူး။
ဟုတ္တယ္ေလ။ ဘယ္သူက ယံုပါ့မလဲ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ နာမည္အလြန္ကို ႀကီးေနၿပီျဖစ္တဲ့ အဆိုေတာ္ေလးျဖဴနဲ႔ ခ်ိန္းထားတယ္။ ဘယ္နားမွာလဲ ဆိုေတာ့ ေက်ာက္တန္းေလွဆိပ္မွာ။ က်မေျပာတာကို ယံုၿပီးလိုက္လာတဲ့ ေကာင္ေတြ မယံုတာ မလြန္ဘူး မဟုတ္လား။ က်မ အဲဒီမနက္ခင္းက ကိုေလးျဖဴနဲ႔ တကယ္ကို ဖုန္းေျပာခဲ့တာပါ။ ကိုေလးျဖဴကလည္း ေက်ာက္တန္းကို ေဆြမ်ိဳးေတြ (သူေျပာေျပာေနက် ေဆြမ်ိဳးေတြ ဟုတ္ မဟုတ္ေတာ့ မသိ) ပို႔စရာရွိလို႔ “ညည္းကသန္လ်င္ကဆိုေတာ့ အဲဒီလာခဲ့ပါလား” လို႔ တကယ္ကို ေျပာခဲ့တာပါ။ ႏိုင္ငံေက်ာ္ ေရာ့ကာႀကီးက ေနာက္မယ္ေတာ့ မထင္ပါဘူးေလ။
ေလွဆိပ္ေတာ့ေရာက္ၿပီ ...။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်ားထိုးေနၾကတဲ့ ေလွသမားေတြ ....။ ကြမ္းတျပစ္ျပစ္နဲ႔ ... ဘယ္မွာလဲ ေလးျဖဴ ...။ တေယာက္ကေျပာလိုက္တယ္။ အက်ႌအနက္ေရာင္ ဝတ္ထားတဲ့ လူတေယာက္ကို လက္ညႇိဳးထိုးရင္း ... “ေဟ့ အဲဒါေလးျဖဴမဟုတ္လား” တဲ့။ က်မက “မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးဟာ” လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္ ရတယ္။ ေနာက္ေက်ာပဲျမင္ရတဲ့ အဲဒီလူက ေလွသမားေတြနဲ႔ က်ားဝင္ထိုးေနတာေလ ... ၿပီးေတာ့ ကြမ္းကလည္း တျပစ္ျပစ္။ ဒါေပမယ့္ သူေနာက္ကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ က်မတို႔အားလံုး တၿပိဳင္တည္း “ကိုေလးျဖဴ” လို႔ ေအာ္လိုက္မိၾကတယ္။ သူက ကြမ္းေခ်းတက္ေနတဲ့ သြားေတြေပၚေအာင္ ရယ္ရင္းက “ေရာက္ၾကၿပီလား” လို႔ လွမ္းေျပာတယ္ ...။
၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ကိုဝင္ခါစ ...။ ေလးျဖဴ၊ အငဲ၊ မ်ိဳးႀကီးတို႔ သံုးေယာက္ရဲ႕ ရာစုသစ္ အေခြ ထြက္ခါစ...။ လူငယ္ေတြ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ၊ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေတြမွာ ရာစုသစ္ ... ရာစုသစ္ ဆိုၿပီး ျဖစ္ေနတဲ့ကာလပါ။ အဲဒီတုန္းက အဆိုေတာ္ေလးျဖဴကို မဂၢဇင္းတေစာင္က အင္တာဗ်ဴး လုပ္ပါတယ္။ အဲဒီအင္တာဗ်ဴးက စဖြင့္ကတည္းက အင္တာဗ်ဴးနဲ႔မတူဘဲ ရန္ျဖစ္ေနသလိုျဖစ္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္ ... ။
အင္တာဗ်ဴးလုပ္တဲ့သူဆိုတာ အိမ္စာလုပ္ရပါတယ္။ ဆိုလိုတာက ကိုယ္ဗ်ဴးမယ့္သူရဲ႕ အေၾကာင္းနဲ႔ ဗ်ဴးမယ့္ အေၾကာင္းအရာကို ႏွံ႔ႏွ႔ံစပ္စပ္ မဟုတ္ေတာင္ ၿခံဳငံုၿပီး သိေနရပါမယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုေလးျဖဴကိုအင္တာဗ်ဴး သူေတြက ကိုေလးျဖဴ အေခြဘယ္ႏွေခြ ထြက္ထားသလဲ ဆိုတာေတာင္ မေလ့လာခဲ့ပါဘူး (မသိဘူးလို႔ က်မ မသံုးဘူးေနာ္)။ ေနာက္ ဂီတသမား၊ ေရာ့ကာကိုဗ်ဴးတာျဖစ္တဲ့အတြက္ ဂီတအေၾကာင္း၊ ေရာ့ခ္ျမဴးဇစ္အေၾကာင္း ကို နည္းနည္းေတာ့ေလ့လာခဲ့ရပါမယ္။ သူတို႔ မေလ့လာသြားဘူး။
အဲဒီမွာ ကၽြႏု္ပ္တို႔ရဲ႕ ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ႀကီး ကိုေလးျဖဴကလည္း စကတည္းက ဟိုဘက္ကေမးတဲ့ ေမးခြန္း “ကိုေလးျဖဴက ခု အေခြ ၂ ေခြ ထြက္ၿပီးၿပီ ေနာ္” လို႔ ဆိုလိုက္တာနဲ႔ ဘာျပန္ေျပာလဲဆိုေတာ့ “ခင္ဗ်ားတို႔ က်ေနာ့္ ကို အင္တာဗ်ဴးလုပ္မယ္ဆိုရင္ က်ေနာ့္အေၾကာင္းကိုေတာ့ နည္းနည္း ေလ့လာထားသင့္တယ္” ဆိုၿပီး ေျပာလုိက္ ပါတယ္။ အဲဒါကို ဗ်ဴးသူမ်ားကလည္း အဲဒီအတိုင္း မဂၢဇင္းထဲမွာ ေရးပါတယ္။ ဆက္ၿပီး ေမးတဲ့သူနဲ႔ ေျဖတဲ့သူ ေျပာသမွ်ေတြကို မဂၢဇင္းက မႁခြင္းမခ်န္ ေရးပါတယ္။ ကိုေလးျဖဴက မ်က္ႏွာေပးကဘယ္လို...။ ကြမ္းတံေတြးကို ဘယ္လို ျပစ္ကနည္း ေထြးၿပီးွမွ ေျဖတာ ဆိုတာကအစ ေပါ့ ....(ပရိသတ္ အျမင္မကပ္ ကပ္ေအာင္ ေရးတာပါ)
ဟုိကေမးသမွ်ေတြက အဆီအေငၚမတည့္ေလ ကိုေလးျဖဴကလည္း ေထာင္ေခ်ာက္မွန္းမသိ ဘုေတာေလ။ အဲလို ဘုေတာသမွ်ကို မဂၢဇင္းကထည့္ေလ၊ ပဲြကဆူေလေပါ့။ အဲဒီအင္တာဗ်ဴးကို ဖတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ က်မစိတ္ထဲက မတရားသလို ခံစားရတယ္။ အဲဒါက်မက ေလးျဖဴ ပရိသတ္မို႔လို႔ရယ္ မဟုတ္ဘူးေနာ္ ... ကိုေလးျဖဴ ပရိသတ္ မဟုတ္လည္း အဲလိုပဲ ခံစားရမွာပဲ (သူ႔ပရိသတ္ျဖစ္ေနေတာ့ ပိုတင္းတာေပါ့ေလ)။ က်မစိတ္ထဲ စာနယ္ဇင္း ဆရာ ေတြက စာမ်က္ႏွာ ငါတို႔ပိုင္တယ္၊ အႏုပညာရွင္ဆိုတာ ငါတို႔ ကေလာင္နဲ႔ ႏွက္ရင္ ခံရတာပဲ ဆိုတဲ့ ပံုစံနဲ႔ အႏိုင္က်င့္ေနသလို ခံစားရတယ္ ....။
က်မက အဲဒီအခ်ိန္က စာနယ္ဇင္းေလာကကို ေျခခ်ခါစ ဂ်ာနယ္လစ္ေပါက္စ ..။ ဒီလို တဘက္သက္လုပ္တာကို လံုးဝ မခံဘူးေဟ့ ဆိုတဲ့အခ်ိန္။ ဘာမွလည္း သိပ္နားလည္တာမဟုတ္။ ပရိယာယ္ေတြကိုလည္း မသိ။ က်မ အေတြးက ကိုေလးျဖဴ အေနနဲ႔လည္း ေျဖရွင္းခြင့္ ရသင့္တယ္ ..။ သူ႔ကို တဘက္သက္ အားလံုးက (စာဖတ္ သူေတြကပါ) ႐ိုင္းတယ္လို႔ ထင္ေနတာကို အဲလိုမဟုတ္ပါဘူး ဆိုတာ သိေအာင္ က်မ ေဖာ္ထုတ္ခ်င္တယ္။ အဲဒီအင္တာဗ်ဴးကို ဖတ္ၿပီးေတာ့ ကိုေလးျဖဴမ႐ိုင္းဘူး ဆိုတာ က်မခံစားသိနဲ႔သိေနတယ္ေလ။
ဒါနဲ႔ပဲ က်မရဲ႕ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ဆီမွာ ခြင့္ေတာင္းတယ္ (က်မကအင္တာဗ်ဴးဂ်ာနယ္မွာပါ)။ က်မကို ေလးျဖဴနဲ႔ အင္တာဗ်ဴးလုပ္ခြင့္ေပးပါလို႔။ အယ္ခ်ဳပ္ကလည္း ဗ်ဴးေပါ့၊ ႀကိဳက္တာေပါ့၊ ကိုယ့္ဖာသာ ခ်ိတ္ေပါ့။ အဲဒီမွာ အစ္မႀကီး တေယာက္ရဲ႕ ေက်းဇူးနဲ႔ စထရင္းဟိုတယ္မွာလုပ္တဲ့ ကမၻာ့ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ေန႔ ႐ႈိးကို က်မ ၾကည့္ခြင့္ ရလိုက္တယ္။ အဲဒီမွာ ကိုေလးျဖဴပါတယ္ေလ။ အဲဒီအစ္မႀကီးေက်းဇူးနဲ႔ပဲ ကိုေလးျဖဴနဲ႔ ေတြ႕ရတယ္။ ကိုေလးျဖဴက “အယ္ဒီတာဆိုလို႔ အႀကီးႀကီးမွတ္တာ ေပါက္စေလးကိုး” လို႔ စ တယ္။ မ်က္ႏွာကလည္း ၿပံဳးရႊင္လို႔။ အဲဒီမွာပဲ ကိုေလးျဖဴကို လူေတြ အထင္လြဲေနၾကတာ ဆိုတာပိုေသခ်ာသြားပါတယ္ (ဒီေလာက္ခင္စရာ ေကာင္းတဲ့ သူကိုမ်ား ေပါ့ေလ)။
ဒီလိုနဲ႔ အင္တာဗ်ဴးဖုိ႔ ခ်ိန္းထားတဲ့ေန႔ေရာက္ေတာ့ ကိုေလးျဖဴကပဲ ေက်ာက္တန္းေလွဆိပ္ကို လာပါလားလို႔ က်မကိုခ်ိန္းတာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြပါ ေခၚၿပီး သူ႔ကို အင္တာဗ်ဴးလုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ကို အင္တာဗ်ဴး လုပ္ခဲ့တာေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ အင္တာဗ်ဴးဆိုတာထက္ စကားဝုိင္းေလးဆိုရင္ေတာင္ ပိုမွန္မယ္ထင္တယ္။ က်မ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း လိုကယ္ပေလယာေတြ၊ ေရာ့ခ္ မွ ေရာ့ခ္ေတြ၊ ေလးျဖဴ႐ူးေတြဆိုေတာ့ ပြဲက ေကာင္းေရာပဲ။ ကိုေလးျဖဴ ကလည္း သူ႔ကို တခုတ္တရ ေျဖရွင္းခြင့္ေပးတဲ့အတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလး ေပ်ာ္သြားပံုရတယ္။
ေျဖရွင္းခြင့္ေပးတယ္ ဆိုတာထက္ သူ ေထာင္ေခ်ာက္ထဲ က်ခဲ့တာပါ ဆိုတာ လူေတြ သိေစခ်င္တာပါ။ သူက ႐ိုးသားတယ္ေလ။ ပရိယာယ္ေတြလည္း နားမလည္ဘူး။ မဟုတ္တာကို ေဒါသထြက္ဖို႔ပဲ သိခဲ့တာ (ခုေတာ့လည္း ၿမိဳ႕ႀကီးသားေတြရဲ႕ ပရိယာယ္ေတြကို ကိုေလးျဖဴ ေတာ္ေတာ္ေလး နပ္ေလာက္ပါၿပီ “သားေကာင္” ေတာင္ ဆိုၿပီးမွပဲ။ ဒါေတာင္ သူ႔ခမ်ာ တခါတခါ ေထာင့္မက်ိဳးဘူး ေျပာခံရေသးရဲ႕ .. )။
အင္တာဗ်ဴးတာကေတာ့ အမ်ားႀကီးပဲ။ ဘာေတြေျပာခဲ့လဲ ဆိုတာလည္း ၈ ႏွစ္ေတာင္ၾကာခဲ့ၿပီ ဆိုေတာ့ မမွတ္မိ ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ တခုမွတ္မိေနတာကေတာ့ က်မတို႔ထဲက တေယာက္က ေျပာလိုက္တယ္ “ကိုေလးျဖဴ စတိတ္႐ႈိးေတြက အရမ္းေစ်းႀကီးတယ္။ တကယ္ၾကည့္ခ်င္တဲ့ လူငယ္ေတြ မၾကည့္ႏိုင္ဘူး” တဲ့ (က်မတို႔ အားလံုး သူ႔စတိတ္႐ႈိးေတြ မၾကည့္ႏိုင္ၾကတာ အမွန္ပဲေလ)။ သူကျပန္ေျပာတယ္။ “က်ေနာ္လည္း လမ္းေဘးအုတ္ခံုမွာ ခင္ဗ်ားတို႔နဲ႔ အတူ ဂစ္တာတီး သီခ်င္းေအာ္ဆိုျပခ်င္တာေပါ့ဗ်ာ။ အဲလိုမွ လုပ္လို႔ မရေတာ့တာ” တဲ့။ သူ႔ပံုက တကယ္ လုပ္လုိ႔ရရင္လုပ္မယ္ ဆိုတဲ့ပံု ...။
ေနာက္တခုက က်မကေမးမိတာ “ကိုေလးျဖဴ ျမန္မာ အဆိုေတာ္ထဲမွာ ဘယ္သူ႔ကို အားအက်ဆံုးလဲ” ဆိုေတာ့ သူက တြံေတးသိန္းတန္တဲ့ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူက “က်ေနာ္တို႔ ငယ္ငယ္က အင္းထဲမွာ ပဲြလုပ္ရင္ သူႏွစ္တိုင္း လာတယ္။ အဲလိုလာရင္ တႏွစ္ကို မိန္းမ တေယာက္နဲ႔ဗ်။ အဲဒါကို အားက်တာ” လို႔ ျပန္ေျပာပါတယ္။ အဲဒါက သူ ေနာက္ၿပီးေျပာတာပါ။ တြံေတးသိန္းတန္ကို ေစာ္ကားတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ စာမ်က္ႏွာေပၚတင္ဖို႔ မဟုတ္ဘဲ က်မတို႔ကို သက္သက္ ေနာက္တဲ့သေဘာပါ (off the record) လို႔ မေျပာေပမယ့္ ဒါဟာ သူသက္သက္ ေနာက္္တယ္ ဆိုတာသိၿပီး က်မ စာမ်က္ႏွာေပၚ မတင္ပါဘူး(ခုေတာ့ကြန္ပ်ဴတာ ဖန္သားျပင္ေပၚတင္လိုက္ၿပီ :P)
တျခားေမးခြန္းေတြကေတာ့ သူနဲ႔ မဂၢဇင္းဆရာမမ်ား ျဖစ္ၾကတဲ့ကိစၥကလြဲရင္ ဂီတ အေၾကာင္းေတြခ်ည္းပါပဲ။ က်မတို႔ သူနဲ႔ တဝႀကီး စကားေတြ ေျပာလိုက္ရပါတယ္။ ဘာပကာသနမွမရွိတဲ့သူနဲ႔ ေလးျဖဴမွန္းေတာင္ မသိတဲ့ လူေတြၾကားမွာ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ဝိုင္းထိုင္ၿပီး က်မတို႔ စကားေျပာခဲ့ၾကပါတယ္။ ေလွဆိပ္က အုတ္ေဘာင္ ေလးမွာ သူနဲ႔ က်မသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ကြမ္းေတြ သူ႔ဆီကယူစားလိုက္ ကိုယ့္ဆီက ယူစားလိုက္ လုပ္ရင္းေျပာခဲ့တဲ့ အဲဒီ စကားဝိုင္းေလးကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ပါဘူး။ ၿပီးမွ ဓာတ္ပံုဆရာက ဓာတ္ပံုေတြ႐ိုက္ေတာ့ ေလွသမားေတြ တအံ့ တၾသၾကည့္ၾကပါတယ္။
အဲဒီတုန္းက ေလးျဖဴဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ က်မေမးခဲ့ေသးတယ္။ တခ်ိဳ႕က အဲဒါ “၄ ျဖဴ” (NO. 4) လို႔ ေျပာၾကလို႔ပါ။ ဟုတ္တယ္ ဆိုလည္း က်မစာမ်က္ႏွာေပၚမတင္ဘူးေပါ့ .. အဲလိုသေဘာနဲ႔ေမးတာကို သူက ေျဖပါတယ္ “က်ေနာ္တို႔ ေမာင္ႏွမေတြထဲမွာ က်ေနာ္က ေတာ္ေတာ္ျဖဴတာဗ်..။ အငဲဆိုလည္း ေတြ႕တဲ့အတိုင္း :P .... အဲဒါေၾကာင့္ က်ေနာ့္ အစ္မေတြက က်ေနာ့္ကို ေမာင္ေလးျဖဴ၊ ေမာင္ေလးျဖဴ လို႔ ေခၚၾကတယ္။ အဲဒီနာမည္ကုိ ယူတာပါ” တဲ့။ သူ႔နာမည္အရင္းေတာ့ ေျပာတယ္။ က်မေမ့သြားၿပီ .. နာမည္ရင္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သူေျပာတာ တခု ေတာ့ မွတ္မိတယ္။ “က်ေနာ္တို႔ ညီအစ္ကိုေတြ နာမည္က ဇာတ္မင္းသားနာမည္ေတြနဲ႔ တူတယ္” တဲ့။ နံပတ္ဖိုးကို ယူထားတာသာမွန္ရင္ သူ႔သားနဲ႔ သမီးနာမည္က တိမ္ေလးျဖဴတို႔ ေဆာင္းေလးျဖဴတို႔ ဘယ္မွည့္ပါ့မလဲ ... ေနာ္။
ဒီအင္တာဗ်ဴးကိစၥကို အစျပန္ေဖာ္တာ က်မ ေခ်းေခ်ာက္ေရႏွဴးတာမဟုတ္ပါဘူး။ မဂၢဇင္းဆရာမမ်ားနဲ႔လည္း ေနာင္တခ်ိန္မွာ ညီအစ္မအရင္းေတြလို ခင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ခုလည္း ခင္မင္ဆဲပါ။ အဲဒီတုန္းက ဂ်ာနယ္လစ္ေပါက္စ ဆိုေတာ့ ဖြတယ္ဆိုတာ က်မက နားမွမလည္ဘဲကိုး။ ေနာက္မွ က်မပါ ဝင္ဖြသူျဖစ္ခဲ့မွန္းသိခဲ့ရတယ္။ ေလးျဖဴနဲ႔ စကားေျပာခြင့္ရခဲ့တာကို က်မ ခုခ်ိန္ထိ ေက်နပ္ေနတုန္းပဲ။ က်မလုပ္ႏိုင္တာတခုကို လုပ္ေပးလိုက္ရလို႔ ေပ်ာ္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ေသးေသးေလးပါ။ တခ်ိဳ႕လည္း ကိုေလးျဖဴကို ခုခ်ိန္ထိ ႐ိုင္းတယ္ ထင္ေနၾကတုန္းပဲ။ တကယ္က သူက ႐ိုင္းတာမဟုတ္ပါဘူး။ ႐ိုးတာပါ။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ပေရာ္ဖက္ရွင္ကို သူ တန္ဖိုး ထားတာ၊ ေလးစားတာပါ။ အဲလိုပဲ က်မထင္တယ္။
ေနာက္ပိုင္း စာနယ္ဇင္းပါးဝလာေတာ့ အိုင္စီ စတိတ္႐ႈိးေတြ (လက္မွတ္အလကားရလို႔) ၾကည့္ရေတာ့ သူ႔ကို လူေတြ ဘယ္ေလာက္ ေတာင့္တတယ္ ဆိုတာ ေတြ႕လာရတယ္။ စထရင္းဟုိတယ္မွာ လုပ္တဲ့ ပြဲတုန္းက သူမပါေပမယ့္ လက္မွတ္ေတြ ေမွာင္ခိုေစ်းနဲ႔ ေရာင္းခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီမွာ ဘယ္အဆိုေတာ္ တက္လာ တက္လာ ပရိသတ္ရဲ႕ “ေလးျဖဴ ... ေလးျဖဴ” ဆိုတဲ့ အသံကလႊမ္းေနတာပါ။ အဲဒီပြဲမွာ ကိုအငဲက ပရိသတ္ရဲ႕ “ေလးျဖဴ ... ေလးျဖဴ” ဆိုတဲ့ အသံကိုၾကားေတာ့ သီခ်င္းေနာက္တပုဒ္ မကူးခင္မွာ “သူလည္း ဆိုခ်င္တာေပါ့ဗ်ာ ..” လို႔ ထိထိ ခိုက္ခိုက္ ေျပာသြားပါတယ္။
သူဘာေၾကာင့္ ႐ႈိးပြဲမဆိုလဲဆုိတဲ့ကိစၥက ဗားရွင္းအမ်ိဳးမ်ိဳး ၾကားေနရတယ္။ ဘယ္ဟာ အမွန္လည္းေတာ့ က်မလည္း မသိပါဘူး။ သူကိုယ္တိုင္က ဖြင့္ေျပာမွပဲ သိရမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ နာဂစ္ ရန္ပံုေငြပြဲမွာ သူ ... အုိင္စီနဲ႔ အတူ ပရိသတ္အတြက္ အေကာင္းဆံုး လုပ္ျပခဲ့တာပဲ မဟုတ္လား။ ပရိသတ္အေပၚ မာနႀကီးတာေတာ့ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မျဖစ္ႏို္င္ပါဘူး။
က်မရဲ႕ ေလွဆိပ္အင္တာဗ်ဴးကို အစျပန္ေကာက္ရရင္ ကိုေလးျဖဴရဲ႕ ေဆြေတြမ်ိဳးေတြ ေလွနဲ႔ ဒီဘက္ကမ္း ျပန္ေရာက္ခ်ိန္မွာ စကားဝုိင္းေလး အဆံုးသတ္တယ္ ဆိုပါေတာ့။ အဲဒီေန႔ပဲ က်မရဲ႕ တိုက္ကို အေျပးသြားေရာက္ သြား ... အယ္ဒီတာခ်ဳပ္နဲ႔ အဖြဲ႕ကို ေလးျဖဴအင္တာဗ်ဴးရၿပီ ... ေရးမယ္ ဆိုေတာ့ ... သူတို႔က က်မကို တျခား ကမၻာက ၿဂိဳဟ္သားလို ၾကည့္ၾကပါတယ္။ အယ္ခ်ဳပ္ကပဲ “ ... နင္ ဘာမွ မျဖစ္ဘူးေနာ္” တဲ့။ ေနာက္ တေယာက္ က “နင့္ကို ေလးျဖဴက ႐ိုက္လႊတ္ၿပီထင္ေနတာ။ ငါတို႔ စိုးရိမ္ေနၾကတာ” တဲ့ ေျပာပံုကို ၾကည့္ပါဦး။ က်မေတာင္ ေၾကာင္သြားတယ္။ ကိုေလးျဖဴကို အေတာ္မ်ားမ်ားက အဲလိုထင္ေနခဲ့ၾကတာပါ။ အဲဒီ က်မနဲ႔ အင္တာဗ်ဴးကို ဂ်ာနယ္မွာ ထည့္လိုက္ေတာ့ ပြဲဆူသြားေသးတယ္။ က်မက စာနယ္ဇင္းသမား ခ်င္းခ်င္း ဘက္က မလိုက္ဘဲ အဆိုေတာ္ဘက္က လိုက္တယ္ဆိုမ်ိဳးေတြလည္း ၾကားရတယ္။ တကယ္က က်မက မဟုတ္တာကို မဟုတ္ေၾကာင္း ဖြင့္ခ်႐ံုေလးပါ။
က်မရဲ႕ စာနယ္ဇင္းသက္တမ္းမွာ အဆိုေတာ္ ၂ ေယာက္ကိုပဲ ေသခ်ာဗ်ဴးဖူးတယ္။ အဲဒါက ကိုေလးျဖဴနဲ႔ မ်ိဳးႀကီးပါ။ ေဇာ္ဝင္းထြတ္ကေတာ့ သူမ်ားဗ်ဴးရင္း ပါသြားတာဆိုေတာ့ က်မကိုယ္တိုင္ ဗ်ဴးတဲ့ စာရင္းထဲ မထည့္ေတာ့ဘူး။ မ်ိဳးႀကီးကို အင္တာဗ်ဴးတာကေတာ့ သိပ္ေထြေထြ ထူးထူး မရွိလွဘူး။ သူေျဖသမွ် “ကိုေလး” ဆိုတဲ့ နာမည္မွ မလြတ္ဘဲ။ ညီတေယာက္က အစ္ကိုတေယာက္ကုိ အားကိုးသလို ဘာေမးေမး “ကိုေလး လုပ္ေပးတာ” ဆိုတာခ်ည္းပဲ။ ပိုစတာက အစ၊ စတိတ္႐ႈိးမွာ သီခ်င္းေရြးတာအဆံုးေပါ့။ စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ဒီအင္တာဗ်ဴးကိုလည္း ကိုေလးပဲ ေျဖခိုင္းပါလားလို႔ ေျပာမိေတာ့မလု႔ိ :D ။ ဒါေပမယ့္ သူအဲလိုေျဖတာကိုက ကိုေလးျဖဴကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ ေပၚလြင္ေနတယ္။ က်မျဖင့္ သေဘာက်လို႔ မဆံုးဘဲ ...။
ဒါပါပဲ။ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ႐ိုး႐ိုးသားသားန႔ဲ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းရွိတဲ့ ေရာ့ကာႀကီး တေယာက္အေၾကာင္း က်မႀကံဳခဲ့တာေလးေတြနဲ႔ ေရာၿပီး ေဖာက္သည္ခ်တဲ့ သေဘာပါ။ ေရာ့ခ္ကိုခ်စ္တဲ့ သူေတြအားလံုးရဲ႕ ရင္းႏွီးခင္မင္ရတဲ့ အစ္ကိုႀကီးတေယာက္နဲ႔ ခဏတာ ဆံုျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းေပါ့။
ပရိသတ္ဆိုတာက သူတို႔ကိုေစာ္ကားတဲ့ အႏုပညာရွင္ကို ဒဏ္ခတ္တတ္ပါတယ္။ ႐ိုးတာနဲ႔ ႐ိုင္းတာ မကြဲျပားသူေတြကေတာ့ ဒီေန႔ထိ ႐ႈိးတိုင္းမွာ “ေလးျဖဴ ... ေလးျဖဴ” လို႔ ေအာ္ဟစ္ေတာင္းဆိုေနတာ ဘာေၾကာင့္ပါလိမ့္လို႔ အံ့ၾသေနမလားပဲ .... ။
Tuesday, October 07, 2008 | Labels: ျဖတ္သန္းမႈစာစု | 13 Comments
ဝတၳဳတို ၁၂
အစီအစဥ္ ေၾကညာသူႀကီး
ဖိုးသိုက္တေယာက္ သူ႔ကိုယ္သူ မွန္ထဲမွာ တတိယ အႀကိမ္ေျမာက္ ျပန္ၾကည့္လိုက္တယ္။ ၿဖီးၿပီးသား ေခါင္းကို တခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ ျပန္ၿဖီးရင္း နာရီကို လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ ဆယ္နာရီ ေလးဆယ္။ ဆယ့္တနာရီ လာေခၚမွာဆိုေတာ့ မိနစ္ ၂၀ ေတာင္လိုေသးတယ္။
ဒီေန႔ သူကိုက စိတ္ေစာေနမိတာပါ။ သူ႔လက္စြမ္းျပခြင့္ မရတာၾကာၿပီေလ။ ဟုတ္တယ္ ... ဒရမ္စတစ္ေတြနဲ႔ သူ႔လက္ေတြ ကင္းကြာ ေနရတာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ ၾကာေနၿပီ။ ဒီလို ၿမိဳ႕ေလးမွာ သူလို ဒရမ္မာတေယာက္ အေနနဲ႔ ဘယ္မွာ ဆက္တိုက္လာၿပီး လက္စြမ္းျပခြင့္ ရပါ့မလဲ။ ခုေနာက္ပိုင္း မဂၤလာေဆာင္ေတြကလည္း တီးဝုိင္းေတြ ဘာေတြ မထည့္ဘဲ ကက္ဆက္နဲ႔တင္ ၿပီးသြားတာ မ်ားတယ္ေလ။ သီတင္းကၽြတ္တို႔၊ တန္ေဆာင္တိုင္တို႔မွာလည္း ပါမစ္မရတာနဲ႔၊ ဦးေဆာင္မယ့္သူ မရွိတာနဲ႔ တီီးဝိုင္းသံ မၾကားရတာၾကာၿပီပဲ။ ေဟာ ... ခုေတာ့ သူတီးရေတာ့မယ္။ မေန႔ကပဲ ကိုျမဟန္က သူ႔ကိုလာေျပာသြားတယ္။
ကိုျမဟန္ဆိုတာ စက္ေတြ ငွားစားတဲ့သူ၊ သေဘၤာသားေလ ...။ သူ႔စက္ေတြကို လာငွားသြားတယ္တဲ့။ အဲဒီမွာ ဒရမ္သမားနဲ႔ ကီးဘုတ္သမား မရွိဘူးတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ဖိုးသိုက္ကို လာေျပာတာ။ ကီးဘုတ္သမားလည္း ဖိုးသိုက္ပဲ ရွာေပးရတယ္။ ကိစၥမရွိဘူး၊ ကိုရဲ ကီးဘုတ္ တီးတတ္တယ္။ ကိုရဲဆိုတာက သူ႔ေယာက္ဖ။ သူ႔မိန္းမရဲ႕ေမာင္။ ၿပီးၿပီေပါ့။
ဒီေန႔ ေန႔လယ္ဘက္ အစမ္းေလ့က်င့္ၿပီး ညတခါတည္း ဆက္တီးရမွာတဲ့။ ခုမွ သတိရတယ္။ တီးခ်င္ေဇာနဲ႔ ဘယ္မွာတီးရမွာလဲ မေမးမိဘူး။ ဒါျပႆနာ မဟုတ္ပါဘူးေလ။ တီးရဖို႔က အဓိကပဲဟာ။ ခဏေနေတာ့ ဖိုးသိုက္ေရ ... ဆိုတဲ့အသံနဲ႔ အတူ ကိုရဲ ဝင္လာတယ္။
“ကိုျမဟန္ မလာေသးဘူးလား” လို႔ေမးတယ္။
“ေအး ..။ ဆယ့္ တနာရီ ခ်ိန္းထားတာပဲ။ သူလာမွာပါ”
အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ အိမ္ေရွ႕မွာ ကားရပ္သံ ၾကားရၿပီး ကိုျမဟန္ ဆင္းလာတယ္။
“ဖိုးသိုက္ေရ ၿပီးၿပီလား။ သြားမယ္ေဟ့”
“ၿပီးၿပီ ကိုျမဟန္။ ဒါနဲ႔ခုတီးရမွာ ဘယ္မွာလဲ”
“သဲျဖဴေခ်ာင္းမွာ”
“ဗ်ာ ... သဲျဖဴေခ်ာင္း ဟုတ္လား။ အဲဒါဘယ္မွာလဲ”
ကိုရဲ ဝင္ေမးလိုက္တယ္။
“ဟာ မင္းတို႔ကလည္း သဲျဖဴေခ်ာင္းဆိုတာ ေညာင္သံုးပင္နားတင္ကြ။ ၿမိဳ႕ျပင္ အထြက္ေလး မွာပဲ။ ဒါေတာင္ မသိဘူးလား”
မသိဘူး။ သူတို႔ တခါမွ မၾကားဖူးတာပဲ။ ထားပါေလ။ ေညာင္သံုးပင္နားဆိုေတာ့ သိပ္ မေဝးဘူး ေျပာရမွာေပါ့။
“ဒီပြဲက ဘာအတြက္ လုပ္တာလဲ ကိုျမဟန္”
ဖိုးသိုက္က ေမးလိုက္တယ္။ အခုမွပဲ ကိုယ္တီးရမယ့္ပြဲအေၾကာင္း ေမးရတာ။ ကိုျမဟန္က ေျဖပါတယ္။
“အဲဒီရြာက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက ဦးပဥၨင္းတပါး ပထမျပန္ေအာင္လို႔ ဂုဏ္ျပဳပြဲ လုပ္တာ”
* * * *
သူတို႔ ေရာက္သြားေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ လူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိေနတယ္။ ကိုျမဟန္က သူ႔ပစၥည္းေတြခ်ရင္း အလုပ္မ်ားေနတဲ့အခ်ိန္ သူတို႔ ၂ ေယာက္ကေတာ့ ေယာင္ခ်ာခ်ာနဲ႔ေပါ့။
“ဆရာတို႔ ၂ ေယာက္ ထမင္းစားဖို႔ ႂကြပါခင္ဗ်”
“က်ေနာ္တို႔ကို ေခၚတာလား”
ေမးသာေမးရတယ္။ သူတို႔ကိုေခၚတယ္ မထင္ဘူး။ ဟုိက ..
“ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်” တဲ့။
သူတို႔လိုက္သြားေတာ့ ေက်ာင္းတေဆာင္ေပၚမွာ ထမင္းပြဲႀကီးက ဟည္းလို႔။ ၾကက္သားဟင္း၊ ငါးပိေၾကာ္၊ ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းခ်ိဳ၊ တို႔စရာ၊ အသီးအရြက္ေၾကာ္ စံုလို႔ပဲ။ ေမႊးေနတာပဲ။ သူတို႔ သိပ္ ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဗိုက္ကလည္း ဆာေနၿပီေလ။ မနက္က လက္ဘက္ရည္ကေလး တခြက္ပဲ ေသာက္ထားတာ ဆိုေတာ့ ဝင္တြယ္လိုက္ေတာ့တယ္။ သူတို႔ ဝုိင္းမွာ သူတို႔ ၂ ေယာက္တည္း။ ဘယ္သူမွလည္း မပါဘူး။ သူတို႔ ၂ ေယာက္ ထမင္းလိုက္ပြဲ တပြဲစီ ယူအၿပီးမွာ ေနာက္နားက အသံေတြ ၾကားတာနဲ႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အာကာႀကီးရယ္၊ ၾကက္ေခါင္းရယ္၊ ကိုေနာင္ႀကီးရယ္၊ ခုဏက လူက သူတို႔ကို အတင္းဆြဲေခၚေနတယ္။
“ဆရာတို႔၊ တခါတည္း ဝင္လိုက္ပါ။ လုပ္ပါ၊ အားမနာပါနဲ႔။ ဆရာတို႔ တပည့္ေတြ ဝိုင္းမွာပဲ ဝင္လိုက္ေပါ့”
ဖိုးသိုက္နဲ႔ ကိုရဲ မ်က္လံုးျပဴးသြားတယ္။ ဒီေကာင္ေတြ ဘာေတြ ေျပာထားပါလိမ့္။ ဒီေကာင္ေတြ က သိပ္ယံုရတာမဟုတ္ဘူး။ ေတာ္ေတာ္ ဗယုတ္က်တာ။
“ဟာ ... ။ မစားေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္တို႔ စားၿပီးၿပီခင္ဗ်”
နည္းနည္း ရွက္တတ္တဲ့ ၾကက္ေခါင္းက ျငင္းတယ္။ ဒါကို အာကာႀကီးက ဝင္ေျပာတယ္။
“ဟာ ကိုၾကက္ေခါင္းကလည္း။ ဘယ္မွာ စားရေသးလို႔လဲ။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေပၚမွာ မလိမ္ပါနဲ႔။ ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်။ က်ေနာ္တိို႔ ဒီေကာင္ေတြ ဝုိင္းမွာပဲ ဝင္လိုက္မယ္ေနာ္”
ၾကက္ေခါင္းက အာကာႀကီးကို အံတခ်က္ႀကိတ္ျပတယ္။ ကိုေနာင္ႀကီးကေတာ့ အိေႁႏၵႀကီး တခြဲသားနဲ႔ စားပြဲမွာ ဝင္ထုိင္လိုက္တယ္။ သူတို႔ကို လိုက္ပို႔ေပးတဲ့သူ ထြက္သြားတာနဲ႔ ဖိုးသိုက္ သိခ်င္စိတ္ကို မေအာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။
“ေနစမ္းပါဦး မင္းတို႔ ဘယ္ကဘယ္လို ေရာက္လာၾကတာလဲ။ ၿပီးေတာ့ ငါတို႔ကို မင္းတို႔ရဲ႕ တပည့္ေလး ဘာေလးနဲ႔ မင္းတို႔က ဘာတီးတတ္လို႔လဲ။ လက္ခုပ္ေတာင္ ေျဖာင့္ေအာင္ မတီးတတ္ဘဲနဲ႔မ်ား”
“ေအးကြာ။ ငါတို႔ အာကာ့ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ လိုက္လာၾကတာ။ မင္းတို႔ ဒီဘက္မွာ တီးဝိုင္းတိုက္ ရွိတယ္ဆိုတာနဲ႔။ ဒီေရွ႕လည္းေရာက္ေရာ ခုနက လူနဲ႔ ေတြ႕တာပဲ”
ကိုေနာင္ႀကီးက ရွင္းျပတယ္။ အာကႀကီးက ဆက္ၿပီး ...။
“အဲဒါ ဘယ္သူနဲ႔ ေတြ႕ခ်င္လို႔လဲ။ ခင္ဗ်ားတို႔က ဘယ္သူေတြလဲ ေမးတာနဲ႔ ငါက က်ေနာ္တို႔က ဒီမွာ ဒရမ္နဲ႔ ကီးဘုတ္တီးမယ့္ ေကာင္ေလးေတြရဲ႕ ဆရာေတြပါလို႔။ ၿပီးေတာ့ ေကာင္ေလးေတြ ကို ဒီအတိုင္း မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္ရမွာ စိတ္မခ်လို႔ပါလို႔ ဆိုလိုက္တာနဲ႔ ပ်ာပ်ာသလဲျဖစ္သြားၿပီ။ ဟဲဟဲ။ မင္းေရွ႕က ၾကက္သားပန္းကန္ေလး လွမ္းလိုက္စမ္းပါ”
အာကာႀကီး စကားအဆံုးမွာ ဖိုးသိုက္ အသံမထြက္ေအာင္ ဆဲလိုက္တယ္။ အသံထြက္လို႔က လည္း မရဘူးေလ။ သူတို႔နားကို ဟိုလူေရာက္လာၿပီ။ ၿပီးေတာ့ ဖိုးသိုက္နဲ႔ ကိုရဲကို ရွိတယ္ ေတာင္ မထင္ေတာ့ဘဲ ဟိုသံုးေယာက္ကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ ဂ႐ုစိုက္ေနေတာ့တယ္။
ထမင္းစားေသာက္ၿပီး စက္ေတြ ဆင္ၿပီးတာနဲ႔ တီးဝိုင္း စတိုက္ၾကတယ္။ အာကာႀကီးတို႔ သံုးေယာက္ကေတာ့ ခံုသံုးလံုးမွာ သြားၾကားထိုးတံ ကိုယ္စီနဲ႔ ခန္႔ခန္႔ႀကီးေတြ ထိုင္လို႔ေပါ့။ ဘာမွ နားမလည္ဘဲ အကဲခပ္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနတယ္။ ဆိုတဲ့သူေတြကေတာ့ ရြာထဲကပါပဲ။ ေကာင္ေလး ေကာင္မေလး ဆယ့္ေလး ငါးေယာက္ ေလာက္ရွိမယ္။
ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေတြကလည္း ၾကားဖူးနားဝ ရွိတာေတြခ်ည္းဆိုေတာ့ သိပ္ အခက္အခဲ မရွိလွဘူး။ တခ်ိဳ႕ အသံေလးေတြ ေစာင္းေနတာ၊ ကီးမဝင္ဘဲ ေခ်ာ္ေနတာမ်ိဳးကလြဲရင္ေပါ့။ အဲဒီမွာ ေကာင္မေလးတေယာက္က တင္ဇာေမာ္ရဲ႕ ၾကင္နာသူ ႏွစ္ဦး ဆံုႏိုင္ရင္ကို ဆိုတယ္။ ကီးေလး နည္းနည္း လြဲေနတာကလြဲရင္ မဆိုးပါဘူး။ ဆိုတတ္တယ္လို႔ ေျပာရမယ္။ ဒီလူေတြထဲမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္ေပါ့ေလ။ အႏူေတာမွာ လူေခ်ာေပါ့။ အဲဒီေကာင္မေလးလည္း ဆိုၿပီး ေရာ အာကာႀကီးက တစခန္းထပါေလေရာ။ လက္ခုပ္ တေျဖာင္းေျဖာင္း ထတီးၿပီး ...
“ဟား ... ေကာင္းလိုက္တာကြာ။ အရမ္းေကာင္းတာပဲ။ ညီမေလး စီးရီးထုတ္ဖို႔ ေကာင္းတယ္။ ညီမေလးအသံက ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ပဲ”
အာကာႀကီးေျပာတာကို ေကာင္မေလးက ရွက္ေနတယ္။
“ဒီေလာက္လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ သမီးက ဝါသနာေတာ့ပါတယ္။ အဆက္အသြယ္က မရွိဘူးေလ”
“ဟာ အဆက္အသြယ္အတြက္က မပူနဲ႔။ အစ္ကိုတို႔က ဒါေတြလုပ္ေနတာပဲ”
အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ေကာင္မေလးက အားကိုးတႀကီးပံုစံနဲ႔ အာကာႀကီးကို ၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ ၂ ေယာက္ ေလေပးေတြေျဖာင့္လို႔။ ဖိုးသိုက္ကေတာ့ ဒရမ္တီးရင္း အာကာႀကီး ကို မ်က္လံုးျပဴးျပရတာ အေမာ..။
“ေက်းဇူးျပဳ၍ ... ၍ .... ၍ .... နားဆင္ ... နားဆင္ ပါခင္ဗ်ာ ... ဗ်ာ ... က်ေနာ္မ်ား ... မ်ား ... အခုည .... ည ... ည”
စက္ထဲမွာ အဲကိုးပါတယ္လို႔ ထင္ေနပါသလား။ လံုးဝမဟုတ္ပါ။ ကိုရဲေတာ္ေတာ္ အံ့ၾသသြားတယ္။ ရယ္လည္း ရယ္ခ်င္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရယ္ခ်င္စိတ္ကို ႀကိတ္မွိတ္ ၿမိဳသိပ္ထားရတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ ကိုယ့္ကို ထမင္းေခၚေကၽြးထားတဲ့ သူကို ဘယ္ရယ္သင့္ပါ့မလဲ။ မိုက္ကို ဟန္ပါပါနဲ႔ ကိုင္လို႔။ အဲကိုးမပါတဲ့ စက္ကို ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ့္အဲကိုးသံေတြ ထည့္ၿပီး ေအာ္ေနတဲ့ သူ႔ပံုစံကေတာ့ ခပ္တည္တည္ပဲ။ ကိုရဲ ဖိုးသိုက္ကို လက္တို႔ၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား ၿပံဳး႐ံုပဲ ၿပံဳးလိုက္ရတယ္။
“ဟုတ္ကဲ့ ဒီည ... ည .... ေဖ်ာ္ေျဖေရးအစီအစဥ္မွာ ... မွာ ... ဂီတ ငွက္ငယ္ေလးမ်ား အဖြဲ႕ရဲ႕ .. ရဲ႕ ေတးဂီတ ေဖ်ာ္ေရးကို ... ကို ... ကို”
သူ႔စကားနဲ႔သူ လည္ၿပီး အဆံုးသတ္မရဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ကိုရဲက ....
“ေတာ္ေသးတာေပါ့။ မိုးႀကိဳးငွက္ငယ္ေလးမ်ား မဟုတ္လုိ႔”
ဆိုၿပီး ရယ္ေနတယ္။
ၿပီးေတာ့ ဟိုလူ လည္ေနတာကိုၾကည့္ၿပီး ဖိုးသိုက္ကို မ်က္စပစ္ျပလိုက္တယ္။ ဖုိးသိုက္က သေဘာေပါက္စြာနဲ႔ ဒရမ္ကို ဝုန္းဒိုင္း တီးေပးလိုက္တယ္။ ဒီလူ႔ကို ကယ္တင္လိုက္တဲ့ သေဘာ။ ပရိသတ္က “ေဝး” ကနဲထေအာ္တယ္။
“အစီအစဥ္ စတင္ပါေတာ့မယ္ ခင္ဗ်ာ။ အခု ပထမဦးဆံုး စတင္ေဖ်ာ္ေျဖတင္ဆက္မယ့္ သူကေတာ့ ေအာင္ေက်ာ္ဟိန္းတဲ့ ခင္ဗ်ား။ သူကေတာ့ ေသျခင္းရဲ႕တံခါးမ်ား ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို သီဆိုမွာ ျဖစ္ပါတယ္”
ကိုအဲကိုးလည္း မအဲကိုးရဲေတာ့ဘူး။ သူေၾကညာၿပီးတာနဲ႔ စင္ေပၚကို လူငယ္တေယာက္ တက္လာတယ္။ ဆံပင္တိုန႔ံနံ႔ကို ေနာက္က မမီ့တမီ စည္းထားတယ္။ ေဘာင္းဘီက ေဘထုပ္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီပြပြႀကီး။ အကႌ်ကေတာ့ ေျပာင္ေျပာင္လက္လက္ေတြနဲ႔။
“ေသျခင္းရဲ႕ တံခါးမ်ား ... ေဟး ... ေဟး ... ေသျခင္းရဲ႕ တံခါးမ်ား ... ေဟး ... ေဟး ...။ တံခါးမ်ားလည္း ပိတ္လိုက္ပါဦး ... ဟံုး .. ဟံုး ... ဝါး ဟားဟား ... ဝိုးဟိုးဟိုး... ေဝးေဟးေဟး .. ေဟး .. ေဟး”
သူဆိုရမယ့္ ေနရာေကာ။ သူမ်ားေနာက္က လိုက္ဆိုရမယ့္ ဟာေတြေကာ ... တေယာက္ တည္း ဆိုသြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ သီခ်င္းအဆံုးမွာ သရဲကားထဲက အသံမ်ိဳးေတြပါ အဆစ္ ေအာ္ထည့္သြားေသးတယ္။ ေလးျဖဴသာ ၾကားရင္ အတုခိုးမလားမသိ။
“ဒုတိယ သီဆိုမယ့္ သူကေတာ့ မမိုးမိုးစီပဲ ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ သူဆိုမယ့္ သီခ်င္းေလးရဲ႕ အမည္ကေတာ့ ၾကင္နာသူ ႏွစ္ဦး ဆံုႏိုင္ရင္ တဲ့”
ဟိုေကာင္မေလး တက္လာတယ္။ မ်က္ႏွာက ေမာ့ေမာ့ ေမာ့ေမာ့နဲ႔။ ေန႔ခင္းက အာကာႀကီး ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေျမႇာက္ေပးလိုက္သလဲ မသိဘူး။ မိတ္ကပ္ေတြက မ်က္ႏွာမွာ ေဖြးလို႔။ လည္ပင္းကို မလိမ္းဘဲထားေတာ့ လည္ပင္းက မည္းေနတယ္။ နႏြင္းေရာင္ ဝမ္းဆက္နဲ႔။ တီးလံုး အင္ထ႐ို စဝင္လိုက္ၿပီ ဆိုရင္ပဲ ကုိယ္ကို စတင္လႈပ္ခါပါေတာ့တယ္။ တီးလံုးအၿပီးမွာ မိုက္ကို ဟန္ပါပါနဲ႔ ကိုင္ၿပီး ဆိုလုိက္တာနဲ႔ ကိုရဲ ႐ႈံ႕မဲ့သြားတယ္။
တီးတာ တျခား ဆိုတာတျခား။ ကီးက လံုးဝလြဲေနတယ္။ သူကေတာ့ ခပ္တည္တည္ပဲ။ ကုိယ္ေလးကို ယမ္းၿပီး ဆက္ဆို ေနေလရဲ႕။ သူမွားေနတယ္ ဆိုတာ လံုးဝ မသိ။ ဂစ္တာသမားကေတာ့ က႐ုနာသက္စြာနဲ႔ ကီး ခ်ိန္းၿပီးတီးေပးဖို႔ ႀကိဳးစားေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္မေလးဆိုေနတဲ့ ကီးကို လံုးဝဖမ္းမရဘဲ ေဂၚ ကနဲ၊ ဂြမ္ ကနဲ ျဖစ္သြားၿပီး ပိုဆိုးသြားတယ္။ ေကာင္မေလးကလည္း မ်က္ေစာင္းလွည့္ထိုးတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ဂစ္တာသမား လည္း ၿငိမ္ၿပီး ကီးတလြဲႀကီးကိုပဲ ဆက္တီး ... ေကာင္မေလးကလည္း အဆံုးထိ တလြဲႀကီးနဲ႔ ဆုိၿပီး “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္” ေတြ ဘာေတြ ေျပာလို႔ ဆင္းသြားေလရဲ႕။
“အခု သီဆိုေဖ်ာ္ေျဖမယ့္ သူကေတာ့ ဧည့္သည္အဆိုေတာ္ အာကာထြန္း ျဖစ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ”
ကိုရဲနဲ႔ ဖိုးသိုက္ ေၾကာင္သြားတယ္။ နာမည္တူတာေတာ့ ဟုတ္မယ္မထင္ဘူး။ တေယာက္ကို တေယာက္ ေၾကာင္ၿပီးၾကည့္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ စင္ေပၚကို ဝက္တေကာင္လို အာကာႀကီး တက္လာတယ္။ အံမယ္ သူက ဂစ္တာသမားေတြကို ႏုတ္ စာရြက္ေတြေတာင္ေဝလို႔။ သားေရ ဂ်ာကင္အက်ပ္၊ သားေရ ေဘာင္းဘီ အက်ပ္နဲ႔ ကန္းထရီး ဘုႀကီး စီးလို႔။ သူက ေဇာ္ဝင္းထြတ္ရဲ႕ ဂ်စ္ပစီ မိုးတိမ္ကို ဆိုတာ။ သီခ်င္းက ေအးေအးေလးကို သူက တြန္႔လိမ္ ေကာက္ေကြးၿပီး တီေကာင္တေကာင္လို ကေနတယ္။
သီခ်င္းအဆံုးက်ေတာ့ ဘာမွ မဆိုင္ဘဲ “အိုးေရး” လို႔ ေအာ္ၿပီး လက္သီးဆုပ္ ၂ ဘက္ကို ဟန္ပါပါ ေဒါင္လိုက္ ဆြဲခ်ၿပီး ခပ္တည္တည္နဲ႔ ဆင္းသြားေလရဲ႕။ ဖုိးသိုက္ရဲ႕ ဦးေခါင္းထဲမွာ ေမးခြန္း သေကၤတေတြ ေပၚလာတယ္။ ဒီေကာင္ ဘယ္လိုေရာက္လာတာပါလိမ့္။ သီခ်င္းလည္း မက်င့္ဘဲနဲ႔။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ။ ဒီေကာင္ရွိေနေတာ့ အျပန္က် အဆင္ေျပတာေပါ့ဆိုၿပီး ေျဖေတြး ရတယ္။
“အခု ဆက္လက္ၿပီး ...”
အစီအစဥ္ေၾကညာသူရဲ႕ “အခုဆက္လက္ၿပီး” ဆိုတဲ့ စကားေလး စ႐ံုပဲရွိေသးတယ္။ ပြဲခင္း တေနရာက ဝုန္းဒိုင္း ဝုန္းဒိုင္း အသံေတြ ဆူဆူညံညံ ၾကားရၿပီး လူတေယာက္ စင္ေပၚကို ဝုန္းခနဲ႔ ခုန္တက္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ မိုက္ကိုလွမ္းယူၿပီး ....။
“ေဟ့ ငါ့ညီကို ခ်သြားတာ ဘယ္ေကာင္လဲကြ။ သတၱိရွိရင္ ထြက္ခဲ့”
မိုက္နဲ႔ေအာ္တာဆိုေတာ့ အသံက ဟိန္းၿပီး ထြက္သြားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ပြဲခင္းေရွ႕နားက မိန္းမႀကီး တေယာက္က စင္ေပၚကို လွမ္းေအာ္တယ္။
“သား ...။ ဆက္ေျပာ။ အေမရွိတယ္။ သတၱိမရွိတဲ့ဟာေတြ”
ဖိုးသိုက္တို႔ အံ့ၾသတႀကီးနဲ႔ ဘာဆက္လုုပ္ရမွန္း မသိခင္မွာ စင္ေပၚကို ဘုန္းႀကီးတပါး တက္လာၿပီး ဟိုလူ႔ဆီက မိုက္ကိုလုတယ္။
“အားလံုးၿငိမ္ၾကစမ္း။ မၿငိမ္တဲ့သူ ႀကိမ္လံုးစာ မိသြားမယ္။ ငါ့အေၾကာင္း သိတယ္မဟုတ္လား”
သူ႔လက္ထဲက ႀကိမ္လံုးကိုဝင့္ၿပီး ေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဖိုးသိုက္တို႔ဘက္လွည့္ၿပီး ...
“ကဲ ... ဒကာတို႔ ဆက္တီးၾက” တဲ့
ဟိုလူက ဘုန္းႀကီးလက္ထဲက မိုက္ကို ျပန္လုၿပီး ...
“ေဟ့ ၾကက္ေတာင္တဲ့ကြ။ မိုက္တဲ့လူတက္ခဲ့။ ငါ့ညီကို ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ ေဆာ္သြားတာ ဘယ္သူလဲ”
ဘုန္းႀကီးက မိုက္ကို ျပန္လုတယ္။
“ေဟ့ ဘာသတၱိရွိတာလဲ။ ဘာေကာင္ေတြလဲ။ ပြဲဖ်က္မယ္ေတာ့ မႀကံနဲ႔ေနာ္။ ငါ့အေၾကာင္း သိသြားမယ္။ ေဟ့ေကာင္ ၾကက္ေတာင္ ... ျပန္ဆင္းစမ္း”
သူ႔ႀကိမ္လံုးႀကီးနဲ႔ ၾကက္ေတာင္ဆိုတဲ့လူကို ႐ိုက္ဖို႔ရြယ္တယ္ဆိုရင္ပဲ စင္ေအာက္ဘက္က အသံ ထြက္လာတယ္။
“ဘုန္းဘုန္းဘုရား... သူတို႔က အရင္စ ခ်တာဘုရား။ တပည့္ေတာ္မသားက မခံႏိုင္လို႔ ဘုရား”
ေအာက္ကအသံကုိ ဘယ္လိုမွမတံု႔ျပန္ဘဲ သူတို႔ဘက္ ျပန္လွည့္တယ္။
“ကဲ .... ။ ဒကာတို႔ ဆက္တီး။ ဟိုေကာင္ ေၾကညာတဲ့ေကာင္ ဆက္ေျပာ”
ဆိုၿပီး ဘုန္းႀကီးက ၾကက္ေတာင္ရဲ႕ကုပ္ကို ဆြဲၿပီး ဆင္းသြားတယ္။ ၾကက္ေတာင္လည္း ဆုတ္ကနဲ ဆုတ္ကနဲ ပါသြားတယ္။
“အခု ဆက္လက္ၿပီး ...”
အစီအစဥ္ေၾကညာတဲ့သူက ထပ္ေၾကညာဖို႔ လုပ္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ စင္ေပၚကို ၾကက္ေတာင္ ျပန္ေျပး တက္လာတယ္။ သူ႔ေနာက္က လူ ၂ ေယာက္လည္း ပါလာတယ္။ သူတို႔လည္း စင္ေပၚေရာက္ေရာ ေအာက္က ခဲေတြ ေျပာင္းဖူး႐ိုးေတြ တခုၿပီး တခု ဝဲပ်ံတက္လာၾကတယ္။ ကိုရဲက ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ေဘ့စ္ ဒရမ္ႀကီးေနာက္မွာ ဝင္ပုန္းတယ္။ ဖိုးသိုက္လည္း ဒရမ္တီးတဲ့ ခံုေပၚမွာ မထိုင္ရဲေတာ့ဘဲ ေအာက္မွာ ဆင္းထိုင္ရတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ခဲျဖစ္ျဖစ္ ေျပာင္းဖူး႐ိုးျဖစ္ျဖစ္ မွန္လိုက္တာနဲ႔ မသက္သာဘူး။
ခဏ ဝုန္းဒိုင္း ဝုန္းဒိုင္း ျဖစ္ၿပီး ျပန္ၿငိမ္သြားျပန္တယ္။ မရဲတရဲနဲ႔ ေခါင္းေထာင္အၾကည့္မွာ ခုနက ဘုန္းႀကီး စင္ေပၚ ျပန္တက္လာတယ္။
“ကဲ၊ မွတ္ၾကၿပီ မဟုတ္လား။ ငါ့ႀကိမ္လံုးက အေၾကာင္း သံုးပါး မေရြးဘူး။ ေနာက္တခါ ျဖစ္ရင္ ဒီထက္နာမယ္။ ကဲ ... ဒကာတို႔ ဆက္တီးၾက”
ဘုန္းႀကီးက ဒကာတို႔ ဆက္တီးၾကဆိုေပမယ့္ ဘယ္ဒကာမွ ဆက္မတီးရဲၾကေတာ့ဘူး။ ခုနက ေၾကာက္ေနတဲ့ အရွိန္က မေသေသးဘူးေလ။ မေတာ္ ဒရမ္တီးေနတုန္း ခဲလံုး နဖူးလာမွန္ရင္ မခက္လား။ ဖိုးသိုက္နဲ႔ ကိုရဲ တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘုန္းႀကီး ကို ဆက္မတီးရဲေၾကာင္း ေလွ်ာက္လိုက္ ရတယ္။ ဂစ္တာသမားေတြကေတာ့ ခုနက ႐ုတ္႐ုတ္သည္းသည္း ျဖစ္ကတည္းက ရွာမေတြ႕ေတာ့ဘူး။ ပြဲပ်က္ၿပီ။ ဟန္အျပည့္နဲ႔ သီခ်င္းတက္ဆို သြားတဲ့ အာကာႀကီးလည္း ေၾကာက္ၿပီး လစ္ၿပီထင္ရဲ႕။ အစေတာင္ ရွာမရေတာ့ဘူး။
ျပန္မယ္ဆိုရင္ သခ်ႋဳင္းကုန္းကို ျဖတ္ျပန္ရမွာ။ ကိုျမဟန္ကလည္း ကားကို ျပန္လႊတ္လိုက္ေတာ့ ကားနဲ႔ ျပန္မပို႔ႏိုင္ဘူး။ ရြာခံလူေတြကလည္း ဒီအတိုင္းေတာ့ မျပန္ေစခ်င္ဘူး။ လူမွားၿပီး ႐ိုက္မွာစိုးလို႔တဲ့။ တီးခ်င္ဦးဟဲ့ ဒရမ္။
ျခင္ေတြတဖတ္ဖတ္ ႐ိုက္ရင္း ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေပၚ တက္ေကြးမလား စဥ္းစားတယ္။ မျဖစ္ဘူး။ ေဘာင္းဘီေတြနဲ႔ ဆိုေတာ့ ၿခံဳၿပီးေကြးစရာ ပုဆိုးလည္းမပါ။ ဒီဇင္ဘာႀကီး ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္လည္း ခ်မ္းတယ္။ ကိုျမဟန္နဲ႔ အဖြဲ႕ကေတာ့ ေက်ာင္းေပၚမွာဘဲ အိပ္မယ္တဲ့။ သူတို႔ ၂ ေယာက္သာ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနတာ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုရဲက အႀကံေပးတယ္။ စင္ေပၚမွာ တာလပတ္စႀကီးရွိတယ္။ အဲဒါႀကီး ခင္းလည္းခင္း ၿခံဳလည္းၿခံဳ လုပ္ရေအာင္ ဆိုေတာ့ အိုေကသြားတယ္။ တာလပတ္စႀကီးက ေႏြးေနတာပဲ။
“ဟလို ... ဟလို .... ဟဲလို ... ဟလို .... ဟယ္လို”
ဘာပါလိမ့္ ေစာေစာစီးစီး ဘယ္က အသံခ်ဲ႕စက္ လာစမ္းေနတာလဲ။ ဟလို တလံုးထဲကို အသံေန အသံထားအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေအာင္ေနတယ္။ ဖိုးသိုက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မိုးေတာင္ စင္စင္ မလင္းေသးဘူး။
“ဟလို ... ဟဲလို ... ဟယ္လို ... ဟလို”
မျဖစ္ေသးပါဘူး ဆိုၿပီး တာလပတ္စကိုဖယ္ ေဘးကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုရဲလည္း ငုတ္တုတ္ေလး ထထိုင္ၿပီး ဘာလဲ ဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ သူ႔ကိုၾကည့္တယ္။ ခဏေနေတာ့မွ မနက္က သူတို႔ကို ထမင္းေကၽြးတဲ့သူ။ အစီအစဥ္ ေၾကညာသူႀကီး စင္ေပၚတက္လာတယ္။
“ေၾသာ္ ... ဆရာတုိ႔ ... ႏိုးၾကၿပီလား” တဲ့ ....။
“ဟာ ... ခင္ဗ်ားတို႔ ဟလိုႀကီးနဲ႔ မႏိုးဘဲေနမလားဗ်”
ကိုရဲက ဘုေတာေတာ့ သူက ရယ္ၿပီး ...
“ဟုိဒင္းေလ ... ပစၥည္းေလးေတြ သိမ္းခ်င္လို႔ .. အဲဒါ ... ဆရာတို႔ကိုႏႈိးရမွာ အားနာတာနဲ႔ အသံခ်ဲ႕စက္ဆင္ၿပီး ...”
လတ္စသတ္ေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ဟလို က သူတို႔ကို ႏိႈးေနတာကိုး။
“ေအးဗ်ာ၊ ေက်းဇူးပဲ။ နင့္မို႔ဆို က်ေတာ္တို႔ ႏိုးဦးမွာ မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ္တို႔က မနက္ဆို ေနဖင္ထိုးမွ ထေနက်ဗ်။ ကဲ ... ကိုရဲေရ၊ ငါတို႔ျပန္ရေအာင္။ က်ေနာ္တို႔ ျပန္လိုက္ပါဦးမယ္ေနာ္”
ဖိုးသိုက္က ေျပာေျပာဆိုဆို ျပန္ဖို႔ျပင္တယ္။ ျပင္တယ္သာေျပာတာ။ သူတို႔မွာ ျပင္စရာ ဘာမွ ပါတာမဟုတ္ဘူး။ ဒီလိုပဲ ထျပန္လိုက္႐ံုပဲေလ။
ဟုိလူက ဖုိးသိုက္တို႔ ၂ ေယာက္နား ကပ္လာၿပီး ဖိုးသိုက္လက္ထဲ ပိုက္ဆံအလိပ္ကေလး တလိပ္ လာထည့္တယ္။
“နည္းတယ္မ်ားတယ္ သေဘာမထားပါနဲ႔ဗ်ာ”
လို႔လည္းေျပာေသးရဲ႕။ ဖိုးသိုက္ကလည္း သေဘာမထားပါဘူး။ ရသမွ် အျမတ္ပဲဆိုၿပီး ယူထားလိုက္တယ္။ လမ္းေရာက္လို႔ ျဖန္႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တေထာင္တန္ ၂ ရြက္။ တေယာက္ တေထာင္စီေပါ့။ ဘယ္ဆိုးလို႔လဲ။ တီးခ်င္တာ တခုတည္းနဲ႔ လိုက္လာတာ။ ပိုက္ဆံရဖို႔ ဆိုတာ ေမွ်ာ္လင့္မထားဘူးေလ။ ေနာက္မွ ကိုျမဟန္ႀကီးနဲ႔ ျပန္ဆံုေတာ့ သူကေျပာတယ္။ ဒီပြဲကို အဲဒီ လူတေယာက္တည္း အကုန္အက်ခံလုပ္တာတဲ့။ ထမင္း စားရိတ္ကအစ သူတို႔ကို ေပးလိုက္တဲ့ ပိုက္ဆံ ၂ ေထာင္အဆံုး သူခ်ည္း စိုက္လုပ္ေပးတာတဲ့။ ဖိုးသိုက္ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ အျပည့္နဲ႔ ညည္းလိုက္မိတယ္။
“ေၾသာ္ .... အစီအစဥ္ ေၾကညာသူ ႀကီးရယ္ ... ရယ္ ... ရယ္ ... ရယ္...”
Saturday, October 04, 2008 | Labels: ဝတၳဳတို | 4 Comments
ဝတၳဳတို ၁၁
အိမ္ကိုေရာက္ေတာ့ ကိုေရႊေသာ့က ေစာင့္ႀကိဳေန၏။ ဟုတ္ေပသားပဲ။ အိုင္တီေခတ္ႀကီးထဲမွာ တေယာက္ထဲ အလုပ္လုပ္လို႔ မရေတာ့။ လင္မယား ၂ ေယာက္စလံုး ႐ုန္းကန္ၾကရသည္။ ရင္ရင္ ႐ံုးက ျပန္မလာေသး။ အသင့္ပါလာေသာ ေသာ့ႏွင့္ တံခါးကို ဖြင့္ၿပီး အိမ္ထဲ ဝင္လိုက္သည္။ ျပဴတင္းေပါက္မ်ားကို ဖြင့္သည္။ မိန္းမ မလာခင္ ထမင္းအိုး တည္ထားလိုက္ဦးမည္။ ထမင္းေပါင္းအိုးနဲ႔ ဆိုေတာ့ ဘာမွ ခက္တာမဟုတ္။ အီးေခတ္ႀကီးထဲမွာ အားလံုး လြယ္ကူေနၿပီ။
“ကိုေရ။ ဒီေန႔ ၃၈ လမ္း ေစ်းမွာ ငါးဖယ္ျခစ္ေတြ ေတြ႔တာနဲ႔ ဝယ္လာခဲ့တယ္။ ေဟာဒီမွာ”
“ေဟာဗ်ာ …။ က်ဳပ္က ဒီညေန အျပင္ထြက္ စားမလားလို႔ စဥ္းစားေနတာ”
“အျပင္မွာ စားတာက စားလို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီငါးဖယ္ေတြ ကေတာ့ လုပ္မွ ျဖစ္မွာေပါ့။ မလုပ္ရင္ ပုပ္ကုန္လိမ့္မယ္”
မဗိုက္ကို ဆြဲဖယ္ၿပီး ကိုကိုေႏြ ေနရာဝင္ယူလိုက္သည္။
“ဒါေတြၿပီးရင္ လမ္းေလးဘာေလး ေလွ်ာက္ရေအာင္ ေရမိုးခ်ိဳး အဝတ္လဲထားလိုက္ ေနာ္”
လွမ္းေအာ္ေနတုန္း အေနာက္မွာ ဝဲေနေသာ ျခင္ထဲက တေကာင္က သူ႔တင္ပါးကို ဝင္တြယ္ သည္။ ေပေနေသာ လက္ျဖင့္ ဖ်န္းကနဲ ႐ိုက္လိုက္မိသည္။ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ …။ သူ႔မိန္းမ သနပ္ခါး အေဖြးသားႏွင့္ မီးဖိုထဲ ဝင္လာေတာ့ သူက ေပက်ံ ညစ္ပတ္ေနၿပီ။ မီးက ခုထိ မလာေသး။
Wednesday, October 01, 2008 | Labels: ဝတၳဳတို | 3 Comments
tag 2
ျဖစ္သလိုစားတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေျပာခိုင္းေတာ့ အင္းစိန္ဂ်ီတီအိုင္ အေဆာင္ေန ေက်ာင္းသူဘဝကို သတိရတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ဘယ္ေလာက္ထိ ျဖစ္သလိုလဲဆို ေတာ္ေတာ္ကို ျဖစ္သလိုပါ။ ေက်ာင္း ေဆာင္က ေကၽြးတာပဲ စားရတဲ့ဘဝကိုး။ ဒုတိယ ႏွစ္ဝက္ေလာက္ထိေတာ့ အသားဟင္း ျမင္ဖူးလိုက္ပါရဲ႕။ ေနာက္ေတာ့ ဘဲဥတလွည့္ ငါးတလွည့္ ညေနခင္းမ်ား။ ပဲဟင္း မနက္ခင္းမ်ားကို ေနာက္ဆံုးႏွစ္ၿပီးတဲ့ထိ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာ ေပ်ာ္ေနတာနဲ႔ အဲဒါကို ျဖစ္သလိုလို႔ တခါမွ မထင္ခဲ့ဘူး။ အိမ္က လုပ္ေပးလိုက္တဲ့ ငပိေက်ာ္လို၊ အမဲေက်ာ္လိုဟာမ်ိဳးကလည္း အားလံုးဝိုင္းတြယ္တာနဲ႔ တမနက္ေတာင္ မခံ။
က်မက အစားအေသာက္ေတာ့ သိပ္ေဂ်းမမ်ားဘူး။ ဘာျဖစ္ျဖစ္စားတယ္။ ျဖစ္သလို စားေနရတယ္လို႔လည္း တခါမွ ေတြးၿပီး ဝမ္းမနည္းဖူးဘူး တကယ္ပါ။ ေျခေလးေခ်ာင္းထဲမွာလည္း စားပြဲေတြ ကုလားထိုင္ေတြကလြဲရင္ အားလံုးစား။ ေျခ ၂ ေခ်ာင္းကေတာ့ ေျပာမေနနဲ႔ ...။ ခု ထိုင္းမွာ အျပင္ထြက္စားလို႔ ေဘာ္ဒါေတြက ဘာစားခ်င္ စိတ္ကေလးမ်ားရွိတယ္လို႔ မျဖစ္ဘူးလား ေမးရင္ က်မက ဟင့္အင္းပဲ။ သူတို႔မွာတာ အကုန္စားတာကိုး။ ဒီေတာ့ သူတို႔က က်မကို ကဲ့ရဲ႕တယ္။ လူဆိုတာ ဘာေလးေတာ့ စားခ်င္လိုက္တာဆိုၿပီး ရွိသင့္တယ္ေပါ့ေလ (သူတို႔ အဆိုအရ Plan ေလးေတာ့ ရွိရမယ္ေပါ့)။ ခက္တာက က်မမွာ အဲလိုကိုမရွိတာ။
ျမန္မာျပည္မွာလည္း က်မက လက္ဖက္ရည္ ေကာင္းေကာင္းကလြဲရင္ ဘာမွမမက္ဘူး။ လက္ဖက္ရည္ ေကာင္းေကာင္းမရွိတဲ့ေနရာ ေရာက္သြားရင္ေတာ့ နည္းနည္း စိတ္ညစ္တာေပါ့။ ဒီေလာက္ပဲ။ (ခုလည္း ေတာ္ေတာ္ လြမ္းတယ္)
ခ်ဥ္ရည္ဟင္းနဲ႔ ငါးပိေထာင္းေတာ့ ႀကိဳက္တယ္။ ဒါလည္း မရွိမျဖစ္မဟုတ္ဘူး။ ႀကံဳရင္ေတာ့ စားတယ္။ က်မက ဘာႀကိဳက္ပါတယ္ သိပ္မေျပာတတ္ေပမယ့္ ဟင္းေတာ့ နည္းနည္းပါးပါး ခ်က္တတ္ပါတယ္ (က်မအဲလို ေျပာရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြက လံုးဝမယံုဘူး၊ က်မကလည္း မယံုပါေစနဲ႔ဘဲ ဆုေတာင္းေနရတာ)။ စိတ္ဝင္စားတဲ့ အခ်ိန္ မ်ိဳးဆို ေသခ်ာအခ်ိန္ယူၿပီး ေကာင္းေကာင္းေလး ခ်က္တယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ဝင္စားတဲ့ အခ်ိန္ဆိုတာလည္း ခပ္ရွားရွားရယ္။ ေနာက္ၿပီး က်မရဲ႕ မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းထဲမွာ အရမ္းကို ဟင္းခ်က္ေကာင္းတဲ့ တေယာက္ ရွိတယ္။ သူရွိေနေတာ့ က်မက ေရသာခိုတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုခ်က္စားၿပီဆို က်မက ေယာင္ေျခာက္ဆယ္ လုပ္ေနလိုက္ေရာ။ သူက ေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့ထိ က်မဘာမွ မလုပ္တတ္ဘူးထင္တာ။ ေနာက္မွ သိသြားၿပီး သတ္သတ္မွတ္မွတ္ နင္က ဘာအသုတ္သုတ္ခဲ့။ နင္က ဘာခ်က္ခဲ့ အဲလို ဗီတိုအာဏာနဲ႔ခိုင္းေတာ့တာ။ ဟိ။
က်မကံေကာင္းတာက သူငယ္ခ်င္းေယာက္်ားေလးေတြထဲမွာလည္း ဟင္းေတာ္ေတာ္ အခ်က္ေကာင္းတဲ့ သူေတြရွိတယ္။ ဝါသနာလည္းေတာ္ေတာ္ပါၾကတာ။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္လည္းဆိုရင္ တခါ က်မတို႔ အိမ္မွာ စားၾကေသာက္ၾကဖို႔ လုပ္ေတာ့ အဲဒီသူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္က သူတို႔ဘာမွမလုပ္ဘူး က်မပဲလုပ္ဆိုၿပီး ေပၿပီးေန ၾကတယ္။ က်မကလည္း ဘာမွမလုပ္ေပးပါဘူး ၾကက္ဥေလးေၾကာ္ေပးမွာပါ အဲဒါ က်မဆီအိုးတည္ထားတုန္း ဆီက်က္တဲ့ အန႔ံလည္း ထြက္လာေရာ ၂ ေယာက္စလံုး မီးဖိုထဲကို ေျပးလာၾကတာ။ ၿပီးလည္း ၿပီးေရာ က်မလက္ ထဲက ေယာင္းမကို သူယူမယ္ ငါယူမယ္နဲ႔ လုၾကေရာ။ အဲလိုေကာင္ေတြ ရွိေနမွေတာ့ က်မက အၿငိမ့္ေပါ့။
ေနာက္က်မက တေယာက္ထဲအတြက္ဆို ဘာမွမယ္မယ္ရရ လုပ္မစားဘူး။ ပ်င္းတယ္။ ေဘးမွာ စားမယ့္သူ ရွိတယ္၊ မခ်က္မျဖစ္ ခ်က္ရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ခ်က္ေပးပါတယ္။ ကိုယ့္ဗိုက္အတြက္ေတာ့ သိပ္မယ္မယ္ရရ လုပ္မေနဘူး။ အဲဒါကို ျဖစ္သလို လို႔ ေျပာရင္ ျဖစ္သလိုေပါ့ေလ။ ဟင္းခ်က္ရမွာထက္ ၿပီးသြားရင္ ရွင္းလင္း ေဆးေက်ာရမွာ ပိုမလုပ္ခ်င္ဘူး (ဂလို မိန္းမပီသတာ)။ အစားတလုပ္အတြက္ အပင္ပမ္းခံတဲ့သူေတြကိုလည္း အံ့ၾသတယ္။ အံ့ၾသေပမယ့္ ေရလည္ခ်ီးက်ဴးတယ္။ ေလးစားတယ္။ ဂုဏ္ျပဳတယ္၊ မွတ္တမ္းတင္တယ္၊ ေက်းဇူး တင္တယ္ (အဲလိုမေျပာရင္ ေခၚမေကၽြးေတာ့မွာစိုးလို႔)။ သူမ်ားက တကူးတက ခ်က္ၿပီးေခၚေကၽြးရင္ေတာ့ သိပ္ျငင္းေလ့မရွိပါဘူး။ အခင္မင္ ပ်က္မွာစိုးလို႔ပါ။
က်မဘဝမွာ ျဖစ္သလိုဆိုတဲ့ အခ်ိန္တခ်ိန္ေတာ့ ႀကံဳဖူးတယ္။ အစ္ကိုတေယာက္ ဂႏၶမာပန္းေတြ စိုက္တဲ့ ကာလေပါ့။ အဲတုန္းက သူ႔ကိုသြားကူရင္း စိုက္ခင္းမွာပဲ သူတို႔နဲ႔တူတူ စားၾကတာ။ ရွိတာေလးကို ႀကံဳတဲ့သူက ခ်က္ေပါ့ေလ။ က်မအစ္ကိုႀကီးက ခ်က္တာမ်ားတယ္။ အဲဒီတုန္းက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က ညဘက္ ဖားေတြ ႐ိုက္လာေရာ။ အဲဒါကို အစ္ကိုႀကီးက ခ်က္တာ။ ဆီမရွိလို႔တဲ့ ... အေျပးခ်န္ပီယံ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ လိမ္းတဲ့ မုန္ညင္းဆီေတြ ထည့္ခ်က္ေရာ(သူ႔စိတ္ကူးထဲ ဆီဆို ဘာဆီျဖစ္ျဖစ္ရၿပီ ထင္ပံုရပါတယ္)။ အဲဒါ ဘယ္လိုလုပ္ စားမလဲ။ မုန္ညင္းဆီနံ႔ နံေစာ္ေနတဲ့ ဖားသားဟင္းကို ၾကည့္ ၾကည့္ၿပီး ဗိုက္ေတြကဆာ ...၊ ထမင္းေတြခ်ည္း ေလြးရေတာ့တာ။ ေၾသာ္ ... ငါ့ချမာ ျဖစ္သလို စားေနရပါလား လို႔ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ေတြးမိခဲ့ပါရဲ႕ ....။
သူမ်ားေတြလုပ္သလို ဆက္ tag ၾကည့္ဦးမွ ... ဟိ။ ကိုင္းလာေရာ့လဟယ္။ ၁။ အာရဲေဖ (ရြာမွာအဲလိုပဲေခၚတယ္ စိတ္မရွိနဲ႔) က ညီမေလး ဆုမြန္ ...နဲ႔ ၂။ ေဂၚဇီလာလိုလို ပုတ္သင္ညိဳလိုလို ေအာ္တတ္တဲ့ ေမာင္ေလး အန္ဒီ တို႔ေရ ... ေရးလိုက္စမ္းကြဲ႔ ျဖစ္သလို။
Tuesday, September 30, 2008 | Labels: tag | 3 Comments
