အီးဘုခ္သို႔ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ေျခတလွမ္း
စာနယ္ဇင္းသမားဘဝ ကေမာက္ကမ ( ... )
“မနက္ျဖန္မနက္ ၄၃ လမ္းနဲ႔ ကုန္သည္လမ္းေထာင့္က အေဆာက္အအံုကို လာခဲ့ ... ေလွခါးကေန ၄ ထပ္ကိုသာ တက္ခဲ့” လို႔ ဆရာမ်ိဳး (ဦးမ်ိဳးျမတ္သူက) ဖုန္းထဲကေန ေျပာတဲ့အထိ က်မ ဘာလုပ္ရမလဲ ဆိုတာ တကယ္ မသိခဲ့ ပါဘူး။
တကယ္ေတာ့ စာအုပ္သမိုင္းသစ္တခုရဲ႕ ေျခလွမ္းအစမွာ တေထာင့္တေနရာက က်မ ပါဝင္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ အျဖစ္ အပ်က္ရဲ႕ အစပါ။
“နင္ စိတ္ဝင္စားမွာပါ။ ျမန္မာအီးဘုခ္ စလုပ္ၾကမယ္။ အဲဒီမွာနင္က အယ္ဒီတာ လုပ္ရမယ္”
ဆရာမ်ိဳးနဲ႔က်မက အင္တာဗ်ဴးဂ်ာနယ္ကေန က်မ ထြက္လာကတည္းက ၃ ႏွစ္ေလာက္ အဆက္အသြယ္ ျပတ္ေနတာပါ။ သူနဲ႔ ျပန္ဆက္သြယ္မိခ်ိန္မွာ သူက အီးဘုခ္ျဖစ္ေျမာက္ေရးရဲ႕ ပေရာဂ်က္ မန္ေနဂ်ာ။
အီးဘုခ္ ဆိုတာ ဘာလဲလို႔ က်မ စဥ္းစားမိေတာ့ ရိုးရိုးေလး ေတြးရင္ အီလက္ထေရာနစ္ စာအုပ္ေပါ့။ အဲဒီ အီလက္ ထေရာနစ္ စာအုပ္ဆိုတာ ဘယ္လိုဟာပါလိမ့္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်မအတြက္ အင္တာနက္ဆိုတာ စာအုပ္ထဲမွာပဲ ဖတ္ဖူးေသးတာပါ။ အီး .......... ဆိုတဲ့စကားလံုး ျမန္မာျပည္မွာ စတင္ ေခတ္စားေနၿပီ ဆိုေပမယ့္ က်မ အတြက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ေဝးတယ္ ဆိုရမွာပါ။ ဂ်ီတီအုိင္ကို အီးစီနဲ႔ ဆင္းခဲ့ေပမယ့္ က်မက သူငယ္ခ်င္း ေတြ ေျပာသလို အီလက္ထေရာနစ္ လမ္းေက်ာက ေသြဖယ္ၿပီး အရူးေက်ာကို နင္းမိထားသူကိုး။
ဆရာမ်ိဳး အေျပာအရေတာ့ အီးဘုခ္ဆိုတာ ထုတ္ၿပီးသား သုတ၊ ရသ စာအုပ္ေတြကို အင္တာနက္ေပၚ တင္ၿပီး ေရာင္းမွာ ဆိုပဲ။ ဘယ္လိုတင္ၿပီး ဘယ္သူေတြကို ေရာင္းမလဲလို႔ ေတြးမိေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်မ အေျဖမရ ပါဘူး။
အေကြ႕မရွိတဲ့ ေလွခါးရွည္ႀကီးကေန ၄ ထပ္အထိ တက္ရတာ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ေမာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်မ အတြက္ အသစ္အဆန္းတခု ႀကံဳရေတာ့မယ္ဆုိတဲ့စိတ္ေၾကာင့္ ေမာဖို႔ကို သတိမရႏိုင္ပါဘူး။
ေဖာ္အဲဗားဂၽြန္ ... ဆိုတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္ကေလးကလည္း က်မအတြက္ နည္းနည္း ဆန္းလို႔ေနပါတယ္။
“ေဟာဒါက ဦးေဌးဝင္းတဲ့ ... ကဗ်ာဆရာ ေမာင္လင္းရိပ္ေပါ့။ ဒီမွာ နင္နဲ႔အတူတူ အယ္ဒီတာ လုပ္မွာ”
ဆရာမ်ိဳး မိတ္ဆက္ေပးလိုက္သူကို က်မ ၾကည့္မိေတာ့ ခင္မင္စရာေကာင္းတဲ့ မ်က္ႏွာတခုကို ျမင္ရပါတယ္။ ေလးေထာင့္စပ္စပ္မ်က္ႏွာက ကာတြန္းေမာင္ဝဏၰရဲ႕ ဇာတ္ေကာင္ ေတာင္ပုလုၿမိဳ႕စားႀကီး ထင္ရာစိုင္း ကို သြား သတိရမိေစပါတယ္။ သူက က်မကို ၿပံဳးျပတယ္။ ေမာင္လင္းရိပ္ရဲ႕ ကဗ်ာတခ်ိဳ႕ကို ဖတ္ဖူးတဲ့ က်မအတြက္ေတာ့ သူ႔ရုပ္က သူ႔ ကဗ်ာေလးေတြလိုလည္း မႏုပါလားလို႔ ေတြးမိပါတယ္။
“သူက နင့္လိုပဲ ဂ်ီတီအုိင္ပဲေလ” လို႔ ဆရာမ်ိဳးက ဆက္ေျပာေတာ့ က်မ အမ်ိဳးတေယာက္ကို ေတြ႕ရသလို ေပ်ာ္သြားပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ ဆရာဦးေဌးဝင္းရဲ႕ အမ်ိဳးသမီးကလည္း အင္းစိန္ဂ်ီတီအိုင္မွာ ဆရာမ၊ ဆရာ ကိုယ္တုိင္ ဂ်ီတီအုိင္ဆင္းၿပီး THS ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး လုပ္ခဲ့သူလို႔ သိလိုက္ရပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ဆရာမ်ိဳးက က်မနာမည္ကို ေျပာျပၿပီး “သူက ဆရာျပည့္ တူမေလ” လို႔ ဆက္ေျပာေတာ့ ဆရာဦးေဌးဝင္းက ထပ္ၿပီး ၿပံဳးျပပါတယ္။
“ဟုတ္လား ... တို႔လည္း ႁပြန္တံဆာ ဇာတိပဲကြ” ဆိုၿပီး က်မ ဦးေလးေတြ၊ အေဒၚေတြရဲ႕ အေၾကာင္းကို ေမးပါ ေတာ့တယ္။ အဲဒီမွာပဲ က်မအတြက္ ဦးေဌးဝင္းဟာ အတူ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ဆိုတဲ့အျပင္ ေဆြမ်ိဳး ဦးေလး သားခ်င္းလို က်မအတြက္ ေနာက္ပိုင္းအခ်ိန္ေတြအထိ ခင္မင္ရမယ့္သူဆိုတာကို တြက္မိပါတယ္။
အဲဒီေန႔မွာပဲ ရံုးခန္းထဲမွာ က်မ ေနာက္ထပ္ တေယာက္ ထပ္သိရတာကေတာ့ ဆရာမ်ိဳးရဲ႕ မန္ေနဂ်ာျဖစ္တဲ့ မေဟြခင္ပါ။ တရုတ္ အမ်ိဳးသမီး ... ပိန္ပိန္ပါးပါးနဲ႔ အပ်ိဳႀကီးေပါ့။ သူနဲ႔ က်မကေတာ့ ျမင္ျမင္ခ်င္း ေဆာက္နဲ႔ မထြင္းေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ ေဆာက္ထက္ ဆိုးတာေတြနဲ႔ ထြင္းျဖစ္ၾကပါတယ္ :)။ (ေနာက္ပိုင္း ျပန္ေတြးမိေတာ့ ငယ္စိတ္နဲ႔ မွားခဲ့တဲ့ က်မ အမွားေတြကိုလည္း ျပန္ျမင္မိပါတယ္)
က်မတို႔ လုပ္ၾကမယ့္အလုပ္ေတြကို ဆရာမ်ိဳးက ရွင္းျပပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ ဆရာမ်ိဳးအေၾကာင္းကို က်မ နည္းနည္းေတာ့ ေျပာမွျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ဆရာမ်ိဳးက စကားေျပာရင္ နည္းနည္းေတာ့ အႀကီးႀကီးေတြ ေျပာတတ္ပါတယ္။
“ငါတို႔ လုပ္မယ့္အလုပ္က ... လံုးဝအသစ္။ ဘယ္သူမွ မလုပ္ဖူးေသးတဲ့ အလုပ္ပဲ။ အီးဘုခ္ ကို ငါတို႔ စလုပ္ၾကမယ္။ အင္တာနက္ေပၚတင္ၿပီး ေရာင္းႏုိင္မယ္ဆိုရင္ စာေရးဆရာေတြေကာ၊ ထုတ္ေဝသူေတြေကာ ေနာက္ထပ္ အက်ိဳး ခံစားရမယ္။ ငါတို႔က စာေပေလာကရဲ႕ အက်ိဳးကို တေထာင့္တေနရာက သယ္ပိုးတဲ့သူေတြ ျဖစ္မယ္ ...” အစရွိသျဖင့္ ရွင္းျပတာေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပါ။
တကယ္ေတာ့လည္း အႀကီးႀကီးေတြ ေျပာတာဟာ သူ႔ရဲ႕ ဝသီျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ အဲဒီ အႀကီးႀကီးေတြကို အႀကီးႀကီးေတြလို႔ တကယ္ထင္ခဲ့မိတဲ့ က်မတို႔က လြန္တာျဖစ္မွာပါ :P
က်မအတြက္ေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာဆိုတာ အစိမ္းသက္သက္။ ကြန္ပ်ဴတာ ဆိုတာကို ဂ်ီတီအိုင္ တက္တုန္းက lab ခန္းထဲမွာ မွန္ေလွာင္အိမ္နဲ႔ ျပထားတာပဲ အနီးကပ္ေတြ႕ဖူးတာ ... အတြင္းက ကလီစာေတြကို ေျပာပါတယ္။ အဲဒါ တကယ္ပါ။ အဲဒီတုန္းက ဘယ္လိုဖြင့္တယ္ ပိတ္တယ္ ဆိုတာေလာက္ေတာ့ သိသေပါ့။ ဒီေလာက္ပါပဲ။ က်မ ထက္စာရင္ ဆရာဦးေဌးဝင္းက အမ်ားႀကီး အေတြ႕အႀကံဳရွိပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ဆိုေတာ့ သူက ေက်ာင္း သခၤန္းစာေတြနဲ႔ မျပတ္တဲ့အျပင္ ... ေလးေအာက္ ဒီဇိုင္းေတြကိုလည္း ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ လုပ္ေနတဲ့သူ မို႔လို႔ပါ။
အဲဒီမွာ က်မနဲ႔ တရုတ္မ အပ်ိဳႀကီးနဲ႔ စေတြ႕ၾကေတာ့တာပါပဲ။
က်မရဲ႕ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ မနီးစပ္တဲ့ အားနည္းခ်က္ကို သူက စဖိုက္တာပါ။ တကယ္ေတာ့ သူ မမွားပါဘူး။ အဲဒီ ေလာကဓာတ္ေတြကို သိေအာင္ က်မ လုပ္ရမွာေပါ့ေလ။ က်မလုပ္ရမယ့္ အလုပ္ကိုက ဒီဟာေတြ မသိရင္ လုပ္လုိ႔မွမရဘဲ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ က်မ နည္းနည္း စိတ္တိုမိတယ္။ စိတ္ထဲကေန “က်မကို တလအခ်ိန္ေပး ... ဒီေလာကဓာတ္ ေတြကို အကုန္သိေအာင္လုပ္ျပမယ္။ ရွင္လည္း တလအတြင္း စာတပုဒ္ေလာက္ ေရးျပစမ္း” လို႔ ေျပာေနမိတယ္။ အခု စဥ္းစားမိေတာ့ ရယ္စရာႀကီးေပါ့။ တကယ္က စာေရးတယ္ ဆိုတာလည္း ဘာမွခက္တဲ့အလုပ္ မဟုတ္ပါဘူး။ က်မဘာသာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ မာန္တက္မိေနတာပါ။
ဆက္ေျပာရရင္ က်မတို႔ လုပ္ရမွာက ... ဘယ္လိုစာအုပ္ေတြကို ဘယ္ပံုစံ အင္တာနက္ေပၚ တင္မယ္ ဆိုတာက စၿပီး လုပ္ရမယ္။ တကယ့္ကို ကနဦးအစလို႔ ေျပာရမွာပါ။ အဲဒီ အီးဘုခ္ ရံုးႀကီးမွာ ဆရာမ်ိဳး၊ ေဒၚေဟြခင္၊ ဦးေဌးဝင္းနဲ႔ က်မ ၄ ေယာက္ပဲ ရွိေသးတာ။ က်မ ေခါင္းထဲမွာေတာ့ စစခ်င္းေန႔မွာပဲ ေမးခြန္းေတြ တပံုတေခါင္း ဝင္လာပါတယ္။
၁။ စာအုပ္ေတြ ဘယ္ကရမလဲ
က်မတို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ မူပုိင္ခြင့္ ဘာညာ ေသေသခ်ာခ်ာ ဥပေဒနဲ႔ မရွိေသးေပမယ့္ စိတ္ကူးေပါက္တဲ့ စာအုပ္ကို ဒီတုိင္း ယူခ်င္တုိင္း ယူတင္လို႔ ဘယ္ရမလဲ။ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ယူတင္မယ္ ဆိုရင္ေတာင္ စာစီစာရိုက္ လုပ္္ရမယ္။ ဘယ္သူ လုပ္မွာလဲ။ တအုပ္ခ်င္းစီအတြက္ စာစီစာရိုုက္ကို အပ္မွာလား။ လူကလည္း ၄ ေယာက္တည္း ဘယ္သူ ရိုက္မွာလဲ ... မသိဘူး။
၂။ ထုတ္ေဝသူေတြဆီက ေတာင္းမွာလား
ေတာင္းမယ္ဆို ဘယ္သူေတြက အလြယ္တကူေပးမွာလဲ။ က်မတို႔ အီးဘုခ္ လုပ္မယ္ဆိုတဲ့သူေတြေတာင္ ဒါကို နားမလည္ေသးတာ ထုတ္ေဝသူေတြ နားလည္ေအာင္ ဘယ္သူက ရွင္းျပမွာလဲ။
၃။ အင္တာနက္ေပၚ တင္ေရာင္းပါၿပီတဲ့ ... ဘယ္သူက ဝယ္မွာလဲ။
ျမန္မာျပည္မွာ အင္တာနက္ ဆိုတာ ခ်ိဳနဲ႔လားလို႔ ေမးရမယ့္ ဘဝပဲ ရွိေသးတာ။ အင္တာနက္ ကေဖးဆိုတာလည္း မရွိေသး။ ျပည္သူလူထုနဲ႔ အင္တာနက္ အေဝးႀကီး။ အမ္အိုင္စီတီ ဆိုတာႀကီးေတာ့ ရွိေနၿပီေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါႀကီးကလည္း လက္တဆုပ္စာ လူေတြေလာက္ပဲ ဝင္လုပ္ၿပီး သိထားတာ။ အဲဒီကို တခါမွေတာင္ က်မ မေရာက္ဖူးဘူး (တကယ္ေတာ့ က်မတို႔ရဲ႕ အီးဘုခ္ေတြကို အဲဒီ အမ္အိုင္စီတီက ေဖာ္အဲဗား ရံုးခန္းကေန အိုင္တီ သမားေတြက အင္တာနက္ေပၚ တင္မယ္လို႔ ေနာက္ေတာ့ သိရပါတယ္)
၄။ ကဲ ... ႏုိင္ငံျခား ေရာက္ေနတဲ့ အင္တာနက္နဲ႔ ထိေတြ႕နီးစပ္ေနသူ ျမန္မာေတြက ဝယ္မယ္ ဆိုပါေတာ့။ သူတို႔က ဘယ္လို ေငြေခ်မွာလဲ။ အီးဘုခ္ တအုပ္ရဲ႕ တန္ဖိုးက မူလစာအုပ္တန္ဖိုးရဲ႕ ၁၀ ပံုတပံုေလာက္ေတာင္ မရွိဘူးလို႔ ဆရာမ်ိဳးက ေျပာပါတယ္။ တအုပ္ကို မူလတန္ဖိုး က်ပ္ ၃၀၀ တန္ရင္ အီးဘုခ္ရဲ႕တန္ဖိုးက က်ပ္ ၃၀ ေတာင္ မရွိဘူး ဆိုတဲ့သေဘာပါ။ ဒီေလာက္ ပမာဏေလးကို ဘဏ္စနစ္မရွိ ဘာမရွိနဲ႔ ဘယ္လို ေငြေခ်မလဲ။ က်မ ေခါင္းေတာ္ေတာ္ရႈပ္သြား ပါတယ္။
ႇွဒါေပမယ့္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မသိျခင္းေတြနဲ႔ပဲ အီးဘုခ္ ဆိုတာႀကီးက က်မကို ညႇိဳ႕ေနသလိုပဲ။ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ စိတ္ဝင္စားမိေနပါၿပီ။
ဒီအီးဘုခ္ ဆိုတာႀကီးကို ေဖာ္အဲဗား စေပ့စ္ ကုမၸဏီနဲ႔ အိုေအစစ္ေသာက္ေရသန္႔ ထုတ္တဲ့ ဂၽြန္ ကုမၸဏီ ေပါင္းၿပီး ထူေထာင္တာလို႔လည္း သိထားပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အဲဒီကုမၸဏီပိုင္ရွင္ လူႀကီးမင္းေတြနဲ႔ က်မတုိ႔ ဆံုပါတယ္။
အဲဒီအေဆာက္အအံုကလည္း အသစ္လား ... အေဟာင္းကို ျပဳျပင္ထားတာလားေတာ့ မသိဘူး ...။ အသစ္ဆို ရင္လည္း ေဆာက္ဆဲ၊ ျပဳျပင္ထားတာဆိုရင္လည္း ဘာမွ မၿပီးေသးတဲ့ လက္စပဲ ရွိေသးတယ္။ ဒီေတာ့ က်မအတြက္ အကုန္လံုး အသစ္စက္စက္ပါ။
ဦးေဌးဝင္းကေတာ့ ဒီဇိုင္းေတြ စဆြဲပါတယ္။ ဝက္ေပ့ခ်္ ဒီဇိုင္းေပါ့။ အဲဒါလည္း က်မ နားမလည္ပါဘူး။ ေနာက္ေတာ့ နည္းနည္းေရးေတးေတး သိလာပါတယ္။
စစခ်င္းေန႔မွာ က်မအတြက္ စိတ္ဝင္စားစရာေတြ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ျပည့္လုိ႔ေပါ့။ စာအုပ္အမ်ိဳးအစားသစ္ တခုရဲ႕ သမိုင္းအစမွာ ငါ ပါဝင္ခြင့္ရၿပီဆိုၿပီးလည္း စိတ္ႀကီးဝင္မိပါတယ္။ တကယ္ပါ။ အဲဒီအခ်ိန္က တကယ္ကို ထူးဆန္းတဲ့အျဖစ္ပါ။
ေနာက္ပိုင္း စိတ္ပ်က္စရာေတြ တန္းစီၿပီး ဝင္မလာခင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာအထိ အဲဒီ အီးဘုခ္ ရံုးခန္းကေလးက က်မအတြက္ ေပ်ာ္စရာေတြနဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီး ေပးခဲ့တယ္။ အမွတ္ရစရာေတြနဲ႔လည္း ၾကည္ႏူး ခဲ့ရပါတယ္။
ေနာက္ေတာ့ ဆက္ပါဦးမယ္
ဘဝဆက္တုိင္း ပန္းေတြနဲ႔ေဝ
အဲဒီဦးဝဏၰ ဆိုတာကေတာ့ က်မတို႔ေမာင္ႏွမေတြ သိပ္ခ်စ္တဲ့ အငယ္ဆံုး အေဒၚ ေဒၚေဒၚခ်ိဳ႕ ေယာက္်ား စာေရးဆရာ၊ ဒါရိုက္တာ ေမာင္ဝဏၰပါ။
၂၀၁၀ ထဲမွာ စာေရးခ်င္စိတ္ ေတာ္ေတာ္ေလး ေခါင္းပါးေနခဲ့တယ္။ ၂၀၁၁ မွာေတာ့ ဘေလာ့ေလးကို အသက ္ျပန္သြင္းမယ္လို႔ ရည္ရြယ္ခဲ့ေပမယ့္ ႏွစ္ဆန္းမွာ ပို႔စ္ အသစ္ကို နာေရးတခုနဲ႔ စရလိမ့္မယ္လို႔ေတာ့ မထင္ထားခဲ့ဘူး။
၁၁ ရက္ေန႔ မနက္က ဦးဝဏၰ ဆံုးၿပီ ဆိုတဲ့ သတင္းကို ၾကားလိုက္ရေတာ့ က်မ ရုတ္တရက္ ေဒၚေဒၚခ်ိဳ႕ကို ဖုန္းမဆက္ရဲဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ေဒၚေဒၚခ်ိဳ႕မွာ ႏွလံုးမေကာင္းတဲ့ ေရာဂါရွိတယ္။ ေနာက္ ... ေဒၚေဒၚခ်ိဳက သိပ္ အခ်စ္ႀကီးတယ္။ ဘြားဘြား ဆံုးတုန္းက၊ က်မ ပါပါ ဆံုးတုန္းက၊ ေနာက္ ဦးျမင့္ (ဦးေအာင္ျပည့္) ဆံုးတုန္းက ေဒၚေဒၚခ်ိဳ ငိုတာေတြကို က်မ ျမင္ဖူးထားတာကိုး။ အဲဒီတုန္းက ေဒၚေဒၚခ်ိဳ ငိုတဲ့အခ်ိန္ ႏွစ္သိမ့္သူ၊ ျပဳစုသူက ဦးဝဏၰေလ။ အခု ဦးဝဏၰ ဆံုးသြားေတာ့ ေဒၚေဒၚခ်ိဳ႕ကို ဘယ္သူက ႏွစ္သိမ့္မွာလဲ ဆိုတာ က်မ စိတ္ပူၿပီး ဖုန္းမဆက္ရဲတာပါ။ ဖုန္းထဲမွာ ေဒၚေဒၚခ်ိဳ ငိုရႈိက္လိုက္ရင္ က်မလည္း မႏွစ္သိမ့္တတ္၊ ၿပီးေတာ့ က်မပါ ငိုမိမယ္ ထင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္ေလး ေနာက္က်မွ မရဲတရဲနဲ႔ က်မ ဖုန္းဆက္လိုက္တယ္။
ေဒၚေဒၚခ်ိဳ႕အသံက သိပ္ကို တည္ၿငိမ္ေနတာ က်မ အံ့ၾသတႀကီး ၾကားလိုက္ရတယ္။ ဝမ္းနည္းတဲ့ၾကားက ေဒၚေဒၚခ်ိဳ႕အတြက္ က်မ စိတ္ေအးသြားတယ္။ တႏွစ္ေလာက္ ... သူ သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ ခင္ပြန္းသည္ကို ျပဳစု လိုက္ရၿပီပဲ။ ေဒၚေဒၚခ်ိဳဟာ က်မ သိသေလာက္ေတာ့ သူ႔ခင္ပြန္းကို သိပ္ခ်စ္တဲ့ ပါရမီျဖည့္ဘက္ တေယာက္ပါ။ သားသမီးေတြအတြက္၊ ခင္ပြန္းသည္အတြက္ အသက္ရွင္ေနတဲ့သူလို႔ က်မေတာ့ ယံုၾကည္တယ္။
က်မ အေတြးေတြက ဟိုးအေဝးႀကီးကို ျပန္ေရာက္သြားတယ္ ...
က်မတို႔ သန္လ်င္အိမ္မွာ ေဒၚေဒၚခ်ိဳ လာေနၿပီး ေက်ာင္းတက္တဲ့ကာလေပါ့။ ေဒၚေဒၚခ်ိဳက အငယ္ဆံုး အေထြးဆံုး ... ပါပါက အႀကီးဆံုးဆိုေတာ့ ေမာင္ႏွမေပမယ့္ သားအဘလို ျဖစ္ေနတာ။ ေဒၚေဒၚခ်ိဳ အပ်ိဳအရြယ္ ... စီးပြားေရး တကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့အခ်ိန္ ... အဲဒီတုန္းက သေဘၤာေခတ္။ က်မက စာေရးခ်င္တဲ့သူ ဆိုေတာ့ ... လူႀကီးေတြေျပာသမွ် ... အကုန္လိုက္မွတ္ထားခဲ့တာပါ။
က်မ ဦးေလးအငယ္ ဦးညြန္႔ (ေဒၚေဒၚခ်ိဳ႕အထက္က ... သူက ေကာင္းညြန္႔နာမည္နဲ႔စာေရးတယ္။ ျမဝတီေခတ္က အယ္ဒီတာ) က အၿမဲ ဂုဏ္ယူၿပီး ေျပာေလ့ရွိတယ္။ ေဒၚေဒၚခ်ိဳက ငယ္ငယ္က သိပ္လွတာကိုး ... ဒီေတာ့ ပိုးတဲ့ ပန္းတဲ့သူေတြလည္း မ်ားတာေပါ့။ အဲဒီထဲမွာ ထူးျခားတာ ၃ ေယာက္ေလာက္ပါတယ္။ ေဒၚေဒၚခ်ိဳ႕ကို ဇြဲေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ပိုးတဲ့သူေတြေပါ့။ ဒါရိုက္တာေပါက္စ ေမာင္ဝဏၰရယ္၊ ေနာက္ ၂ ေယာက္ကေတာ့ စစ္ဗိုလ္ တေယာက္ သမဝါယမက အရာရွိေလး တေယာက္ရယ္ထင္တယ္။ ဒီ ၃ ေယာက္ကို ေဒၚေဒၚခ်ိဳ ေရြးရခက္ ေနေတာ့ ဦးညြန္႔ကို တုိင္ပင္သတဲ့။ ဒီသံုးေယာက္ထဲမွာ ေငြေၾကးအားျဖင့္၊ ရုပ္ရည္အားျဖင့္ ဦးဝဏၰက ေအာက္ဆံုး အဆင့္မွာ ရွိေနတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
“ကိုကိုညြန္႔ ခ်ိဳရီ ဘယ္လိုလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ” ေပါ့။ အဲဒီမွာ ဦးညြန္႔က ဦးျမင့္ (ဦးေအာင္ျပည့္) ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း ေမာင္ဝဏၰကို အမွတ္ေပးတယ္။ က်မအေဖေကာ၊ ဦးေလးေတြေကာက အႏုပညာ သမားေတြ ဆိုေတာ့ အားလံုး ဦးဝဏၰကို အမွတ္ေပးၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အားလံုးကေတာ့ ဘယ္သူ႔ကို ေရြး၊ ဘယ္သူနဲ႔ပဲ သေဘာတူတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေတာ့ မရွိဘူးေပါ့ေလ။ အဲဒီမွာ ေဒၚေဒၚခ်ိဳက ဦးဝဏၰကို ေရြးခ်ယ္လိုက္တာပါ။ သူတို႔ အသက္လည္း ေတာ္ေတာ္ ကြာတယ္ ... ဒါေပမယ့္ သူတို႔ ၂ ေယာက္ သိပ္ခ်စ္ၾကတာေတာ့ က်မ မ်က္ျမင္ပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ဦးဝဏၰကို သူ႔ ေယာက္ဖေတြျဖစ္တဲ့ ပါပါတို႔ ညီအစ္ကိုေတြက သိပ္ခ်စ္ၾကပါတယ္။
က်မ အေတြ႕အႀကံဳအရ ေဒၚေဒၚခ်ိဳ ဦးဝဏၰကို စိတ္ဆိုးတာ တခါပဲ ေတြ႕ဖူးပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဦးညြန္႔ရဲ႕ အိမ္မွာပဲေပါ့။ က်မတို႔က ခပ္ငယ္ငယ္ ကေလးသာသာအရြယ္။ ပါပါတို႔ ေမာင္ႏွမေတြ စုဆံုၾကတဲ့ ပြဲ တပြဲပါ။
က်မ ပါပါက လံုးဝ အရက္မေသာက္တတ္ဘူး။ ဦးညြန္႔နဲ႔ ဦးဝဏၰတို႔က ေရေရလည္လည္ ေသာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့ (ဦးဝဏၰတို႔ ဦးျမင့္တို႔ အရက္ျဖတ္လိုက္ေပမယ့္ ဦးညြန္႔က ဒီေန႔ထိ မျဖတ္ဘူးလို႔ ၾကားပါတယ္)။ အဲဒီေန႔က ဦးျမင့္ေတာ့ မရွိဘူး။ သူက အဲဒီအခ်ိန္က လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ စာေရးဆရာ၊ အယ္ဒီတာ၊ သရုပ္ေဆာင္၊ က်ဴရွင္ဆရာလည္း လုပ္ေနတာဆိုေတာ့ က်မတို႔ သိပ္မျမင္ၾကရပါဘူး။
က်မတို႔ ေမာင္ႏွမေတြက ဦးညြန္႔ေယာကၡမ ဆရာႀကီး ဦးတက္တိုးနဲ႔ ေဒၚႏုယဥ္တို႔ ၿခံထဲမွာ ေျဗာင္းသတ္ေအာင္ ေဆာ့ၿပီး ေမာေမာနဲ႔ လူႀကီးေတြ ျပင္ေကၽြးတဲ့ ညေနစာ စားၿပီးခ်ိန္မွာ ဦးညြန္႔နဲ႔ ဦးဝဏၰက မ်က္ရိပ္ျပၿပီး အျပင္ထြက္ဖို႔ ျပင္ပါတယ္။ သူတုိ႔ခ်ည္းထြက္ရင္ ေဒၚေဒၚခ်ိဳတို႔က မလႊတ္ဘူး ဆိုတာသိေတာ့ အားလံုးရဲ႕ အစ္ကိုႀကီးျဖစ္တဲ့ ပါပါ့ကိုပါ အပါေခၚပါတယ္။ ပါပါက မေသာက္တတ္ေပမယ့္ သူ႔ညီနဲ႔ ေယာက္ဖကို ခ်စ္ေတာ့ လိုက္သြားေပးပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူတို႔ ... အဲဒီေနရာနဲ႔ နီးတဲ့ မီးရထားဟိုတယ္မွာ သြားေသာက္ၾက တယ္ေပါ့။
က်မ မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ ေမေမက အရမ္းကို စိတ္ပူေနၿပီ။ ဦးညြန္႔မိန္းမ ေဒၚရည္ေလးက ... လူတကာကို အားနာတတ္ေတာ့ ေမေမ့ကို အလကားေနရင္း အားေနၿပီ။ ေဒၚေဒၚခ်ိဳကေတာ့ ဦးဝဏၰကို က်ိန္းေနတာေပါ့။ ညဥ့္ ေတာ္ေတာ္နက္ေတာ့မွ သိုင္းကြက္ ေတာ္ေတာ္ေလး နင္းလာတဲ့ ပါပါ့ကို ခပ္ေထြေထြ ပံုစံနဲ႔ ဦးဝဏၰရယ္ ဦးညြန္႔ရယ္က တြဲလာပါတယ္။ အိမ္ထဲကို ေရာက္တာနဲ႔ ပါပါက ထိုးအန္ပါေတာ့တယ္။
ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ... မေသာက္တတ္တဲ့ သူတို႔ အစ္ကိုႀကီးကို တိုက္ရပါ့မလားဆိုၿပီး ေဒၚေဒၚခ်ိဳတို႔ ပြက္ခ်က္က ... ဦးဝဏၰဆိုတာ ၿငိမ္ကုတ္လို႔။ နဂိုကတည္းက ဦးဝဏၰက အေန အရမ္းေအးတာကိုး ...။ ဦးညြန္႔ကိုေတာ့ ေဒၚရည္ေလးက သိပ္မႏုိင္ဘူး ... ေဒၚေဒၚခ်ိဳပဲ ပတ္ရမ္းတာပါ။ ေဒၚေဒၚခ်ိဳကလည္း အစ္ကိုဆိုေတာ့ သိပ္ မေျပာသာတာနဲ႔ ... ဒဂံု ၁ ေက်ာင္းေနာက္မွာေနတဲ့ ပါပါ့ေအာက္က ေဒၚေဒၚသန္းကို ဖုန္းဆက္ေခၚ ... ေဒၚေဒၚသန္းပါ ေရာက္လာၿပီး ဦးညြန္႔ကို ဆူ ... ေဒၚေဒၚခ်ိဳက ဦးဝဏၰကို ပြမ္တဲ့ ... ပါပါ အရက္ေသာက္မိတဲ့ ကိစၥ ေတာ္ေတာ့္ကို ေျပာစမွတ္ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။ က်မအေဖအရက္ေသာက္တာကို က်မ အဲဒီတခါပဲ ျမင္ဖူးတယ္ ဆိုပါေတာ့။ တရားခံကေတာ့ ဦးဝဏၰနဲ႔ ဦးညြန္႔ေပါ့။
ဦးဝဏၰ စိတ္ဆိုးတာလည္း က်မ တခါပဲ ႀကံဳဖူးပါတယ္။ သူကေတာ့ ေဒၚေဒၚခ်ိဳ႕ကို စိတ္ဆိုးတာ မဟုတ္ပါဘူး။
သန္လ်င္မွာ ... ေဒြး၊ ဇင္ဝိုင္း၊ မ်ိဳးသႏၱာထြန္း၊ ဆုဒါလီတို႔နဲ႔ ရယ္စရာေမာစရာ ကားႀကီး လာရိုက္တဲ့အခ်ိန္ပါ။ က်မတို႔ ေမာင္ႏွမေတြကလည္း အားေနတဲ့အခ်ိန္ဆိုေတာ့ ေဒၚေဒၚခ်ိဳ႕ကို ရိုက္ကြင္းမွာလိုအပ္တာေတြ သြားကူ ေပးၾကတဲ့အခ်ိန္ ... တရုန္းရုန္းေပါ့။ ေနရာက က်ိဳက္ေခါက္ဘုရားေျခရင္းက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဝင္းထဲမွာပါ။ အဲဒီေနရာက ဇရပ္ကေလးေတြနဲ႔ ရြာေလးလို ျဖစ္ေနေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ရုပ္ရွင္ရိုက္ရတာ အဆင္ေျပတဲ့ ေနရာေပါ့။
ရုပ္ရွင္ရိုက္ကြင္းထဲကို ရုုပ္ရွင္မွာပါသမွ်လူေတြအကုန္ ေရာက္ေနၾကေတာ့ သူတို႔အလွည့္မေရာက္မခ်င္း အားေနၾကပါတယ္။ ဒီေတာ့ ပိုကာအေပ်ာ္ဝုိင္း ကစားေနၾကတယ္။ မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ မင္းေမာ္ကြန္းက မင္းသားမျဖစ္ေသးဘူး။ ၉ တန္းလားပဲ ရွိေသးတာပါ။ သူ႔အေဖရဲ႕ ရိုက္ကြင္းကို လိုက္လာရင္း သူ႔အေဖ ကားရုိက္ေနတဲ့အခ်ိန္ သူ႔အေဖရဲ႕ ေနရာဝင္ထုိင္ ကစားေပးေနပါတယ္။
ေဒၚေဒၚခ်ိဳကလည္း ထုတ္လုပ္သူဆိုေတာ့ ဦးဝဏၰကားရုိက္ေနတဲ့အခ်ိန္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားအားေနေတာ့ ဖဲဝိုင္းမွာ ခဏတျဖဳတ္ ဝင္ထုိင္တတ္ပါတယ္။ အဲဒီ ေက်ာင္းက ဦးပဥၨင္းႀကီးက အရမ္းသေဘာေကာင္းၿပီး ... ဦးဝဏၰတို႔ရိုက္ကြင္းက လုိအပ္ခ်က္ မွန္သမွ် ကူညီေပးပါတယ္။ ကူညီေပးလြန္းလို႔ အားလံုး အားနာရတဲ့ အထိပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီဦးပဥၨင္းႀကီးက ေတာ္ေတာ့္ကို ေပ်ာ္တတ္ပံုရတယ္။ တရက္ေတာ့ ဆုဒါလီနဲ႔ ဇင္ဝိုင္းရဲ႕ အခန္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရိုက္ပါတယ္။ ဆုဒါလီက လွထံု ေနရာက သရုပ္ေဆာင္ေတာ့ ဆံပင္ရွည္ အတုႀကီး တပ္ၿပီး သရုပ္ေဆာင္ပါတယ္။
ဖဲဝိုင္းက ေက်ာင္းအဝင္ဝက ေျမစိုက္ အုတ္ဇရပ္ကေလးမွာပါ။ အဲဒီမွာ ရုပ္ရွင္သမားေတြလည္း နားေနၾက ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဘယ္လိုက ဘယ္လိုျဖစ္တယ္မသိဘူး ... ဖဲရိုက္ရင္း ေဒၚေဒၚခ်ိဳ သတိလစ္ တက္သြားလို႔ ဆိုၿပီး ေတာ္ေတာ္ေလး ရုတ္ရုတ္သည္းသည္း ျဖစ္သြားတယ္။ ဦးဝဏၰကလည္း ရိုက္ကြင္းျဖဳတ္ခါစ ... ပစၥည္းေတြေတာင္ မသိမ္းရေသးဘူး။ သူ႔မိန္းမ သတင္းၾကားေတာ့ အူယားဖားယားနဲ႔ ေျပးသြားၿပီး ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ ေမးျမန္းၾက၊ ေဒၚေဒၚခ်ိဳ႕ကို ႏွာႏွပ္သူေတြက ႏွပ္ၾကနဲ႔။ ေနာက္မွ အေၾကာင္းစံု သိရတာပါ။
ဆုဒါလီက သူ႔ဆံပင္တုႀကီးကို ျပဴတင္းေပါက္နားက ခံုေပၚမွာ ခၽြတ္တင္ၿပီး အဝတ္အစားလဲေနတုန္း ... ဦးပဥၨင္းႀကီးက ျပဴတင္းေပါက္နားကို ေရာက္လာ ... ဆံပင္တုႀကီးကိုေတြ႕ေတာ့ ... ယူေဆာင္းၾကည့္ပါသတဲ့ ... အဲဒီမွာ ျပဴတင္းေပါက္ဘက္ကို မ်က္ႏွာမူၿပီး ဖဲရုိက္ေနတဲ့ ေဒၚေဒၚခ်ိဳက သဃၤန္းဝတ္နဲ႔ ဆံရွည္ႀကီးကိုလည္း ေတြ႕ေရာ လန္႔ၿပီး သတိလစ္ ေမ့ေမ်ာသြားရတာပါ။ အားလံုးလည္း ငိုအားထက္ ရယ္အားသန္ ... ဦးဝဏၰႀကီး စိတ္ဆိုးေနေတာ့ ဘယ္သူမွ မရယ္ရဲၾက ...နဲ႔ ဦးပဥၨင္းလည္း လန္႔ၿပီး ထြက္မလာေတာ့ပါဘူး။ ဦးဝဏၰက သူ႔မိန္းမ ဒီလိုျဖစ္ရလို႔ စိတ္အရမ္း ဆိုးေနေပမယ့္ သူတို႔အတြက္ အစစအရာရာ ကူညီထားတဲ့ ဦးပဥၨင္းျဖစ္ေလေတာ့ သူ႔ေဒါသကို ၿမိဳသိပ္ထားလိုက္တာေတြ႕ရပါတယ္။
ေနာက္ပိုင္းလည္း ဦးဝဏၰက အဲဒီ ေက်ာင္းေလးမွာ တရားသြားထုိင္၊ တရားသြားေဆြးေႏြးတာေတြ လုပ္ေလ့ ရွိပါတယ္။ ကာတြန္း ဦးခ်စ္ေဆြကလည္း အဲဒီနားမွာေနေတာ့ သူတို႔ အၿမဲ ဆံုၾက ေအးေအးေဆးေဆး စကားေျပာၾက လုပ္ေလ့ရွိပါတယ္။
ဦးဝဏၰကို စိတ္ဆိုးတာ အဲဒီတခါပဲ ေတြ႕ဖူးၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ အၿမဲတမ္း ၿပံဳးေနတာပဲ ေတြ႕ရပါေတာ့တယ္။ အထူးသျဖင့္ သူက က်မတို႔ ကေလးေတြကို ခ်စ္ပါတယ္။ ဦးဝဏၰလည္း ဦးဗလ (သုေမာင္)လို နားမေကာင္းပါဘူး။ သူတို႔အေဖ ဦးသာဓုနဲ႔ တူတာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ နားမေကာင္းသူေတြဟာ စကားေျပာရင္ အသံ အရမ္း က်ယ္ရင္က်ယ္၊ မက်ယ္ရင္ ဂရုစိုက္ေျပာလို႔ အရမ္းကို တိုးပါတယ္။ ဦးဝဏၰက ဒုတိယ အမ်ိဳးအစားပါ။ က်မလည္း နားတဘက္ေလးပါတယ္။ က်မကေတာ့ စကားေျပာရင္ က်ယ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ က်မနဲ႔ ဦးဝဏၰ စကားေျပာရင္ တေယာက္ေျပာတာ တေယာက္ ေသခ်ာ မၾကားၾကဘဲနဲ႔ ခပ္တည္တည္နဲ႔ “အင္း” လိုက္ ... ေခါင္းညိတ္ ေခါင္းခါ လုပ္နဲ႔ ... အဆင္ေျပေနတာပါပဲ။
ဒီစာရဲ႕ အစကေတာ့ ... က်မ ဘြားဘြား ... ပါပါတို႔ အေမ မေသခင္က အျဖစ္အပ်က္ပါ။ ေဆြမ်ိဳး တေယာက္ေယာက္ အိမ္မွာ အလွဴလုပ္ရင္ က်မတို႔ေမာင္ႏွမ ဝမ္းကြဲတသိုက္ ဆံုေနၾကပါ။ ဦးဝဏၰကေတာ့ လူႀကီးဝိုင္းရယ္လို႔လည္း မဟုတ္ဘဲ ေထာင့္တေထာင့္မွာ ေအးေအးေဆးေဆး ထုိင္ေနတတ္ပါတယ္။ ေဒၚေဒၚခ်ိဳ ျပန္ခ်င္မွ ထျပန္ပါတယ္။ က်မတို႔ ဘြားဘြား မေသခင္က သတိေမ့တဲ့ေရာဂါ ျဖစ္ပါတယ္။ သူငယ္ျပန္တယ္ ေျပာမလားေတာ့ မသိဘူး။ ဟိုး ... ၿမိဳ႕လွ တုန္းက သူ ေစ်းဆိုင္တည္ခဲ့တာေတြ ကုန္ကူးခဲ့တာေတြကို ျပန္ျပန္ ေျပာေလ့ရွိပါတယ္။ အဲဒီမွာ က်မတို႔ ေမာင္ႏွေတြက ဘြားကို ေပါက္ကရေတြေလွ်ာက္ေျပာၾက ... ရယ္ၾက ေမာၾက လုပ္ရင္ ဦးဝဏၰပါ လာထိုင္ၿပီး ရယ္ေနေလ့ ရွိပါတယ္။
အဲဒီမွာ ဘြားဘြားက ဦးဝဏၰကို “ဟဲ့ ... နင္က ကုန္ကားေမာင္းတဲ့ ဒရိုင္ဘာ မဟုတ္လား။ နင့္မိန္းမ ေနေကာင္းလား” လို႔ ေမးရင္ ဦးဝဏၰကလည္း အလိုက္သင့္ေျဖ ... က်မတို႔ကေတာ့ ဒါရိုက္တာကို ဒရိုင္ဘာလို႔ ေျပာတဲ့ ဘြားကို ရယ္ၾက။ ဦးဝဏၰ အလုိက္သင့္ေျဖတာေတြကို ရယ္ၾကနဲ႔ ... ေပ်ာ္စရာ အရမ္းေကာင္းပါတယ္။
ဦးဝဏၰရဲ႕ အႏုပညာေတြ၊ ရုပ္ရွင္ကားေတြ၊ စာေပေတြကိုေတာ့ သူ႔လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ေတြနဲ႔ ပရိသတ္က သိၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ က်မကေတာ့ ဦးဝဏၰရဲ႕ စရိုက္နဲ႔ ရိုးသားမႈေတြ၊ မိသားစုအေပၚ သိပ္ခ်စ္တာေတြ၊ သူ႔အႏုပညာ အတြက္ ေခါင္းမာတာေတြကို သတိရေနမိပါတယ္။ ေျပာစရာေတြလည္း အမ်ားႀကီး က်န္ေနပါေသးတယ္။
ေအးေဆး ၿငိမ္းခ်မ္းလြန္းတဲ့ ဦးဝဏၰအျဖစ္၊ က်မတို႔ သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ ဦးဝဏၰအျဖစ္ ႏွေမ်ာသလို ... အစားထုိး မရတဲ့ အႏုပညာရွင္ တေယာက္အျဖစ္လည္း က်မ သိပ္ႏွေမ်ာမိပါတယ္။
ေဒၚေဒၚခ်ိဳနဲ႔ ဖုန္းေျပာေတာ့ ေဒၚေဒၚခ်ိဳ႕အသံက သိပ္ကို တည္ၿငိမ္ေနတယ္လို႔ က်မေျပာၿပီးပါၿပီ။ က်မရဲ႕ ဦးညြန္႔ကေတာ့ အရက္ေတြေသာက္ၿပီး ေထာင့္တေထာင့္မွာ ထုိင္ေနတယ္တဲ့ ... ေဒၚေဒၚခ်ိဳ ေျပာတာပါ ... “နင့္ဦးညြန္႔ကေတာ့ ေျပာလို႔လည္း ရေတာ့မွာမဟုတ္ပါဘူး” လို႔ ေဒၚေဒၚခ်ိဳက က်မကို ေျပာပါတယ္။ က်မ ေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းလို အစ္ကိုလို တြယ္တာခ်စ္ခင္ရတဲ့သူ ၃ ေယာက္စလံုး မရွိေတာ့ဘူးကိုး ...။ ပထမဆံုးထြက္သြားတာက ဦးျမင့္၊ ေနာက္ေတာ့ ဦးဗလ၊ ေနာက္ေတာ့ ဦးဝဏၰ ...။ ဒီလူေတြ အကုန္လံုးကို က်မလည္း ခ်စ္တယ္။ က်မ သူတို႔ကို အသက္ရွည္ရွည္နဲ႔ အႏုပညာေတြ ဖန္တီးေနတာ ျမင္ခ်င္တယ္။ အႏုပညာ မာနေတြတခြဲသားနဲ႔ ရိုးသားမႈေတြ ယွက္သန္းေနတဲ့ သူတို႔မ်က္ႏွာေတြကို က်မလြမ္းတယ္။ က်မအတြက္ အစားထုိးမရတဲ့ ဦးေလးေတြ ... ႏုိင္ငံအတြက္ အစားထိုးမရတဲ့ အႏုပညာရွင္ေတြ ... သူတို႔ကို ေစာေစာေခၚတဲ့ ေသမင္းကို က်မ မုန္းလိုက္တာ။
ဒီေန႔ ၃ နာရီဆို ဦးဝဏၰရဲ႕ ေနာက္ဆံုးခရီး ... ေရေဝးမွာ ... အေတာ္ေလး စည္ေနမွာ က်မ ျမင္ေယာင္ေနမိတယ္။ ေဆြမ်ိဳးေတြ ထဲမွာ နာေရးဆိုရင္ က်မက ပန္းျခင္းလုပ္ေပးေနက် ... ဦးျမင့္အထိ က်မ ပန္းျခင္း လုပ္ေပးခဲ့ရတယ္။ ဦးဝဏၰအတြက္ေတာ့ က်မ စိတ္ထဲကပဲ ပန္းတျခင္း အလွဆံုးျပင္ေပးေနမိတယ္။ အဲဒီပန္းျခင္းမွာ ႏွင္းဆီေတြ ခ်ည္း ပါမယ္ ... ဒါေပမယ့္ ေရာင္စံု မဟုတ္ဘူး .... အျဖဴအမည္း ... ခင္ယုေမေခါင္းေပၚက ျဖတ္ခနဲ ျပဳတ္က် သြားတဲ့ ႏွင္းဆီေတြ။ အျဖဴအမည္း ႏွင္းဆီေတြ ...။ ေဝေနမယ့္ ႏွင္းဆီေတြ ...။
ငါသည္
သူ႔ကိုခ်စ္၏
ထိုသို႔ ခ်စ္ေသာေၾကာင့္
ခံစားရေသာ ဒုကၡသည္
ႀကီးစြ။
ထိုဒုကၡသည္ ႀကီးစြာေသာ ပီတိကိုျဖစ္ေစ၏
ဟိသစၥံ ဤစကားမွန္၏။
ဤမွန္ေသာ သစၥာစကားေၾကာင့္
ငါသည္
ဘဝဆက္တုိင္း “ခ်စ္တတ္ေသာကိုယ္”
ျဖစ္လို၏။
ပန္းေတြနဲ႔ေဝ ဝတၳဳမွာ ေရးထားတဲ့စာသားေလးကို သူ႔ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးလက္ကမ္းစာရြက္မွာ ေရးထားတာပါ။ ဘဝဆက္တုိင္း ခ်စ္တတ္ေသာကိုယ္ ျဖစ္ရပါလို၏ တဲ့လား ဦးဝဏၰရယ္။
ဘဝဆက္တိုင္း ပန္းေတြနဲ႔ ေဝေနပါေစလို႔ ေကာင္းရာမြန္ရာကို ေသခ်ာေပါက္ ေရာက္မယ့္ ဦးဝဏၰအတြက္ စိတ္ထဲက ပန္းတျခင္းနဲ႔အတူ သမီး ေနာက္ဆံုး ႏႈတ္ဆက္ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္ ...။
ကိုႏိုင္နဲ႔ပဲေနေတာ့မယ့္ ယုဇနပန္းကေလး (ဇာတ္သိမ္း)
“ညီမေလး … ဟိုေသနာက်ကို မယု လိုက္ရွာလိုက္ဦးမယ္ … ကေလး ခဏ ၾကည့္ထားေပးဟာ”
မယု … ကိုႏိုင္နဲ႔ သမီးေလး တေယာက္ ေမြးၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ မၾကာခဏ ၾကားရတဲ့ စကားပါ။
“ကိုႏုိင့္ကို ဘယ္မွာ လိုက္ရွာမလို႔လဲ ..”
“ဘယ္မွာရွာရမွာလဲဟယ္ … ဒီနားက အရက္ဆုိင္ေတြမွာပဲေပါ့။ ဒင္းေတာ့လား … ေတြ႕လို႔ကေတာ့ အေသကို လုပ္လိုက္ဦးမယ္”
“ကဲ ကဲ ရွာရင္လည္း သြားရွာေလ … ဟန္နီေလးကို ညီမေလးနဲ႔ ထားခဲ့။ ရန္လည္း ျဖစ္မေနနဲ႔ဦး”
မယုသမီးငယ္ေလးက မယုနဲ႔ တပံုစံတည္း ...။
သူတို႔မိသားစု သံုးေယာက္ေနၾကတဲ့ ဘႀကီးၿခံထဲက တဲကေလးက က်မတို႔ ေဆြမ်ိဳးေတြ စုေနတဲ့ ေနရာနဲ႔ဆို ၄၊ ၅ မုိင္ေလာက္ ေဝးပါတယ္။ မနက္တုိင္းမွာ ကိုႏုိင္က ဟန္နီေလးကို ပခံုးေပၚမွာ ထမ္း မယုကို လက္တြဲၿပီး ေလွ်ာက္လာတဲ့ ျမင္ကြင္း ျမင္ရသလို … ညေနတုိင္းလည္း အဲဒီလိုပံုစံနဲ႔ အိမ္ျပန္ၾကတဲ့ သူတို႔မိသားစုကို ျမင္ေနၾက ...။
က်မက အိမ္ေထာင္က်စ … မနက္ခင္း လင္မယားႏွစ္ေယာက္ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္ေနတဲ့ အခ်ိန္ဆို မယုတို႔ မိသားစု အဲဒီ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္ေရွ႕က ျဖတ္ေလွ်ာက္ၾကၿမဲ … ။ တခါတေလမွာ က်မတို႔ လက္ဘက္ရည္ဝိုင္းမွာ သူတို႔ ဝင္ထုိင္ၾကတတ္ သလို … တခါတေလေတာ့လည္း … မထိုင္ေတာ့ဘဲ ေအာ္ဟစ္ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ဆက္ေလွ်ာက္သြားတတ္တယ္။
ညေနပိုင္းေတြမွာေတာ့ တခါတေလ ကိုႏုိင္ အလုပ္ေကာင္းတဲ့အခါ အရက္ဆိုင္ကို ေရာက္ေနတတ္လို႔ မယုက ကေလးကို က်မနဲ႔ အပ္ၿပီး လိုက္ရွာရတာမ်ိဳးရွိတတ္တယ္။ အဲဒီအခါမ်ိဳးမွာ ကိုႏိုင္က မယုေျပာဆိုသမွ်ကို ၿငိမ္ၿပီး ခံေနေလ့ရွိတယ္။ ေနာက္ဆံုး မယုပဲ ေမာပန္းၿပီး သူ႔စကားကို သူ အဆံုးသတ္ … ကိုႏုိင္က ကေလးကို ေကာက္ခ်ီၿပီး အိမ္ျပန္ၾကေတာ့ တာပါပဲ။
အဲဒီ ပံုစံအတုိင္း ေက်ာ္ျဖတ္သြားလိုက္တာ … ေန႔ေတြ၊ ညေတြက တပံုစံတည္းလားေတာင္ ထင္ရရဲ႕ ...။ က်မ သားႀကီး ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ေတာ့ မယုသမီး ဟန္နီေလးေတာင္ ၅ ႏွစ္ျပည့္လို႔ သူငယ္တန္းစတတ္ၿပီ။ မိဇာေလးက အလယ္တန္းေတာင္ ေရာက္ၿပီ … ။
က်မ သားႀကီးေမြးေတာ့ မယုေရာက္လာၿပီး ထဘီက အစ မရြံမရွာ ေလွ်ာ္ေပးတာပါ။ အဲဒီလို ရွိသမွ် အလုပ္ေတြ သိမ္းက်ံဳး လုပ္ရင္းက သူ႔ထံုးစံ ၾကားထားသမွ် အတင္းေတြေတာ့ ေျပာတတ္တာေပါ့ေလ ...။
တခါေတာ့ ကေလး နီတာရဲေလးကို ေထြးေပြ႕ထားတဲ့ က်မကို ေစ့ေစ့ … ေတြေငး ၾကည့္ရင္းက “မယုလည္း ကေလးေလး တေယာက္ ထပ္ေမြးခ်င္လိုက္တာ” လို႔ ေျပာလာတယ္။
“မေမြးပါနဲ႔ မယုရယ္။ မယုတို႔ အဆင္ေျပၾကတာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ဟန္နီ တေယာက္တည္းနဲ႔ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ ရုန္းကန္ရတာ။ ေနာက္တေယာက္ဆို ဘယ္ႏုိင္မလဲ” လို႔ က်မ ျပန္ေျပာမိတယ္။ မယုက သက္ျပင္းကို ဟင္းခနဲခ်ရင္း “ကိုသက္တင္ တေယာက္လည္း ဘယ္ေရာက္ေနလဲ မသိဘူးေနာ္” လို႔ အစပ္အဆက္မဲ့ ေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ့ “မယုေလ … ေမေအးကို တခါတခါ ေတာ္ေတာ္ စိတ္နာတယ္” တဲ့။
သူ႔ရင္ထဲမွာ ဘာေတြရွိေနလဲ က်မ ေသခ်ာမသိေပမယ့္ သူ ခံစားေနရတာကို က်မ နားလည္သလိုလိုပဲ ...။ သူ ကိုယ္တုိင္လည္း သူ ဘာျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ ေသခ်ာ မဖြင့္ခ်ျပတတ္တဲ့ က်မ အစ္မကို ၾကည့္ရင္း က်မရင္ထဲမွာ ဆို႔ က်ပ္လာတယ္။ က်မကသာ ဆို႔က်ပ္လာတာ သူကေတာ့ ေျပာခ်င္တာ ေျပာၿပီး ဘာမွ မျဖစ္သလိုပဲ “ညီမေလး … ၿပီးရင္ မယု ေစ်းသြားမယ္။ ပုစြန္နဲ႔ ခ်ဥ္ေပါင္ဝယ္ခဲ့မယ္။ ညီမေလး ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္ စားမယ္မဟုတ္လား” လို႔ ေအးေအး ေဆးေဆးပဲ ေျပာေနတယ္။
ယုဇနပန္းကေလးေတြက သူ႔ဘာသာ အပင္မွာ လန္းဆန္းၿပီး ေမႊးျမခ်ိန္ ဘာလို႔ တိုေတာင္းရတာလဲ က်မ သိခ်င္လိုက္တာ။
“ညီမေလး … မယုမွာ ေနာက္ထပ္ ကိုယ္ဝန္ရွိေနၿပီ”
“ဘယ္လို ျဖစ္တာလဲ မယုရယ္ … တို႔ ေသခ်ာ ေျပာထားရဲ႕ သားနဲ႔။ ေတာ္ၾကာ အဆင္မေျပ ျဖစ္ေနဦးမယ္”
“အဟီး … မေကာ … ကိုႏုိင္ေကာ ေနာက္ထပ္ ကေလးေလးတေယာက္ လိုခ်င္လာလို႔ဟ”
“အင္းေလ … မယုတို႔ အဆင္ေျပရင္ၿပီးတာပါပဲ”
“ေျပာသာ … ေျပာရတာ။ မယုလည္း ခပ္လန္႔လန္႔ပဲ သိလား။ တကယ္ေတာ့ မယုတို႔ တဲကေလးက မိုးေတာင္ လံုတာ မဟုတ္ဘူး”
က်မ သနားသြားတယ္။ တကယ္ေတာ့ က်မတို႔ ညီအစ္မဝမ္းကြဲ တေတြ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ ကေလးေတြ ရလာတာကို ၾကည့္ၿပီး သူလည္း တဒဂၤ ကေလးလိုခ်င္စိတ္နဲ႔ ယူလိုက္တယ္လို႔ပဲ ေတြးလိုက္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ … အဲဒီေနာက္မွာ အျဖစ္အပ်က္ေတြက ရုပ္ရွင္ကားတကားကို ဖလင္ အျမန္ဆြဲၿပီး ျပလိုက္သလိုပဲ ဖ်တ္ခနဲ ဖ်တ္ခနဲ ျမန္ဆန္လြန္းလွတယ္။
ကိုယ္ဝန္သံုးလမွာ … မယု ေကသီပန္ ေသြးပုပ္ခ်ေဆးေတြ ေသာက္ၿပီး ေဆးရံုေရာက္သြားတယ္ ဆိုတဲ့သတင္း က်မဆီ ေရာက္လာတယ္။
“ဘာလို႔ အဲဒီလို လုပ္တာလဲ မယုရယ္။ အႏၱရာယ္ရွိတယ္ဟ”
“မသိဘူးဟာ။ တကယ္တကယ္ေတာ့ ကေလးယူဖို႔ဆိုတာ ဘယ္လြယ္ပါ့မလဲ”
“အဲဒါဆိုလည္း အစကတည္းက ...”
က်မ စကားမဆက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး … သူ႔မ်က္ဝန္းက မ်က္ရည္ေတြေၾကာင့္ပါ ...။ ကိုႏုိင္ကေတာ့ သူ႔မိန္းမကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ၾကည့္ရင္း လက္ကေလးကို မလႊတ္တမ္း ဆုပ္ကိုင္ထားတယ္။
တခါတုန္းက သူကိုယ္တုိင္ ရွိမွန္း မသိလိုက္တဲ့ ကိုယ္ဝန္ကို ဖ်က္ခ်ဖို႔ သူမ်ားတိုက္တဲ့ ေဆးေတြကို သြန္ပစ္တဲ့သူက အခု သူကိုယ္တုိင္ ေသခ်ာ ယူခဲ့တဲ့ ကိုယ္ဝန္ကို ပ်က္က်ေအာင္ ေဆးေတြ ဘာေၾကာင့္ ေသာက္ရတာတဲ့လဲ။ သူ႔မ်က္ရည္ေတြ ဘာေၾကာင့္ က်တယ္ ဆိုတာ မိခင္တေယာက္ ျဖစ္ေနတဲ့ က်မ နားလည္လိုက္ပါတယ္။
မယု ေဆးရံုက ဆင္းဆင္းျခင္း တိုက္ေဆာက္ေနတဲ့ ေနရာမွာ ဘိလပ္ေျမ သြားသယ္တယ္ …
မယု မ်က္ႏွာက ေဖာေယာင္ေနတာပဲ … ကိုႏုိင္ ေဆးခန္း လုိက္ျပေနရတယ္ …
မယု နည္းနည္း သက္သာလာၿပီ … ခါတုိင္းလိုပဲ ကိုႏုိင္နဲ႔ ဟန္နီေလးနဲ႔အတူ လမ္းေလွ်ာက္လာ၊ လမ္းေလွ်ာက္ ျပန္ၾကတယ္။
မယု ကိုႏုိင္အရက္ေသာက္တဲ့ ဆုိင္ေတြမွာ လိုက္ရွာရျပန္ၿပီ။
မယုတုိ႔ တဲကေလးကို ဓနိမိုး ျပန္မိုးေနရလို႔ ႀကီးမာအိမ္မွာ တရက္ လာအိပ္ၾကတယ္။
မယုတို႔ တဲကေလး ဓနိအသစ္ မိုးၿပီးၿပီ။
မယုရယ္ ကိုႏုိင္ရယ္ ဟန္းနီရယ္ လက္တြဲလို႔ … ေလွ်ာက္သြားတာ ေတြ႕လိုက္တယ္။
ကိုႏိုင္အရက္ေသာက္တဲ့ ဆိုင္ထဲမွာ မယု သြားေသာင္းက်န္းတယ္တဲ့။
မယုတို႔သတင္းေတြကို အမ်ိဳးမ်ိဳး ၾကားေနရေပမယ့္ မယုနဲ႔ က်မ အဲဒီရက္ပိုင္းက မဆံုျဖစ္ၾကဘူး။ မယုနဲ႔ ဆံုျဖစ္ေတာ့ … ခါတိုင္းနဲ႔မတူဘဲ ပိန္ခ်ံဳးေနတဲ့ မယုကို အံ့ၾသတႀကီး ေတြ႕လိုက္ရတယ္။။
“က်န္းမာေရး ဂရုစိုက္ပါဦး မယုရယ္”
“မယုက ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး ညီမေလးရဲ႕ … ကိုႏိုင့္ေၾကာင့္စိတ္ညစ္ေနရတာ။ ပင္ပမ္းတယ္ဆိုၿပီး အရက္ေတြ အရမ္း ေသာက္တာပဲ”
မယုရဲ႕ စကားသံက ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္နဲ႔ ေရာေထြးလို႔ ...။
“ေဆးခန္းေလး ဘာေလး ျပၾကည့္ပါဦးဟာ”
“ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး။ ညီမေလး ဘာစားမလဲ … မယု ခ်က္ေပးမယ္ေလ”
မက်န္းမမာ ျဖစ္ေနတဲ့ ပံုစံနဲ႔ေတာင္ အၿငိမ္မေနဘဲ က်မအိမ္က ေလွ်ာ္စရာေတြကို အတင္း ယူေလွ်ာ္ေနလို႔ က်မ အတင္းလိုက္ဆြဲရျပန္တယ္။
“ကိုႏုိင္ကသိပ္ရယ္ရတယ္ သိလား … သူက မူးလာေပမယ့္ မယု ဆူရင္ ၿငိမ္ေနေရာ။ ၿပီးရင္ မယုကို အတင္း လိုက္ေခ်ာ့တယ္။ သူ႔ သမီးေတာ့ သူ အရမ္းခ်စ္တယ္ေလ။ သူ႔သမီးက ဒယ္ဒီ အရက္ေသာက္ရင္ ဟန္းနီ မေခၚေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာရင္ ပ်ာ ေနတာပဲ”
သူ႔ေယာက္်ားအေၾကာင္း ေျပာေနတဲ့ မယုမ်က္ႏွာက ၾကည္လင္လို႔ … ၿပံဳးလို႔။ ကိုသက္တင္ကို သူ ေမ့သြားၿပီ ...။ က်မ သူ႔လက္ထဲကို ထည့္ေပးလုိက္တဲ့ ငါးရာတန္တရြက္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ရင္း … “မယု ေစ်းသြားလိုက္ဦးမယ္ သိလား … ညီမေလးေကာ ဘာမွာမလဲ။ ကိုႏုိင္က ငါးဟင္း စားခ်င္တယ္ဆိုလို႔ … ေစ်းသြားၿပီး အိမ္ျပန္ခ်က္လိုက္ဦးမယ္” လို႔ ေျပာေနတဲ့ မယုမ်က္ႏွာက ၿပံဳးရႊင္လို႔ ...။
“မမွာေတာ့ပါဘူး မယုရယ္ … ကိုႏိုင့္အတြက္ပဲ ျပန္ခ်က္လိုက္ပါ ေနာ္”
က်မ သိသေလာက္ေတာ့ မယု ခ်က္ေပးတဲ့ ငါးဟင္းကို ကိုႏုိင္ မစားသြားရ ရွာဘူး ...။
အဲဒီေန႔က ကိုႏိုင္ အရက္ေတြ မူးၿပီး အိမ္ျပန္လာခ်ိန္ ေတာ္ေတာ္ ေနာက္က်တယ္။ မယုတို႔ သားအမိေတာင္ အိပ္ေနၾကၿပီတဲ့။ ေႏြ … ညဘက္ႀကီး … ပူလို႔ဆို ေရခ်ိဳးၿပီး ဘာမွေတာင္ မစားေတာ့ဘဲ ဝင္အိပ္လိုက္တဲ့ ကိုႏိုင့္မွာ အရင္ကတည္းက ေသြးတိုးရွိေနတယ္ ဆိုတာလည္း မယုက ႀကိဳမသိထားပါဘူး။ သိရင္ေတာင္ ဘယ္လို ေနရထုိင္ရမယ္ဆိုတာ မယု ဘယ္ေျပာတတ္ ပါ့မလဲ။ ဦးေႏွာက္ ေသြးေက်ာ ျပတ္တယ္ဆိုတာလည္း ေတာ္ေတာ့္ကို ျမန္တဲ့ ေရာဂါ တခုပါ။
ရုတ္တရက္ႀကီး မယုတို႔ ဘဝထဲက ကိုႏုိင္ ထြက္သြားလိုက္ပံုမ်ား … ႏုတ္ဆက္ခ်ိန္ေတာင္ မရဘူးေလ။
အခ်စ္ ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ပဲ ဆန္းက်ယ္ပါသလား ...။ ရင္ကြဲနာက်တယ္ဆိုတာကို က်မ တသက္နဲ႔တကုိယ္ ဝတၳဳေတြထဲမွာ ဖတ္ဖူးတာကလြဲရင္ … တခါမွ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ မျမင္ဘူးတာပါ။
ကိုႏုိင္ ဆံုးၿပီးတဲ့ေနာက္ မယု အိပ္ရာထဲမွာ ဘံုးဘံုး လဲၿပီး … အစာ မဝင္ေတာ့တာ၊ မယု ကေယာင္ကတန္းေတြ ေျပာတာ … က်မကိုေတာင္ မမွတ္မိေတာ့တာေတြဟာ ထူးဆန္းတယ္လို႔ ဆိုရမလား။
“ကိုသက္တင္ကို ေျပာလိုက္ပါ။ ကိုႏုိင္နဲ႔ပဲ ေနေတာ့မယ္လို႔ … ေနာ္”
သတိလက္လြတ္ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ မယု မၾကာခဏ ေျပာတတ္တယ္။
သူ႔ကို ေဆးတိုက္တဲ့ အခါမွာ … “အဲဒီေဆးေတြ မေသာက္ခ်င္ဘူး … သြား။ ငါ့ ကိုယ္ဝန္ ပ်က္က်သြားလိမ့္မယ္” လို႔လည္း ေျပာတတ္တယ္။
က်မက “မယု … ညီမေလး ေကၽြးတာစားေနာ္။ ညီမေလး ခြံ႕ေကၽြးမယ္” ဆိုၿပီး စားစရာ တခုခု ခြံ႕ေကၽြးရင္ေတာ့ သူ နည္းနည္း စားတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ “ကိုသက္တင္ကို ေျပာလိုက္ပါ … ကိုႏုိင္နဲ႔ပဲ ေနေတာ့မယ္” ဆိုတဲ့ စကားကိုေတာ့ သူ တတြတ္တြတ္ ေျပာၿမဲ ...။
ရင္ကြဲနာ ဆိုတာကို က်မ မႀကံဳဖူးေပမယ့္ ယံုလိုက္ရၿပီ …။ ကိုႏုိင္ ဆံုးၿပီး သံုးလ တိတိ ျပည့္တဲ့ေန႔မွာ … မယုလည္း တကယ္ကို လုိက္ပါ သြားခဲ့ၿပီ ...။ သူေျပာသလိုပဲ … ကိုႏိုင္နဲ႔ပဲ ေနေတာ့မယ္ ဆိုတာ တကယ္ပဲ ထင္ပါရဲ႕ ...။
တရႈပ္ရႈပ္ငိုေနတဲ့ မိဇာေလးရယ္၊ ဘာမွ နားမလည္ေသးတဲ့ ဟန္းနီရယ္ … သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ႀကီးမာရဲ႕ သမီးေတြ ျဖစ္သြားၾကၿပီ … ။
ယုဇန ပန္းေလးေတြက ခ်စ္တတ္ပါသလား … ။
ေျမမွာ ပ်ံ႕က်ဲေနတဲ့ ယုဇနပန္းေလးေတြကို ေတြ႕တိုင္း … တခ်ိန္က ယုဇနပန္းကေလး တပြင့္ကို က်မ သတိမရဘဲ မေနႏုိင္ဘူး။ အဲဒီယုဇန ပန္းေလးဟာ … တခ်ိန္တုန္းက အပင္ေပၚမွာ တကယ္ကို ေမႊးျမခဲ့ဖူးတယ္။
သူက … မိုးကို ခ်စ္ၿပီး မိုးေၾကာင့္ ပြင့္အာရေပမယ့္ … မုိးေၾကာင့္ပဲ … အေႂကြလြယ္ရတဲ့ ပန္းကေလးပါ ...။ အဲဒီ ယုဇနပန္းကေလးက ကိုႏိုင္နဲ႔ပဲ ေနတဲ့ ယုဇနပန္းကေလးေပါ့။ ။
ကိုႏိုင္နဲ႔ပဲေနမယ့္ ယုဇနပန္းကေလး ၂
အဲဒီႏွစ္က ေအာင္စာရင္းေတြထြက္ၿပီး ၂ လအၾကာမွာ တႏိုင္ငံလံုးပါတဲ့ အေရးေတာ္ပုံႀကီးကို ဆင္ႏႊဲ၊ က်မကိုယ္တုိင္လည္း ၁၀ တန္းေအာင္ ေက်ာင္းသူတေယာက္အျဖစ္ ပါဝင္ခဲ့ … ။ သပိတ္စခန္း၊ ေဟာေျပာပြဲေတြ၊ ညဘက္ သတိရွိရွိ အိပ္ၾကဖို႔ ႏႈိးေဆာ္သံ၊ နီးနီးေလးပါဆိုတဲ့ ရန္ကုန္နဲ႔ေတာင္ အဆက္အသြယ္ျပတ္၊ ထမင္းထုပ္၊ အစာငတ္ခံဆႏၵျပ ….။ ေနာက္ဆံုးမွာ ေသနတ္သံေတြနဲ႔ သပိိတ္နိဂုံး ….။ သဃၤန္းတလႊားလႊားနဲ႔ ဘယ္သြားရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနတဲ့ စာသင္သား သံဃာေတြ၊ အစုလိုက္ အၿပံဳလိုက္ ဖမ္း၊ အစုလုိက္အၿပံဳလုိက္ အလုပ္ျပဳတ္၊ ရာထူးက်၊ ပင္စင္သြား ...။ ေသနတ္သံ၊ ညမထြက္ရ …. ။
ေနာက္ေတာ့ ပင္နီ၊ ခေမာက္၊ လွပရဲရင့္တဲ့ မိန္းမတေယာက္ရဲ႕ အၿပံဳး၊ ျပတ္သားတဲ့ သူ႔မိန္႔ခြန္း … ၊ ေရြးေကာက္ပဲြ ...။ ခေမာက္ကိုပဲ မဲထည့္ခဲ့တယ္။ က်မ ၁၈ ႏွစ္ျပည့္ၿပီ ...။ အံုးအံုးႂကြက္ႂကြက္ …. တႏိုင္ငံလံုးမွာ ၈၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္ … မဲ အျပတ္အသတ္ အႏိုင္ ...။
အခ်ိန္ေတြ တေရြ႕ေရြ႕ကုန္ … က်မရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္ အေဖ … ေရႊေတာင္ႀကီး ၿပိဳက် ...။ က်မတို႔ ဘဝေတြ ေၾကမြ ပ်က္စီးမသြားခင္ အေမက အခ်ိန္မီစုစည္း၊ အစ္ကိုႀကီးက ျပန္လည္ထူမတ္ ...။ တို႔ေမာင္ႏွမေတြ မငိုေၾကး ...။ က်မ ေသေသခ်ာခ်ာ လူလားေျမာက္ခဲ့ရ ….။
တရက္မွာ ေမေအး က်မတို႔အိမ္ ေရာက္လာရာက စခဲ့တာ …
“ငါ … ကိုႀကီးကို ခဏေခၚသြားမယ္။ ေက်ာ္စြာကို လိုက္သြားရမယ္။ အေဖာ္မရွိလို႔” ဆိုတဲ့စကားကို က်မ ေမေမ မလြန္ဆန္ႏုိင္ခဲ့။ က်မ ကိုႀကီး ေက်ာ္စြာကိုပါသြားခဲ့တယ္။ တပတ္အၾကာမွာ ကိုႀကီး ျပန္ေရာက္လာတယ္ … ကိုႀကီးရဲ႕ ေနာက္မွာ ….။
“မယု”
က်မ အခ်ိန္ေတြ အၾကာႀကီး ေမ့ထားခဲ့တဲ့ အစ္မ ...။ မေတြ႕တာ အၾကာႀကီးေနမွ ျပန္ေတြ႕ရတဲ့အစ္မ။ က်မတို႔ စကားေတြ တြတ္ထိုးၾကေပမယ့္ စိတ္ဝင္စားတဲ့ အေၾကာင္းအရာခ်င္း ကြဲျပား ...။
“အတင္း သိပ္မေျပာပါနဲ႔ မယုရယ္ ေနာ္”
“အို မယုက မွန္တာေျပာတာပဲ”
က်မတို႔ စကားဝိုင္းမွာ ဒီစကားႏွစ္ေၾကာင္းနဲ႔ အဆံုးသတ္ၿမဲ။ မယုက ေဆြမ်ိဳးေတြၾကားထဲမွာေတာ့ ဟိုစကား ဒီပို႔၊ ဒီစကား ဟိုပို႔ ဆိုတဲ့ ဘြဲ႕နဲ႔ ...။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူေတြ ဘယ္လိုစိတ္ပ်က္ပ်က္ က်မရဲ႕အစ္မ။ က်မကို သိပ္ခ်စ္တဲ့ အစ္မေလ ...။ ဥာဏ္ရည္ မမီတာကလြဲရင္ သူက လူေကာင္းပါ။ စာသင္လို႔ မရတာကလြဲရင္ … သူက ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတာပဲ။ က်မ သာသာထုိးထိုး ေတြးတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ရဲ႕။ က်န္တဲ့ အမ်ိဳးေတြကေတာ့ ယုယုေဟ့ ဆိုရင္ ခ်ဥ္ခ်င္ၾကၿပီ။
“ညီမေလး … အဝတ္ေတြေပး မယုေလွ်ာ္ေပးမယ္”
“ညီမေလး … အေဆာင္ျပန္ရင္ ယူသြားဖို႔ … ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္ေပးမယ္ေနာ္”
“ညီမေလး … ငါးပိေၾကာ္ ေၾကာ္ထားတယ္။ ယူသြားသိလား။ မယုကို ညီမေလး ဆိုးၿပီးက်န္တဲ့ ႏႈတ္ခမ္းနီဘူး ေပးပါလား။ ကလစ္ကေလးက လွလိုက္တာဟယ္ မယုကိုလည္း တခုဝယ္ေပးေနာ္”
အလွႀကိဳက္တဲ့ မယုက က်မဆီက အတိုအထြာေလးေတြ ေတာင္းတတ္သလို အေဆာင္ေနတဲ့ က်မ တပတ္တခါ ျပန္လာတုိင္း အဝတ္ေလွ်ာ္ေပးတာ၊ အေျခာက္အျခမ္းေၾကာ္ေပးတာမ်ိဳး လုပ္တတ္တယ္။ သူက သူ႔အေမ ႀကီးမာလိုပဲ ဟင္းခ်က္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းတယ္။
“မယု … စကတ္ေတြ မဝတ္နဲ႔ေတာ့ေလ၊ ေတာ္လည္း မေတာ္ဘဲနဲ႔။ ထဘီဝတ္ပါ။ ေရာ့ ညီမေလးဟာ ယူလိုက္”
တရက္ေတာ့ ဝဝကစ္ကစ္ျဖစ္ေနတဲ့ သူ႔ပံုစံနဲ႔ စကတ္တိုတို ဘယ္လိုမွ မလိုက္ဖက္တာမို႔ က်မ ထဘီတထည္ ေပးလိုုက္တယ္။
“ေအးဟာ … မယုလည္း ဒီေရာက္မွပဲ ဝလာတာ လံုးေနတာပဲ”
“မယု … လမ္းထိပ္ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္က ေကာင္ေတြကို အေရာမဝင္နဲ႔ေနာ္။ သိလား”
“မဝင္ပါဘူး။ ညီမေလးကို ဘယ္သူေျပာလဲ။ မနီတို႔ မဟုတ္လား”
“မဟုတ္ပါဘူး … မယုနဲ႔ စကားရပ္ေျပာေနတာ ညီမေလး ျမင္လို႔ေျပာတာ”
“အလကား ဟာေတြပါ။ မယုသိပါတယ္”
“သိရင္ၿပီးတာပဲ”
“မယုကေလ ကိုသက္တင္ တေယာက္တည္းကိုပဲ ခ်စ္တာသိလား”
“အဲဒါ မယုရည္းစားလားဟင္”
“ဟုတ္တယ္ … သူနဲ႔ မယုနဲ႔ ေလွ်ာက္လည္ၾကတယ္ သိလား”
“ေပ်ာ္စရာႀကီးလားဟင္”
“အင္းေပါ့ … ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔က မိုးေတြရြာေတာ့ မယုတို႔ မိုးဝင္ခိုရတယ္။ လူမေနတဲ့ ဇရပ္ႀကီး တခုမွာေပါ့ … ဟီးဟီး”
“ဟင္ … ဘာရယ္တာလည္း မယုရဲ႕”
“သတိရလို႔ပါ။ အရမ္းေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတာပဲ။ ကိုသက္တင္ကေလ … အဲဒီေန႔က မယုကိုေျပာတယ္သိလား။ ယုယု … နင့္ကို ငါယူမယ္တဲ့”
“ဟယ္ … မယုက ေယာက္်ားယူေတာ့မွာလား။ မယူပါနဲ႔ဦးဟာ ငယ္ငယ္ေလး ရွိေသးတာ”
“အင္းေလ … အခုလည္း ဒယ္ဒီတုိ႔က မယုကို ကိုသက္တင္နဲ႔မယူေအာင္ ဒီကို ျပန္ပို႔လိုက္တာပဲဟာ။ ဒါေပမယ့္ မယု ကိုသက္တင္ကို သတိရတယ္ သိလား”
“အင္း … သတိရရင္စာေရးေပါ့”
“မေရးေတာ့ပါဘူးဟယ္။ ေၾသာ္ ဒါနဲ႔ ညီမေလးကိုေလ … ဟိုဘက္လမ္းက ေအးသီတာက ဘာေျပာလဲသိလား။ နင့္ညီမက ဘဝင္ရူးတဲ့ မယုကိုေျပာတာ။ အဲဒါနဲ႔ မယုလည္း ကေလာ္ဆဲပလိုက္တယ္ ေအးေရာ”
“ဟာ … မယုကလည္း ဘာလို႔ ေလွ်ာက္ဆဲတာလည္း။ ေျပာပေစေပါ့။ သူ႔ဘာသာေျပာတာပဲ”
“အို … မေျပာရပါဘူး။ ငါ့ညီမလို သူတို႔က ေတာ္တာမဟုတ္ဘဲနဲ႔”
အဲဒီလို က်မတို႔ စကားအၾကာႀကီး ေျပာျဖစ္ၾကၿပီး ေနာက္ေတာ့ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ မေတြ႕ျဖစ္ၾကျပန္ဘူး။ သူက ေမေအးတို႔အိမ္၊ မနီတို႔အိမ္မွာ ေနရတာကိုး ...။ ေနာက္ က်မကလည္း အေဆာင္ျပန္ရတာနဲ႔ သူနဲ႔ မေတြ႕ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ေတြ မ်ားေနတာ ...။
တရက္ က်မ အေဆာင္ကေန အိမ္ျပန္ေရာက္ေနတဲ့ စေနေန႔မွာ ေမေအး အိမ္ေရာက္လာတယ္ …
“ျမတ္ … နင့္တူမကို ေဆးရံုလိုက္ပို႔လိုက္”
ေမေအးရဲ႕ အသံက အာဏာသံအျပည့္နဲ႔ … က်မေမေမက အံ့ၾသလို႔ မဆံုးျဖစ္ေနတုန္း … က်မက ဝင္ေမးမိတယ္ …
“ေမေအး … မယုဘာျဖစ္လို႔လဲ။ ဘာျဖစ္လို႔ ေဆးရံုသြားရမွာလဲဟင္”
“ကေလးေမြးဖို႔ သြားရမွာ … နင္တို႔ လိုက္သြားလိုက္ၾက။ ငါေတာ့ မလိုက္ႏုိင္ဘူး ဒါပဲ”
က်မ ေမေမက အသားတဆတ္ဆတ္တုန္ေနေအာင္ ေဒါသထြက္ေနတယ္။
“မမေအး … ဘယ္လိုက ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ ျမတ္ကို ရွင္းျပဦး။ ယုယုက ဘယ္တုန္းက ကိုယ္ဝန္ရွိလိုက္တာလဲ”
“ေက်ာ္စြာက လာကတည္းက ကိုယ္ဝန္ရွိလာတာ”
“ဘာေျပာတယ္။ အဲဒါကို ျမတ္ကို ေျပာမျပဘဲနဲ႔ … အခု ကေလးေမြးေတာ့မွ … မမေအး မတရားဘူး”
“ေအး … ငါလည္း ျဖတ္ခ်ေပးမယ္ဆိုၿပီး သူ႔အေဖကို ကတိေပးခဲ့တာပဲ။ ငါတုိက္တဲ့ေဆးေတြ ဒီေကာင္မ မေသာက္တာ ေတာ့ ငါမသိဘူး။ ေျပာလိုက္ရဦးမယ္။ ငါတို႔ မ်ိဳးရိုးမွာဒါမ်ိုဳးမရွိဘူး။ ငါ့သမီးေတြကို ေဆးရံုကို လံုးဝ မလႊတ္ႏုိင္ဘူးေနာ္ ဒါပဲ။ နင္တို႔ပဲ သြားေစာင့္ေရွာက္လိုက္ၾက”
က်မအတြက္ အားလံုးက အသစ္။ အသက္ ၂၀ အရြယ္ မိန္းကေလးတေယာက္ ျဖစ္ေနေပမယ့္ ဒီကိစၥေတြကို က်မ တခါမွ နားမလည္တာအမွန္။ ရည္းစားေတာင္ မထားဘူးေသးတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်မနဲ႔ အရမ္းကိုနီးကပ္ခဲ့တဲ့ ရြယ္တူအစ္မက ကေလး ေမြးေနၿပီတဲ့ ...။ တကယ္ေတာ့ မယုရဲ႕ အပ်ိဳဗိုုက္ကို က်မ မေျပာနဲ႔ က်မ အေမလို အေတြ႕အႀကံဳရွိတဲ့ ကေလးအေမေတာင္ မရိပ္မိခဲ့တာ။
ေဆြမ်ိဳးေတြထဲမွာ နည္းနည္းစြာတဲ့ မဟုတ္မခံ က်မ ေမေမနဲ႔ ေမေအးတို႔ရဲ႕ ရန္ပြဲကို က်မ ငုတ္တုတ္ထုိင္ၾကည့္ေနတုန္း က်မ ကိုႀကီးက က်မကို လက္ကုတ္ၿပီးလာေခၚတယ္ ...။
“ေတာက္”
ကိုႀကီးရဲ႕ တက္ေခါက္သံေၾကာင့္ က်မ နည္းနည္း လန္႔သြားတယ္။
“ငါသိတယ္။ ငါ ရိပ္မိတယ္။ ေတာ္ေတာ္ အေရးမပါတဲ့ဟာေတြ။ သူ႔ဘာသာ ရည္းစားနဲ႔ ဗုိက္ႀကီးတာကို ေပးစားလိုက္ ၿပီးေနၿပီ။ အဲဒါကို အတင္း ခြဲၾကတယ္။ အေဖလုပ္တဲ့သူကလည္း ေတာ္ေတာ္ အဓိပၸာယ္ မရွိတာကို လုပ္တာ”
“ဘာလဲဟင္ ကိုႀကီး … မယုကို သူ႔ရည္းစားက မယူလို႔လား … ဟုတ္လား”
“ဘယ္ကလာဟုတ္ရမွာလဲ။ ငါ အဲဒီသူ႔ရည္းစား သက္တင္နဲ႔လည္း ေတြ႕ခဲ့တယ္။ သူက ယုယုကုိ ယူမွာ။ အဲဒါကို သူ႔အေဖက အသားလြတ္ခဲြမယ္ဆိုၿပီး ေမေအးလက္ထဲထည့္လိုက္တာ။ ေမေအးကလည္း ဆရာႀကီးလုပ္ၿပီး ေခၚလာတာ။ ယုယုက ကိုယ္ဝန္ကို တမင္ မဖ်က္ခ်တာ ျဖစ္မယ္”
“ဘယ္လို လုပ္မလဲဟင္ ကိုႀကီး”
“ငါလည္း မသိဘူး။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေမေအးတို႔က လက္ေရွာင္သြားၿပီ။ ဒုကၡေရာက္မွာက ယုယု”
တကယ္ကို က်မတို႔ ဘာမွန္း မသိခဲ့ၾကတာ။ ေမေအးက သူတာဝန္ယူခဲ့တဲ့ မယုကို လ်စ္လွ်ဴရႈႏုိင္ခဲ့ေပမယ့္ က်မ ေမေမက သူ႔တူမအရင္းမို႔ လ်စ္လွ်ဴမရႈႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ က်မကလည္း က်မ အစ္မရယ္ … နီတာရဲ တူမေလးရယ္ကို ဘယ္လိုလုပ္ လ်စ္လွ်ဴ ရႈႏုိင္ပါ့မလဲေလ။
“ေမေအးကေလ … မယုကုိ ေဆးေတြတိုက္တယ္ သိလား။ အဲဒါ ကိုယ္ဝန္ ပ်က္က်ေအာင္လုုပ္တဲ့ ေဆးေတြေလ။ မယုက ေသာက္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ၿပီး သြန္ပစ္လိုက္တာ။ ညီမေလး ကိုသက္တင္လာရင္ မယုကို ေျပာေနာ္ သိလား”
က်မမွာ ရွိတဲ့ မုန္႔ဖိုးေလးထဲက စုထားသမွ်ေလးကို တူမေလးနဲ႔ မယုအတြက္ေပးတာကလြဲရင္ က်မ ဘာမွ မလုပ္ေပး ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ထမင္းသြားပို႔ေပးတဲ့ ကိုႀကီးကို ပတ္ဝန္းက်င္က ကေလးအေဖလားလို႔ ထင္လာလို႔ ကိုႀကီး ထမင္းသြားမပို႔ရဲေတာ့တဲ့အခါ … တခါ ပတ္ဝန္းက်င္က ကေလးအေဖေကာ ဆိုတဲ့ ေမးေငါ့တာေတြ၊ စူးစမ္းမႈေတြကို မယု အံႀကိတ္ အားတင္း ခံခဲ့ရတာပါ။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီကိစၥေတြအားလံုး …၊ မယုမွာ ကေလးပါသြားတယ္ ဆိုတာကိုပါ ကိုသက္တင္က သိခြင့္မသာခဲ့တာ။
ျမန္မာ လူ႔ပတ္ဝန္းက်င္မွာ … အေဖ မရွိဘဲ ကေလးေမြးရတာေလာက္ မ်က္ႏွာငယ္စရာ ေကာင္းတာ မရွိတဲ့ အေနအထား ဆိုေပမယ့္ … မယု ဒယ္ဒီရဲ႕ သမီးႀကီးအေပၚ အခ်စ္လြန္ကဲမႈေၾကာင့္ မယုတေယာက္ မ်က္ႏွာလည္းငယ္ အရွက္လည္း ကြဲခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္လို႔ ဆိုရမလား။ ကံၾကမၼာကို ဘယ္သူက ေစစားတာတဲ့လဲ ….။
“ညီမေလး … မယုတို႔ကို ေမေအးက အင္းစိန္အိမ္မွာ သြားေနရမယ္တဲ့”
အင္းစိန္မွာ ေမေအးရဲ႕ ဝမ္းကြဲ ညီအစ္မေတြ ရွိေနတယ္။ က်မတို႔နဲ႔ ဘာအမ်ိဳးမွ မေတာ္ဘူး။ က်မ အေမက တားတယ္။
“မတားၾကနဲ႔။ သူလုပ္လို႔ ဒီက အပ်ိဳေလးေတြပါ နာမည္ပ်က္ရမယ္။ အေဖမေပၚဘဲ ကေလးေမြးတဲ့ မိန္းမရဲ႕ အမ်ိဳးေတြ အျဖစ္ ငါတုိ႔ ဘယ္လိုမ်က္ႏွာျပမွာလဲ။ ငါစီစဥ္မယ္။ အဲဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ကေလးကို အေမနဲ႔ခြဲၿပီး ….”
ေမေအးရဲ႕စကား ဆံုးခ်ိန္ မရလိုက္ဘူး … မယု ရႈိက္ႀကီးတငင္ငိုေတာ့တယ္ …
“ဟင့္အင္း … သမီး ေမေအးခိုင္းတဲ့အတုိင္း သြားပါ့မယ္။ သမီးေလးနဲ႔ မခြဲပါနဲ႔ ...” ဆိုတဲ့ အသံက မယု အင္းစိန္မသြားခင္ ေနာက္ဆံုး ၾကားလိုက္ရတာပါ။
ဒုတိယအႀကိမ္ မယုနဲ႔ က်မ ခြဲခြာရတဲ့အခ်ိန္ကေတာ့ ပထမ အႀကိမ္ထက္ ဝမ္းနည္းဖို႔ ေကာင္းလွတယ္။ သူစိမ္းေတြ ၾကားမွာ မယု ဘယ္ေလာက္ မ်က္ႏွာငယ္ရရွာမလဲ ဆိုတာေလာက္ေတာ့ က်မ စဥ္းစားတတ္ခဲ့ၿပီ။ က်မလည္း လူႀကီးေတြ စီစဥ္မႈကို နားမလည္ႏိုင္တာကလြဲလို႔ ဝင္ေျပာႏုိင္တဲ့ အေနအထားမွ မရွိဘဲေလ။
ေက်ာ္စြာကေန မယုရဲ႕ ဒယ္ဒီနဲ႔ မာမီတို႔ သန္လ်င္ကို အၿပီး ျပန္ေျပာင္းလာတဲ့ ကာလေလးကေတာ့ မယုအတြက္ စိတ္ခ်မ္းသာစရာ ျပန္ေကာင္းပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မယုရဲ႕သမီး မိဇာေလးေတာင္ ၅ ႏွစ္ ရွိၿပီ။ မူလတန္း စတက္ၿပီ။ က်မတို႔ ငယ္ငယ္က တက္ခဲ့တဲ့ မူလတန္းေက်ာင္းေလးမွာ က်မတူမေလးက ေက်ာင္းတက္ေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ သန္လ်င္လို ၿမိဳ႕က်ဥ္းက်ဥ္းေလးမွာ မိဇာေလးက မယုရဲ႕ သမီးမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ႀကီးမာရဲ႕ သမီး အငယ္ဆံုးအျဖစ္ ျပန္ေရာက္လာ ခဲ့ရတာ။ မယုကေတာ့ … အမ်ားအျမင္မွာ အပ်ိဳတေယာက္ေပါ့။
“ညီမေလး … ဘာလုပ္စရာရွိလဲ … မယု ဘာလုပ္ေပးရမလဲ”
က်မဆီ မယုေရာက္လာတုိင္း ေျပာေနက် စကားေတြပါ။
က်မေမေမကေတာ့ … “ယုေနာ္ … နင္ … စကားေတြကို ဟိုက ဒီပို႔ … ဒီက ဟိုပို႔ မလုပ္နဲ႔ ၾကားလား” လို႔ ဟန္႔ၿမဲ။ မယုကလည္း သူ႔ကို ဘယ္သူဆူဆူ ဘယ္ေလာက္ေျပာေျပာ … သူေျပာခ်င္တဲ့ အမ်ိဳးေတြရဲ႕ အတင္းေတြကို ေဖာက္သည္ ခ်ၿမဲ...။ အတင္းဆိုေပမယ့္ မယုေျပာတာေတြက ေကာလာဟလေတြ မဟုတ္ဘဲ သတင္းေတြ ျဖစ္ျဖစ္ ေနတတ္တာ၊ မွန္ေနတတ္တာ ဆိုေတာ့ အမ်ိဳးေတြက သူတို႔ လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ေတြ ေပါက္ၾကားမွာ … မဟုတ္တာ လုပ္သမွ် ေပၚမွာကို ေၾကာက္ၾကတာလည္း ပါရဲ႕။
သမီးေခ်ာေတြ ေမြးထားလို႔ မာန္တက္ေနတဲ့ ေမေအးရဲ႕ သမီးေတြအားလံုးလည္း သူလိုငါလိုထက္ ဘာမွ မထူးတဲ့ ေယာက္်ား ေတြနဲ႔ လိုက္ေျပးတဲ့သူက လိုက္ေျပး … လက္မထပ္ခင္ ကိုယ္ဝန္ရွိလို႔ ေပးစားရတဲ့သူက ေပးစားရနဲ႔ … ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေမေအးလည္း မာန္ေတြ ခ်လိုက္တဲ့ အေနအထား ေရာက္ရတာပါပဲ။ ရီစရာေကာင္းတာက အဲဒီကိစၥေတြ အားလံုးကို မယုက က်မကို လာလာေျပာတတ္တာပါပဲ။ သူေျပာတဲ့အတုိင္း ဘယ္သူနဲ႔ ဘယ္သူကေတာ့ ယူေတာ့မယ္၊ ရည္းစား ျဖစ္ေနၿပီဆို … မွန္ေနတာမ်ားေတာ့ အံ့ၾသမိတာ အမွန္ပဲ။
မယုက ကိုသက္တင္ အေၾကာင္းကို တခါတေလ လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြး ေျပာတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ … သူ႔ပံုစံက တခုုခုကို အေလးအနက္ ထားရေလာက္ေအာင္လည္း ဦးေႏွာက္က ဥာဏ္ရည္မမီေတာ့ ေျပာၿပီး ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ပါပဲ။ က်မကသာ စာေရးဖို႔ တာစူေနတဲ့သူ မို႔လို႔လား မေျပာတတ္ဘူး … သူ႔အစား ဇာတ္လမ္းေတြဆင္ … ဝင္လြမ္းေပးေနရတာ ...။ သူတို႔ မိသားစု ျပန္ဆံုၾကရင္ …. ဆိုတဲ့ ဇာတ္လမ္းက က်မရဲ႕စိတ္ကူးထဲမွာ အၿမဲ ဆင္မိေပမယ့္ … တကယ့္လက္ေတြ႕မွာ ျဖစ္မလာခဲ့ပါဘူး။
တကယ္ ျဖစ္လာတာကေတာ့ ….
“ညီမေလး မယု … ကိုႏိုင့္ကို ယူေတာ့မယ္”
“ကိုႏိုင္ဆိုတာ ဘယ္သူလဲဟင္”
“ကိုႏိုင္ဆိုတာ မယုတို႔ အိမ္ေဘးမွာ လာငွားေနတဲ့ ေကာင္ေလးေပါ့”
မယုမ်က္ႏွာက ၿပံဳး … လုိ႔
သူ႔ ထံုးစံအတုိင္း ေဆးေပါ့လိပ္ႀကီးဖြာၿပီး စကားကို ေအးေအး ေျပာတတ္တဲ့ ႀကီးမာကေတာ့ သူ႔သားမက္ကုိ အေတာ္ေလး သေဘာက်ေနပံုရတယ္။
“သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္က လိုက္ပါတယ္။ ယုကို ေမာင္ႏုိင္က ေတာ္ေတာ္ခ်စ္တယ္။ သူလည္း ယုယုလို ေပါေတာေတာပဲ။ ေနာက္ … မိဇာေလးက ယုယု သမီးဆိုတာလည္း သိတယ္။ သူ နားလည္တယ္” လို႔ ရိုးရိုး ရွင္းရွင္းပဲ ေျပာတယ္။
မယုကို ဘာအလုပ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ မေရြးဘဲ လုပ္ကိုင္ ရွာေဖြ ေကၽြးေမြးတဲ့ ကိုႏုိင့္ကို က်မလည္း ခ်ီးက်ဴးမိတယ္။ ကိုႏုိင္က မယုထက္ နည္းနည္း ငယ္တာ၊ အရက္ႀကိဳက္တာက လြဲရင္ မယုကို ေတာ္ေတာ္ခ်စ္တယ္ေလ ...။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို က်မတို႔ ဘႀကီး တေယာက္က သူပိုင္တဲ့ ၿခံဝိုင္းေလးထဲမွာ တဲေလးထုိးၿပီးေနခြင့္ ေပးထားတယ္။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္
ကိုႏိုင္နဲ႔ပဲေနေတာ့မယ့္ ယုဇနပန္းကေလး ၁
ေျမမွာ ျပန္႔က်ဲေနတဲ့ ယုဇန ပြင့္ဖတ္ ကေလးေတြက က်မကို ေျပာတယ္ … “ညီမေလး … မယု … ကိုယ္ဝန္ ရွိေနျပန္ၿပီ” တဲ့။
သူ႔ေဖေဖက သူ႔ကို သမီး အႀကီးဆံုးမို႔ သိပ္ခ်စ္ဟန္တူတယ္။ သူ႔နာမည္ကို သိပ္မလွေပမယ့္ သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ … သိပ္ကို ေမႊးျမတဲ့ ပန္းေလးရဲ႕ နာမည္ေပးထားတယ္ … ယုဇန … တဲ့။
သူငယ္တန္း တက္ၾကေတာ့ သူ႔ေမေမက က်မတို႔ ညီအစ္မ သံုးေယာက္ကို ေက်ာင္းလိုက္ပို႔တယ္။ ဟုတ္တယ္ … က်မတို႔ ေမေမေတြက ဝန္ထမ္းေတြ ဆိုေတာ့ က်မတို႔ကို သူ႔ေမေမ …၊ က်မေမေမရဲ႕ ညီမ ႀကီးမာ ကပဲ ေက်ာင္းလိုက္ပို႔ … ေက်ာင္းႀကိဳ၊ ထမင္းလာေကၽြး ေပါ့ ...။ က်မတို႔ ဆိုတာက က်မရယ္ သူရယ္ မနီရယ္ ...။ က်မက အငယ္ဆံုး … မနီက အႀကီးဆံုး။ က်မက သူတို႔ကို မယု၊ မနီ လို႔ ေခၚတယ္။ တကယ္ေတာ့ က်မတို႔သံုးေယာက္က တဝမ္းကြဲေတြ ဆိုေပမယ့္ … ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ လပဲ ငယ္ၿပီး ေမြးလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုလည္း မမွားဘူး။
က်မရဲ႕ ငယ္ဘဝမွာ မနီရယ္၊ မယုရယ္ … ေက်ာက္သင္ပုန္း၊ ေက်ာက္တံေလးေတြရယ္ … အရုိုက္ၾကမ္းတဲ့ ဆရာႀကီးရယ္၊ ပံုေျပာျပတဲ့ ဆရာမ ဝတုတ္ႀကီးရယ္ … ၿပီးေတာ့ ႀကီးမာရယ္ … သူတို႔က တလွည့္စီ ေပၚလာလိုက္ ေပ်ာက္သြားလိုက္ ...။
စကားနည္းၿပီး မ်ားမ်ား မွတ္တတ္တဲ့ က်မက ဆရာမေတြအျမင္မွာ ေအးတဲ့သူ။ တကယ္လည္း က်မက ျပႆနာ ျဖစ္ရမွာ ေၾကာက္တတ္တဲ့သူ ...။ မနီနဲ႔ မယုကေတာ့ တေန႔ကို အနည္းဆံုး ငါးခါေလာက္ ရန္ျဖစ္ ...။ ရန္ျဖစ္ၿပီးရင္ ျပန္ေခၚ။ ျပန္ေခၚၿပီး ျပန္ရန္ျဖစ္ ...။ သူတို႔ၾကားမွာ က်မက ၾကားေန ...။
“ညီမေလး … ယုနဲ႔ မနီနဲ႔ စကားမေျပာဘူး … သူ႔ကို မေခၚနဲ႔ သိလား” လို႔ မနီက လာေျပာရင္လည္း က်မက ေခါင္းညိတ္။ “ညီမေလး မနီနဲ႔ မယု ရန္ျဖစ္ထားတယ္ သူ႔ကို မေခၚနဲ႔ေနာ္။ ေခၚရင္ေတာ့ အသိပဲ” လို႔ မယုက ဆိုလာရင္လည္း က်မက ေခါင္းညိတ္။ ဒီအစ္မႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ က်မက လည္သလို … အဆင္ေျပသလိုု ေနခဲ့ရင္း က်မရဲ႕ မူလတန္း ေန႔ရက္ေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရတာ ...။ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ေက်ာက္တံလုရင္း၊ ေပတံ ခ်ိဳးရင္း၊ ေက်ာက္သင္ပုန္း ခြဲရင္း၊ ဝလံုးေတြ မညီမညာ ေရးၾကရင္း မတည့္အတူေနေတြပါ။
ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြကေတာ့ က်မတို႔အတြက္ ဖုန္တေထာင္းေထာင္းၾကားမွာ ကစားနည္း ေပါင္းစံုကို ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္ဟစ္ ေဆာ့ကစားၾကရတဲ့ အေပ်ာ္လြန္ ေန႔ရက္ေတြေပါ့ ...။
မနီက ညီအစ္မခ်ည္းပဲ ၆ ေယာက္မွာ ၅ ေယာက္ေျမာက္ဆိုေတာ့ အစ္မေတြအားကိုးနဲ႔ က်မတို႔ကစားဝုိင္းကို မၾကာခဏ ဆန္႔က်င္တတ္တယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ … အိုးခြက္ေလးေတြနဲ႔ … ဒါမွမဟုတ္ … ထိုးလက္စ ကုလားမစည္းနဲ႔ က်န္ခဲ့ရတာက မယုနဲ႔ က်မ ...။ တေယာက္ပဲ့သြားလို႔ ၿငိမ္သြားတဲ့ ကစားဝိုင္းကို ႀကီးမာက ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း သိမ္းခိုင္းၿပီး … သရက္သီးစိတ္ ေတြကို ငံျပာရည္ေဖ်ာ္နဲ႔ ေႂကြးတဲ့အခါ … ခုနက ကစားဝိုင္းကို က်မတို႔ ေမ့သြားၾကတာပါပဲ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ လူႀကီးေတြ ၾကားမွာ က်မတို႔ နားမလည္ႏုိင္တဲ့ ေအးစက္မႈေတြ ရွိေနပါလားလို႔ မသိေလာက္ေအာင္ ငယ္ၾကေသးတယ္။
အစပ္ေၾကာက္ ေပမယ့္ သရက္သီးစိတ္နဲ႔ ငံျပာရည္ေဖ်ာ္ စပ္စပ္ကိုက်ေတာ့ အငမ္းမရ စားလို႔ ေခၽြးသီးေခၽြးေပါက္ေတြက်၊ တရႈးရႈးနဲ႔ ျဖစ္ေနတဲ့ က်မကို မယုက တဟားဟားရယ္ရင္း သေဘာက်တတ္တယ္။ ၿပီးရင္ေတာ့ ႀကီးမာက က်မတို႔ ေခါင္း ႏွစ္လံုးကို ဇိုးခနဲ ဇတ္ခနဲ ဆြဲယူၿပီး သန္း … တိုက္ေပးေတာ့တာပဲ။
စာရြက္ျဖဴ တရြက္ေပၚ တဖြဲဖြဲ က်လာတဲ့ သန္းမႀကီးေတြ၊ သန္းျပ ေလးေတြဟာလည္း က်မတို႔ရဲ႕ ငယ္ဘဝ ဇာတ္ေကာင္ေတြထဲမွာ ပါေလရဲ႕ ...။
“တို႔ … ေက်ာ္စြာကို ေျပာင္းရေတာ့မယ္” လို႔ မယုက တံုးတိတိေျပာေတာ့ … ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ အေဖာ္မဲ့ေတာ့မယ့္ အျဖစ္ကို ေတြးမိၿပီး က်မ မ်က္ရည္ေတြ ဝဲ ေနတယ္။
“ဒယ္ဒီကလည္းဟာ … ဘာလို႔ ေျပာင္းရတာလဲ မသိပါဘူး”
မယုမသိသလို က်မလည္း မသိဘူးေလ ...။ အဲဒီတုန္းက ႀကီးမာကလည္း သမီးမိန္းကေလးဆိုလို႔ မယုတေယာက္တည္း ေမြးထားေသးတာ၊ က်မ ေမေမကလည္း က်မ တေယာက္တည္း မိန္းကေလး ေမြးထားတာဆိုေတာ့ မနီတို႔ ညီအစ္မေတြ အုပ္စုဖြဲ႕တာကို ယွဥ္ႏုိင္ဖို႔ က်မမွာ မယုရွိမွ ျဖစ္မွာ ဆိုတာတခုပဲ သိတယ္။ ေလးတန္းဆိုတဲ့ အရြယ္က ကစားဖို႔နဲ႔ စားဖို႔ပဲ သိေသးတာ မဟုတ္လား။
“စာေရးေနာ္ … မယု … တို႔လည္း ေရးမယ္သိလား”
အဲဒီတုန္းက က်မရဲ႕ ခ်စ္လွစြာေသာ အစ္မဟာ ေလးတန္းနဲ႔ စာဆက္သင္လို႔မရေလာက္ေအာင္ ဥာဏ္ရည္ မမီတဲ့သူ ဆိုတာ ဘယ္သိပါ့မလဲ။
က်မက တတန္းၿပီး တတန္းေအာင္ … မူလတန္းကေန အထက္တန္း ေက်ာင္းႀကီးကိုေရာက္၊ အလယ္တန္းက စာေတြနဲ႔ ပိေနတဲ့အခ်ိန္ … မယုက ေက်ာ္စြာမွာ ေက်ာင္းဆက္မေနေတာ့ဘူး ဆိုတဲ့သတင္း ၾကားလိုက္ရ … ဒါေပမယ့္ အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ … က်မအတြက္ မယုဆိုတာ မွိန္ေဖ်ာ့စျပဳခဲ့ၿပီ။
အလယ္တန္း တက္စ … လမ္းအေဝးႀကီး ေလွ်ာက္ရတဲ့ အထက္တန္းေက်ာင္းႀကီးကို ေျပာင္းတက္ရေတာ့ တေယာက္တည္း ျဖစ္ေနတဲ့က်မကို မနီတို႔ ညီအစ္မေတြ ပညာအမ်ိဳးမ်ိဳး ျပတာကို ႀကိတ္ခံရင္း မယုသာရွိရင္ က်မကို ကာကြယ္မွာဆိုတဲ့ သတိရ စိတ္ကေလး နည္းနည္းေတာ့ ျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္။
ေက်ာင္းသြားဖို႔ ဝင္ေခၚမယ္ေျပာထားလို႔ ေစာင့္ေနတဲ့က်မကို တမင္ မေခၚဘဲ တိတ္တိတ္ ထြက္သြားၾကလို႔ က်မ ေက်ာင္း အခါခါ ေနာက္က်ရတာ၊ ထမင္းစားခ်ိန္ က်မကို မေခၚဘဲ မနီတေယာက္တည္းကို သူ႔အစ္မ ေတြက ကြက္ေခၚသြားလို႔ အေဖာ္မပါဘဲ ထမင္းစားရင္း မုန္႔တန္းကို မဆင္းရဲ ျဖစ္ခဲ့ရတာေတြ အႀကိမ္ႀကိမ္ ထပ္လာေတာ့ က်မဘာသာ ကိုယ့္အား ကိုယ္ကိုးၿပီး ကိုယ့္ျပႆနာ ကိုယ္ရွင္းဖို႔ ႀကံစည္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ က်မ မယုကို ေမ့စျပဳၿပီ ...။
သူငယ္ခ်င္း ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ ခ်စ္စရာေကာင္းပါလားလို႔ သိစျပဳတဲ့အခ်ိန္မွာ … ညီအစ္မ ဆိုတာေတြကို က်မစိတ္ထဲက လံုးဝ ထုတ္လိုက္ဖို႔ ႀကံစည္မိၿပီ ...။ ေက်ာင္းကို ဘယ္သူမွမပါဘဲ က်မတေယာက္တည္း သြားရဲခဲ့တဲ့ေနာက္ ထမင္းကို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေဝမွ်စားရတာ … စာေတြကို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူဖတ္ မွတ္ သင္ၾကားရတာ… ဝယ္လာတဲ့ မုန္႔ေတြကို တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ မွ်စားရတာဟာ ဘယ္ေလာက္ ခ်ိဳၿမိန္တယ္ဆိုတာ သိလာတဲ့ေနာက္ က်မဘဝမွာ ညီအစ္မဆိုတာ လိုကို မလိုအပ္ေတာ့တာ ...။
အဆိုးဆံုးကေတာ့ က်မ ရွစ္တန္းကို ဒီ ၂ လံုးနဲ႔ ေအာင္တဲ့ႏွစ္ ...။ အဲဒီႏွစ္က မနီ ရွစ္တန္းက်တယ္။ သူ႔အစ္မေတြက မနီကို ေပၚေပၚတင္တင္ပဲ က်မနဲ႔ မေခၚဖို႔ အမိန္႔ေပးလိုက္တာ ...။
တကယ္ေတာ့ က်မရဲ႕ အလယ္တန္း ေန႔ရက္ေတြထဲမွာ မယုရဲ႕ မညီညာတဲ့ လက္ေရးနဲ႔ သတ္ပံု မမွန္တဲ့ စကားလံုးေတြလည္း အက်ံဳးဝင္ခဲ့တာပါ ...။ က်မကသာ က်မရဲ႕ ဘဝထဲက အမ်ိဳး၊ ညီအစ္မ ဆိုတာေတြကို ဆြဲထုတ္ရင္း မယုကိုပါ မသိမသာ ဆြဲ ထုတ္ခဲ့မိတာေလ ...။
ညီမေလ
မယု စာေရလိုက္ပါတယ္။ ေနေကာင္က်ရဲ႕လာ။ မယုေတာ့ ေနေကာင္တယ္။ မာမီေတာ့ ေနနဲနဲ မေကာင္းဘူ။ ညီမေလး။ မယုမရွေတာ့ ညီမေလ ပ်င္ေနမွာေပါ။ မယုလဲ ေက်ာ္စြာမွာ မေပ်ာဘူး။ တညင္ကိုပဲ သတိရတယ္။ ႀကီးႀကီးေကာ ေနေကာင္လား။ ကိုရဲေလးေကာ ေနေကာင္းလာ။ ဦးဦေကာ ေနေကာင္လား။ ဗညားက အရမ္ဆိုတယ္။ ဝဏၰက လိမ္မာတယ္။ ငေပ်ာ္ပင္စိုက္တာ ငေပ်ာ္သီမွည့္ေတာ့ ေရာင္းစားလို႔ရတယ္။ မနီကို ေခၚလား။ မဇူးက အရမ္စြာတယ္ေနာ္။ ေမေအးကလည္း အျမင္ကတ္စရာႀကီးေနာ္။ ညီမေလး မယုကို သတိရရင္ စာေရးပါ။ မာမီကလည္ သတိရေနတယ္။ တညင္ကိုလာခ်င္တယ္။ေက်ာင္းပိတ္ရင္ ေက်ာ္စြကိုလာခဲပါလာ။
ခ်စ္ေသာ္အမ
မယူ
အဲဒီလို မေသမသပ္လက္ေရးနဲ႔ မမွန္တဲ့စာလံုးေပါင္းေတြနဲ႔ စာကေလးေတြဟာ မယုဆီကေန က်မကို လစဥ္နီးပါ ေရာက္ ေရာက္ လာတတ္တယ္။ က်မကေတာ့ ေမ့ေလာက္မွ တခါ ျပန္တတ္တယ္။ က်မဘဝမွာ မယုက ေမွးမွိန္ေနၿပီကိုး … က်မအတြက္ ခင္စရာေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ရေနၿပီးကိုးေလ။ မယုကေတာ့ မသိရွာဘူး။ က်မဆီကို စာမွန္မွန္ ေရးဆဲပဲ ...။
သူ႔ စာထဲက ကိုရဲေလး ဆိုတာက က်မေမာင္အငယ္ဆံုးေကာင္။ ဗညားဆိုတာက ကိုရဲနဲ႔ ရြယ္တူ သူ႔ေမာင္အငယ္၊ ဝဏၰကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ေမာင္အႀကီးေပါ့။ မဇူးဆိုတာက မနီအထက္ကအစ္မ။ ေမေအး ဆိုတာက ႀကီးမာတို႔ က်မ အေမတို႔ရဲ႕ ေယာင္းမ … မနီရဲ႕ အေမ … ဒီဇာတ္လမ္းမွာ အဓိက ဇာတ္ေကာင္ျဖစ္လာမယ့္ သူတေယာက္ပါ။ မယုစာထဲမွာ အတင္းေတြ ပါလာတတ္ခဲ့ၿပီ။
ညီမေလး
မယု သတိရစြာနဲ႔ စာေရလုိက္ပါတယ္။ ညီမေလးေနေကာင္းရဲလာ။ ညီမေလက အခု ၈ တန္းေအာင္တယ္ဆိုး။ ေတာ္တယ္ ညီမေလးက မနီကမေတာဘူး ညီမေလးဆရာဝန္မႀကီလုပ္ေနာ မယုကေတာ့ စာမေတာ္ဘူး ေက်ာင္ထြက္လိုက္ရတယ္။ မာမီကအခု ဗိုက္ႀကီေနၿပီ။ မဇူက လာေနေပးတယ္။ ဒါေပမယ့္ မဇူးက အရမ္းနန္႔တယ္ သိလား။ ကိုသက္တင္က ေခ်ာ္တယ္။ မဇူက ကိုသက္တင္ကို ႀကိဳက္ေနတာ။ မယုေတာ့ အျမင္ကတ္ပါတယ္။ ကိုသက္တင္က ခင္ဖိုေကာင္းတယ္။ ညီမေလ စာႀကိဳးစားေနာ္။ ကိုသက္တင္က ေက်ာင္ဆရာ ေတာ္တယ္ မယုကိုအရမ္းခင္တယ္။ မယုအခု မပ်င္းေတာ့ဘူ။ ဝဏၰက ခရမ္းခ်ဥ္သီး ပင္ေတြလည္းစိုက္တယ္။ ေရာင္းရတယ္။ ကိုသက္တင္က ဝဏၰကိုေျပာျပတယ္။ မဇူးက အပ်င္းထူ။ အလကားပဲ။ ညီမေလးက ဘာလို႔ေက်ာ္စြကိုမလာတာလဲ။ လာခဲ့ပါဦး။ လူႀကံဳရွိရင္ ႏႈတ္ခမ္နီေပးလိုက္ပါ။
ခ်စ္ေသာ မယု
မယုအေမ ႀကီးမာက က်မ ၉ တန္းႏွစ္မွာ ညီမေလး တေယာက္ေမြးတယ္။ မဇူးက သြားေစာင့္ေရွာက္ေပးတယ္။ မယုက မဇူးကို ၾကည့္မရဘူးဆိုတာ ေပၚလြင္ေနတယ္။ သူ႔စာထဲမွာ ကိုသက္တင္ဆိုတဲ့ သူစိမ္းတေယာက္အေၾကာင္း မိုးမႊန္ေအာင္ ပါလာပါၿပီ။ ကိုသက္တင္ ေခ်ာေၾကာင္း၊ ေတာ္ေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းဆရာျဖစ္ေၾကာင္းကို သူေရးတတ္သလို ေရးျပပါတယ္။ က်မကေတာ့ စာလံုးေပါင္း မမွန္တဲ့သူစာကို ဟာသတပုဒ္ေလာက္ပဲ သိပ္အေလးအနက္ထား မဖတ္မိတာ အမွန္ပဲ။ ၿပီးေတာ့ သိပၸံတြဲ စသင္ရတဲ့ ႏွစ္မို႔ ေနာက္ႏွစ္ ၁၀ တန္းအတြက္ပါႀကိဳၿပီး စာေတြနဲ႔ ပိေနတဲ့အခ်ိန္ ...။
က်မတို႔ တျဖည္းျဖည္း အရြယ္ေရာက္လာတယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ဘာသာ သတိမျပဳမိေသးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ … မနီကို ေကာင္ေလးေတြ လိုက္စတာ ေတြ႕ရေတာ့မွ … ေကာင္ေလးေတြေရွ႕ေရာက္ရင္ မနီရဲ႕ စကားေျပာတဲ့အသံ ေျပာင္းသြားတာ၊ မ်က္လံုးအၾကည့္ေတြ မၿငိမ္တာ၊ လမ္းကို ေႏွးေႏွးေလး ေလွ်ာက္တာ၊ ရယ္စရာမဟုတ္ဘဲ အသံထြက္ ရယ္တာေတြကို ေတြ႕ေတာ့မွ အံ့ၾသတႀကီး ျဖစ္ခဲ့ရ ...။
ကိုးတန္းႏွစ္ရဲ႕ တခုေသာရက္မွာ … က်မဘဝရဲ႕ အေျပာင္းအလဲႀကီးတရပ္ကို ရင္ဆိုင္လိုက္ရၿပီး … ရုတ္တရက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မိန္းကေလးပါလား ဆိုတာကို အထိတ္တလန္႔ သိလိုက္ရေတာ့မွ … က်မလည္း သစ္ရြက္္လႈပ္တာကို ျမင္ရင္ ရယ္ခ်င္တာ၊ အခ်စ္ကဗ်ာေလးေတြ ဖတ္ခ်င္တာ ကာတြန္းစာအုပ္ေတြအစား အခ်စ္ဝတၴဳေတြ ခိုးဖတ္ခ်င္မိတာကို သတိထားမိ….။
ခ်စ္သူ ရည္းစား ဆိုတာကို ဘာမွန္းလည္းမသိ ျမည္းလည္း မျမည္းစမ္းရဲဘဲ … စိတ္ကူးေရယာဥ္ေက်ာမွာ ေမ်ာခ်င္တဲ့ စိတ္ကို ဓာတုေဗဒ၊ ရူပေဗဒ၊ ဘုိင္အိုဆုိတဲ့ ဘာမွန္းအတင္းနားလည္ေအာင္ လုပ္ေနရတဲ့စာေတြနဲ႔ အစားထိုး ျဖတ္ေတာက္ရတဲ့ ကာလတခု ...။ အဲဒီကာလမွာလည္း က်မ မယုကို လံုးဝ ေမ့ထားခဲ့တယ္ ...။
အသက္ကငယ္ …. စာေတြက ေလးပင္ဖိစီးၿပီး … မႏိုင္မနင္းျဖစ္ေနရာက က်မ ဆယ္တန္းကို တႏွစ္က် ...၊ ေငြစကၠဴ အေရးအခင္းကို ေက်ာ္ျဖတ္ … သစ္ရြက္ေလတိုးသံေတြကို သဘာဝပဲလို႔ ေသခ်ာ သိမွတ္ၿပီး စာၿပီးရင္း စာ …၊ ကိုယ့္ ကိုယ္ကိုယ္ ဒဏ္ခတ္အေရးယူ … ေပ်ာ္စရာေတြနဲ႔ ျဖတ္ေတာက္လို႔ … ၁၀ တန္းဆိုတာႀကီးကို က်မ လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ ေအာင္ သြားခ်ိန္မွာ … မယုက အခ်စ္စာေမးပြဲေတြ ေျဖဖို႔ ေလ့က်င့္ခဏ္းေတြ သခၤန္းစာေတြနဲ႔ လံုးေထြးေနမွန္း က်မ လံုးဝ မသိခဲ့တာ။
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)
အေဖနဲ႔ အေမ ဘာေတာ္လဲ
အဲဒါဘယ္သူေျပာခဲ့တာလဲ။ ဘယ္သူေျပာေျပာ အေရးမႀကီးပါ။ သူ႔အတြက္ အေရးႀကီးတာက သမီး။ သမီးက သူ႔အတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလး ထူးထူးဆန္းဆန္းေတြ လုပ္ေတာ့ ကေလးဆိုတာ ကေလးဆိုတဲ့ သီးသန္႔ လူသား သပ္သပ္ ဆိုတဲ့စကားကို သူ လက္ခံမိတယ္။ ထူးဆန္းတယ္လို႔ ေျပာရေအာင္ သမီးက သူ႔အတြက္ ရူးရတဲ့ သားဦးလည္းမဟုတ္၊ သမီးရဲ႕ေရွ႕မွာ အစ္မ ၂ ေယာက္ သူ ေမြးေပးခဲ့ၿပီးၿပီ။
သမီး ၄ ႏွစ္သမီး အရြယ္ေလာက္က ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ မူႀကိဳက ျပန္လာတဲ့သမီးက က်မကို ေမးလာတယ္။
“ေမေမ ... သမီးသူငယ္ခ်င္း တခ်ိဳ႕က ေသးေပါက္ရင္ ဘာလို႔ မတ္တပ္ရပ္ေပါက္တာလဲဟင္” တဲ့။ က်မ ေတာ္ေတာ္ ေခါင္းစားသြားတယ္။ သမီးက ဆက္ေျပာတယ္ ... “သူတို႔မွာ သမီးတို႔နဲ႔မတူတဲ့ဟာလည္း ရွိတယ္” ဆုိပဲ။ အဲဒီေတာ့မွ က်မလည္း သမီးနားလည္ေအာင္ “သူတို႔ကို ေယာက္်ားေလးလို႔ ေခၚတယ္ သမီးရဲ႕။ သမီးတို႔နဲ႔ မတူးဘူး။ အဲဒီဟာကို -- လို႔ေခၚတယ္” လို႔ ျပန္ေျပာရတယ္။ ဒီေတာ့ အထြန္႔တက္တဲ့ သမီးက “သူတို႔က ေယာက္်ားေလးဆိုေတာ့ သမီးတို႔က ဘာလဲဟင္” လို႔ ျပန္ေမးတယ္။
အဲဒီမွာ သမီးက ေယာက္်ားေလးနဲ႔၊ မိန္းကေလး ဆိုတာကို ကြဲကြဲျပားျပား သိသြားေတာ့တယ္။
တရက္ေတာ့ သမီးေက်ာင္းသြားခါနီး ရႈးရႈးေပါက္ခ်င္တယ္ဆိုလို႔ က်မက အိမ္သာနဲ႔ ေရခ်ိဳးခန္း တြဲလ်က္ဆီကို ေခၚသြားေတာ့ သမီးေဖေဖ ေရခ်ိဳးေနေလရဲ႕။ သမီးကို အိုးထဲမွာ သြားခိုင္းေပမယ့္ သမီးက လူႀကီးေတြလိုပဲ အိုးနဲ႔ မသြားခ်င္ဘူး ေရခ်ိဳးခန္းထဲပဲ ဝင္မယ္ ပူဆာတယ္။ ဒါနဲ႔ သမီးေဖေဖက “သားအဖခ်င္းပဲကြာ လာခဲ့” ဆိုလို႔ သမီးလည္း ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ဝင္သြားတယ္။
သမီး ကိစၥၿပီးလို႔ ျပန္ထြက္လာေတာ့ အံ့ၾသတႀကီးနဲ႔ က်မကို ေျပာတယ္ ...
“ေမေမ ေမေမ သမီးသိၿပီ သိလား။ ေဖႀကီးက ေယာက္်ားေလးပဲ” တဲ့ေလ။ က်မရဲ႕ သမီးက အဲဒီလို သမီးပါ။
အဲဒီကိစၥက မၿပီးေသးဘူး။ က်မတို႔ အိမ္ေရွ႕မွာေနတဲ့ သမီးရဲ႕ ဘႀကီးအိမ္ကို သမီးက သြားေနက်။ သားသမီး မရွိတဲ့ သမီးဘႀကီးက သမီးကိုသိပ္ခ်စ္တယ္။ တေန႔ေတာ့ သမီးက သူ႔ဘႀကီးကိုေမးတယ္ ...။
“ဘဘက ေယာက္်ားေလးလား မိန္းကေလးလား”
“ေယာက္်ားေလးေပါ့ သမီးရဲ႕”
“ဟုတ္လား ဒါဆို သမီးကို -- ျပ” လို႔ ေျပာလို႔ သူ႔ ဘႀကီးခမ်ာ ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမွန္းမသိ၊ အီလည္လည္ႀကီး ျဖစ္သြားခဲ့ဖူးရဲ႕။
သမီးက က်မတုိ႔ လင္မယား လက္ခ်င္းတြဲတာ၊ ပုခံုးခ်င္း ဖက္တာေတြ႕ရင္လည္း မႀကိဳက္ဘူး။ အတင္း လက္တြဲ ျဖဳတ္ခိုင္းတယ္၊ ပုခံုးဖက္ထားရင္လည္း ျဖဳတ္ခိုင္းတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲလို႔ က်မက ေမးၾကည့္ေတာ့ ...
“မလုပ္ရဘူး။ ေဖႀကီးနဲ႔ ေမႀကီးက ေမာင္ႏွမေလ” လို႔ လူႀကီးေလသံနဲ႔ ျပန္ေျပာတယ္။ သူဘာျဖစ္လို႔ ဒီလိုေျပာတယ္ ဆိုတာ က်မသိတယ္။
ို
က်မတို႔မိသားစု ထမင္းဝိုင္းမွာ သမီးတို႔ အေဖက အလုပ္ေၾကာင့္ ပါခဲတယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္၊ ရံုးပိတ္ရက္ ဆံုမွ မိသားစု ဆံုၾကတယ္။ သမီးေတြက က်မကိုပဲ ဦးခ်ေနက်ဆိုေတာ့ က်မ ပန္းကန္ထဲကို ဦးခ်ဖို႔ လုပ္ေနတာကို က်မက “သမီးတို႔ ေဖႀကီးကို အရင္ဦးခ်ေလ၊ ေဖႀကီးက အႀကီး” လို႔ ေျပာမိေတာ့ က်မ သမီးက မွတ္ခ်က္ခ်တယ္။
“ေၾသာ္ ေဖႀကီးက ေမႀကီးထက္ အႀကီးကို။ ဒါဆိုေဖႀကီးနဲ႔ ေမႀကီးက ေမာင္ႏွမေပါ့” တဲ့။ က်မလည္း သမီးကို နားလည္ေအာင္ ရွင္းမေနဘဲ ရယ္ပဲ ရယ္ေနလိုက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သမီးက က်မတို႔လင္မယား ခါးဖက္၊ ပုခံုးဖက္ လုပ္တာကို မႀကိဳက္တာေလ။ သူ႔အသိမွာ ေမာင္ႏွမဆိုရင္ ဘယ္လိုေနထိုင္ရမယ္ဆိုတာ တေယာက္ေယာက္ ေျပာလို႔ ၾကားဖူးထားၿပီးသား ျဖစ္ေနပံုရတယ္။
တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သမီးက တီဗီၾကည့္တတ္လာတယ္၊ သူ႔အစ္မေတြနဲ႔အတူတူ ကာရာအိုေက သီခ်င္းေခြေတြကို ထိုင္ၾကည့္ရင္း မုိက္ကရိုဖုန္းနဲ႔ သီခ်င္းေအာ္ဆိုတတ္လာတယ္။ တီဗီမွာ စံုတြဲေတြ လက္တြဲ ပုခံုးဖက္ ေျပးလႊား ၾကတာလည္း ျမင္လာတယ္။
တရက္ေတာ့ က်မကို သမီးကေျပာပါတယ္။
“ေမႀကီးနဲ႔ ေဖႀကီး ပုခံုးဖက္ခ်င္ဖက္၊ ခါးဖက္ခ်င္ဖက္ ရၿပီ” တဲ့။ ဒီေတာ့ က်မက “ဘာလို႔လဲ သမီးရဲ႕” လို႔ ျပန္ေမးမိတယ္။ အဲဒီမွာပဲ သမီးက “ေမႀကီးနဲ႔ ေဖႀကီးက ေမာင္ႏွမမွ မဟုတ္တာ” လို႔ ထူးထူးဆန္းဆန္း ျပန္ေျပာပါတယ္။ က်မလည္း သမီးက သူ႔ဘာသာ သေဘာေပါက္သြားတာကို ေက်နပ္သြားၿပီး ျပန္ေမးလိုက္တယ္။
“ေၾသာ္ ေဖႀကီးနဲ႔ ေမႀကီးက ေမာင္ႏွမ မဟုတ္ဘူးလား၊ ဒါဆို ဘာေတာ္လဲ”
အဲဒီမွာ သမီးက ခပ္တည္တည္နဲ႔ ျပန္ေျဖပါတယ္။
“သမီးသိၿပီ ...။ ေဖႀကီးနဲ႔ ေမႀကီးက ရည္းစားေတြ” တဲ့။
အဲဒါေၾကာင့္ေျပာတာျဖစ္မယ္။ ကေလးဆိုတာ လူႀကီးအေသးစားေတြ မဟုတ္ဘူးလို႔။ ကေလး တေယာက္ခ်င္းစီမွာ အေတြး တခုစီ ရွိတယ္။ ကေလးဆိုတာ လူႀကီးရဲ႕ ပံုတူ ကိုယ္ပြားေလးေတြ မဟုတ္ဘူး။
မွတ္ခ်က္။ ။ သမီး ၃ ေယာက္မိခင္ အစ္မတေယာက္ရဲ႕ ကိုယ္ေတြ႕အျဖစ္အပ်က္ကို ဆင့္ပြားခံစားၿပီး ျပန္ေရးတာပါ။ အဲဒီထဲက ဇာတ္လိုက္ သမီးေလးက အခုလာမယ့္ ၾသဂုတ္ ၂၇ ရက္ေန႔မွာ ၁၂ ႏွစ္ျပည့္ပါမယ္။ အခုေတာ့ သမီးလည္း အေဖႀကီးနဲ႔ အေမႀကီး ဘာေတာ္လဲ ဆိုတာ သိေရာေပါ့ :)
