ေပါ့ပ္ဂ်ာနယ္လစ္ ဘဝက နားၿပီ
အလင္းတန္းဂ်ာနယ္က အုပ္ ၆၀၀ ျပည့္ အမွတ္တရထုတ္ေဝတယ္တဲ့။ က်မ ေတာ္ေတာ္လြမ္းသြားပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ေပ်ာ္ခဲ့ ေမာခဲ့ရတာေတြကို ေျပာတာပါ။ အဲဒီမွာ က်မရဲ႕ အလုပ္တူ ညီမငယ္ ခင္ခင္ေက်ာ္ (ခု ခင္ေလးျမင့္) ရဲ႕ဓာတ္ပံုေလးကိုလည္း ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ သူအလုပ္ဝင္တဲ့ရက္က ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၁၇ ရက္ လို႔ ေျပာထားေတာ့ က်မတို႔ ၄ ေယာက္သား အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ အလုပ္ဝင္တဲ့ ေန႔ေလးကို သတိရသြားတယ္။
စာနယ္ဇင္းသမားဘဝ ကေမာက္ကမ ၁၃
ကိုၾကည္ေအာင္ရယ္ ကိုသန္႔ဇင္ရယ္ ခင္ခင္ေက်ာ္ရယ္ က်မရယ္ေပါ့။ အဲဒီထဲမွာ က်မက စာနယ္ဇင္းသက္ ၃ ႏွစ္ေလာက္ ရွိၿပီးသား ... ။ သူတို႔ ၃ ေယာက္က အသစ္စက္စက္။ ေနာက္ က်မက အသက္အႀကီးဆံုး ဆိုေတာ့ က်မကို သူတို႔က အစ္မလို ခင္ၾကတယ္။ ခုေတာ့ ကိုၾကည္ေအာင္က အဂၤလန္ႏိုင္ငံမွာ ဆိုလားပဲ၊ ကိုသန္႔ဇင္ကေတာ့ ဘယ္ေရာက္လို႔ ဘယ္ေပါက္ေနတယ္ မသိဘူး။ ခင္ခင္ေက်ာ္ကေတာ့ အလင္းတန္းမွာ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ လုပ္ေနဆဲ။ သူနဲ႔က အခုထိ အဆက္အသြယ္ မျပတ္ ... သူက က်မကို ခုထိ အစ္မလို သေဘာထားဆဲ။ သူ႔ သတင္းေထာက္သက္ေတာင္ ၈ ႏွစ္ ရွိခဲ့ၿပီ။
အလင္းတန္းမွာ သတင္းလိုက္စဥ္က အခက္အခဲတခုကို သူေရးျပထားတာေတြ႕ရေတာ့ စီလီဘရစ္တီ လို႔ ေခၚသူ အမ်ားစုကို က်မ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ပ်က္မိတယ္ (အဲဒါေၾကာင့္လည္း က်မ အလင္းတန္းက ထြက္ခဲ့တာပါ။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီမွာ လုပ္ရတာ က်မ သိပ္ေပ်ာ္ခဲ့ပါတယ္) စီလီဘရစ္တီ ဆိုသူထဲမွာ အဆိုေတာ္ထက္ ကဲသူေတြကေတာ့ က်မအျမင္ မင္းသား မင္းသမီးေတြပါ။ က်မအျမင္ မွားခ်င္လည္း မွားပါမယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ေတြ႕မို႔ သိပ္ေတာ့ မမွားေလာက္ဘူးထင္ပါတယ္။
သူတို႔အမ်ားစုက စာမဖတ္ပါဘူး။ ဝမ္းစာေတာ္ေတာ္ နည္းတယ္ ေျပာရမယ္။ သူတို႔ သရုပ္ေဆာင္ ပညာနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ေတာ့ ကၽြမ္းက်င္ၾကေကာင္း ကၽြမ္းက်င္ၾကမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ စာမဖတ္တဲ့ အခါက်ေတာ့ စကား ေျပာတဲ့ ေနရာမွာ သိပ္ကြာျခားသြားပါတယ္။ အဲဒီမွာ စာနည္းနည္းေလာက္ ဖတ္တဲ့ သူေတြက ဆရာႀကီးေတြ ျဖစ္သြားေတာ့တာပါပဲ ...။ ဘယ္သူဆိုတာေတာ့ ဥပမာ မေပးေတာ့ဘူး။ ၾကည့္တဲ့ပရိသတ္ သိမွာပါ။
အင္တာဗ်ဴးတခု ဖတ္ၾကည့္လိုက္ရင္ ဒီမင္းသား မင္းသမီး၊ ဒီအဆိုေတာ္ စာဖတ္လား မဖတ္ဘူးလား ဆိုတာ တန္းသိပါတယ္။ သူ႔မွာ အေတြ႕အႀကံဳမ်ားေနခဲ့ရင္ေတာင္ စာမဖတ္ထားတဲ့သူက အင္တာဗ်ဴးတခုကို ဘယ္လို ေျဖရမွန္းမသိပါဘူး။ အဲဒါကို အင္တာဗ်ဴးတဲ့သူက သူတို႔နဲ႔ မေမးလို႔လည္း မျဖစ္တာေၾကာင့္ ႀကံဖန္ၿပီး ရေအာင္ ေမးၾကရပါတယ္ (သူတို႔ဟာသူတို႔ လံုးလံုး မေျဖခ်င္တာမ်ိဳးေလာက္ စာတတ္တာကေတာ့ တမ်ိဳးေပါ့ေလ) ဒါလည္း က်မ ႀကံဳဖူးပါတယ္။ ဒါရိုက္တာတေယာက္ပါ။
သူက ဒါရိုက္တာဆိုေတာ့ စာက ဖတ္ၿပီးသားပဲ၊ စကား ေျပာလည္း ေကာင္းပါတယ္။ သို႔ေသာ္ သူက မေျဖခ်င္တဲ့သူ ဆိုေတာ့ကာ “ဒါကေတာ့ ဒီလိုရွိတယ္ေလ။ အဲဒီကိစၥက က်ေနာ္လည္း ေသခ်ာမသိပါဘူး။ ဟိုကိစၥလား ... အဲသဟာကေတာ့ ဟိုလူ႔ေမးတာ ပိုေကာင္း လိမ့္မယ္။ က်ေနာ္က ဘာမွ မသိပါဘူးခင္ဗ်ာ” ... ဆိုတာေတြနဲ႔ လွည့္ပတ္ၿပီး ေလွ်ာက္ေျပာေတာ့တာ။ အင္တာဗ်ဴးဖို႔ ခ်ိန္းတုန္းကေတာ့ လံုး .... ဝ မျငင္းဘူးေနာ္ .. အဲသလိုေတြလည္း ႀကံဳရပါတယ္။ ထားပါေတာ့။
က်မေျပာခ်င္တာက ခင္ေလးျမင့္ႀကံဳရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္နဲ႔ ဆက္စပ္လို႔ပါ။ စကားက ေခ်ာ္သြားၿပီ။ သူ႔ အေတြ႕အႀကံဳ အရ နာမည္ႀကီး မင္းသားတေယာက္က အင္တာဗ်ဴးေပးတုန္းက ေကာင္းၿပီေကာင္းရဲ႕ ေပးၿပီးေတာ့မွ ဂ်ာနယ္မွာလည္းပါလာေကာ သူ မေျပာရပါဘူးဆိုၿပီး ျပႆနာရွာတဲ့ကိစၥပါ။ ခင္ေလးျမင့္က ရေကာ္ဒါနဲ႔ ေသခ်ာလည္း ဖမ္းထားခဲ့တယ္။ သူတကယ္ေျပာခဲ့တယ္ ဆိုတာလည္း သက္ေသျပႏိုင္ခဲ့တယ္။ သို႔ေသာ္ မင္းသားရဲ႕ ဖိအားေၾကာင့္ ... ဂ်ာနယ္မွာ ေျဖရွင္းခ်က္ ထည့္ေပးခဲ့ရတယ္တဲ့။ မင္းသား မင္းသမီး အမ်ားစုဟာ နာမည္ႀကီးတုန္းအခ်ိန္မွာ လူတကာအေပၚ ပညာျပခ်င္တတ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ ပညာျပတဲ့အခါ သူတို႔ ရုပ္ရွင္ ေလာကသားခ်င္းသာ မကဘဲ စာေပေလာကက ... ဂ်ာနယ္လစ္ေတြ အေပၚပါ လာလႊမ္းမိုးတာမ်ိဳး က်ေတာ့ က်မ သည္းမခံႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေတြေၾကာင့္လည္း က်မ ေပါ့ပ္ဂ်ာနယ္လစ္ဘဝကို စြန္႔လႊတ္ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။
စာေပစိစစ္ေရး ဆိုတာႀကီးကလည္း ရွိေနၿပီး အဲဒီစာေပစိစစ္ေရးက တကယ့္ စာေပေလာကသားေတြထက္ ေငြပံု ေပးႏုိင္သူ ေတြကိုသာ ကာကြယ္ေပးထားတာဆိုေတာ့ (ဒီစကားက သတင္းသမားတေယာက္ အေနနဲ႔ဆို စြပ္စြဲသံ ေပါက္ေနတဲ့အတြက္ မေျပာသင့္ပါဘူး။ သို႔ေသာ္ အမွန္တရား ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေျပာပါတယ္) စာေပေလာက သားေတြက လိမ့္ေနေအာင္ ခံရံုပါပဲ။ မင္းသား မင္းသမီးက၊ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ ႀကီးေတြက ဒီစာမွားတယ္ ျဖဳတ္ခိုင္းေပးပါ၊ ေတာင္းပန္ခုိင္း ေပးပါ ဆိုတာနဲ႔ပဲ စာနယ္ဇင္းသမားေတြက သူတို႔ လုပ္စားေနရတဲ့ ဂ်ာနယ္ေလး ပိတ္ရမွာ နားရမွာစိုးတာနဲ႔ မမွားဘဲ ေတာင္းပန္ေပးရတာေတြ မမွားဘဲ မွားပါတယ္ ဝန္ခ်ရတာေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။
က်မ အဲဒီမွာရွိစဥ္က က်မတို႔ ၄ ေယာက္ထဲမွာ ကိုသန္႔ဇင္က ၃၊ ၄ လပဲ လုပ္ၿပီး (သူလည္းစိတ္ကုန္ပံုရတယ္) ထြက္သြားေလေတာ့ ကိုၾကည္ေအာင္ရယ္ ခင္ခင္ေက်ာ္ရယ္ က်မရယ္ပဲ က်န္ပါတယ္။ က်မတို႔ ၃ ေယာက္က တေန႔တေန႔ ဘယ္ရိုက္ကြင္း ဘယ္မွာ ရွိတယ္ စံုစမ္းၿပီး သြားၾကရပါတယ္။ အဲဒီလို သြားတဲ့အခါမွာ ရယ္ရအခက္၊ စိတ္ဆိုးရအခက္ေတြလည္း ႀကံဳရပါတယ္။
အဲဒီထဲက အေတြ႕အႀကံဳတခုကို ကိုၾကည္ေအာင္ႀကီးေကာ ခင္ခင္ေက်ာ္ပါ သတိရေနဦးမွာပါ။ အကယ္ဒမီ မင္းသားႀကီး တေယာက္ေပါ့ေလ။ သူက ထူးျခားတယ္။ က်မတို႔ သူ႔ရိုက္ကြင္း ေရာက္သြားရင္ သူက က်မတို႔ မိန္းကေလး သတင္းေထာက္ေတြကို လံုးလံုး လွည့္မၾကည့္ဘူး။ က်မတို႔ အင္တာဗ်ဴးလုပ္ရင္လည္း အင္တင္တင္ နဲ႔ မေျဖခ်င္သလို၊ စကားေျပာရမွာပဲ စိတ္မပါသလိုနဲ႔ ... ကိုၾကည္ေအာင္ႀကီးမ်ား သြားဗ်ဴးရင္ေတာ့ ေျဖလိုက္တာ ရႊန္းရႊန္းေဝလို႔။ က်မတို႔မွာ ရယ္ရခက္ ငိုရခက္။ ေနာက္ေတာ့ က်မက ခြဲတန္းခ်ေပးလိုက္တယ္။ အဲဒီမင္းသားဆို ကိုၾကည္ေအာင္ပဲဗ်ဴးပါေပါ့ေလ။
တခါသားမွာေတာ့ ကိုၾကည္ေအာင္က သူ အင္တာဗ်ဴးေမးခြန္းေလးေတြ မွတ္ထားတဲ့ စာအုပ္ကေလးကို ဟိုလွန္ သည္လွန္ လုပ္ေနတုန္း ... အဲဒီမင္းသားႀကီးက ေနာက္ကေန တိတ္တိတ္သြားၿပီး “ဟိတ္ ဘာစာေတြ ဖတ္ေန တာလဲ” လို႔ ႏြဲ႕ႏြဲ႕ေလးေျပာၿပီး စာအုပ္ကို လုေျပးပါေလေရာ ...။ အဲဂလို ကိစၥေတြလည္း ႀကံဳခဲ့ရပါတယ္။
ေနာက္ေတာ့ မင္းသား မင္းသမီးေတြနဲ႔ ဒါရိုက္တာေတြရဲ႕ အတြင္းေရးေတြ၊ အတင္းေရးေတြကို မၾကားခ်င္မွ အဆံုး ၾကားရတာ လည္း ေတာ္ေတာ္စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ ဘယ္မင္းသမီးေလးက ဘယ္ဒါရိုက္တာ တင္ေပးတာေလ။ သူတို႔က ဘာေပါ့ ... ဆိုတဲ့ ဇာတ္ရႈပ္ေတြ၊ ဘယ္မင္းသားႀကီးကေတာ့ ဘယ္ဟိုတယ္မွာ ဘယ္လို သြားရႈပ္ေတာ့ ဘာျဖစ္သြားတာ ဆိုတာမ်ိဳးေတြ ... မၾကားခ်င္လည္း အလိုလို ၾကားေနရပါတယ္။ လူေရွ႕သူေရွ႕မွာ မိန္းမနဲ႔ ဘယ္လိုသာယာတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးပါ ဘာညာ လုပ္ေနၿပီး ကြယ္ရာမွာ မိန္းမလုပ္သူကလည္း မ်က္ရည္နဲ႔မ်က္ခြက္ ... သူကလည္း လုပ္ခ်င္တာလုပ္ေန ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္ေလာကသားေတြရဲ႕ အေပၚယံ ေရႊမႈံက်ဲ ဟန္ေဆာင္မႈေတြကိုလည္း စိတ္ေတာ္ေတာ္ကုန္လာပါတယ္။
ရွိပါေသးတယ္။ တခါက မင္းသားတေယာက္ကို အင္တာဗ်ဴးေနတုန္း ေဘးက ကင္မရာမင္း တေယာက္က ဓာတ္ပံုလည္း ရိုက္ေရာ လွ်ပ္တျပက္ပံု အရိုက္မခံဘဲ က်မေမးခြန္းေတြကို ေျဖရင္းတန္းလန္းကေန မ်က္ႏွာေလးကို ၿပံဳး၊ အိုက္တင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေပး … ေၾသာ္ သူတို႔ခမ်ာ သူတို႔ပံု မလွမပ ျဖစ္မွာ ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္ရွာတာပဲ လို႔ တရားရခဲ့ပါတယ္။
ခုနေျပာသလို မင္းသား မင္းသမီးေတြရဲ႕ စိတ္ပ်က္စရာေတြ၊ ပဲမ်ား မႈေတြကို ၾကည့္မရေတာ့ က်မက ရိုက္ကြင္း သြားရင္ ဇာတ္ပို႔ဇာတ္ရန္ေတြနဲ႔ပဲ စကားေျပာျဖစ္တာ မ်ားတယ္။
ဥပမာ - ကိုငွက္ႀကီး (ငွက္ေပ်ာ္ေၾကာ္) တို႔ ကိုအရိုင္းတို႔ ဘဘဦးေအာင္လြင္တို႔ ကိုဇာဂနာတို႔လို လူမ်ိဳးေတြနဲ႔ စကားေျပာရတာ၊ သူတို႔ ေျပာတာေတြ နားေထာင္ရတာ ဗဟုသုတလည္းတိုး၊ ရယ္လည္းရယ္ရနဲ႔မို႔ သူတို႔နားပဲ သြားေမာ့ေနလိုက္ပါတယ္။ သတင္းေတာ့ မရတာမ်ားတာေပါ့ေလ။ ေနာက္ က်မက ေခ်းထူတယ္။ ဟိုလူ႔မဗ်ဴးခ်င္၊ ဒီလူ႔ စကားမေျပာခ်င္ကလည္း မ်ားပါ တယ္။ အမ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ကိုငွက္ႀကီးနဲ႔ ရိုက္ကြင္းနားက လက္ဘက္ရည္ဆုိင္ တဆိုင္ဆိုင္မွာ ထုိင္ၿပီး ေပါက္တတ္ကရ ေလွ်ာက္ေျပာတာပါပဲ။
တခါေတာ့ ကီလီ ၆ လို႔ ေခၚတဲ့ ရိုက္ကြင္းမွာ ကိုဇာဂနာနဲ႔ ဆံုပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက အစိုးရက ဘာျဖစ္တယ္ မသိဘူး “ထိုင္း” ႏိုင္ငံကို “ထိုင္း” လို႔မေခၚရဘူး “ယိုးဒယား” လို႔ပဲ ေခၚရမယ္၊ ေရးရမယ္ ဆိုၿပီး အမိန္႔ထုတ္ထား ခ်ိန္ပါ။ အဲဒါကို ကိုဇာဂနာက “ေဟ့ ထုိင္းကို ထိုင္းလို႔ မေခၚၾကနဲ႔ေနာ္ ... နားထိုင္းတယ္ ဆိုရင္လည္း နားယိုးဒယား တယ္လို႔ ေျပာၾက ၾကားလား” ဆိုၿပီး ရိုက္ကြင္းမွာ အေသာေဖာက္ေနပါတယ္။
က်မက စိတ္ဝင္စားလို႔ သူ႔ကို တခုေမးၾကည့္တယ္။ အျပင္မွာ ပ်ံ႕ေနတဲ့ ဟာသေတြ အေၾကာင္းပါ။ ဥပမာ - ႏုိင္ငံေတာ္ အႀကီးအကဲက ေရသန္႔စက္ရံုတရံု သြားၿပီး “ပီအိတ္ခ်္ ဆဲဗင္းေတာင္ ထုတ္ႏုိင္ေနၿပီဆိုရင္ ေနာက္တခါ ပီအိတ္ခ်္ အိတ္တို႔ ႏိုင္းတို႔ ထုတ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစား” ဆိုၿပီး ေျပာတယ္ ဆိုတဲ့ ဟာသ ပါ။ အဲဒီဟာသက လူတုိင္းသိပါတယ္။ ဘယ္သူ စေျပာတယ္ ဆိုတာ မသိပါဘူး။ အဲဒါ ကိုဇာဂနာ ေဖာက္တဲ့ ဟာသ လား လို႔ က်မက ေမးေတာ့ သူက ျပန္ေျဖပါတယ္။
“လူေတြက အရမ္းေတာ္တယ္ဗ်ာ၊ ဟာသေတြမွ မ်ိဳးစံုေအာင္ ေျပာတတ္တယ္။ အထူးသျဖင့္ အစိုးရနဲ႔ဆိုင္တဲ့ ဟာသေတြမွ အမ်ိဳးမ်ိဳးပဲ။ အဲဒါေတြ အျပင္မွာ ပ်ံ႕လာေတာ့ ဒါေတြက ဇာဂနာေျပာတာ၊ အရိုင္း ေျပာတာ ဆိုၿပီး နာမည္တပ္ၾကတာ။ က်ေနာ္တို႔လို႔ ထင္ၾကတာ။ တကယ္က က်ေနာ္တို႔မွာ သူတို႔ေလာက္ကို မေတြးမိပါဘူး။ တကယ္ ေျပာတာပါ” တဲ့။ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ေျပာတာပါ။ တျခား ဟာသေတြလည္း အမ်ားႀကီးပဲ။ လူေတြ သိၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူကေတာ့ ျငင္းပါတယ္။ သူေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး တဲ့။ က်မမွာေတာ့ သူ တကယ္ ေျပာေနတာ လား၊ ေနာက္ တာလား ဘယ္လိုမွ မေတြးတတ္ပါဘူး။ စိတ္ထဲကေတာ့ သူေျပာတာပဲ ျဖစ္မွာပါ လို႔ ထင္ေနပါတယ္။ ဘာလို႔ဆို ရိုက္ကြင္းမွာလည္း ရုတ္တရက္ ဟာသေတြ သူ ထထ ေဖာက္တာက ေတာ္ေတာ္ကို ရယ္ရတာကိုး။ ခုေတာ့ သူ နရသိန္ တေနရာမွာ ဟာသေတြ ေဖာက္ေနတယ္ဆိုတာ ခုိင္လံုတဲ့ သတင္းရပ္ကြက္တခုက ၾကားသိရပါတယ္ (ဒါကေတာ့ သတင္းေထာက္ေလသံေပါ့ေလ)။
က်မ ႀကံဳရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ တခုရွိပါေသးတယ္။ နာမည္ႀကီး အကယ္ဒမီ မင္းသမီးတေယာက္၊ ေၾကာ္ျငာလည္း ေတာ္ေတာ္ ရိုက္ရပါတယ္ ... ။ သူ သရုပ္ေဆာင္တာလည္း ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ အင္တာဗ်ဴး ၾကည့္ေတာ့မွ ... ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ပ်က္ဖို႔ေကာင္းတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ သူ႔ကို လူအထင္ႀကီးစရာျဖစ္ေစမယ့္ ေမးခြန္းမိ်ဳး ေမးေပးတာေတာင္ “ဟုတ္ကဲ့” နဲ႔ “မဟုတ္ပါဘူး” ကလြဲရင္ ဘာမွ မေျဖတတ္ပါဘူး။ “မင္းသမီးက ကုန္ပစၥည္းေတြကို ေၾကာ္ျငာရံုတင္မဟုတ္ဘဲ မင္းသမီး ကိုယ္တုိင္ ေၾကာ္ျငာ ကုန္ပစၥည္း တခုျဖစ္ေနၿပီလို႔ ေဝဖန္ၾကတာကို ဘယ္လို သေဘာရပါသလဲ” ဆိုတဲ့ေမးခြန္းကိုေတာ့ သူ လံုးလံုး နားမလည္ရွာပါဘူး။ သနားစရာလည္း ေကာင္းပါတယ္။
က်မအေနနဲ႔ေတာ့ “ေခါင္းမရွိလို႔ မင္းသား မင္းသမီး လုပ္တာေပါ့” ဆိုတဲ့ တရားလက္လြတ္ ေျပာဆိုမႈေတြ ကိုလည္း သေဘာမက်ပါဘူး။ က်မတို႔ ျမန္မာ ရုပ္ရွင္ သရုပ္ေဆာင္ေတြကို ေခါင္းရွိေစခ်င္ပါတယ္၊ အေတြးအေခၚ ရွိေစ ခ်င္ပါတယ္၊ စာမ်ားမ်ားဖတ္ၿပီး ရုပ္ရွင္ေလာကကို ျမႇင့္တင္ေစခ်င္ပါတယ္။ မင္းသမီးခ်င္း မင္းသားခ်င္း တူေတာင္ စာဖတ္တဲ့ မင္းသမီးက မင္းသားက တပန္းပိုသာတယ္ ဆိုတာမ်ိဳး သိၿပီး ႀကိဳးစားေစခ်င္တာပါပဲ။
က်မက ရုပ္ရွင္ေတြကိုလည္း ခ်စ္ပါတယ္။ အလင္းတန္းမွာ လုပ္ေနတုန္း မွတ္မွတ္ရရရွိတဲ့ ရုပ္ရွင္ ၂ ကား ရွိပါတယ္။ တကားကေတာ့ သြားေလသူ ကိုေအာင္မင္းသိန္းရိုက္တဲ့ “အခ်စ္သည္ေလေျပ” ပါ။ အဲဒီကားေလးကို က်မ သိပ္ သေဘာက် ပါတယ္။ ကိုေအာင္မင္းသိန္းရဲ႕ အႏုပညာကို လွလွပပေလး ေဖာ္ျပႏိုင္တဲ့ ကားလို႔ ေျပာရမယ္ ထင္ပါတယ္။ အဲဒီကားမွာ က်မဘာသာ အိႁႏၵာေက်ာ္ဇင္ကို အကယ္ဒမီ ေပးလိုက္မိပါတယ္။ ကိုေအာင္မင္းသိန္းကိုလည္း အဲဒီကားေလးနဲ႔ အကယ္ဒမီ ရေစခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ မရခဲ့ပါဘူး။ ကိုေအာင္မင္းသိန္းကို အလင္းတန္းမွာ လုပ္စဥ္ အင္တာမဗ်ဴးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္တႀကိမ္ တေက်ာ့ျပန္ အင္တာဗ်ဴး ဂ်ာနယ္မွာ ျပန္လုပ္ျဖစ္ေတာ့ အင္တာဗ်ဴးခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေရးပါမယ္။
ေနာက္တကားကေတာ့ ကိုေက်ာ္သူရဲ႕ ပုဏၰားဘကြန္းပါ။ အဲဒီကားကိုေတာ့ က်မ ပရီရႈိး ၾကည့္ခဲ့ရပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ အစည္းအရံုးက ရံုေသးေသးေလးမွာေပါ့။ ကိုေက်ာ္သူရဲ႕ အႏုပညာကေတာ့ အားလံုး သိၿပီးျဖစ္တဲ့ အတိုင္းပါပဲ။ ပုဏၰားဘကြန္းဟာ မင္းသိခၤရဲ႕ ဝတၳဳေတြကို ကိုေက်ာ္သူ ရုပ္ရွင္ရိုက္ရာမွာ ပထမဆံုးကားလို႔ ထင္ပါတယ္။ က်မ အမွတ္မွားခ်င္လည္းမွားပါလိမ့္မယ္။ တျခားေသာ ေနာက္ပိုင္းကားေတြထက္ အဲဒီကားကို က်မ အမွတ္ ေတာ္ေတာ္ ေပးပါတယ္။ ဝတၳဳကိုမီတဲ့ ကားတကားပါ။ အဲဒီ ပရီရႈိးေလးမွာ ကိုေက်ာ္သူတို႔ မိသားစု စံုစံုလင္လင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ျမင္ရပါတယ္။ အခု အခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုေက်ာ္သူ တေယာက္ အႏုပညာ ေလာက ကေန အနားယူေနရပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ သူ မွတ္ေက်ာက္ တင္ခဲ့ႏိုင္တဲ့ အႏုပညာေတြ မေရတြက္ ႏိုင္ေအာင္ အမ်ားႀကီးပါ။ ဒါလည္း ပရိသတ္က သိပါတယ္။ က်မတို႔ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ရုပ္ရွင္ ဂီတ အႏုပညာ ေလာကႀကီး ကိုကလည္း တကယ့္ ကေမာက္ကမ မဟုတ္လား။ ေတာ္တဲ့သူေတြ ေစာေစာ ေသရင္ေသ၊ မေသရင္လည္း ေထာင္ထဲ ေရာက္ကုန္တာနဲ႔၊ အညြန္႔ခ်ိဳး ခံရတာနဲ႔၊ လမ္းကို ပိတ္ထားတာနဲ႔ ... အၿမီးက်က္ အၿမီးစား ေခါင္းက်က္ ေခါင္းစားတဲ့ သူေတြနဲ႔ ...
ဆိုခဲ့သလို စိတ္ပ်က္မႈေတြ မ်ားစြာနဲ႔ ေပါ့ပ္ဂ်ာနယ္လစ္ မလုပ္ခ်င္ေတာ့ေပမယ့္ ရသမဂၢဇင္း တေစာင္ျဖစ္တဲ့ ေရႊအျမဳေတကိုေတာ့ သံေယာဇဥ္ တြယ္ေနပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်မစိတ္ထဲမွာ သတင္းေထာက္လုပ္ရတာ က်မခ်စ္တဲ့ ဝတၳဳတိုေတြနဲ႔ နီးလ်က္နဲ႔ ေဝးေနသလို ခံစားရပါတယ္။ အလုပ္က ေပါ့ပ္ သတင္းေတြ ေရးေနရတယ္ စိတ္က ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္းႀကီးရဲ႕ ဝတၳဳတိုေပါင္း မ်ားစြာဆီ ေရာက္ေနတယ္၊ အဲဒီတုန္းက ကိုဦးေဆြ ဖတ္ ဖတ္ေနရတဲ့ ေရႊအသစ္က႑ စာမူတထပ္ႀကီးကို ဖတ္ၾကည့္ခ်င္စိတ္နဲ႔ သြားရည္ယိုေနပါတယ္။ အဲဒီကာလ မွာပဲ ရတီ မဂၢဇင္းမွာ “အစီအစဥ္ ေၾကညာသူႀကီး” ဆိုတဲ့ ဝတၳဳတိုေလး ေဖာ္ျပခြင့္ရေတာ့ က်မ သိပ္ေပ်ာ္ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ရတီ တာဝန္ခံအယ္ဒီတာက ကိုခ်ိဳလြင္ပါ။
က်မ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ေမးမိတာကေတာ့ ေပါ့ပ္ ဂ်ာနယ္လစ္ တကယ္ ဆက္လုပ္ခ်င္တာလား ဆိုတာပါပဲ။ အလင္းတန္းမွာ လုပ္ခဲ့တာလည္း တႏွစ္ေလာက္ရွိေနၿပီ။ က်မ ဗ်ဴးခဲ့တာေတြ၊ ေရးခဲ့တဲ့ သတင္းေတြကို ကိုယ့္ဘာသာ ျပန္ကို မၾကည့္ခ်င္ဘူး ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီေတာ့ က်မမွာ လမ္းတခုပဲ ရွိပါတယ္။ ေပါ့ပ္ဂ်ာနယ္လစ္ မလုပ္ေတာ့ဖို႔ပါပဲ။ ေပါ့ပ္ ဂ်ာနယ္လစ္ လုပ္တယ္ ဆိုတာက (ဒါကေတာ့ ဘယ္လိုင္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္) စိတ္ဝင္စားမွပါ။ စိတ္မဝင္စားရင္ မေအာင္ျမင္ဘူးေလ။ ေနာက္ေတာ့ ဒီဒဏ္ေတြကို ခံႏိုင္ဦးမွပါ။ က်မ ေပါ့ပ္လိုင္းမွာ ပါရမီ လံုးဝ လံုးဝ မပါတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သိလုိက္ပါၿပီ။ ခင္ခင္ေက်ာ္ကေတာ့ ၈ ႏွစ္ ၾကာတဲ့ထိ ဒဏ္ခံႏိုင္တယ္ဆိုရမွာပဲ။ သူ႔ ခႏၱာကိုယ္ ပိန္ပိန္ေလးနဲ႔ စိတ္မပ်က္၊ အားမေလွ်ာ့ဘဲ ဒီလမ္းကို ဆက္ေလွ်ာက္ႏိုင္တာကို က်မ ခ်ီးက်ဴးပါတယ္။ က်မတို႔ ၄ ေယာက္ထဲမွာ ဒီ မင္းသား မင္းသမီးေတြရဲ႕ ဒဏ္ကို အခံႏိုင္ဆံုးက ခင္ခင္ေက်ာ္လို႔ ဆိုရမွာေပါ့ေလ။
က်မထြက္ၿပီး မၾကာဘူး ကိုၾကည္ေအာင္ႀကီးလည္း ထြက္သြား တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ၾကားတာေတာ့ က်မ ေျပာခဲ့တဲ့ အကယ္ဒမီ မင္းသားႀကီးက အလင္းတန္းနဲ႔ လစာတူတူေပးမယ္ သူ႔ဆီမွာ မပင္မပန္းနဲ႔ သူ႔ ဘက္စ္မန္း လာလုပ္ဆိုၿပီး ေခၚတယ္ ဆိုလားပဲ။ သူ ေတာ္ေတာ္ လန္႔သြားပံုရပါတယ္။
က်မနဲ႔ မသက္ဆိုင္ေတာ့ေပမယ့္ တခါတုန္းက သက္ဆိုင္ ခဲ့ဖူးတဲ့ ဂ်ာနယ္ေလး ေစာင္ေရ ၆၀၀ အထိ တည္ၿမဲမႈ ဒဏ္ခံႏိုင္မႈ၊ ဆက္လက္ လွပေနႏိုင္မႈေတြအတြက္ ဂုဏ္ျပဳရင္း ဒီစာကို ေရးျဖစ္ခဲ့တာပါ။ က်မရဲ႕ ဆရာသမားေတြျဖစ္တဲ့ ဆရာ ဦးဝင္းၿငိမ္း၊ ဦးမ်ိဳး၊ ကိုဦးေဆြနဲ႔ ကိုလင္းတို႔ကိုလည္း ဒီစာနဲ႔အတူ ဂါရဝျပဳပါတယ္။
ေနာက္တပုဒ္မွာေတာ့ က်မရဲ႕ စာနယ္ဇင္း ေျခလွမ္း ကေမာက္ကမ အသစ္တခုကို ေတြ႕ရပါမယ္။
ေလးစားစြာ ...
Monday, April 19, 2010 | Labels: ျဖတ္သန္းမႈစာစု | 8 Comments
လူထြက္လိုက္ရတာပဲ အဖတ္တင္တယ္
တကယ္ေတာ့ သႀကၤန္က်ေတာ့မယ္လည္း ဆိုေရာ ေျပာခ်င္တာေလးက ရွိလာလို႔ပါ။ တခါတုန္းက သႀကၤန္မွာေပါ့။ သူမ်ားေတြလို ပိေတာက္ပန္းနံ႔လႈိင္လႈိင္မွာ ရင္ခုန္စရာ ဇာတ္လမ္းေလးေတြေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ...။ အဲ ... ရင္တုန္စရာ ဇာတ္လမ္းလို႔ ေျပာရမယ္ထင္ရဲ႕။ ခု ေရးမယ့္ စာထဲမွာပါမယ့္ ဇာတ္ေကာင္ေတြကေတာ့ “အင္း မတူးကေတာ့ ေရးၿပီေဟ့ ဒုကၡပဲ” လို႔ ေတြးေနၾကမလားမသိ။ ဒီလူနဲ႔ေပါင္းမိမွေတာ့ စာရြက္ေပၚ ... အဲခုေတာ့ အင္တာနက္ေပၚ တခါေလာက္ေတာ့ နာမည္ႀကီးရဦးမွာပ။
ေက်ာ္စြာတေယာက္ ဘုန္းႀကီးဝတ္ေနတယ္ ဆိုတဲ့သတင္းေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြ စိတ္အားငယ္သြားၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူတို႔က သႀကၤန္မွာ စတိတ္ရႈိးတခု စီစဥ္မွာေလ။ ထံုးစံအတုိင္း သူတို႔မွာ တီးမယ့္သူက အျပည့္ ... အားလံုး အမာခံေတြ။ ဖိုးသိုက္က ဦးေဆာင္တယ္၊ သူက ဒရမ္တီးမွာ။ ဝဏၰကေတာ့ ေဘ့စ္၊ ကိုေအာင္ ေက်ာ္ဇံႀကီးက လိဒ္။ ဆိုမယ့္သူက ရွိတယ္ဆိုေပမယ့္ ေက်ာ္စြာ့ကို နည္းနည္း အားကိုးထားရတာ။ သူက အသံလည္းေကာင္း၊ ဆိုလည္းဆိုတတ္တယ္္ဆိုေတာ့ သူ႔ကို ၅ ပုဒ္ ၆ ပုဒ္ေလာက္ ဆိုခိုင္းမယ္ စဥ္းစားထားတာ။ ခု သူက ဘုန္းႀကီးဝတ္တယ္တဲ့။ သႀကၤန္ၿပီးမွ ထြက္မယ္ဆိုပဲ။ ဖိုးသိုက္ကေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တရက္ေတာ့ တီးျဖစ္၊ ဆိုျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္ စဥ္းစားထားတယ္။ သူတို႔ ပိုးေတြက ေသးတာမဟုတ္ဘူးေလ။
ေနာက္တခုက ပိုက္ဆံ။ သူတို႔အားလံုး မိဘပိုက္ဆံနဲ႔ ရပ္တည္ေနရတာဆိုေတာ့ ရတာေလးေတြ စုၿပီး ဝုိင္းငွားရတာ။ သႀကၤန္မို႔လို႔လည္း မိဘေတြက နည္းနည္းပဲဆူေအာင့္ၿပီး ေပးတာမဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ ရက္တုိင္း တီးႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။ အတက္ေန႔က်မွ တီးဖို႔ စဥ္းစားထားတယ္။ ဖိုးသိုက္ကေတာ့ အိမ္တအိမ္မွာစုၿပီး သီခ်င္းႏုတ္ေတြ ထုတ္ေနၿပီ။ ဘယ္ေကာင္ ဘယ္သီခ်င္းဆို ဆိုတာကအစ သူက ေသခ်ာ စီစဥ္ေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ခက္တာက ေက်ာ္စြာဆိုေနက် သီခ်င္းေတြ ဘယ္သူမွ မရဘူး။ ဘယ္လိုလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကိုေအာင္ေက်ာ္ဇံႀကီးေပးတဲ့ အႀကံကိုယူလိုက္တယ္။ သူက အသက္အႀကီးဆံုးေလ။
သူတို႔ ၄၊ ၅ ေယာက္စု ... အေအးတလံုးေလာက္ဝယ္ၿပီး ဦးပဥၨင္းဆီသြားၾကတယ္။ ဦးပဥၨင္းက သိကၡာေတာ္ရ ဆရာေတာ္ႀကီးလိုပဲ မ်က္လႊာေတာ္ခ်လို႔။ အားလံုး ဘာစကားမွ မေျပာရဲၾကဘူး။ အေအးကပ္လိုက္တယ္။ အိေႁႏၵသိကၡာအျပည့္နဲ႔ လက္ခံတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ... ဖိုးသိုက္က မရဲတရဲနဲ႔ ... စေျပာတယ္။
“ဦးဇင္း ... အစစအရာရာ အဆင္ေျပရဲ႕လားဘုရား”
“အိမ္းေျပပါတယ္၊ တကာႀကီးတို႔ေကာ”
“တင္ပါ့။ အခု တီးဝိုင္းအတြက္ ပိုက္ဆံလည္း ေကာက္ၿပီးၿပီ ဘုရား၊ ၿပီးေတာ့ သီခ်င္းႏုတ္ေတြ ... တပည့္ေတာ္ ထုတ္ေနပါတယ္”
ဦးပဥၨင္းက ၿငိမ္ေနတယ္။ ဘာမွ မမိန္႔ဘူး။ အဲဒီမွာပဲ ေအာင္ႏုိင္ႀကီးက ...
“ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား ... ဦးဇင္းဆုိမယ့္ သီခ်င္းေတြေတာင္ ႏုတ္ထုတ္ထားပါတယ္” လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။
ဦးပဥၨင္းက ၿငိမ္ေနဆဲပဲ။ ဘာမွကို မမိန္႔ဘူး။
အက်ေန႔ကေတာ့ ေအးေဆးညင္သာ ၿပီးဆံုးသြားတယ္
အၾကက္ေန႔ ...
အဲဒီေန႔ကေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ကို ၿဂိဳဟ္ေမႊတဲ့ေန႔ပဲ ... တျခားသူ ဟုတ္ရိုးလား ... ဝဏၰေပါ့။ ကလန္ကလား အရပ္ႀကီးနဲ႔ တေယာက္တည္း မူးေနလိုက္တာ ဆိုတာ။ မူးရံုတင္ဆို ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး။ သူက မူးၿပီး ရဲတေယာက္ကို သြားရမ္းတယ္။ ရမ္းရံုတင္ အားမရဘူး ... သူ ရမ္းတဲ့ေနရာနဲ႔ နီးတဲ့ ... ကိုရဲတို႔အိမ္ ေရာက္လာတယ္။ အိမ္မွာ ကိုရဲအေမပဲရွိတယ္။ ကိုရဲအေမကို ဘာမေျပာညာမေျပာနဲ႔ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲဝင္ၿပီး ထမင္းစားတဲ့ ခက္ရင္းတေခ်ာင္းကိုင္ထြက္သြားတယ္။ ကိုရဲအေမကလည္း မေျပာရဲဘူးေလ။ ဒါနဲ႔ပဲ ....။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဝဏၰ ရဲစခန္းေရာက္တယ္။ ခက္ရင္းကို သက္ေသခံပစၥည္းအျဖစ္ သိမ္းလိုက္တယ္။ သူတို႔ ပြဲပ်က္တယ္။ ဝဏၰမရွိေတာ့ ဘယ္သူေဘ့စ္တီးမလဲ။ တေနကုန္ ကီးဘုတ္လိုက္ငွားတဲ့ ေအာင္ႏုိင္ႀကီးက အဲဒီသတင္းကို မသိဘူး။ ဟီးဟီးဟားဟားလုပ္ၿပီး ကိုရဲတို႔အိမ္ ေရာက္လာတယ္။ ကိုရဲကို လာစတယ္ ..
“ေဟ့ေကာင္ ငါ ကီးဘုတ္ငွားတာ အဆင္မေျပဘူးကြာ” တဲ့။
သူထင္တာက ကိုရဲ စိတ္ညစ္သြားမယ္ေပါ့ေလ။ ကိုရဲက မညစ္တဲ့အျပင္ “ဟာ ဟုတ္လား ေကာင္းတယ္ကြ” လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ သူျပန္ညစ္သြားတယ္။ သူက ကီးဘုတ္ႀကီးထမ္းလာရတာ။ ကိုရဲကို စဖို႔ ဖြက္ထားရတာေလ။
ၿခံဳလိုက္ေတာ့ ပြဲကမျဖစ္ေတာ့ဘူး။
အတက္ေန႔မနက္
ဦးပဥၨင္းတျဖစ္လဲ ေက်ာ္စြာတေယာက္ ထုိင္ေနက်လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ကို ေရာက္လာတယ္။ ရိုးရိုးမဟုတ္ဘူး။ ကတံုးကို ပုဝါေလးစည္းလို႔။
“ေဟ့ေယာင္ေတြ ငါ့အတြက္ ႏုတ္ထုတ္ထားတယ္ဆို” တဲ့။ ။
ဒါပါပဲ ...။
မွတ္ခ်က္။ ။ ေက်ာ္စြာေရ ... စကားနဲ႔ လူေတြက နည္းနည္းလြဲခ်င္လြဲမယ္ဆိုေပမယ့္ အျဖစ္အပ်က္ကေတာ့ အမွန္ပဲေနာ္။
Friday, April 09, 2010 | Labels: အမွတ္တရ | 4 Comments
ႏွစ္သစ္ကူးမွာ ရူးၾကည့္ရေအာင္
ခုက ႏွစ္ကုန္ေတာ့မယ္၊ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ႏွစ္ကုန္ခါနီး New Year Eve မွာ ဘုရားေက်ာင္းကိုသြား ... ေမ်ာက္ရႈံးေအာင္ေဆာ့၊ ဆယ္ေက်ာ္သက္ကေန ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ခါနီးေလာက္က်ျပန္ေတာ့ အဲလိုပဲ ဘုရားေက်ာင္းကိုသြား၊ လူငယ္ေတြ ဂိမ္းကစားတာမွာဝင္ပါ။ တႏွစ္မ်ားမွာေတာ့ ဘယ္လူေတြ ဘယ္ဂလို မ်က္စိေမွာက္တယ္မသိ ကြင္း ေတာင္ ရလိုက္ေသး။ တႏွစ္တာ ကြင္းသြားရမယ့္ သူစာရင္းထဲ ထိပ္ဆံုးကို ဝင္သြားတာထင္ပါရဲ႕။ ၿပီးေတာ့ ေကာင္ေလးေခ်ာေခ်ာေလးေတြကို မ်က္စိကစား (လူငယ္ဘဝ ျဖစ္ရပ္မွန္ေနာ္)။ ၁၁ နာရီ ထိုးခါနီးေတာ့ ဘုရားစရွစ္ခိုး။ အဲဒီမွာ သင္းအုပ္ဆရာ ေဟာမယ့္ တရားထက္ ကြာယာမွာ ဆိုမယ့္ သီခ်င္းကိုပဲ စိတ္ေရာက္ေန ....။ ၁၂ နာရီ ထိုးခါနီး လက္ေထာက္ သင္းအုပ္ဆရာ သန္လ်င္ေဖသြင္က ဆုေတာင္းေတာ့မွ ကိုယ့္မွာရွိတဲ့ အျပစ္ေတြ ကေသာကေမ်ာ ဝန္ခ်၊ ေနာက္ေတာ့ လာမယ့္ႏွစ္မွာ ဘာလုပ္ပါမယ္ ညာလုပ္ပါမယ္ ကတိေတြေပး၊ ဘုရားကို ေျပာပါတယ္။
“အျပစ္၌ ေပ်ာ္ေမြ႕ခဲ့ေသာ ႏွစ္အတြက္ ဝမ္းနည္းလွ်က္ရွိပါ” ဆိုတဲ့သီခ်င္းကို အာေခါင္ျခစ္ေအာ္ဆို ခဲ့တာ ခု ျပန္စဥ္းစားေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ရယ္စရာေကာင္းတာပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ တူးတူးသာတုိ႔ တႏွစ္ၿပီး တႏွစ္ ကုန္လြန္လာ လိုက္တာ။ မႏွစ္ကေတာ့္ ဂ်ီတီအိုင္က သေျပေဆာင္မွာ ကုန္လြန္ခဲ့ရတဲ့ New Year အေၾကာင္း လြမ္းဆြတ္ဖြယ္ ေရးျဖစ္ပါတယ္။
ဒီႏွစ္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ပယ္ပယ္နယ္နယ္ ေဝဖန္ခ်င္ေနမိတယ္။
ကိုင္း ၂၀၀၉ အတြင္းက တူးတူးသာ ဆိုသည္မွာ ... ဘာပါလိမ့္
၁။ လံုးဝ စည္းကမ္းမရွိ
ဖုန္းနံပါတ္ေတြဆို ခဏခဏ ေပ်ာက္၊ ဘယ္စာရြက္စုတ္မွာ မွတ္လုိက္မွန္းမသိ ျပန္ျပန္ေမးရ။ အလုပ္စားပြဲေပၚမွာ ဒီေန႔ထိ ပြရႈပ္ေန၊ အဲဒီ စာရြက္ေတြကို ရွင္းဖို႔ႀကိဳးစားတာလည္း အခါခါ တခါမွ မေအာင္ျမင္။
တေလာကေတာ့ အယ္ဒီတာက ဂ်ာနယ္လစ္ေကာင္းဆိုတာ .... အစခ်ီတဲ့ စာရြက္တရြက္ေပးတယ္။ အဲဒီထဲက နံပါတ္ ၁ အခ်က္က ပထမဆံုး ကိုယ့္စားပြဲေပၚက စာရြက္ စာတမ္းေတြကို ညီညီ စီထပ္ပါတဲ့။ ခုေတာ့ စိတ္မေကာင္းစရာ၊ အဲဒီစာရြက္ေလးက ကိုယ့္ စာရြက္ပံုထဲမွာ ေပ်ာက္ေနတယ္။ ရွာလို႔ မေတြ႕ေတာ့ဘူး။
ဒီေတာ့ ကိုယ့္ အယ္ဒီတာရဲ႕ အဆိုအရဆို ကိုယ္က ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ထဲမွာ ဂ်ာနယ္လစ္ေကာင္းတေယာက္ မဟုတ္ခဲ့ဘူးေပါ့။ ဝမ္းနည္းလိုက္တာ။
၂။ စကားကို စြတ္စြတ္ေျပာတတ္တဲ့အတြက္ မိတ္ပ်က္မလိုျဖစ္၊ မိတ္ပ်က္ၿပီးျဖစ္
ကိုယ္က အေကာင္းနဲ႔ေျပာတာပဲ ဆိုတဲ့အထင္နဲ႔ ေျပာလိုက္မိတာမွာ တဘက္သား အတြက္ နာစရာေတြ ပါသြားတာမ်ိဳး။ မိတ္ပ်က္မလို ခဏခဏျဖစ္တယ္။ မိတ္ပ်က္ၿပီးျဖစ္တယ္ ဆိုတာက ကိုယ့္ဘာသာေတာင္ မသိလိုက္ဘဲ တဘက္သားက ကိုယ့္ကို မေခၚမေျပာျဖစ္ေနတာမ်ိဳးေပါ့။ အဲဒါကိုလည္း အလိုက္မသိဘဲ သြားၿပီး အတင္းေခၚလိုေခၚ ...။ လူမႈေရး နားမလည္ဘူးပဲ ဆိုမလားမသိ။ တခါတေလ ကိုယ္က ကိုယ့္ ေမာင္ႏွမလို ညီအစ္မလို သေဘာထားၿပီး ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေဝဖန္မိလိုက္တာ ေျပာလိုက္မိတာကို တဘက္က စိတ္ကြက္ သြားတာကို မသိတာမ်ိဳးေတြ။
၃။ ပိုက္ဆံ နင္းကန္ရွာသေလာက္ အဖတ္မတင္
ဒါကေတာ့ ၂၀၁၀ မွာလည္း ျပင္လို႔မရေလာက္ဘူး ထင္ပါတယ္။ ပိုက္ဆံေတြက ဝင္သေလာက္ ဘယ္က ဘယ္လို ကုန္မွန္းမသိ ကုန္ေနတာ။ တကယ္ေတာ့ ကုန္တယ္ဆိုတာ သံုးလို႔ေပါ့၊ ကိုယ့္အမွားကိုယ္ ဝန္မခံခ်င္ျပန္။ တခါမွ မစုမိ၊ ကိုယ့္ေလာက္ဝင္ေငြမရွိသူေတြ အလံုးအခဲနဲ႔ စုမိခ်ိန္မွာ ကိုယ္ကေတာ့ ဒံုရင္းဒုံရင္း ဟိုတုန္းကလည္း မြဲ၊ ခုလည္း မြဲလွ်က္ပဲ။ တူးတူးသာဆိုတာ ငမြဲပါ လို႔ တံဆိပ္တပ္လို႔ရတယ္။ စီးတဲ့ေရေတာ့ရွိပါရဲ႕၊ ဆယ္တဲ့ကံသင္းက ဟိုဘက္ရြာမွာ သြားအိပ္ေပ်ာ္ေနပံုရတယ္။
၄။ သူမ်ားမေကာင္းေၾကာင္း ကိုယ့္ေကာင္းေၾကာင္း ေတာ္ေတာ္ေျပာျဖစ္တယ္
ဒါကေတာ့ ရွင္းမွာပါ။ ကိုယ္နဲ႔ အဲဂလို ေျပာေဖာ္ေျပာဖက္ေတြ ဒီစာကိုဖတ္ရင္း မ်က္ခုန္းလႈပ္ၾကပါ။ ေဖာ္ေကာင္ လုပ္ေတာ့မယ္။ ခုပဲၾကည့္ တူးတူးသာ ဆိုတဲ့ ကိုယ္ကသာ အဲလို အျပစ္ေတြကို ဝန္ခံရဲတာ၊ တျခား ဘယ္သူ ဝန္ခံရဲလဲ။ ဒါ ဥပမာပဲ ရွိေသးတာ။ အဲဒီလို ႀကံဳတုိင္း ကိုယ္ေကာင္းေၾကာင္း ခဏခဏ ေျပာတတ္တယ္။ မႀကံဳလည္း ႀကံဳေအာင္ လုပ္ေျပာတတ္တယ္။
၅။ ေတြေဝတာ
ခုထိကို ျပင္လို႔မရေသးတာ။ ၂၀၀၉ ထဲမွာလည္း ေတြေဝမႈေၾကာင့္ လြဲရတာေတြ အမ်ားႀကီး။ ေနာက္တခုက စာအုပ္တအုပ္စာေလာက္ကို တထိုင္ထဲ ခ်ေရးခ်င္သေလာက္ စကားနဲ႔ မေျပာျပတတ္တာ။ အဲဒါကေတာ့ အယ္ဒီတာနဲ႔ ျပႆနာခဏခဏ တက္တဲ့ ကိစၥေပါ့။ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာကို စာနဲ႔ ေရလည္ေအာင္ ေရးျပလိုက္ ခ်င္တယ္၊ စကားေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ အဲဒါ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ။
ကဲ ေဝဖန္ၿပီးၿပီ။ ျပင္ၾကည့္မယ္လို႔ေတာ့ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ေနာက္ဆံုးတခ်က္ တူးတူးသာ ဆိုတာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီးရင္ ခ်တဲ့အတုိင္း လုပ္ခ်င္မွ လုပ္တတ္လို႔ပါ။ ဒါပါပဲ။
Wednesday, December 30, 2009 | Labels: အထူး | 9 Comments
အာႀကီး ေသၿပီ
* * *
အဘြားမိႏွင့္ဘိုးပါတို႔ သန္လ်င္ေရာက္လာခါစက သူတို႔လင္မယားကို ေရွ႕သြားေနာက္လိုက္ညီတဲ့၊ စံျပ လင္မယားအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳၾကတယ္။ အဘြားမိက ကမာရြတ္ေဒၚသာထက္ေက်ာင္းက ေက်ာင္းဆရာမ ေဟာင္း၊ အဘိုးပါက ေရွးေခတ္ႏိုင္ငံျခားသေဘၤာသားေဟာင္းတဦး။ အဘြားမိ၊ အဘိုးပါ လို႔သာ ေခၚေပမယ့္ အဲဒီတုန္းက သူတို႔အသက္ေတြ ၅၀ ဝန္းက်င္ေလာက္ပဲ ရွိမယ္။ က်မတို႔က ကေလးေတြကိုး။
သူတို႔မွာ သားေထာက္သမီးခံမရွိ။ အဘိုးပါရွာေဖြထားသမွ်ေလးနဲ႔ သန္လ်င္ ေက်ာင္းလမ္းမွာ ၿခံတကြက္ ဝယ္၊ အုတ္ခံ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ကေလးေကာင္းေကာင္း ေဆာက္ေနၾကတယ္။ အဘိုးပါဆီမွာ ဘီအက္စ္ေအ ဆိုင္ကယ္ႀကီးတစီးရွိတယ္။ သူတို႔အိမ္က က်မတို႔ ဘုရားေက်ာင္းနဲ႔ ေက်ာခ်င္းကပ္။ ဒါက ေနာက္ပိုင္း အပိုင္ဝယ္လိုက္တဲ့အိမ္။ ပထမသန္လ်င္ေရာက္ခါစက ငွားေနတဲ့ အိမ္က ဘုရားေက်ာင္းနဲ႔ မ်က္ေစာင္း ထိုးမွာ။ အဘိုးပါက ဘုရားေက်ာင္း ကိစၥမွန္သမွ် တတ္စြမ္းသေလာက္ ကူညီသူ၊ က်မတို႔ သင္းအုပ္ ဆရာ ေဖေဖတူးတူးက အသင္းေတာ္သူ အသင္းေတာ္သားေတြ အိမ္ လွည့္လည္ရင္ အဘိုးပါက ဆိုင္ကယ္နဲ႔ လိုက္ပို႔တာ။ အဘိုးပါက ေဖေဖတူးတူးထက္ နည္းနည္း ငယ္မယ္ ထင္တယ္။ အဘြားမိကေတာ့ အမ်ိဳးသမီး အသင္းမွာ ဦးေဆာင္သူ၊ သီခ်င္းအဆို ေကာင္းတယ္။ အထူးသျဖင့္ အဘြားမိက ကြာယာဆိုရာမွာ ဒုတိယသံ (Alto) ဆိုေလ့ရွိတယ္။
တေန႔ေတာ့ သူတို႔ သမီးတေယာက္ကို ေမြးစားလိုက္တယ္။ ထိုသမီးနာမည္က မေအးျမင့္တဲ့။ က်မထက္ ၇ ႏွစ္ေလာက္ ႀကီးမယ္။ သူ႔ကို အားလံုးက ဘာလို႔လည္းမသိ အာႀကီးဟု ေခၚၾကတယ္။ ဒီေတာ့ က်မတို႔ကလည္း အာႀကီးေပါ့။ သူကလည္း ဘုရားေက်ာင္းေဝယ်ာဝစၥ မွန္သမွ် မညည္းမညဴ ကူညီတတ္သူ။
အဘြားမိတို႔ သန္လ်င္ေရာက္လာၿပီး မၾကာ ... သူတို႔ ငွားေနသည့္ အိမ္ေဘးအိမ္က ကိုေပါက္စ မမီးမီးတို႔မွာ တတိယေျမာက္ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ပါေရာ။ အဲဒီကိုယ္ဝန္ကို အဘြားမိနဲ႔ အဘိုးပါတို႔က ေမြးစားခ်င္တယ္လို႔ ေတာင္းတယ္။ ကိုေပါက္စတို႔ကလည္း သိပ္ေျပလည္သူေတြ မဟုတ္ၾက။ အဲဒါထက္ကို အဘြားတို႔ အဘိုးတို႔ကို ကိုယ့္ေသြးရင္းလို ခင္ေနၾကတာဆိုေတာ့ “ေပးပါမယ္” ဆိုၿပီး ႏႈတ္ကတိေပးလိုက္ၾကတယ္။ သားေလး ေမြးတယ္။ တကယ္လည္း ေပးလိုက္တယ္။ ေပးလိုက္တယ္ ဆိုေပမယ့္ အေဖရင္း အေမရင္းနဲ႔လည္း ေဝးကြာတာ မဟုတ္။ ဘာမွေထြေထြထူးထူး ေျပာေနစရာမလို၊ အေဖရင္းအေမရင္းက ဒါ၊ ေမြးစားအေဖအေမဆိုေပမယ့္ အေဖ အေမရင္းထက္မခ်ား ခ်စ္သူေတြက ဒါ ဆိုၿပီး ထိုသားက သိတယ္။ သူ႔နာမည္က ခ်စ္ေကာင္းတဲ့။ ဒီေတာ့ အဘိုးပါႏွင့္ အဘြားမိမွာ သားတေယာက္ သမီးတေယာက္နဲ႔ စိုေျပသြားၿပီ။ အဘိုးေကာ အဘြားပါ ဒီသမီးနဲ႔ သားကို သိပ္ခ်စ္တယ္။ အာႀကီးကလည္း သူ႔ေမာင္ေလးကို သိပ္ခ်စ္တယ္။ သူတို႔မိသားစုက ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ပါပဲ။
တေန႔မွာေတာ့ အဘိုးပါ အျပင္ကေန ဆိုင္ကယ္ တဘုန္းဘုန္းႏွင့္ ျပန္လာတယ္။ မ်က္ႏွာက မေကာင္း။ အဘြားမိ က ေယာက္်ားလုပ္သူကို မ်က္ႏွာကဲ အၿမဲ ခပ္ေနသူ ဆိုေတာ့ ေမးလိုက္တယ္။
“ကိုပါ ... ဘာျဖစ္ေနတာလဲ မ်က္ႏွာလည္း မေကာင္းဘူး”
“မမိ ... မင္း ငါမရွိေတာ့ရင္ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ဂရုစိုက္ပါကြာ၊ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ငါ့ သားေလးေပါ့။ သူက ကေလးပဲရွိေသးတာ”
“အခုလည္း ဂရုစိုက္ပါတယ္ ကိုပါရယ္။ ရွင္ကလည္း ဘာျဖစ္ေနတာလဲ။ ဘာလို႔ ဒီလိုစကားေတြ ေျပာေန ရတာလဲ”
“မဟုတ္ဘူး၊ ငါ သိေနတယ္။ ငါ့ကို ကတိေပးပါကြာ ေနာ္”
“ဟုတ္ပါၿပီ၊ ကတိေပးဆိုလည္းေပးတယ္။ ရွင္က ဘာျဖစ္ေနရတာလဲ ေျပာျပ”
“ငါ ... ငါ့မ်က္လံုးတဘက္ ဝါးေနၿပီ မမိရဲ႕ ... ငါ မေနရေတာ့ဘူး ... ငါ့ကိုယ္ငါသိတယ္”
“မွန္းစမ္း ... ေအာင္မေလး ကိုပါရယ္”
အဲဒီလိုေျပာၿပီး အဘြားမိတို႔ ရီလိုက္တာမွ ခြက္ထိုးခြက္လန္။ ဘာလို႔လည္း ဆိုေတာ့ အဘိုးပါက မ်က္စိ တဘက္ ဝါးေနမွာေပါ့။ ဆုိင္ကယ္စီးရင္ မ်က္မွန္က မွန္တဘက္ ကၽြတ္ထြက္ေနတာ သူ႔ဘာသူ သိမွ မသိဘဲ။
အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ျဖစ္ၿပီး ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ထိ အဘိုးပါ မေသပါဘူး။ ခ်စ္ေကာင္းေလး ဆယ္ေက်ာ္သက္ အရြယ္ မွာေတာ့ အဘိုးပါ ကြယ္လြန္သြားခဲ့တယ္။ အဘြားမိကေတာ့ ဒီသားနဲ႔ ဒီသမီးကိုပဲ ဖက္တြယ္ က်န္ခဲ့တာေပါ့။
ခုေတာ့ ခ်စ္ေကာင္းက လူပ်ိဳႀကီး ဖားဖားဆိုတာထက္ေတာင္ ႀကီးေနၿပီ။ ကုမၸဏီႀကီး တခုမွာ အလုပ္လုပ္ရင္း မိသားစုအတြက္ ဝင္ေငြရွာေပးသူေတာင္ျဖစ္ေနၿပီ။ အာႀကီးကလည္း သူ႔ေမာင္ကို ခ်စ္လိုက္တာ သည္းသည္း လႈပ္။ သူ႔ေမာင္နဲ႔ ပတ္သက္သမွ် သူ႔ေမာင္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိပါ အာႀကီးက ဒဏ္ခံတာ။
ခ်စ္ေကာင္းတို႔သူငယ္ခ်င္းတသိုက္က သီခ်င္းဆို ဝါသနာပါၾကတယ္။ အဘြားမိက အသက္ ၇၀ ေက်ာ္လာၿပီ ဆိုေတာ့ ေစာေစာစီးစီး အိပ္ရာဝင္ၿပီ။ ခ်စ္ေကာင္း ညဘက္ျပန္မလာေသးရင္ အာႀကီးက ေစာင့္တယ္။ အိမ္ေရွ႕မွာ ခ်စ္ေကာင္းတို႔ တသိုက္ ဂစ္တာတီး သီခ်င္းဆိုၾကရင္ အာႀကီးက ပက္လက္ကုလားထိုင္ တလံုးနဲ႔ ထိုင္နားေထာင္တယ္။
အာႀကီးက ေန႔ခင္းဘက္ ထမင္းဟင္း ေရာင္းတယ္၊ အိမ္ေရွ႕မွာက အထက္တန္းေက်ာင္းရွိေတာ့ ေရာင္းရတယ္ ဆိုပါေတာ့။ က်မက သူတို႔ ေမာင္ႏွမေတြအေၾကာင္း ဝတၳဳတိုေလးေတြ ေရးဖူးတယ္။ အာႀကီးရဲ႕ အသုတ္က ေကာင္းလြန္းလို႔ က်မတို႔က အလြယ္တကူ “အာႀကီးသုတ္” သြားစားမယ္ ဆိုၿပီးေျပာတာကို မသိတဲ့သူေတြက အာႀကီးသုတ္ဆိုတာ ဘယ္လိုပါလိမ့္လို႔ ေမးရတဲ့အထိ။
ခ်စ္ေကာင္းက်ေတာ့တမ်ိဳး။ ဒီေကာင္က ေလနည္းနည္းက်ယ္တယ္။ ေျပာရင္းနဲ႔ လက္လြန္လြန္သြားတတ္တာပါ။ ဥပမာ က်မတို႔က ၈၈ အေရးအခင္းအေၾကာင္း စကားစပ္ ေျပာၾကတယ္ဆိုပါေတာ့။ အားလံုးက ၈၈ မွာ လူငယ္ အရြယ္ျဖစ္ေနတဲ့သူေတြခ်ည္းပဲ။ အဲဒီမွာ ခ်စ္ေကာင္းကလည္း ဝင္ပါတတ္တယ္။
“ဟာ ၈၈ တုန္းကဆို က်ေနာ္ကိုက လမ္းမွာ ကင္းေစာင့္တာဗ်။ ၿပီးေတာ့ ထမင္ထုပ္ေတြ လိုက္ေဝတာ” အဲဒီလို အာေပါင္အာရင္း သန္သန္ ေျပာျပီဆိုရင္ ေဖာက္ခ်င္တဲ့ တေယာက္ေယာက္က “၈၈ တုန္းက မင္းက ဘယ္ အရြယ္တုန္း” လို႔ ေမးလိုက္ “၃ ႏွစ္” လို႔ျပန္ေျဖလိမ့္မယ္။ သူမ်ားေတြ ဝုိင္းရယ္ေပမယ့္ ေလွ်ာ့မယ္ေတာ့ မထင္နဲ႔။ “၃ ႏွစ္ေပမယ့္ က်ေနာ္ အားလံုးမွတ္မိတယ္” လုပ္ေသးတာ။
တခါလည္း ေဘာလံုးပြဲစုၾကည့္ၾကရင္း သူက အိပ္ေပ်ာ္သြားေရာ ... ဘယ္ပြဲလဲေတာ့ မမွတ္မိဘူး။ ထားပါေတာ့ အာစင္နယ္နဲ႔ မန္ယူေပါ့ေလ။ ဥပမာ မန္ယူက ႏိုင္သြားတယ္ဆိုပါေတာ့ မနက္မွာ တေယာက္က ေျပာင္းျပန္ အာဆင္နယ္ႏုိင္သြားတာ၊ ဘယ္လိုကန္လိုက္တာ၊ ဘယ္လိုဝင္သြားတာ ဆိုၿပီး သူ႔ေရွ႕မွာ ေျပာလိုက္ ... မၾကာဘူး လက္ဘက္ရည္ဆိုင္လည္း ေရာက္ေရာ အာေပါင္အာရင္းသန္သန္နဲ႔ အာစင္နယ္ထဲက ဘယ္သူက ဘယ္လို အႏုိင္ဂိုးကို သြင္းလိုက္တာဆိုၿပီး ေလွ်ာက္ေျပာေနလိမ့္မယ္။ တကယ္ၾကည့္ခဲ့တဲ့သူေတြေတာင္ ငါတို႔မ်ား မွားသလား ထင္ရေအာင္ လုပ္တတ္တယ္။
အဲဒီေကာင္က အဲဒီလုိ ရႊီးတတ္ေပမယ့္ သူ႔မွာလည္း ခ်စ္စရာ အကြက္ေလးေတြရွိတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက သူ႔ကို ခင္ၾကတယ္။
အဘြားမိ အိပ္ရာထဲလဲေတာ့ အာႀကီးနဲ႔ ခ်စ္ေကာင္းပဲ မအိပ္မေနျပဳစုၾကရတာပါ။ ခ်စ္ေကာင္းဆိုရင္ အလုပ္ တဘက္နဲ႔ အေမကို ျပဳစုတာ။ အာႀကီးလည္း ထို႔အတူပဲ ... ေမြးစားသား သမီးေတြလို႔ေတာင္ မထင္ရဘူး။ တကယ္ဆို အဘိုးပါ ဆံုးကတည္းက သူတို႔မွာ ဘာဝင္ေငြမွ ရွိေတာ့တာ မဟုတ္ဘူး။ အာႀကီးနဲ႔ ခ်စ္ေကာင္းပဲ ရွာေကၽြးခဲ့တာလို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။
မႏွစ္က အဘြားမိ ဆံုးတယ္။ က်မကေတာ့ ထိုင္းႏိုင္ငံကေနပဲ သတင္းေမးလိုက္ႏိုင္တယ္။ အဘြားမိဆံုးၿပီ ဆိုေတာ့ သူတို႔ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ အာႀကီးကလည္း က်န္းမာေရး သိပ္ေကာင္းတာ မဟုတ္ဘူး။ ေလးဘက္နာေကာ၊ ႏွလံုးေရာဂါေကာ စံုေနတာပဲ။ အာႀကီးကို နားနားေနေန အလုပ္လုပ္ဖို႔ က်မေတာင္ အႀကံေပးဖူးတယ္။ အာႀကီးက က်မ သားႀကီးကိုလည္း ထိန္းေပးဖူးတယ္။ အာႀကီးတို႔နဲ႔ တရပ္ ကြက္ထဲ အၾကာႀကီး အတူေနခဲ့ဖူးတယ္။
အာႀကီးက အရမ္းလည္း ရိုးတယ္။ ဂတ္စ္မီးဖိုနဲ႔ ခ်က္ဖို႔ ေျပာရင္ နားမေထာင္ဘူး ... သူေၾကာက္တယ္ တဲ့။ ဘယ္ေလာက္ ပင္ပမ္းပင္ပမ္း၊ ဘယ္ေလာက္ေစ်းႀကီးႀကီး မီးေသြးနဲ႔ပဲ ထမင္းဟင္းေတြ တအိုးၿပီး တအိုး ခ်က္တယ္။ သူက ေစတနာေကာင္းေတာ့ ဟင္းေတြလည္း ေကာင္းတယ္။ က်မအလုပ္က သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ စာေရးဆရာ ဆရာမ အဖြဲ႕ေတြ သန္လ်င္လာရင္ က်မက သူ႔ဆီကပဲ ထမင္းဟင္းေတြ မွာေကၽြးေလ့ ရွိတယ္။ ေစ်းအရမ္းသက္သာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ သေဘာက်တယ္။ က်မတို႔ သန္လ်င္ကို လာလည္ဖူးတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေတြထဲမွာ အာႀကီးရဲ႕ ထမင္းဟင္း မစားဖူးတဲ့သူ မရွိသေလာက္ဘဲ။
ခရစၥမတ္မတိုင္ခင္က ခ်စ္ေကာင္းက က်မကို ဂ်ီေတာ့ကေန လွမ္းေျပာတယ္။ “အာႀကီး ေဆးရံုတင္လိုက္ရတယ္” တဲ့။ က်မ ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္းဘူး။ သတင္းပဲ လွမ္းေမးႏုိင္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ မၾကာဘူး ေဆးရံုက ျပန္ ဆင္းရၿပီ၊ ေကာင္းေနၿပီ တဲ့။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕။
ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔ေတာ့ အာႀကီး ညက ဆံုးၿပီ တဲ့။ ေက်ာင္းလမ္းအိမ္ကေန ဒီေန႔ ညေန ၃ နာရီ ဘုရားရွိခိုးၿပီး ခ်မယ္ တဲ့။ အာႀကီးအိမ္နဲ႔ တအိမ္ေက်ာ္က က်မ ေယာင္းမကို လွမ္းေမးမိတယ္။
“အာႀကီးက ခရစၥမတ္တုန္းက သီခ်င္းေတြေတာင္ လိုက္ဆိုေနေသးတာ၊ မုန္႔ေတြလည္း အစံုစားတာပဲ။ မေန႔ ညကေတာ့ ဝမ္းအမည္းေတြသြားၿပီး ေပ်ာ့က်သြားတာ ... ျပန္မထူလာေတာ့ဘူး” လို႔ ေယာင္းမေလးက ေျပာျပတယ္။ က်မ ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိဘူး။
ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ အာႀကီးဆိုတာကို မေအးျမင့္ဆိုတဲ့ နာမည္တလံုးကလြဲရင္ က်မတို႔ ဘာမွ မသိဘူး။ သူ႔ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမအရင္းအခ်ာ၊ ေဆြမ်ိဳး ဘယ္သူလဲ၊ သူ ဘယ္ကလဲ၊ သူ႔မိဘအရင္းေတြ ဘယ္သူလဲ ဘယ္သူမွ မသိဘူး။ သိေကာင္းသိခဲ့မယ့္ သူ႔ေမြးစား အေမေကာ အေဖပါ မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒီလို မသိေတာ့ေကာ ... ဘာမွ ေတာ့ မျဖစ္ပါဘူး။ သူ႔ကို ဘုရားေက်ာင္း အသိုင္းအဝန္းက ေကာင္းေကာင္း သၿဂၤိဳဟ္မွာပါ။ သူ႔အသက္က ၄၅ ႏွစ္ တဲ့။ အရြယ္ေကာင္း၊ အိမ္ေထာင္လည္း မရွိ။ သားသမီးမရွိ။
၂၀၀၉ ခုႏွစ္ရဲ႕ ႏွစ္ကုန္ခါနီးအခ်ိန္မွာ ... အာႀကီး ေသသြားၿပီ။ က်မတို႔ ျပန္မေတြ႕ႏိုင္ၾကေတာ့ဘူးေပါ့။
မေရးတာၾကာတဲ့ ဘေလာ့စာမ်က္ႏွာေလးကို ျပန္ဖြင့္မယ္လို႔ ႀကံခ်ိန္မွာ အဲဒီသတင္းကို ၾကားလိုက္ရတာနဲ႔ပဲ မွတ္မိေနတဲ့ မိသားတစုအေၾကာင္း ေရးလိုက္မိတာပါ။ အေပၚမွာေရးခဲ့တဲ့ အဘိုးပါအေၾကာင္း၊ ခ်စ္ေကာင္းနဲ႔ အာႀကီးသုတ္ အေၾကာင္းေတြ က်မ ေရးခဲ့ဖူးတယ္။
အာႀကီးတေယာက္ “ဘုရားသခင္ရဲ႕ ရင္ခြင္ေတာ္မွာရင္ေငြ႕ကို လႈံရင္း ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာႏိုင္ပါေစ”
Wednesday, December 30, 2009 | Labels: အမွတ္တရ | 1 Comments
သတင္းသမားလိုလို ဝတၳဳတိုေရးသူလိုလို
ဒါေပမယ့္ ... တေလာက စာေပနယ္က သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က က်မကို ေျပာလာတယ္ ...။ “နင္ စာေတြ ေရးတာေတာ့ ေရးေပါ့ဟာ ... တုိင္းျပည္ကိုေတာ့ မေရာင္းစားနဲ႔” တဲ့။ က်မ ေတာ္ေတာ္ေလး အေတြး ပြားသြားရတယ္။ က်မ လုပ္ေနတာက တိုင္းျပည္ကို ေရာင္းစားသလို ျဖစ္ေနၿပီလား ...။ တခါမွ က်မ အဲဒီလို မရည္ရြယ္ခဲ့ပါ။ က်မက ... က်မ ေတြ႕ႀကံဳခဲ့တာကို ရိုးရိုး ျပန္လည္တင္ျပျခင္းသာ။ သူက ဒီ ... ကေမာက္ကမ စာစုကို ရည္ရြယ္ေျပာေနတာဆိုေတာ့ က်မ ပိုလို႔ စဥ္းစားရပါတယ္။
ေနာက္တခုက က်မက တိုင္းျပည္ ျပင္ပ ေရာက္ေနတာဆိုၿပီး ခံခဲ့ရသမွ် ျပန္ႏွက္လိုက္မဟဲ့ ဆိုတဲ့ အေတြး မရွိပါ။ က်မ ျဖတ္သန္းခဲ့စဥ္က ေခတ္၊ စနစ္ႏွင့္ ကေမာက္ကမ အျဖစ္အပ်က္ေတြကိုသာ ေရးျပျခင္း ျဖစ္္ပါတယ္။ တခုေတာ့ ရွိတာေပါ့။ က်မနဲ႔အတူ ျဖတ္သန္းလာခဲ့သူေတြထဲမွာ ... မရိုးသားသူေတြ ပါေကာင္းပါမယ္၊ စာနယ္ဇင္းကို အေရၿခံဳ လုပ္စားလာသူေတြလည္း ပါေကာင္းပါႏိုင္တယ္၊ သူတို႔အတြက္ေတာ့ စိတ္ အေႏွာင့္ အယွက္ ျဖစ္စရာျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္။ က်မ သူငယ္ခ်င္းကိုေတာ့ အႏိုင္ယူေနက်အတုိင္း “ငါက တုိင္းျပည္ကို မေရာင္းစားပါဘူးဟ .. ေပါင္ပဲ သံုးမွာ” လုိ႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။
စာနယ္ဇင္းသမားဘဝ ကေမာက္ကမ (၁၂)
ကဲ ေလရွည္သြားၿပီ ... ဆက္ပါမယ္။ အလင္းတန္းဂ်ာနယ္နဲ႔ ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္းက က်မအတြက္ သခၤန္းစာ မ်ားစြာ ေပးခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ က်မတို႔ ဂ်ာနယ္လစ္ေတြအတြက္ ဘယ္ေနရာပဲ ေရာက္ေရာက္ သခၤန္းစာ ယူစရာခ်ည္းပဲ မဟုတ္လား။
Pop ဂ်ာနယ္၊ မဂၢဇင္းဆိုေတာ့ က်မတို႔ Pop သတင္းေတြကို လိုက္ရပါတယ္။ ဒီေတာ့ အႏုပညာနယ္လို႔ စာေပ ေလာကက သံုးေနက် ရုပ္ရွင္၊ ဂီတ ေလာကထဲ ေမႊေႏွာက္ သတင္းယူရပါတယ္။ က်မအတြက္ ဂီတ ပညာရွင္ ေတြနဲ႔ စကားေျပာရတာ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းသေလာက္ ရုပ္ရွင္ေလာကသားေတြ က်ေတာ့ နည္းနည္း စိတ္ညစ္ရပါတယ္။ အင္တာဗ်ဴးဂ်ာနယ္မွာ တုန္းကလည္း က်မ ရုပ္ရွင္ေလာကသား တခ်ိဳ႕ကို ဗ်ဴးခဲ့ဖူးတယ္။ သို႔ေသာ္ အလင္းတန္းဂ်ာနယ္က အေတြ႕အႀကံဳက်ေတာ့ တမ်ိဳး။
ဆုိရလွ်င္ အင္တာဗ်ဴးဂ်ာနယ္တုန္းက “ေဘာင္းဘီဝတ္” တခ်ိဳ႕ရဲ႕ နာမည္ေတြကိုသံုးၿပီး ဝိတ္ႏွင့္ ၿဖဲရတာေလ။ အဲလိုမွ မလုပ္ရင္လည္း ကိုေရႊ မင္းသား၊ မေရႊ မင္းသမီးေတြက အင္တာဗ်ဴးမေပးခ်င္ၾကဘူး မဟုတ္လား။ ေၾကာက္လို႔ ေပးတယ္ ေခၚမလား။
အလင္းတန္းဂ်ာနယ္၊ ေရႊအျမဳေတ မဂဇင္းက်ေတာ့ တမ်ိဳး။ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ဦးဝင္းၿငိမ္းက လူခ်စ္ လူခင္ ေပါတယ္။ သူ႔ကို စာေပနယ္ကေကာ၊ ရုပ္ရွင္၊ ဂီတ အႏုပညာ နယ္ပယ္ကေကာ ေလးစားသူ မ်ားတယ္ (လင္းရံုနက္ႀကီးနဲ႔မ်ားေတာ့ ကြာပါ့။ သူ႔က် ခ်စ္တာမဟုတ္ဘူး ... ေၾကာက္ၾကတာ) ေနာက္တခုက သူ႔ ေရႊအျမဳေတ မဂဇင္းက လက္ရိွအေနအထားအထိ အဆင့္တခုနဲ႔ ရပ္တည္ေနတဲ့ မဂဇင္းတေစာင္။ အႏုပညာသတင္းေတြ၊ အင္တာဗ်ဴး၊ ေဆာင္းပါးေတြ ေဝေဝဆာဆာပါသလို ဝတၳဳတိုေတြလည္း ဝေအာင္ ဖတ္ရတယ္ေလ။ ဒီလို မဂဇင္းတေစာင္ကို ပဲ့ကိုင္ေနသူဆိုေတာ့ အသိအကၽြမ္းေပါမ်ားသလို ဦးဝင္းၿငိမ္း ဆိုတဲ့ နာမည္ ၾကားလိုက္တာနဲ႔ ဘယ္မင္းသား ဘယ္မင္းသမီးကမဆို အင္တာဗ်ဴးေပးခ်င္ၾကတယ္။ အထူးသျဖင့္ တက္သစ္စမ်ားႏွင့္ ဒုတိယတန္း၊ တိယတန္း မင္းသား မင္းသမီးေတြက အလင္းတန္းဂ်ာနယ္နဲ႔ ေရႊအျမဳေတ မဂဇင္းမွာ ပါခ်င္ၾကတယ္။ အဲဒီမွာ ပါလိုက္ရင္ သူတုိ႔အဖို႔ ေပါက္သြားမယ္လို႔ ယံုၾကည္ေနပံုလည္းရပါတယ္။
က်မတို႔ ဝင္ခါစ သတင္းေထာက္ ၄ ေယာက္ဟာ ကြင္းထဲကို အစိမ္းသက္သက္ေတာ့ မဆင္းရပါဘူး။ စစခ်င္းမွာ ရုပ္ရွင္ရိုက္ကြင္းေတြ၊ ဗီဒီယို ရိုက္ကြင္းေတြ၊ ဗီစီဒီ ရိုက္ကြင္းေတြကို အဲဒီအခ်ိန္က အယ္ဒီတာ ကိုဦးေဆြနဲ႔ ဓာတ္ပံု ကိုလင္း၊ ဦးဝင္းၿငိမ္းတို႔နဲ႔အတူ သြားရပါတယ္။ အဲဒီမွာပဲ ရုပ္ရွင္နယ္ကလူေတြ ဒီမဂဇင္းဂ်ာနယ္ကို ဘယ္ေလာက္ အားကိုးသလဲဆိုတာ ေတြ႕ရပါေတာ့တယ္။
မင္းသမီး မင္းသားေတြကလည္း ေတာ္ေတာ္ေတာ့ သနားစရာေကာင္းပါတယ္။ ကင္မရာဘက္လွည့္ သရုပ္ ေဆာင္လိုက္၊ စာနယ္ဇင္းသမားေတြလာရင္ သြားၿဖဲျပလိုက္ လုပ္ရပါတယ္။ စစခ်င္းဆိုေတာ့ က်မတို႔က ကိုဦးေဆြ ဘယ္လို အင္တာဗ်ဴးလုပ္တယ္ဆိုတာ ေလ့လာတဲ့ အေနအထားပဲ ရွိပါေသးတယ္။
က်မက အင္တာဗ်ဴးဂ်ာနယ္မွာတုန္းက မင္းသားမင္းသမီးေတြကို အင္တာဗ်ဴး လုပ္ခဲ့ဖူးတယ္ ဆိုေပမယ့္ အေနအထားက နည္းနည္းကြာေနပါတယ္။ သူတို႔ ဆက္ဆံပံုကအစ မတူပါဘူး။ ဒီေတာ့ က်မအတြက္ အသစ္ပဲ ဆိုပါစို႔။
အဲဒီအခ်ိန္က မင္းသားရန္ေအာင္က ရန္ေအာင္နဲ႔သူ၏ ခ်စ္သူမ်ားလား ဘာလားမသိဘူး ဗီစီဒီ ရိုက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ အင္းလ်ားကန္ေစာင္းက အုိင္ဘီစီမွာ ရန္ေအာင္နဲ႔ မင္းသမီးေတြ တေယာက္ခ်င္း ရိုက္ေနၾကတာ။ ရိုက္ကြင္းမွာ မင္းသမီးထဲကဆို ခိုင္သင္းၾကည္ရယ္၊ ၾကည္လဲ့လဲ့ဦးရယ္ေတြ႕တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ခိုင္သင္း ၾကည္က မဂၤလာေဆာင္ၿပီးကာစေပါ့။ အဲ ... ကိုယ္ဝန္ရွိကာစလည္း ျဖစ္ေနေတာ့ သတင္းသမားေတြကို စကား သိပ္ေျပာခ်င္ပံုမရဘူး။ က်မတို႔လည္း ရိုက္ကြင္းကုိၾကည့္ၾက မင္းသမီးေတြ ဘယ္လိုေနလဲ ၾကည့္ၾကနဲ႔ ေန႔တဝက္ ကုန္တာပါပဲ။ အဲဒီရိုက္ကြင္းကို က်မတို႔ကို ေခၚသြားရတာ အေတြ႕အႀကံဳရရံုပါ။ ဘာအလုပ္မွ လုပ္စရာ မလိုေသး ဘူး။ တခုေတာ့ ရွိတာေပါ့ ... ေနာက္ပိုင္း ေပါ့ပ္သတင္းေတြကို သူတို႔ ေရးမယ္ဆိုၿပီး ကိုဦးေဆြက မိတ္ဆက္ေပး ပါတယ္။ သူတို႔ကလည္း ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တခါနဲ႔ေတာ့ ဘယ္မွတ္မိပါ့မလဲ။
အဲဒီရိုက္ကြင္းမွာ သတိထားမိတာကေတာ့ မင္းသားႀကီး ရန္ေအာင္ပါ။ သရုပ္ေဆာင္တဲ့ ေနရာမွာ အလြန္ရဲတင္း တာ ေတြ႕ရပါတယ္။ မင္းသမီးေတြကို အကိုင္အတြယ္ ၾကမ္းတယ္ေပါ့ေလ။ သူ႔ရဲ႕ သီအိုရီ ထင္ပါရဲ႕.. ရိုက္ကြင္း ေပၚမွာတင္မကဘူး ... သူက ရိုက္ကြင္း နားတဲ့ အခ်ိန္မွာပါ မင္းသမီးေတြနဲ႔ စကားေျပာရင္ တရင္းတႏွီးနဲ႔ (မရိုေသ့စကား) ဟိုကိုင္ ဒီဖက္ စကားေျပာေလ့ရွိတာ ေတြ႕ရတယ္။ မင္းသမီးေတြကလည္း သူ႔က်ေတာ့ တခ်က္ ကေလးမွ ရြံ႕တာ မေတြ႕ရဘူး။
အစ ဆိုေတာ့ က်မတို႔ ေလးေယာက္သား ဟိုေငး၊ ဒီေမာ့နဲ႔ ဘာမွလည္း လုပ္စရာမလိုေသးဘဲ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဆရာဦးဝင္းၿငိမ္းက က်မတို႔ ေလးေယာက္ကို ရိုက္ကြင္းအမ်ားစု တည္တတ္တဲ့ ေနရာေတြကို လိုက္ပို႔ေပးပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက အမ်ားဆံုးရိုက္ကြင္းေတြရွိတတ္တာ ေဒၚညိဳတိုက္ လို႔ေခၚတဲ့ သဃၤန္းကၽြန္းက တိုက္ႀကီးတတိုက္ရယ္ ...။ ေနာက္ေတာ့ အဲ့ေဒၚညိဳတိုက္နားမွာ ေနာက္ထပ္ တိုက္ႀကီးတတိုက္ ထပ္ေဆာက္ၿပီး ငွားစားပါတယ္။ သူကေတာ့ သူေဌးခန္းေတြ ရိုက္ရင္သံုးတာေပါ့။ ေနာက္တခုက ကီလီ ၆ လို႔ ေခၚတဲ့ ကီလီက ၿခံနဲ႔ အိမ္ႀကီးပါ။
ျမန္မာကားေတြ ၾကည့္တဲ့သူေတြဆို သိမွာပါ။ အိမ္ႀကီးက အုတ္ခံ ပ်ဥ္ေထာင္ ေရွးအိမ္ႀကီး။ အဲ့ဒီအိမ္ႀကီးကိုပဲ ဟိုဘက္က လွည့္ရိုက္လိုက္ ဒီဘက္ကလွည့္ရိုက္လိုက္ ၿခံထဲ ဆင္းရိုက္လိုက္ လုပ္ၾကပါတယ္။ ေရွးကားေတြ ရိုက္ရင္ သူေဌးအိမ္ေပါ့၊ ေတာကားဆို ေတာသူႀကီးတို႔၊ ေတာသူေဌးတို႔ပိုင္တဲ့အိမ္က အဲဒီအိမ္ျဖစ္သြားပါတယ္။ အေဆာင္အေနနဲ႔ဆိုရင္ အဲဒီက အခန္းေတြကိုသံုးပါတယ္။ ဒါရိုက္တာ မိုက္တီးရိုက္တဲ့ ဟာသကား နာမည္ေတာ့ ေမ့သြားၿပီ သတိရရင္ေျပာၾကပါဦး၊ လြင္မိုးနဲ႔ ရာဇာေနဝင္းပါတာေလ။ အဲ့ကားမွာ လြင္မိုးနဲ႔ ရာဇာေနဝင္းေနတဲ့ အေဆာင္က အဲဒီကီလီ ၆ အိမ္ႀကီးေပါ့။
ေနာက္ေတာ့ အဲဒီၿခံအေနာက္ဘက္မွာ ဘန္ဂလိုလို ခပ္ဆင္ဆင္ ထရံကာ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ ေသးေသးေလးေတြ ရွိတယ္။ အဲဒီအိမ္ေလးေတြကေတာ့ ေတာကားတို႔၊ ဆင္းရဲသားခန္းတို႔ရိုက္ရင္ သံုးတယ္။ အခ်ဳပ္ခန္းလုပ္ဖို႔ ေနရာလည္း ရွိတယ္။ အဲဒီအိမ္ႀကီးမွာပဲ တရားရံုးခန္းေတာင္ ရိုက္တာေတြ႕ရတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ေက်ာင္း နဲ႔ ပတ္သက္တာ ရိုက္ရင္ေတာ့ အင္းလ်ားကန္ေစာင္းမွာပဲ ရိုက္ၾကတာမ်ားတယ္။
က်မတို႔ ၄ ေယာက္က မနက္ ဘားလမ္းက ရံုးကို ေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ခနထိုင္ၿပီး ရုံးကဖုန္းနဲ႔ ဖုန္းေတြေခၚရပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ဒါရိုက္တာေတြဆီေပါ့။ ဘယ္ဒါရုိက္တာ ဘယ္မွာကားရိုက္ေနတယ္ ဆိုတာ ကိုဦးေဆြကလည္း တခါတေလ ေျပာျပပါတယ္။ အဲဒီလို သိရၿပီဆိုတာနဲ႔ ကားရိုက္ရွိတဲ့ေနရာကို ကိုယ့္အစီအစဥ္နဲ႔ ကိုယ္ သြားၾကရ တာပဲ။ ဟိုေရာက္ေတာ့မွ အဆင္ေျပသလို ေမးၾကျမန္းၾက။ ဗ်ဴးၾက ...။ ၿပီးေတာ့ တုိက္ကို ျပန္လာ ... အခ်ိန္ရရင္ တထုိင္တည္း စာမူထိုင္ေရး၊ အခ်ိန္မရရင္ ေနာက္ေန႔မွေရး ... ဒီလိုနဲ႔ သံသရာလည္တာပါပဲ။
အဲဒီရိုက္ကြင္းေတြမွာ ႀကံဳရတဲ့ အင္တာဗ်ဴး အေတြ႕အႀကံဳေလးေတြကိုလည္း ေဖာက္သည္ခ်ခ်င္ပါေသးတယ္။ တရားရစရာေလးေတြ၊ ရယ္စရာေလးေတြ၊ စိတ္ရႈပ္စရာေတြ၊ တခါတေလးလည္း ေပ်ာ္စရာေတြေပါ့။
က်မကေတာ့ စာေရးဆရာမ ျဖစ္ခ်င္သူဆိုေတာ့ ဝတၳဳတိုေတြကို ႀကိဳးစားေရးေနပါတယ္။ တဘက္ကလည္း အင္တာဗ်ဴးေတြ ရုပ္ရွင္သတင္း ဂီတသတင္းေတြ ေရးရင္း တဘက္ကလည္း ဝတၳဳတိုေတြေရးရင္း ေနခ်င္တာပါ။
အဲဒီတုန္းက အယ္ဒီတာ ကိုဦးေဆြက ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္ေပမယ့္ က်မတို႔ကို သိသင့္သိထိုက္တာေတြ ေတာ္ေတာ္ သင္ေပးပါတယ္။ ဆရာႀကီးစတုိင္နဲ႔ မေနတဲ့အတြက္ က်မတို႔ အေနမခက္ဘူးေပါ့။ ကိုလင္းကလည္း ေပ်ာ္တတ္ ပါတယ္။ က်မနဲ႔တူတူ အလုပ္ဝင္ၾကတဲ့ ခင္ခင္ေက်ာ္ ဆိုလည္း က်မ ညီမေလးတေယာက္လိုပဲ။ ေနာက္ ကိုၾကည္ေအာင္နဲ႔ ကိုသန္႔ဇင္ ဆိုလည္း က်မထက္ အသက္ငယ္ၾကတယ္။ က်မတို႔ ၄ ေယာက္က စုစု စည္းစည္းနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲ။ သတင္းဆိုလည္း မလုဘူး။ အဆင္ေျပသလိုေရးလုိက္ၾက တာပဲ။ ကိုသန္႔ဇင္က သိပ္မၾကဘူး အလုပ္ ထြက္သြားတယ္။ ကိုၾကည္ေအာင္ရယ္ က်မရယ္ ခင္ခင္ေက်ာ္ရယ္ကေတာ့ နည္းနည္းၾကာတယ္။ အဲဒီမွာ ကိုၾကည္ေအာင္ႀကီး ဒုကၡေရာက္တဲ့ ရယ္ရတဲ့ အေၾကာင္းေလးေတြ ေနာက္ပိုင္း ေရးပါဦးမယ္။
က်မနဲ႔ ခင္ခင္ေက်ာ္က ခုထိ အဆက္အသြယ္ရွိၾကတယ္။ တေလာက ဖုန္းဆက္ေတာ့ သူ႔ကို က်မက ''ဟဲ့ ကုလားမ ... က်ဳပ္အခု စာနယ္ဇင္းသမား ကေမာက္ကမ ဆိုၿပီး ေရးေနတာ အလင္းတန္းေရာက္ေနၿပီ။ တခ်ိဳ႕ က်ဳပ္ ေမ့ေနတာေလးေတြ ေျပာပါစမ္းပါ'' လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ ... သူက မွတ္မွတ္ရရ ရွိခဲ့တာေလးေတြ ျပန္ ေျပာျပပါေသးတယ္။
လူသားေတြ ျဖစ္ၾကတဲ့အတြက္ တေနရာထဲမွာ အၿငိမ္မေနႏိုင္ၾကဘဲ ေရၾကည္ရာျမက္ႏုရာ ေရႊ႕ေျပာင္းၾကတဲ့ သေဘာရွိေလေတာ့ အဲဒီလုိ ခြဲခြာရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကေလးေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေဝးကြာေပမယ့္ သံေယာဇဥ္လက္က်န္ေလးေတြနဲ႔ဆုိေတာ့ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ တနည္းနည္းနဲ႔ ျပန္ဆံုၾကတဲ့အခါမွာ စိတ္ခ်မ္းသာရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်မကေတာ့ လမ္းခြဲရမယ္ဆိုရင္ေတာင္ အမုန္းေတြနဲ႔လမ္းမခြဲခ်င္ဘူး။ မတတ္သာလို႔ အမုန္းေတြနဲ႔ လမ္းခြဲရတာေတြလည္း ရွိသေပါ့ေလ။ အဲဒီလိုက်ေတာ့လည္း စိတ္မေကာင္းေပမယ့္ ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ပါဘူး။
က်မ ပထမဆံုး ေရႊအျမဳေတကို ေပးျဖစ္တဲ့ ဝတၳဳတိုက 'စက္ႏွင့္လူ' ဆိုတဲ့ဝတၳဳတိုေလးပါ။ ေပးထားၿပီး ရင္တထိတ္ ထိတ္နဲ႔ သံုးပါ့မလားလို႔ ရင္ခုန္ရတဲ့ ဝတၳဳတိုေလးေပါ့။ ေရႊရဲ႕ စံကိုလည္း သိထားေတာ့ ပိုၿပီး ရင္ခုန္ရတယ္။ ဦးဝင္းၿငိမ္းကို မေမးရဲလုိ႔ ကိုဦးေဆြကို ခနခနေမးေတာ့ ကိုဦးေဆြက 'ညည္းဝတၳဳ သံုးျဖစ္တယ္' လုိ႔ပဲ ေျပာပါ တယ္။ အဲဒီလိုေျပာတဲ့အထိ စိတ္ဒုန္းဒုန္း မခ်ႏုိင္ေသးပါဘူး။ ဝတၳဳတိုေလး တကယ္ပါလာေတာ့မွပဲ က်မ သက္ျပင္းခ်ႏုိင္ေတာ့တယ္။
ဘေလာ့ေပၚမွာ ေရးခ်င္တာကို ေရးခ်င္တိုင္းေရးေနရေတာ့ အဲဒီလို အယ္ဒီတာစားပြဲျဖတ္သန္းရတဲ့ အေတြ႕ အႀကံဳကို လြမ္းမိတယ္။ ခင္လိုမင္လို႔ စာမူကို သံုးေပးတာ မဟုတ္ဘဲ တကယ္ကိုထိုက္တန္လို႔ သံုးေပးတယ္ ဆိုတာ ခံစားရတဲ့အတြက္ ဒီတပုဒ္နဲ႔တင္ ငါစာေရးဆရာျဖစ္ၿပီပဲ ဆိုၿပီး မာန္တက္တယ္ :P
အဲလုိေျပာလို႔ ဘေလာ့ေပၚမွာ ေရးေနတဲ့သူေတြကို ပုတ္ခတ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေၾကာက္ခမန္းလိလိ ေကာင္းတဲ့ စာမူေတြ ... စာမ်က္ႏွာေပၚေရာက္သင့္တဲ့ စာမူေတြအမ်ားႀကီး ဘေလာ့ေပၚမွာ ေတြ႕ေနရသားပဲ။ စာမ်က္ႏွာေပၚ တင္ေပမယ့္ အယ္ဒီတာေကာင္းရဲ႕ စားပြဲကို မျဖတ္သန္းဘဲနဲ႔ေတာ့ စာေရးဆရာေဟ့လို႔ ေၾကြးေၾကာ္လို႔ ဘယ္ရပါ့ မလဲ။
ေက်ာက္ရိုင္းတံုးေတြက အမ်ားႀကီးပဲ။ မွတ္ေက်ာက္တင္လိုက္ရင္ အဖိုးတန္ေက်ာက္ျဖစ္လာမယ့္ ေက်ာက္ရိုင္း ေတြေပါ့။ မွတ္ေက်ာက္တင္ခြင့္မရၾက ေသးတာပါ။ က်မကေတာ့ အနည္းငယ္ မွတ္ေက်ာက္တင္ခြင့္ ရခဲ့တယ္ ဆိုတာကို ျပန္ေဝမွ် ခ်င္တာပါ။ တခ်ိန္က်ရင္ေတာ့ အဲဒီေက်ာက္ရိုင္းေတြ ေသြးခြင့္မွတ္ေက်ာက္တင္ခြင့္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးရၾကလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ ...။ ဆက္ပါဦးမယ္ ...။
Friday, November 20, 2009 | Labels: ျဖတ္သန္းမႈစာစု | 3 Comments
ေမေမ့အတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္
ေမေမ့ကို လြမ္းသည္။
အစ္ကိုႏွင့္ေမာင္ၾကားမွာ တဦးတည္းေသာသမီး ျဖစ္သည့္ က်မကို ေမေမက တိုးတိုးေဖာ္လုပ္ခ်င္ေသာ္လည္း က်မက အေမ့နား မကပ္။ ခုလို ရပ္ေဝးေျမျခား ေရာက္ေနလို႔ မကပ္ျဖစ္တာထက္ အတူရွိေနစဥ္ကတည္းက ေမေမ့နားကို က်မ လိုအပ္မွသာ ကပ္ၿမဲ။ ေမေမက သားသမီး ၃ ေယာက္တြင္ က်မ ဒုကၡကို အခံစားရဆံုးျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေမေမက ဘယ္တုန္းကမွ က်မ ဒုကၡမ်ားကို မညည္းညဴ ...။
ခု က်မ သားေတြက ေမေမႏွင့္အတူ ...။ ေမေမ့အရိပ္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ရွိေနသည္ဟု စိတ္ခ်စြာျဖင့္ က်မ ေနာက္ဆံမတင္းဘဲ အလုပ္လုပ္ႏုိင္သည္။ ထို႔အတြက္ ေမေမ့ကို က်မ ေက်းဇူးတင္သည္။
တခါတုန္းကေတာ့ က်မက အေမ့အေပၚ အလြန္ဆိုးသူ ... သမီးဆိုးေပါ့။ အေမ့နားကို ကပ္၍ တြတ္တီးတြတ္တာ မေျပာေသာ သမီး ... ။ အေမကို အၿမဲ ဆရာလုပ္ေသာသမီး၊ အေမၾကည့္မရေသာ သမီးျဖစ္သည္။
ေမေမက အလွႀကိဳက္သေလာက္ က်မက ဆန္႔က်င္စြာ (တမင္ဆန္႔က်င္တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္) အလွမႀကိဳက္။
အပ်ိဳတုန္းက အလုပ္လုပ္စဥ္ က်မရသည့္ လခကို က်မႀကိဳက္ေသာ စာအုပ္မ်ား စိတ္ႀကိဳက္ဝယ္ၿပီးမွ အေမ့ကိုေပးသည္။ အေမႏွင့္က်မ တက်က္က်က္၊ ဘယ္ေတာ့မွမတည့္ ..။ အေဖကိုပဲ အထင္ႀကီးသည့္ က်မက အေမေျပာသမွ် အကုန္ ဆန္႔က်င္သည္ ... ။
တခါမွာေတာ့ က်မတို႔ ခရီးရက္ရွည္ ထြက္ၾကရသည္ ... တလေက်ာ္ၾကာသည္။ ထုိအေတာအတြင္း မိခင္မ်ားေန႔ႏွင့္ ႀကံဳေတာ့ ႀကံဳရာၿမိဳ႕တၿမိဳ႕က ဘုရားေက်ာင္းတေက်ာင္းမွာ မိခင္ေတြကို ဂုဏ္ျပဳအစီအစဥ္လုပ္သည္။ အဲလိုက်ေတာ့ က်မ အေမ့ကို သတိရကာ မ်က္ရည္က်မိျပန္သည္။ သို႔ေသာ္ အေမကို က်မတမ္းတတာ ခဏသာ ..။ ျပန္လာေတာ့ ဒုံရင္း ဒံုရင္း က်မႏွင့္ အေမ တက်က္က်က္ ျဖစ္ၾကျပန္သည္။
က်မ အေမက မဟုတ္တာမွန္သမွ် ေခါင္းငံု႔မခံဆိုသည့္ လူစားျဖစ္သည္။ မဟုတ္ဘူးထင္လွ်င္ အေမက ဘယ္သူ႔အတြက္ ျဖစ္ျဖစ္ ေခါင္းခံဝင္ေျပာတတ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အေမက ေဆြမ်ိဳးမ်ားၾကားတြင္ ရြ႔ံေၾကာက္အျဖစ္ခံရသည္။ ေမေမ့ကို လန္႔ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ လူမုန္းမ်ားသည္။ က်မတို႔ ေမာင္ႏွမမ်ားက မႀကိဳက္။ ကိုယ္ႏွင့္မဆုိင္လွ်င္ အသာေလး ၿငိမ္ေနေစခ်င္သည္။ ေမေမက မရ ...။ တခါလည္း ေမေမ့ ေမာင္အငယ္ကို ေမေမ့အစ္ကို က်မဘႀကီးက အႏိုင္က်င့္ေနသည္။ ေမေမက မခံႏုိင္ျဖစ္ကာ ဝင္ေျပာသည္။ ဇာတ္လမ္းဆံုးေတာ့ ထုိညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္က ပံုမွန္အတိုင္း ျပန္ျဖစ္သြားၿပီး ေမေမ့ကို က်မ ဘႀကီးက မေခၚ မေျပာျဖစ္သြားသည္။
ေနာက္တခု ေမေမ့အက်င့္က ေဆြမ်ိဳးမ်ားထဲမွ ညီမ၊ တူမမ်ား အိမ္ေထာင္ျပဳေတာ့မည္ ဆိုလွ်င္ “သေဘာမတူဘူး” ဆိုတာႏွင့္ အရင္စျခင္းျဖစ္သည္။ ထုိသို႔ သေဘာမတူျခင္းက သူ႔ ညီမ၊ တူမမ်ားကို ႏွေမ်ာေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သူ ဘယ္လိုပဲ သေဘာမတူမတူ ထိုစံုတြဲက ယူျဖစ္ၾကသည္သာ။ ေမေမ့မွာသာ ထို စကား တဘက္နားသို႔ ေရာက္သြားသျဖင့္ တဘက္သားက မွတ္သားထားၿပီး တသက္လံုး မုန္းတာ ခံရေတာ့သည္။
ေမေမ့ညီမအငယ္ က်မ အေဒၚ အိမ္ေထာင္ျပဳေတာ့ ေမေမက “သေဘာမတူဘူး” ဆိုတာႏွင့္ ဖ်က္သည္။ ထံုးစံအတိုင္း သူတို႔ ႀကိဳက္ၾကေတာ့ ယူျဖစ္ၾကတာပါပဲ။ က်မအေဒၚ၏ ခင္ပြန္းက ေမေမႏွင့္ ေမာင္ႏွမလို ေနသူ ... ။ ေဘာမတူဘူး ဆိုသည့္ စကားတခြန္းကို ထိုဦးေလးက မွတ္သားထားကာ သူေသသည္အထိ တဖြဖြ ေျပာေလ့ရွိသည္။ “နင္တို႔ အေမက ငါနဲ႔ နင့္အေဒၚကို သေဘာတူတာမဟုတ္ဘူး” ဆိုသည့္စကား အၿမဲေျပာသည္။ ဒါလည္း ေမေမက မမွတ္ .. ေနာက္ထပ္ တူမေတြ ေယာက္်ားယူခါနီးတိုင္း ေျပာၿမဲ။
တူမေတြေတာင္ ေျပာမွေတာ့ သမီးအရင္းေခါက္ေခါက္ က်မကိုလည္း “သေဘာမတူဘူး” ဟု မေျပာဘဲမ်ားေနမလားဟု မထင္လိုက္ပါႏွင့္။ ေမေမကလည္း ေျပာသည္။ က်မကလည္း ယူသည္။ သေဘာမတူဘူး ဟု အက်င့္အတိုင္း ေျပာခဲ့ေသာ္လည္း ေမေမက ထို တူသားမက္မ်ားႏွင့္ သားမက္ကို ေတာ္ေတာ္ခ်စ္သည္။ ဂရုလည္းစိုက္သည္။ ေကၽြးစရာရွိလည္း ေကၽြးသည္။ ေမြးေန႔ကအစ မွတ္သားထားသည္။ သို႔ေပမယ့္ သေဘာမတူဘူး ဆိုတာကေတာ့ ဆက္ေျပာေနေသးသည္။
က်မမွတ္မိသေလာက္ ေမေမက က်မပါပါကို အလြန္ခ်စ္သည္။ ေမေမက ပါပါ့ထက္ ၈ ႏွစ္ခန္႔ငယ္သျဖင့္ ပါပါက ကေလး တေယာက္လုိ အၿမဲဆံုးမတာ ေတြ႕ဖူးသည္။ ေနာက္ ပါပါက ကာတြန္းဆရာဆိုေတာ့ သူ႔မိန္းမကို သူ႔ကာတြန္းေလးမ်ားလိုပဲ ခ်စ္ပံုရသည္။
က်မလည္း ေရးဖူးပါသည္။ က်မတို႔ငယ္ငယ္က ရွားပါးသည့္ေခတ္ဆိုေတာ့ ေမေမက အိ္မ္၏စားဝတ္ေနေရးအတြက္ ရသည့္ ႏွစ္ေယာက္ ဝန္ထမ္းလခေလးျဖင့္စီမံရသည္။ ေမေမ့စိတ္ထဲတြင္ တလတလ အလွ်င္မီဖို႔ဆိုတာကိုသာ အၿမဲစဥ္းစား ေနရသည့္ အတြက္ ပါပါ့ကာတြန္းခေလးမ်ားရလွ်င္ အလြန္ေပ်ာ္သည္။ တခါတေလ ပါပါက က်ီစားသည့္သေဘာ ေမေမ့အေၾကာင္း ကာတြန္းလုပ္ဆြဲၿပီး မဂၢဇင္းတြင္ပါလာလွ်င္ေတာင္ ေမေမက မသိ။ စာအုပ္ၾကားတြင္ညႇပ္ထားသည့္ ကာတြန္းပံုခေလးကိုသာ ဆြဲယူကာ ကာတြန္းကို ဖတ္ေလ့မရွိ။ တျခားသူေျပာျပေတာ့မွ သိရၿပီး ေမေမစိတ္ဆိုးေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ေမေမ စိတ္ဆိုးလွ်င္ ခဏသာ။
ပါပါ့ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္တြင္ေတာ့ ေမေမက တကယ့္ဇနီးေကာင္းျဖစ္သည္။ တခ်က္ကေလးညည္းညဴတာ မေတြ႕ခဲ့ရ။ ကင္ဆာေရာဂါေၾကာင့္ နာက်င္ေနေသာ ပါပါ့နားမွ တဖဝါးမွ မခြာဘဲ ျပဳစုခဲ့သည္။
ပါပါ မရွိေတာ့သည့္ေနာက္ပိုင္းမွာ ေမေမက က်မတို႔ ေမာင္ႏွမသံုးေယာက္ကို လူႀကီးမ်ားလို သေဘာထားတုိင္ပင္ကာ သူ အတတ္ႏုိင္ဆံုး ျပဳစုေပးခဲ့သည္။
ေမေမက ဟင္းခ်က္ ေကာင္းသူတေယာက္ေတာ့မဟုတ္။ ဟင္းခ်က္ မေကာင္းတာထက္ စိတ္ကူးတည့္သလို ခ်က္လိုက္သျဖင့္ အစပ္အဟပ္လြဲတာျဖစ္သည္။ က်မေမာင္ ကိုရဲ လူပ်ိဳတုန္းကဆို ခနခနခံရသည္။ တခါကိုရဲက “ေဂၚရခါးသီးေလး စားခ်င္လိုက္တာ” ဟု ေမေမ့ေရွ႕တြင္ ေျပာမိေတာ့ ေမေမက သီရိမဂၤလာေစ်းေရာက္တုန္း ေဂၚရခါးသီးေတြ အိတ္လိုက္ ဝယ္လာသည္။ ေဂၚရခါးသီးကို ကိုရဲအတြက္ တေန႔တမ်ိဳး ေၾကာ္လိုက္၊ ခ်ဥ္ရည္ခ်က္လိုက္ ခ်က္ေကၽြးသည္။ ကိုရဲ က်မအိမ္ ေရာက္လာၿပီး “မတူးရာ ..ေမေမ့ဆီသြားလိုက္စမ္းပါ။ ေမေမ့ဆီမွာ ေဂၚရခါးသီးေတြ အမ်ားႀကီးက်န္ေသးတယ္။ အဲဒါ သမီး စားခ်င္လို႔ဆိုၿပီး သြားေတာင္းလုိက္စမ္းပါ။ တို႔ေတာ့ ဗိုက္ထဲမွာ ေဂၚရခါးပင္ ေပါက္ေတာ့မယ္” ဟု က်မကိုလာေျပာရသည္ထိ။
တခါလည္း ေမေမက သူ႔သားငယ္ေလး ကိုရဲအတြက္ စပယ္ရွယ္ ဟင္းခ်က္သည္။ ဝက္သားဟင္း၊ ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းခ်ိဳ၊ ငပိေၾကာ္ တဲ့။ ကိုရဲတေယာက္ ဗိုက္ပြတ္ၿပီး စားမည္ျပင္ေတာ့မွ သတိရသည္။ ေမေမ ထမင္းခ်က္ဖို႔ေမ့ေနသည္တဲ့ ...။ အဲဒီလို အေမကို က်မတို႔သားသမီးမ်ားက ေနာက္ေနာက္ ေျပာင္ေျပာင္ျဖင့္ ခ်စ္ၾကသည္။ ပါပါ မရွိသည့္ေနာက္ ေမေမ့ကိုသာ စရင္း ေနာက္ရင္း က်မတို႔ မိသားစု ေပ်ာ္ေအာင္ေနၾကသည္။
ေမေမက က်မအတြက္ သူရဲေကာင္းႀကီးေတာ့မဟုတ္ ... သို႔ေသာ္ သိပ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းသည့္ အေမ ..။ အရင္က က်မ စဥ္းစားမိတာက သမီးမိန္းကေလး မေမြးခ်င္ ... ေမြးလို႔ကေတာ့ ေမေမ့ဝဋ္ေတြ ျပန္လည္မွာေၾကာက္သည္။ သား ၂ ေယာက္ ေမြးေတာ့ က်မ သိပ္ေပ်ာ္သည္။ သမီးမိန္းကေလး မေမြးေတာ့ ငါ ဝဋ္မလည္ေတာ့ဘူးဟု စဥ္းစားသည္။ ခုေတာ့ သမီးေလး တေယာက္ ရွိရင္ေကာင္းမွာဟု စဥ္းစားမိေနသည္။ က်မအေပၚမွာ က်မ ေမေမ့အေပၚဆိုးသလို ဆိုးမည့္ သမီး တေယာက္ေလာက္ လိုခ်င္ေနမိသည္။ ေမေမတို႔ေျပာသလို “သမီးမိန္းကေလးက ဘယ္ေလာက္ဆိုးဆိုး အနည္းဆံုး ဟင္းတခြက္ေတာ့ အေမ့အိ္မ္ ေရာက္ေအာင္ပို႔ေသးတယ္” ဆိုသည့္စကားကို က်မ ေထာက္ခံေနမိသည္။ က်မ ေမေမ့အတြက္ ဟင္းတခြက္စာမက ပို႔ေပးႏုိင္ၿပီ။ ျပည့္စံုေအာင္ မေပးႏုိင္ေပမယ့္ ေမေမက က်မေပးသမွ် အတိုအထြာေလးမ်ားအတြက္ အၿမဲဂုဏ္ယူသည္။
က်မကေတာ့ ဟင္းတခြက္ေမွ်ာ္လင့္ႏိုင္မည့္ မိခင္တေယာက္ မဟုတ္တာ ေသခ်ာပါသည္။
Wednesday, November 18, 2009 | Labels: အမွတ္တရ | 8 Comments
ဓာတ္ခြဲခန္းျပင္ပက သခၤ်ာသစ္ သေဘာတရားတခု
ကမၻာပ်က္ႏွင့္ ရပ္ထားသည္မွာ ၾကာၿပီျဖစ္ေသာ က်မဘေလာ့ကေလးကို သံေယာဇဥ္က အမ်ဥ္တန္းေနသည္။ စာကေရးခ်င္၊ လက္က ေရးသည့္ဆီမေရာက္။ က်မ အိပ္မက္ထဲမွာ ဝတၳဳတိုေတြ တပုဒ္ၿပီး တပုဒ္ ေရးေနမိသည္။ ထို စိတ္ကူးထဲက ဝတၳဳတိုမ်ားထဲမွ တပုဒ္ကို ခုေတာ့ လက္ေတြ႕ခ်ေရးလိုက္ၿပီ …။ အပ္ခ်ေလာင္း။ စိတ္အဆာ နည္းနည္းေတာ့ ေျပသြားသည္ …။
ဓာတ္ခြဲခန္းျပင္ပက သခၤ်ာသစ္ သေဘာတရားတခု
ဘီယာဖန္ခြက္ကို “ဒုန္း” ခနဲ ေဆာင့္ခ်ရင္း အံႀကိတ္ကာ “ငါ … အလုပ္ေနရာ ေျပာင္းေတာ့မယ္ကြာ၊ ေတာ္ေတာ္စိတ္နာတယ္” ဟု သီဟ နာနာက်ည္းက်ည္း ေျပာလာသည္။ က်ေနာ္က အျဖစ္အပ်က္အားလံုးကိုသိသူ …။ ေျမပဲေလွာ္ တေစ့၊ ႏွစ္ေစ့ ေကာက္ယူဝါးရင္း “စဥ္းစားပါဦးကြာ” ဟုသာ ျပန္ေျပာျဖစ္သည္။ ဒီထက္လည္း က်ေနာ္ မေျပာတတ္။ အျဖစ္အပ်က္က ရယ္စရာေတာ့ေကာင္းသည္၊ သို႔ေသာ္ မရယ္ရဲ … သီဟက မူးေနၿပီ။ ရယ္စရာ ေကာင္းသည္ဟု ဆိုေသာ္လည္း ရယ္စရာ အျဖစ္အပ်က္ေတာ့ မဟုတ္ျပန္။ က်ေနာ္လည္း အနည္းငယ္ ရီေဝေဝ ျဖစ္ေနၿပီ ထင္သည္။
* * *
“ေအာင္ခိုင္၊ ဘီယာသြားေသာက္ရေအာင္ကြာ” ဟု သီဟ လာေခၚေတာ့ လက္ညႇိဳးႏွင့္ လက္မကို ဝုိင္းျပရင္း “ဒါမရွိဘူးကြ” ဟု ျပန္ေျပာလိုက္သည္၊ မိန္းမ၏ မ်က္ေစာင္းကိုလည္း လြတ္ေအာင္ ေရွာင္ရေသးသည္၊ ခုတေလာ အလုပ္အကိုင္က ေကာင္းလွသည္ မဟုတ္။
“ငါတုိက္မွာပါကြာ လိုက္သာလိုက္ခဲ့စမ္းပါ။ ေအးျမ၊ ဒီေကာင့္ကို ငါ ခဏေခၚသြားမယ္၊ ခလုပ္မထိ၊ ဆူးမၿငိ ေစရဘူး။ ငါျပန္ပို႔ေပးမွာ” ဆိုၿပီး မိန္းမဆီက ပါမစ္ကိုပါ တခါတည္း ေတာင္းေနသည္။ “ေခၚသြား၊ ေခၚသြား၊ ျပန္မလာလည္း ေအးတာပဲ” ဆိုေသာ ေအးျမ၏ ခ်ိဳသာေသာ စကားလံုးမ်ားကို မသိက်ိဳးကၽြံျပဳကာ သီဟဆိုင္ကယ္ေနာက္က ခြလိုက္သြားခဲ့သည္။ ထုိစဥ္ကေတာ့ အေပ်ာ္သက္သက္ ဘီယာေသာက္ၾက ဖို႔ဟု က်ေနာ္ထင္ခဲ့မိတာ၊ ဆိုင္ေရာက္ေတာ့မွ တက္တက္စင္လြဲေတာ့သည္။
သီဟ ခ်ဴသံပါေအာင္ညည္းသည္၊ အလုပ္အဆင္မေျပ၊ မိန္းမကလည္း သူ႔ထက္ အသက္အမ်ားႀကီးငယ္သျဖင့္ ႏြဲ႕ဆိုးဆိုးသည္၊ လိုခ်င္တာေတြ သိပ္မ်ားသည္၊ ကေလးထိန္း ေနရသည္ႏွင့္တူသည္တဲ့။
“ေဟ့ေကာင္ အစကေတာ့ မင္းပဲ ႀကိဳက္လွခ်ည္၊ ခ်စ္လွခ်ည္ရဲ႕ဆို။ မိေမာ္ကို မင္းယူေတာ့ အသက္ေတာင္ မျပည့္ခ်င္လို႔ သူ႔အေဖႀကီး သတ္တာ ခံရေတာ့မလို႔ … ကံေကာင္းလို႔ ငါတို႔ရွိလို႔”
က်ေနာ္က အေသာေဖာက္သည္ကို ဂရုမစိုက္ သူေျပာခ်င္တာမ်ားသာ စြတ္ေျပာေနသည္။ အဓိကကေတာ့ အလုပ္အေၾကာင္း၊ က်ေနာ္ကလည္း အရက္ဝိုင္းမွာ အလုပ္အေၾကာင္းေျပာတာေလာက္ မုန္းသည္မရွိ။ သို႔ေသာ္ … ဒီေန႔ဒကာက သူဆိုေတာ့ သည္းခံသင့္ သေလာက္ သည္းခံရမည္။ သီဟ ေျပာေနသည္က ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ေရာက္၊ စကားလံုးမ်ားကို ဖမ္းၿပီး ျပန္စီစဥ္ေနရသည္။
နာရီဝက္ေလာက္ ဆက္တုိက္ ပြားၿပီးခ်ိန္တြင္ေတာ့ သူဘာေျပာခ်င္တာလဲ ဆိုတာကို ေရးေရး သေဘာေပါက္စ ျပဳလာသည္။
“မင္းေျပာေတာ့ မင္းအလုပ္ကို ေက်နပ္တယ္ဆို၊ အရာရွိကလည္း မင္းကို သေဘာက်တယ္ဆို၊ ရာထူးလည္း တိုးေတာ့မွာဆို၊ ၿပီးေတာ့ မင္းလုပ္ခ်င္တာ လုပ္ေနရလို႔ ေပ်ာ္တယ္ဆို”
က်ေနာ့္ေမးခြန္းမ်ားကို ခ်က္ခ်င္းျပန္မေျဖဘဲ သီဟ တဟားဟား ေအာ္ရယ္ေနသည္။ အားရေအာင္ ေအာ္ရယ္ၿပီးေတာ့မွ “အရူး၊ အရူး … ေအး အဲဒီအရူးဆိုတာ မင္းကိုေျပာတာမဟုတ္ဘူး၊ ငါ့ကိုယ္ငါ ေျပာတာကြ” ဟု ဆိုသည္။ က်ေနာ္လည္း နားမလည္ေတာ့။
“ငါ … မင္းကို အားက်တယ္ကြာ … အထူးသျဖင့္ ၾကည္လင့္ ကို ငါ အရမ္းအားက်တယ္”
ၾကည္လင္ဆိုသည္က သီဟႏွင့္ေကာ က်ေနာ္ႏွင့္ပါ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြ။ က်ေနာ္တို႔ ၃ ေယာက္က အလယ္တန္းေက်ာင္းသား ဘဝ ကတည္းက မရွိအတူ၊ ရွိအတူ၊ ဆိုးေဖာ္ေကာင္းဘက္။ ၾကည္လင္က အားလံုးထဲမွာ အေတဆံုး၊ က်ေနာ္တို႔ ေဆးလိပ္ေသာက္တတ္ရန္ သင္ေပးသူ၊ က်ေနာ္တို႔ အရက္စေသာက္တတ္သည္မွာ ၾကည္လင့္ေၾကာင့္ဆိုမမွား။ သီဟက က်ေနာ္ႏွင့္ ၾကည္လင့္ကို အားက်သည္ ဆိုေတာ့ က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္ အံ့ၾသသြားသည္။
စဥ္းစားၾကည့္ေလ၊ သီဟက က်ေနာ္တို႔ထဲမွာ စာအေတာ္ဆံုး၊ ခုလည္း ဓာတုေဗဒ အဓိကျဖင့္ မာစတာတန္းပင္ ေအာင္ထားသူ။ သန္လွ်င္ ေရနံခ်က္စက္ရံုမွာ ဓာတုအင္ဂ်င္နီယာ ေခၚသလားမသိ .. အရာရွိတဦးအျဖစ္ တင့္တင့္တယ္တယ္ ..။ သူ႔မိန္းမကလည္း သူ႔ထက္ အမ်ားႀကီး ငယ္တာကလြဲလို႔ လိမ္မာေရးခ်ားရွိသည္၊ ေခ်ာေမာလွပသည္။ က်ေနာ္ႏွင့္ ၾကည္လင္ကေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ၁၀ တန္းပင္ မေအာင္၊ က်ေနာ္က ေရနံခ်က္စက္ရံုမွာပင္ ဖိုမင္၏ လက္ေထာက္၏ လက္ေထာက္ … သာမန္ အလုပ္သမား။ က်ေနာ့္ေအာက္မွာ ဘယ္သူမွ မရွိေတာ့၊
ၾကည္လင္ကေတာ့ က်ေနာ့္ထက္ နည္းနည္းသာသည္၊ သူ႔အေဖက အကပ္ေကာင္းသူ ဆိုေတာ့ သူက ေရနံခ်က္စက္ရံုမွာပင္ လံုၿခံဳေရး ဝန္ထမ္း။ တကယ္ေတာ့သူလည္း လံုၿခံဳေရးဝန္ထမ္းမ်ားထဲတြင္ အနိ္္မ့္ဆံုးအဆင့္မွ်သာ၊ သူမ်ား ခိုင္းဖတ္သာသာ။ အဲဒါကို ဟိုေကာင္ သီဟ ဓာတုေဗဒ အရာရွိက အားက်သည္တဲ့။ က်ေနာ္ ရူးခ်င္သည္။
* * *
ေရနံခ်က္စက္ရံုတြင္ အရာရွိကေလးအျဖစ္ စတင္ အမႈထမ္းစဥ္ကာလကေတာ့ သီဟတို႔ တၿပံဳးၿပံဳး၊ အဲဒီတုန္းက သူ မိန္းမလည္း မရေသး၊ လူပ်ိဳ အရာရွိေလးအျဖစ္ တင့္တင့္တယ္တယ္။
“ဓာတ္ခြဲခန္းမွာ ကုတ္အျဖဴေလးဝတ္ၿပီး အလုပ္လုပ္ရတာေလာက္ အရသာရွိတာ မရွိဘူးကြာ” ဟု မၾကာခဏ ေျပာတတ္သျဖင့္ က်ေနာ္တို႔က ဟားသည္။ “မင္းဟာက ကုတ္အျဖဴဝတ္ခ်င္တာမ်ားကြာ ဓာတ္ခြဲခန္းသြားဝတ္စရာ မလိုပါဘူး၊ ခ်ဳပ္ဝတ္ေပါ့” ဟု ေလာင္ၾကသည္။ သူကေတာ့ စိတ္မဆိုး။
တကယ္လည္း သူ႔အလုပ္မွာ စိတ္ပါလက္ပါရွိလွသည္။
“မင္းတို႔သိလား၊ ေျမေအာက္သယံဇာတ ေရနံတမ်ိဳးတည္းကေန၊ တျခားအသံုးဝင္တဲ့ ပစၥည္းေတြထြက္ေပၚလာေအာင္ ဓာတ္ခြဲရတဲ့ အရသာ၊ ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္တဲ့ အေျဖထြက္လာတဲ့အခါ ခံစားမႈ …”
အဲဒီလို သီဟ ေျပာလွ်င္ေတာ့ ၾကည္လင္က “ေအး … ငါကေတာ့ … ေရနံကေန ေရႊျဖစ္တာကိုပဲ စိတ္ဝင္စားတယ္” ဟု ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ ျပန္ေျပာေလ့ရွိသည္။
“ဟာ … ေရနံကေန ဘယ္လိုလုပ္ေရႊျဖစ္မွာလဲ၊ ဓာတ္ဆီတို႔၊ ဒီဇယ္တို႔၊ ဖေရာင္းတို႔”
သီဟက အဲဒီလို အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျပန္ေျပာလွ်င္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔အားလံုး တဟားဟား ရယ္ေမာရၿမဲ။ “ေဟ့ေကာင္ ၈ တန္းေလာက္က က်က္လာတဲ့ စာေတြ လာမေျပာနဲ႔ေတာ့ကြာ” ဟု ၾကည္လင္က ပိတ္သည့္တိုင္ သီဟက သူ၏ ဓာတ္ခြဲခန္း ပံုျပင္မ်ားကို မေမာႏုိင္ မပန္းႏုိင္ ေျပာၿမဲ။
ၾကည္လင္ေျပာသည့္ ေရနံက ေရႊျဖစ္သည္ ဆိုတာကို က်ေနာ္တို႔က နားလည္ သေဘာေပါက္ေပမယ့္ သီဟက မသိ။ ၾကည္လင့္အတြက္ ကေတာ့ ေရနံက ေရႊေတြျဖစ္လိုက္တာ ေဟာတကံုး၊ ေဟာတကြင္း။ သူ႔မိန္းမလည္ပင္းမွာ လက္မွာ …။ တကယ္ဆို က်ေနာ္တို႔လည္း ပါသည္ေပါ့၊ သို႔ေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔က အစြန္အဖ်ားသာ …။ ၾကည္လင္ကမွ အခ်ီႀကီး။ သူက လံုၿခံဳေရး မဟုတ္လား။
* * *
အစပုိင္းမွာ သီဟ မသိေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ေျပာပါမ်ား၍ သေဘာေပါက္လာခဲ့သည္။
က်ေနာ္တို႔၏ စြန္႔စားခန္းမ်ားက သီဟ၏ ဓာတ္ခြဲခန္းပံုျပင္မ်ားကို လႊမ္းမိုးသြားသည္။
“အမႈိက္ထည့္တဲ့ ႂကြပ္ႂကြပ္အိတ္ အမည္းႀကီးထဲမွာ ဒီဇယ္ေတြကို အျပည့္ထည့္တယ္ကြာ၊ ၿပီးေတာ့ ႀကိဳးနဲ႔ေသခ်ာစည္း။ ပုဆိုးအသစ္ တထည္လည္း လိုမယ္”
“ပုဆိုးအသစ္က ဘာလုပ္ဖို႔လဲကြ”
“အေပၚကေန ပုဆိုးအသစ္နဲ႔ထပ္ထုပ္စည္းရတယ္၊ အေဟာင္းဆိုရင္ကြဲသြားေရာ။ အဲဒီအထုပ္ႀကီးကိုမွ ေက်ာပိုးအိတ္ႀကီးတလံုး ထဲမွာလည္း တခုထည့္လြယ္၊ ေနာက္ ေယာက်ာ္းစီး စက္ဘီးတစီးရဲ႕ ကယ္ရီမွာေကာ၊ ေရွ႕ဘားတန္းေပၚေကာ၊ အျပည့္တင္”
စိတ္ပါလက္ပါ ေျပာျပေနသည့္ က်ေနာ့္စြန္႔စားခန္းကို အားလံုးက ၿငိမ္သက္နားစြင့္ေနၾကသည္။ စက္ရံုထဲက ဒီဇယ္ခိုးထုတ္သည့္ အစီအစဥ္ ျဖစ္သည္။ က်ေနာ္က အားလံုး၏ ခိုင္းဖက္၊ ေနာက္ၿပီး ဒီအလုပ္ကိုကၽြမ္းက်င္သူဆိုေတာ့ စက္ဘီးကို က်ေနာ္နင္းရသည္။
မၿငိမ္သည့္ ဒီဇယ္ အထုပ္ႀကီးမ်ားတင္ထားကာ ေက်ာေပၚတြင္လည္း လြယ္ထား၍ ေယာက္်ားစီးဘီးႀကီးကို နင္းထြက္ဖို႔ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ မလြယ္လွ။
ထိုသို႔ေသာစက္ဘီးႀကီး … စတင္နင္းထြက္ႏုိင္ရန္အတြက္ ေနာက္က ေယာက္်ားႀကီး ေလး၊ ငါးေယာက္ေလာက္က အရွိန္ရေအာင္ တြန္းလႊတ္ေပးလိုက္သည္၊ ထုိစက္ဘီးကို လမ္းတြင္လံုးဝရပ္ဖို႔ မစဥ္းစားႏွင့္ … ဂိတ္ကို ေရာက္သည္အထိ အရွိန္ျဖင့္သာ နင္းသြားေပေတာ့။
ဂိတ္ေရာက္လွ်င္ေတာ့ က်ေနာ့္ကို ဆီးၿပီးဖမ္းမည့္သူက ၾကည္လင္တို႔လို လုံၿခံဳေရးဝန္ထမ္းမ်ား။
“ဆီးဖမ္းတာေနာ္၊ ဖမ္းဆီးတာ မဟုတ္ဘူး” ဟု ၾကည္လင္က ဝင္ေဖာက္သည္။ လံုၿခံဳေရးမ်ားႏွင့္က ညႇိထားၿပီးသား၊ သူတို႔က ဂိတ္အျပင္တြင္ ကားတစီးကို အဆင္သင့္ ေစာင့္ခိုင္းထားသည္။ ထိုကားက ဆီဝယ္မည့္သူ၏ ကားလည္းျဖစ္သည္။
က်ေနာ္ယူလာေပးသည့္ ဆီထုပ္မ်ားကို ထိုကားေပၚ တင္ေပးလိုက္ရုံျဖင့္ အလုပ္ၿပီးၿပီ။ ထိုသို႔ ေျပာရံုျဖင့္ လြယ္လွခ်ည္လား ထင္လွ်င္ေတာ့ မွားသြားလိမ့္မည္။ ဆီပိုက္ေခါင္း ဖြင့္တာက အစ၊ ကားေပၚေရာက္သည္အထိ အနည္းဆံုး လူ ၁၀ ေယာက္ေလာက္ စည္းခ်က္ညီညီ၊ အခ်က္က်က် လုပ္ရသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ လြတ္လပ္စြာလုပ္ႏုိင္ဖို႔ အတြက္ … သက္ဆိုင္ရာ အရာရွိကိုလည္း အဆင္ေျပသလို ေပါင္းထားေပးထားရေသးသည္။ ကဲ … ဘယ္ေလာက္ စိတ္လႈပ္ရွားစရာေကာင္းသလဲ။
“ဟာ … မင္းတို႔ဟာက … ငါ့ဓာတ္ခြဲခန္းေလာက္ စိတ္လႈပ္ရွားစရာ မေကာင္းပါဘူးကြာ” ဟုသာ သီဟက ေျပာသည္။ က်ေနာ္တို႔ ေျပာေနၾကသည္ကို သီဟ စိတ္ဝင္စားေသာ္လည္း သူ႔အလုပ္ႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ ဂုဏ္ယူမႈကေတာ့ တျပားသားမွ မေလ်ာ့။
ရလာသည့္ ေငြေၾကးကို အခ်ိဳးက် ခြဲေဝယူၾကသည့္ေန႔ဆိုလွ်င္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔အားလံုး ရန္ကုန္တက္ကာ ကာရာအိုေကဆိုင္မ်ား၊ အႏွိမ္ခန္းမ်ား၊ ကလပ္မ်ား စံုေနေအာင္သြားၾကၿပီ။
ကိုယ္ႏွစ္သက္ရာ ႏွစ္သက္ရာေပါ့ …။ အဲဒီမွာ ေဗ်ာင္းဆန္ေအာင္ ကဲ၍ ကုန္က် သမွ်ကို ႏႈတ္ၿပီးမွ က်န္တာကို အခ်ိဳးက် ခြဲေဝယူျခင္းျဖစ္သည္။
ၾကည္လင္တို႔ကေတာ့ စင္ေပၚကေပါ့။ က်ေနာ္တို႔လို အဖြဲ႕မ်ိဳး ၁၀ ဖြဲ႕ရွိလွ်င္ … သူတို႔လံုၿခံဳေရးေတြက ၁၀ ခါရသည္။
ဒီစက္ရံုမွာလုပ္သည့္ ဝန္ထမ္းမွန္သမွ်ကေတာ့ အနည္းအမ်ားပဲကြာျခားမည္။ ဆီမခိုးသူက မရွိသေလာက္ရွားပါး၏ …။ ရံုးႀကီးေပၚတြင္ စားပြဲ၊ ကုလားထုိင္ျဖင့္ လုုပ္ေနရသည့္ စာေရးမမ်ားပင္ ထမင္းစားၿပီးခ်ိန္ သူတို႔ စတီးလ္ခ်ိဳင့္ကေလးမ်ား ကိုင္ကာ ဆီရွာထြက္ၾကသည္။ သူတို႔အေခၚ မုန္႔ဖိုးေပါ့။ က်ေနာ္တို႔လို ဆီေတာထဲ လုပ္ေနရသူေတြက သူတို႔ခ်ိဳင့္ေလးေတြထဲ ျဖည့္ေပးလိုက္ … အိမ္အျပန္ တပုလင္းေလာက္ေတာ့ အသာေလး ရသေပါ့။ သူတို႔ကလည္း က်ေနာ္တို႔ ရံုးႀကီးဘက္လာလွ်င္ လက္ဘက္ရည္တုိက္၊ မုန္႔ေႂကြးသည္၊ လက္မွတ္ထိုးစရာ၊ ရံုးကိစၥ ေဆာင္ရြက္စရာရွိလွ်င္ ေဆာင္ရြက္ေပးသည္။ ကိုင္းကၽြန္းမီ ကၽြန္းကိုင္းမီေပါ့။
က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္း ဂ်ီတီအိုင္ဆင္း တေကာင္ရွိသည္။ သူက အင္ဂ်င္နီယာသာ နာမည္ခံထားတာ က်ေနာ္တို႔ေနရာေလာက္ မေထာ ..။ သူ႔လို ဆီႏွင့္ တိုက္ရိုက္ပတ္သက္မႈ မရွိသည့္ ဝန္ထမ္းအမ်ိဳးသားေတြက်ေတာ့ ထမင္းကို စစ္သံုး ဟန္းေကာခ်ိဳင့္ႀကီးမ်ားျဖင့္ ထည့္လာၾကသည္။
ေရနံဝန္ထမ္းမ်ားကို ၾကည့္လိုက္လွ်င္ ေယာက္်ားဘီး ဘားတန္းတြင္ ဟန္းေကာခ်ိဳင့္မ်ားကို ပူးခ်ည္ထားကာ အလုပ္ဆင္းၾကသည္ခ်ည္း။ ထိုဟန္းေကာႀကီးက ဆီ ၃ ပုလင္းေလာက္ ဆန္႔သည္။ အဲဒီေလာက္ ယူတာေလာက္ေတာ့ လံုၿခံဳေရးက ဘာမွ ေျပာမေန၊ သူတို႔အတြက္ မက္ေလာက္စရာမရွိ။
က်ေနာ္တို႔ကိုေတာ့ က်န္သည့္ တျခားသူငယ္ခ်င္းမ်ားက “အီရက္သူေဌးေတြ” ဟု ေခၚၾကသည္။ ေရနံသူေဌးေတြေပါ့။ က်ေနာ့္ဆရာက ဆီတိုင္ကီ ဘားဖြင့္သည့္ ေနရာမွာကိုး။ သို႔ေပမယ့္ အၿမဲလုပ္လို႔ေတာ့မရ … အေျခအေနၾကည့္ရေသးသည္။ ကိုယ့္ကို မလိုသည့္သူမ်ား ရွိေနလွ်င္လည္း နားထားရသည္။ အရာရွိ အေျပာင္းအလဲဆိုလွ်င္လည္း ထိုအရာရွိ အသားက်ေအာင္ ေစာင့္ရျပန္သည္။
ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ေတာ့ ျပတ္လပ္မည္။ ခုန သီဟ လာေခၚတုန္းကလို မိန္းမ၏ ပီယာဝါဆာေလးမ်ား ၾကားရၿမဲ။
အဆင္ေျပခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ မ်ိဳးမ်ိဳး ျမက္ျမက္ေလးရ၊ ေသာက္လိုက္စားလိုက္၊ ေပ်ာ္ပါးလိုက္။ မိန္းမက ႏွလံုးထီေလး ထိုးလိုက္၊ ေစ်းထဲ ေပၚသည့္ အထည္ဆန္းေလးမ်ား ဝယ္ဝတ္လိုက္ ေပ်ာ္လို႔ ရႊင္လို႔ေပါ့။ ၾကည္လင္ကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ထက္ သာသည္။ သူ႔မွာက အခ်ိန္အခါ မရွိ။ အၿမဲ ဝင္ေနသည့္ေကာင္။ မိန္းမက ေရႊတြဲလြဲ၊ ေငြတြဲလြဲ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ စားေသာက္ၾကလွ်င္ သူပဲ ရွင္းသည္။ သီဟကေတာ့ ဆိုခဲ့သလို အရာရွိဆိုေတာ့ ဟန္းေကာခ်ိဳင့္ခ်ိတ္လို႔လည္း မေတာ္၊ သူ႔ဓာတ္ခြဲခန္းကလည္း ဘာဝင္ေငြမွမရွိ … က်ေနာ္တုိ႔ တုိက္တာေသာက္ရံု။ သို႔ေသာ္ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ တခါမွ အားမက်။ သူ႔ဓာတ္ခြဲခန္းႏွင့္ သူ ေပ်ာ္ေန၊ ဂုဏ္ယူေနတာ …။
* * *
“ငါ … မင္းလို ဖိုမင္လက္ေထာက္ ေျပာင္းလုပ္ေတာ့မယ္ ေအာင္ခိုင္ရာ”
“ဟိုက္ … မင္း ရူးေနၿပီလား”
“ခုမွ ေကာင္းသြားတာ၊ အစက ရူးေနတာေလ … ေဟ့ေကာင္ရ”
သီဟ ေတာ္ေတာ္ေလး မူးေနၿပီထင္သည္။ သူက အရက္ကို က်ေနာ္တို႔လို အလြန္အကၽြံေသာက္သူ မဟုတ္၊ ခု ဘာမွပင္ မေသာက္ရေသး မူးေနၿပီ။
“ဘာလဲ … မင္းက ငါ မူးေနၿပီထင္လို႔လား၊ မမူးေသးပါဘူးကြ၊ ငါ တကယ္ေျပာေနတာ။ ေနာက္ေန႔က် စက္ရံုမႉးကုိ ငါ သြားေျပာမလို႔”
“ဘာ … ဘာသြားေျပာမွာလဲဟ”
“ငါ ဓာတ္္ခြဲခန္း အရာရွိ မလုပ္ေတာ့ဘူး၊ ငါ့ကိုရာထူးခ်ေပးပါ လို႔”
“ေဟ … မင္းပဲ ဒီအလုပ္ကို အရမ္းဂုဏ္ယူတယ္ဆို။ ဓာတ္ခြဲခန္းဆိုတာ ေရနံခ်က္စက္ရံုရဲ႕ တကယ့္ အေရးပါ အရာေရာက္တဲ့ ေနရာ တခုဆို၊ ေနာက္ၿပီး … မင္းအလုပ္ကမွ တကယ္ ဂုဏ္ရွိတာပါကြာ”
“ဂုဏ္ရွိတာ … ဟုတ္လား၊ မင္းမွားေနၿပီ သူငယ္ခ်င္း … ငါ့သားက ေျပာတယ္ကြ …”
“ငါ့သမီးနဲ႔တူတူ မူႀကိဳတက္ေနတဲ့ ေကာင္လား”
“ေအးေလ … ငါ့ အဲ့တေကာင္ပဲ ရွိတာဥစၥာ။ ငါ့သားက ဘာေျပာလဲဆိုေတာ့ ေဖေဖတဲ့ … သားကို ေမြးေန႔လုပ္ေပးပါတဲ့၊ ဝတ္မႈံၾကည္လင္လို ေမြးေန႔လုပ္ေပးပါ တဲ့၊ အဲဒါ ၾကည္လင့္သမီးေလ။ ကိတ္မုန္႔အႀကီးႀကီးကို ဖေရာင္းတိုင္မႈတ္ၿပီး သားတို႔ကို ေခါက္ဆြဲေၾကာ္လည္း ေကၽြးတယ္၊ အေအးဘူးလည္း ေဝတယ္၊ ခ်ိဳခ်ဥ္ေတြလည္း ေဝတယ္တဲ့။ ဓာတ္ပံုေတြလည္းရိုက္၊ ၿပီးေတာ့ ဆရာမေတြကိုလည္း လက္ေဆာင္ ေပးတယ္တဲ့၊ ဆရာမေတြကလည္း လက္ေဆာင္ ျပန္ေပးတယ္တဲ့”
“ေအးေလကြာ၊ ငါ့သမီး ခ်စ္စုမကိုလည္း အဲလိုပဲ ေက်ာင္းမွာ ေမြးေန႔လုပ္ေပးေသးတာပဲဟာ။ မင္းလည္း သားကို လုပ္ေပးလိုက္ေပါ့။ ေက်ာင္းကိုပဲ အပ္လိုက္ မင္းဘာမွ လုပ္စရာမလိုဘူး၊ အလုပ္ၿငိမ္းပဲ”
“ေမးၿပီးၿပီ … အၿပီးအစီး ငါးေသာင္းက်မယ္တဲ့”
“ေအးေလ … ငါးေသာင္း .. တန္တာေပါ့”
“မင္းသိလား … အဲဒါ ငါ့လစာရဲ႕ တဝက္ေက်ာ္တယ္ကြ”
“ဟာ … ငါ့ လစာဆို ၅ ေသာင္းေတာင္ မျပည့္ဘူး”
“ေအး … အဲဒီမူႀကိဳက ကေလးမိဘေတြ အားလံုးရဲ႕ လစာ ၅ ေသာင္းမျပည့္ဘူးကြ၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီကေလးေတြ အားလံုး ေမြးေန႔လုပ္ႏုိင္တယ္၊ မင္းသိလား”
သိတာေပါ့ … အဲဒီကေလးမိဘေတြ အားလံုး ေရနံခ်က္စက္ရံုက ျမက္ခုတ္၊ ေတာက္တိုမယ္ရ၊ ဖိုမင္လက္ေထာက္၊ စက္သမား လက္ေထာက္ဆိုတဲ့ အီရက္သူေဌးေတြပဲဟာ။ သို႔ေသာ္ ပါးစပ္ကေတာ့ ထုတ္မေျပာရဲ၊ သီဟ စိတ္တိုေနၿပီ။
သီဟ တြက္ခ်က္ျပေနသည္က က်ေနာ္ ၁၀ တန္းတုန္းက နားမလည္ခဲ့ေသာ သခၤ်ာသစ္ သေဘာတရားမ်ားႏွင့္ ဆင္ေနသလား မသိ … ။ လစာ တသိန္းနည္းပါးရသည့္ အရာရွိတေယာက္ႏွင့္ လစာ ၅ ေသာင္းေအာက္သာရေသာ ဝန္ထမ္းတေယာက္တြင္ အဘယ္ေၾကာင့္ လစာ ၅ ေသာင္းေအာက္ရေသာ ဝန္ထမ္းက ၅ ေသာင္းတန္ေမြးေန႔ပြဲကို က်င္းပႏုိင္ရသနည္း … ဆိုသည့္ ေမးခြန္းကို စိတ္ထဲကပဲ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ ထုတ္ေနမိသည္။
“မိေမာ္ကလည္း ေျပာတယ္ကြ၊ ေငြရွိရင္ ဂုဏ္ရွိတယ္ ဆိုတာ ရွင္သိၿပီမဟုတ္လားတဲ့၊ အရာရွိ ျဖစ္ေနၿပီး သားကို ေမြးေန႔ေလးမွ လုပ္မေပးႏုိင္ရင္ ရွင့္ကိုယ္ရွင္ ဂုဏ္ယူစရာ အေၾကာင္းကို မရွိဘူး၊ က်မ အရာရိွကေတာ္ မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး … တဲ့၊ သူ မလြန္ဘူးကြ”
ဘီယာဖန္ခြက္ကို “ဒုန္း” ခနဲ ေဆာင့္ခ်ရင္း အံႀကိတ္ကာ “ငါ … အလုပ္ေနရာ ေျပာင္းေတာ့မယ္ကြာ၊ ေတာ္ေတာ္စိတ္နာတယ္” ဟု သီဟ နာနာက်ည္းက်ည္း ေျပာလာသည္။ က်ေနာ္က အျဖစ္အပ်က္အားလံုးကိုသိသူ …။ ေျမပဲေလွာ္ တေစ့၊ ႏွစ္ေစ့ ေကာက္ယူဝါးရင္း “စဥ္းစားပါဦးကြာ” ဟုသာ ျပန္ေျပာျဖစ္သည္။ ဒီထက္လည္း က်ေနာ္ မေျပာတတ္။ အျဖစ္အပ်က္က ရယ္စရာေတာ့ေကာင္းသည္၊ သို႔ေသာ္ မရယ္ရဲ … သီဟက မူးေနၿပီ။ ရယ္စရာ ေကာင္းသည္ဟု ဆိုေသာ္လည္း ရယ္စရာ အျဖစ္အပ်က္ေတာ့ မဟုတ္ျပန္။ က်ေနာ္လည္း အနည္းငယ္ ရီေဝေဝ ျဖစ္ေနၿပီ ထင္သည္။ ။
Friday, November 13, 2009 | Labels: ဝတၳဳတို | 6 Comments
