မယူလိုက္က မိုက္လို႔ထင္ ယူလိုက္ျပန္က ႀကိဳက္လို႔ထင္ (၅)
“ကယ္ၾကပါဦးဗ်ိဳ႕ .. မႏိုင္ေတာ့ဘူး ..”
ဂ်ာနယ္ထုတ္ႀကီးကို ထမ္းၿပီး ကိုးယိုးကားယား တက္လာတဲ့ ေအာင္ထူးကို ေႏြတို႔ေတြ သနားရမလို ရယ္ရမလို ျဖစ္ေနၾကတယ္။ ဒီတိုက္မွာကေတာ့ ထူးထူးေထြေထြ အလုပ္သမားရယ္လို႔ ရွိတာ မဟုတ္ဘူးေလ။ သတင္းေထာက္ေပမယ့္ ဂ်ာနယ္ထုတ္လည္း ကူထမ္းခ်င္ ထမ္းရမွာပဲ။ ေအာင္ထူး ခမ်ာ .. ေျမညီထပ္ကေန ၇ ထပ္ကို ဒီအထုတ္ႀကီးထမ္းတက္လာရတာ ေမာရွာမွာေပါ့။
သူပစ္ခ်လိုက္တဲ့ ဂ်ာနယ္ထုတ္ကို ယူၿပီး ကိုသက္ခိုင္က ေႏြတို႔ကို ေဝေပးတယ္။ ေႏြတို႔ရဲ႕ သတင္း ရင္းျမစ္ေတြကို လက္ေဆာင္ေပးဖို႔ရယ္ .. ေႏြတို႔ကိုတာ တေယာက္ကို ၃ ေစာင္ရယ္ ကိုသက္ခိုင္က ေပးတယ္။
“ငါ့သတင္းေလး ျပဳတ္တယ္ဟာ”
ျမင့္မိုက စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ညည္းတယ္။ ေျပာမယ့္သာေျပာတာပါ။ သူ႔သတင္း စာေပစိစစ္ေရးက မလြတ္ဘူးဆိုတာ မူၾကမ္း ရံုးက်ကတည္းက သိၿပီးသားပဲ။ ေႏြတို႔ေတြအတြက္ ဒီ သတင္းေလး ေတြက ပိုက္ဆံေတြဆိုလည္း ဟုတ္သလို နာမည္ေလးေတြ တည္ေဆာက္ခြင့္ရတဲ့ အရာေတြ ဆိုလည္း မမွားဘူးေလ။ ပိုက္ဆံမရရင္ေတာင္ ကိုယ့္နာမည္ေလးကို သတင္းနဲ႔ ယွဥ္တြဲ ေတြ႕ခြင့္ ရလိုက္ရင္ ေပ်ာ္ၾကတာ မဟုတ္လား။
စာေပစိစစ္ေရးနဲ႔ ဂ်ာနယ္တုိက္ဆိုတာကေတာ့ သိတဲ့အတုိင္းပဲ။ သူတို႔က ေႏြတို႔ရဲ႕ သတင္းေတြကို ရွာႀကံျဖဳတ္မယ္၊ ေႏြတို႔ကလည္း လြတ္ေအာင္ ႀကံဖန္ေရးၾကမယ္။ ဒါပဲေလ။ ဒီၾကားထဲ သူတို႔ဟာ သူတို႔ ျဖဳတ္ဖို႔ေမ့သြားတာကို သူတို႔အထက္ကေထာင္းေတာ့မွ ဘာမဆိုင္ညာမဆုိင္ အယ္ဒီတာေတြ ကို ထုေျခလႊာတင္ခိုင္းတာေတြ၊ ေနာက္မလုပ္ပါဘူးဆိုတဲ့ ခံဝန္ကတိ ထိုးခိုင္းတာေတြက ရွိေသး တယ္။
“ေႏြ .. ေသြးလြန္တုပ္ေကြးသတင္း ေရးဖို႔အဆင္သင့္ ျဖစ္ၿပီလား”
မအိက ေႏြ႕ကိုလွမ္းေမးတယ္။
“ျဖစ္ၿပီမအိ။ ေႏြ အင္တာဗ်ဴးေတြလည္း ျဖည္ခ်ထားတယ္၊ အခ်က္အလက္ေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ စံုၿပီ။ ေရးလို႔ရၿပီထင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ မအိနဲ႔တူတူေရးမယ္ေနာ္”
ေႏြ႕စကားကို မအိက ၿပံဳးၿပီး နားေထာင္ေနတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီသတင္းေရးဖို႔ အားလံုး အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနတာ ၾကာၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ကဘယ္လို စၿပီး ေရးရမွန္း မသိဘူးျဖစ္ေနတာ။ ခုလို မအိေမးလိုက္ေတာ့ အေတာ္ပဲေပါ့။
“အိုေက .. ေႏြအားရင္ မအိစားပြဲကို လာခဲ့ေတာ့”
ေႏြ ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ မအိစားပြဲနားကို ခံုတလံုးေရႊ႕သြားလိုက္တယ္။
သတင္းကို ဘယ္ Angle ကထြက္မလဲ၊ စတိုရီ အုိင္ဒီယာက ဘာလဲ၊ သတင္းလိဒ္ကို ဘယ္လို ေရးမလဲ။ မအိရဲ႕ေမးခြန္းေတြကို ေႏြ အိုးနင္းခြက္နင္း အေျဖေပးေနမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပႆနာ မရွိပါဘူး။ မအိက ေႏြ႕အယူအဆေတြကို မျငင္းဘူး။ သူ႔အယူအဆေတြနဲ႔ ျဖည့္စြက္လိုက္ေတာ့ ဒီ သတင္းေဆာင္းပါးေလးက လွလွပပေလးျဖစ္လာတယ္။
“ဒီသတင္းကို Hard news ပံုစံနဲ႔ မေရးဘဲ Soft news ပံုစံနဲ႔ ေရးၾကည့္ရေအာင္။ ေႏြျမင္ခဲ့တဲ့ ျမင္ကြင္းနဲ႔ စထြက္မယ္ ဟုတ္ၿပီလား”
ေႏြ႕အေတြးထဲမွာ ကေလးေဆးရံုက ျမင္ကြင္း ျပန္ေပၚလာတယ္။ ကေလးတေယာက္ရဲ႕ အေလာင္းကို တြန္းထုတ္လာတဲ့ အေဖနဲ႔ အေမ..။ ေႏြ႕ရင္ထဲမွာ ဆို႔ၾကပ္သြားတယ္။
“တကယ့္ စတိုရီက ေသြးေရာင္းစားတာ ေႏြရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ ဒါကို လိဒ္သြားထြက္ၿပီး အတံုးလိုက္ အတစ္လိုက္ ေရးျပလိုက္ရင္ ေႏြ႕သတင္းတပုဒ္လံုး စိစစ္ေရးက လွီးလိုက္လိမ့္မယ္ .. ျမန္မာျပည္မွာ ဂ်ာနယ္လစ္ လုပ္ေနသေရြ႕ေတာ့ အလွီးမခံရေအာင္ ေရးတတ္ဖို႔ လိုတယ္။ ကိုယ္ေရးခ်င္တာလည္း ေရးရ .. သူတို႔လည္း သေဘာက် ပံုစံမ်ိဳးေရးတတ္တာကိုက ပညာပဲ”
မအိရဲ႕စကားေတြကို ေႏြမွတ္ထားလိုက္တယ္။ ဟုတ္တာပဲ၊ အျဖဳတ္မခံရေအာင္ ေရးမွျဖစ္မွာေပါ့။
“ေသြးေရာင္းစားတာကိုလည္း ထည့္ေရးခ်င္တယ္ မအိရဲ႕ .. ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ”
“ထည့္မယ္ေလ .. ဒါေပမယ့္ အဲဒါကို ပါးပါးေလး လွလွပပေလး ထည့္မယ္။ အျဖဳတ္မခံရေအာင္ ေပါ့”
မအိရွင္းျပတဲ့အတိုင္း ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္ထားလိုက္တယ္။ ၿပီးရင္ ျမစံပယ္မွာ သြားေရးဦးမွ။ ရံုးေပၚမွာက ဆူညံေနတာ။ မအိတို႔လို ပါရမီမရွိေတာ့ မေရးႏုိင္ဘူး။ ဒီေန႔လို ဂ်ာနယ္ထြက္ရက္ဆို ပိုဆိုးေသး။ သတင္းခန္းဆိုေတာ့လည္း ဘယ္တိတ္ဆိတ္ပါ့မလဲေလ။
“မိေႏြေရ .. ဒိုးမယ္ေဟ့ လုိက္မွာလား”
မထိုက္ကလွမ္းေမးလိုက္မွ သတိရသြားတယ္။ ဟုတ္သားပဲ ပန္းဆိုးတန္း ေလာကနတ္မွာ စိတ္ကူးခ်ိဳခ်ိဳက စာအုပ္ျပပြဲလုပ္ေနတာ။ မထိုက္က သတင္းယူဖို႔သြားမလို႔ .. ေႏြကေတာ့ စာအုပ္ေတြကို သြားေငးမလို႔။ ကိုကိုနဲ႔ယူၿပီးမွ စာအုပ္ တအုပ္ေတာင္ မဝယ္ႏုိင္ေသးဘူး။ အရင္က အေမတို႔ အိမ္မွာ တုန္းကဆိုရင္ ေႏြက မုန္႔ဖိုးစုၿပီး စာအုပ္ေတြ ဝယ္တာ။ ေႏြမဝယ္လည္း အေဖက ဝယ္ေပးတာပါပဲ။
“ေဒၚထိုက္ ဘယ္လိုလဲဲ .. ရည္းစားနဲ႔ ျပတ္ၿပီဆို” လို႔ မအိက လွမ္းေမးတာကို မထုိက္က အၿပံဳးမပ်က္ ျပန္ေျဖတယ္။ မထုိက္ရင္ထဲမွာေတာ့ ငိုေနမွာေပါ့ေလ။ ေႏြကသာ လုိက္ခံစားေနတာ မထိုက္က ေႏြတို႔ကို အဲဒီကိစၥေျပာျပၿပီးတဲ့ ေန႔ကစၿပီး ကိုေလးအေၾကာင္း တခြန္းေတာင္ မဟေတာ့ဘူး။ ပံုမွန္အတိုင္း သတင္းအလုပ္ေတြပဲ ဖိလုပ္ေနတာ။
“ဟယ္ မထိုက္ရည္းစားက ဒီေလာက္ေခ်ာလည္းေခ်ာ မထိုက္ကိုလည္း ဒီေလာက္ခ်စ္တဲ့ဟာ ဘာလို႔ုျပတ္ရတာလဲ။ မထိုက္က မထိန္းလို႔ထင္တယ္”
ဘုမသိဘမသိနဲ႔ မားကတ္တင္းက ေဆြေဆြက လာဝင္ေျပာတယ္။ ေဆြေဆြ႕ကို မထိုက္က ဆတ္ခနဲ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေပမယ့္ ဘာမွေတာ့မေျပာဘူး။ ဒါေပမယ့္ မအိက ..
“ေယာက္်ားဆိုတာ ထိန္းရေအာင္ ကေလးမွမဟုတ္ဘဲ ေဆြရယ္” လို႔ ဝင္ေျပာတယ္။
“မဟုတ္ဘူးေလ .. ေဆြဆိုလိုတာက ဒီလို တန္ဖိုးရွိတဲ့ ေယာက္်ားမ်ိဳး ရဖို႔ မလြယ္ဘူး မဟုတ္လား”
“ဟားဟား .. ေဆြကေတာ့ေနာက္ၿပီ။ သူပဲတန္ဖိုးရွိတဲ့ ေယာက္်ားျဖစ္ရမွာလား။ သူလည္း တန္ဖိုးရွိတဲ့ မထိုက္လို မိန္းမကို ဆံုးရႈံးရတာပဲဟာ၊ သူကမွ တန္ဖိုးကို မသိတာ”
“ဟင္ .. မအိစကားေတြကလည္း ရႈပ္ေနတာပဲ” လို႔ ေဆြေဆြက ခၽြဲခၽြဲႏြဲ႕ႏြဲ႔ေျပာရင္း လက္ထဲက မွန္ဝုိင္း ေသးေသးေလးနဲ႔ သူ႔မ်က္ႏွာကို ေစ့ေစ့စပ္စပ္ၾကည့္ေနေလရဲ႕။
ေဆြေဆြက မံႈေနေအာင္လွတဲ့ ေကာင္မေလးတေယာက္လို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။ မားကက္တင္း ဆိုေတာ့ အဝတ္အစားကိုလည္း ေက်ာ့ေနေအာင္ ဝတ္ရတယ္၊ အလွအပကလည္း ျပင္ရတယ္၊ စကားကိုလည္း ကတ္စတန္မာ ႀကိဳက္ေအာင္ ခ်ိဳခ်ိဳေလး ေျပာရတယ္၊ ေႏြတို႔လို အခ်င္းခ်င္းနဲ႔ စကား ေျပာရင္ေတာင္ သူ႔ဟန္ပန္နဲ႔ စကားသံေတြက ကတ္စတန္မာကို ေျပာသလို ဟန္လုပ္သံ ေတြက ပါေနတတ္တာ။ ျမင့္မိုကေတာ့ “ခၽြဲပစ္ေနတာပဲ ၾကည့္မရပါဘူးဟာ၊ အဆံမရွိဘူး ဟန္ပဲရွိတဲ့ဟာေတြ” လုိ႔ အၿမဲေျပာ တတ္တယ္။ ေႏြကေတာ့ အလုိက္အထုိက္ဆက္ဆံပါတယ္။
ေဆြေဆြကေတာ့ သူ႔ရည္းစားက ဘယ္လိုအရည္အခ်င္းရွိတာ၊ သူ႔ကို ဘယ္လိုခ်စ္ၿပီး ဘယ္ေလာက္ထိ ဂရုစိုက္တာ၊ ေယာကၡမေလာင္းေတြက ဘယ္လို သေဘာေကာင္းတာ၊ ပိုက္ဆံလည္း ဘယ္လို ခ်မ္းသာတာ၊ မဂၤလာေဆာင္ရင္ ဘယ္ဟိုတယ္မွာ ေဆာင္မွာ ဆိုတာေတြ အၿမဲ ေျပာတတ္တယ္။ အဲဒါကိုပဲ ျမင့္မိုက ၾကည့္မရတာေလ။
“ေယာက္်ားေတြ ဂရုစိုက္တယ္၊ အလုိလုိက္တယ္ ဆိုတာမ်ား သူမို႔လို႔ ယံုၾကည္တယ္။ သူ႔ဘဲႀကီးကို ငါေတြ႕သားပဲ .. ေကာင္မေလးတေယာက္နဲ႔ တြဲေနတာ။ သူကေတာ့ သူ႔ကိုသိပ္ခ်စ္တယ္ ထင္ေနပံု ရတယ္။ ငါ ရယ္ခ်င္လိုက္တာ” လို႔ ျမင့္မိုေျပာတုန္းကဆို ေဆြေဆြၾကားသြားမွာစိုးလို႔ မနည္းကို မ်က္ႏွာရိပ္မ်က္ႏွာကဲနဲ႔ ျပရတယ္။ ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္တယ္၊ ေႏြတို႔က သတင္းေထာက္ေတြ ဆိုေတာ့ ေနရာေပါင္းစံုကိုေရာက္ၿပီး လူေပါင္းစံုနဲ႔ေတြ႕ရတာ။ တခါတေလ ျမင္ရၾကားရ မသက္သာတာ ေတြလည္း ရွိတာေပါ့ေလ။
ေႏြကေတာ့ ဒါေတြမသိေတာ့ပါဘူး။ ဘယ္တုန္းကမွလည္း မဂၤလာေဆာင္ဖို႔ ဆိုတာကို မေတြး ဖူးဘူး။ ကိုကိုနဲ႔က အတူသာေနတယ္ မဂၤလာဆြမ္းေတာင္ ေကၽြးလိုက္ရတာမဟုတ္ဘူး။ ကိုကို ကလည္း လုပ္ခ်င္လားလို႔ တခါမွ မေမးပါဘူး။ သူ႔မွာ တာဝန္မရွိတဲ့အတိုင္း ..။
ေႏြ႕ အေတြးကို ေႏြျပန္လန္႔သြားတယ္။ ခုတေလာမွာ ကိုကို႔ကို အျပစ္ျမင္စိတ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ေလး မ်ားေနသလိုပဲ။ ညကလည္း ကိုကိုက ေျပာေသးတယ္ “မင္းပံုစံက အရင္နဲ႔ကိုမတူဘူး၊ တခုခု ေၾကာင့္ မာန္တက္ေနသလိုပဲ” တဲ့။ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ေႏြ႕အေနနဲ႔ မာန္တက္ေနတာ ဟုတ္လား၊ မဟုတ္ဘူးလား မေျပာႏုိင္ေပမယ့္ ေႏြ႕အလုပ္ကို ေႏြေက်နပ္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။
“ကဲ မိေႏြ .. လိုက္မယ္ဆို သြားမယ္ေဟ့” လို႔ မထုိက္ေဆာ္ၾသလိုက္မွ ေႏြ႕အေတြးျပတ္သြားတယ္။ ေလာကနတ္က ျပန္လာမွပဲ ေဆာင္းပါးေရးေတာ့မယ္ေလ။
* * *
ခုတေလာမွာ ေႏြတို႔ အထက္တန္းတုန္းက သင္ရတဲ့ ေရွး ကဗ်ာေလး တပုဒ္ထဲက စာသားတခ်ိဳ႕ .. ဘယ္လိုက ဘယ္လို ေႏြ႕ေခါင္းထဲ ဝင္ေနတယ္မသိဘူး ..
“မယူလုိက္က မုိက္လို႔ထင္ .. ယူလိုက္ျပန္က ႀကိဳက္လို႔ထင္” တဲ့ … မိန္းကေလးေတြရဲ႕ ဘဝကို ေရးထားတာေလ။ သိပ္ကို ေပၚလြင္တာပဲ။ ေယာက္်ားတေယာက္က ေပးလာတဲ့ အခြင့္အေရးကိုု ျငင္းျပန္ရင္လည္း .. (အဲဒီ အခြင့္အေရးက တကယ့္ေစတနာမွန္နဲ႔ ေပးတာျဖစ္ေနရင္) မိုက္လိုက္တာ အေျပာခံရမယ္၊ တကယ္လို႔ ယူလိုက္ျပန္ရင္လည္း တလြဲေတြးတတ္ေသာ သေကာင့္သားမ်ားက သူတို႔ကိုႀကိဳက္လို႔ပဲလို႔ လိုရာဆြဲေတြးၾကတယ္တဲ့။ ဟုတ္သားေနာ္။
ခုေခတ္ စပြန္စာဆိုတဲ့ ဘဘႀကီးေတြ၊ အန္ကယ္ႀကီးေတြနဲ႔ ပတ္သက္မိတဲ့ မိန္းကေလးေတြကို အဲဒီ ကဗ်ာရြတ္ျပရမယ္ ထင္ပါရဲ႕။
ဒါက .. ေရြးစရာလမ္းမရွိတဲ့ သေဘာကို ေျပာတာလား၊ ေရွးေခတ္က အေျခအေနေၾကာင့္လား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဘယ္ေခတ္ျဖစ္ျဖစ္ မိန္းကေလး ဆိုရင္ ဒီလိုခ်ည္းပဲလား။ ဟင့္အင္း .. မျဖစ္ရဘူး။ ဘာဆိုင္လို႔လဲ မိန္းမနဲ႔ ေယာက္်ား ဆက္ဆံေရးမွာ မိန္းမဘက္က ဘာလို႔ ဒီေလာက္ေတာင္ ေအာက္က် ေနာက္က် ႏုိင္ရတာလဲ။ အခြင့္အေရးက သတ္သတ္ပဲ .. အခ်စ္က သတ္သတ္ပဲ မဟုတ္ဘူးလား။ အခြင့္အေရးေပးမွ ခ်စ္တာမ်ိဳး မျဖစ္သင့္သလို၊ ခ်စ္လို႔ အခြင့္အေရး ေပးမယ္ ဆိုတာေကာ အေပးအယူ မဆန္လြန္းဘူးလား။ ထူးဆန္းလိုက္ တာ .. ဘယ္တုန္းကမွ ေႏြ အဲဒီလို ေတြ မေတြးခဲ့၊ မစဥ္းစားခဲ့ ဖူးဘူး။
ေႏြသိခဲ့တာက မိန္းကေလး ဆိုတာ ႏူးႏူးညံ့ညံ့သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ေန၊ ကိုယ့္ခ်စ္သူ၊ ကုိယ့္ခင္ပြန္းကို ေျခသုတ္ပုဆိုး ေျမြစြယ္က်ိဳး ျပဳစု။ သူတို႔ျပဳသမွ်ႏု ဒါပဲလို႔ ထင္ထားတာ။ ခု အဲဒီအထင္ေတြကို ေႏြကိုယ္တုိင္ ေျပာင္းျပန္လွန္ခ်င္ေနမိတယ္။ အေဖနဲ႔ အေမကို ေႏြျပန္စဥ္းစားမိေတာ့လည္း ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေႏြ မေက် မခ်မ္းျဖစ္မိတယ္။ ပင္ပမ္းတာခ်င္းတူတူ၊ အိမ္အတြက္ ဝင္ေငြရွာရ တာခ်င္းတူတူ၊ ပညာတတ္တာခ်င္းလည္း တူတူ (သာခ်င္းသာ အေမကေတာင္ ပိုသာေသးတယ္၊ ၿပီးေတာ့ အလုပ္ခ်ိန္အားျဖင့္လည္း အေမကပိုတယ္) အဲဒါကို အေဖ့ကို အေမက ျပဳစုရတယ္၊ ထမင္းဟင္းခ်က္ေကၽြးရတယ္၊ ခူးေကၽြးရတယ္။ အိမ္ကိစၥ၊ သားသမီး ကိစၥေတြကို အေမက ပိုယူရတယ္။ အဲဒါဘာေၾကာင့္လဲ။ အခ်စ္ေၾကာင့္လား။
ေယာက္်ားေတြက အခ်စ္ဆိုတာ တခုတည္းနဲ႔ မိန္းမေတြရဲ႕ ဘဝကို ပိုင္စိုးမွာလား။ ေႏြေကာ .. အခ်စ္ ဆိုတာရဲ႕ ဖမ္းစားမႈေၾကာင့္ ကိုကိုရဲ႕ ေက်းကၽြန္ျဖစ္ေနရမွာလား ..။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ေၾကာက္ စရာႀကီးပဲ။ ေႏြ အဲဒီလို မျဖစ္ခ်င္ဘူး။
“နင္တို႔က ငါ့အတြက္ ပူေနၾကတယ္။ ငါက ေပ်ာ္ေနတာဟ၊ ခုမွ ငါ လြတ္လပ္သြားတာ” လို႔ ေျပာခဲ့တဲ့ မထိုက္ကို ေႏြျပန္ျမင္ေယာင္ၾကည့္မိတယ္။ “မိန္းကေလးတေယာက္ရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈကို မုဒိတာ မပြားႏုိင္ေလာက္ေအာင္ မနာလို စိတ္ႀကီးတဲ့ ေယာက္်ားေတြကို ငါလန္႔သြားၿပီ။ သူကေတာ့ ငါ့ကို အလုပ္မလုပ္ေစခ်င္တာ ခ်စ္လို႔လို႔ ေျပာမွာေပါ့ဟာ၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒါခ်စ္တာမဟုတ္ဘူး ဆိုတာ ငါသိေနတယ္၊ အဲဒါ ငါ့ရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈကို သူ မနာလိုတာဟ”
ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ အဲဒါေတြရွိလား။ ေႏြသိပ္လန္႔သြားတယ္။ ဟုတ္တယ္၊ ရွိေနတယ္ေလ။ ေႏြ႕ကိုၾကည့္တဲ့ ကိုိကို႔မ်က္လံုးေတြက စိမ္းကားေအးစက္လာတာ ေႏြခံစားေနရတယ္။
အၿမဲတမ္း အိမ္မွာ ဖေရာင္းတိုင္မီးနဲ႔ စာေရးတတ္တဲ့ ေႏြ႕ကို ေနာက္ပိုင္းမွာ သိသိသာသာ ကန္႔ကြက္ လာခဲ့တယ္။
“အိမ္ကို အလုပ္ေတြယူမလာနဲ႔ကြာ။ မင္းဟာက အလုပ္ခ်ည္းပဲ၊ ဘယ္မွာလဲ နားခ်ိန္”
ေစတနာနဲ႔ ေႏြပင္ပမ္းမွာစိုးလို႔ ေျပာသလိုလိုနဲ႔ ေႏြ႕အလုပ္မွာ ေအာင္ျမင္မႈနည္းေအာင္ ေျပာေနတာ လို႔ ဘာလို႔ ေႏြေတြးမိတာလဲ။ တကယ္ဆို ကိုကိုက ငါ့ကို ေစတနာနဲ႔ ေျပာတာပါေလလို႔ ဘာလို႔ မေတြးမိတာလဲ။
ေသခ်ာတာက ေႏြတို႔ၾကားမွာ အက္ေၾကာင္းတခုက တျဖည္းျဖည္း အရာထင္လာၿပီ။ ကိုကို႔ရဲ႕ ဂစ္တာသံကို ၾကည္ႏူးတာထက္ အေႏွာင့္အယွက္တခုလို႔ ေႏြျမင္တတ္ေနၿပီ။ ကိုကိုရဲ႕ အသံုးမဝင္မႈ ေတြကို ေႏြ စိတ္ကုန္စ ျပဳလာတာကေကာ ကိုကို႔ကို ေႏြမခ်စ္ေတာ့တာလား။
ေနာက္ဆံုး ကိုကို ဘယ္မိန္းကေလးနဲ႔ တြဲေန တြဲေန စိတ္သိပ္မဝင္စားေတာ့တဲ့ထိ ျဖစ္လာတဲ့ အခ်ိန္ မွာေတာ့ ေႏြ ကိုယ့္ကိုယ္ကို္ယ္ အျမင့္ဆံုး အတိုင္းအတာအထိ ထိတ္လန္႔သြားေတာ့တယ္။ ကိုကိုနဲ႔ ေႏြ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ စကားမ်ား ရန္ျဖစ္တာမ်ိဳးလည္း ေတာ္ေတာ္နည္းသြားတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေႏြးေထြးမႈလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး နည္းသြားၿပီ။
ဆူညံပြက္ေလာရိုက္ေနတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ေႏြစိတ္ပ်က္စျပဳလာၿပီ။ အရင္က ကိုကို႔ေၾကာင့္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေပ်ာ္ရႊင္လို႔ရတဲ့ ေနရာမွာ ခု ေႏြမေပ်ာ္ေတာ့ဘူး။ အိမ္ထက္ အလုပ္ထဲမွာ ေႏြ ပိုေပ်ာ္တယ္။
“ေယာက္်ားေတြက အလကားပါဟာ၊ မိန္းမေတြကို သူတို႔က အေပၚယံအလွတမ်ိဳးပဲ စိတ္ဝင္စား တာ၊ ဒီမိန္းမရဲ႕ ဦးေႏွာက္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတယ္ဆိုတာ သူတို႔ အတြက္ အေရးမႀကီးဘူး၊ ဒီမိန္းမရဲ႕ အေတြးအေခၚ၊ ဒီမိန္းမရဲ႕ ႏွလံုးသား ဒါေတြကို သူတို႔ ထည့္မတြက္ဘူး”
စိတ္နာနာနဲ႔ ေျပာေနတဲ့ ေဝမာ့စကားသံကိုလည္း ေႏြျပန္ၾကားေယာင္ေနမိတယ္။ ေဝမာက သိပ္ထက္တဲ့ မိန္းကေလး၊ သိပ္လည္းေတာ္တယ္၊ စိတ္ေကာင္းလည္း ရွိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ရုပ္ကေလးက မလွရွာေတာ့ ေယာက္်ားေတြက ျမင္တာနဲ႔ လန္လန္သြားၾကတာ။ ခ်က္တင္မွာ ေျပာေနတဲ့အခ်ိန္ ျဖဴးေနေပမယ့္ လူခ်င္းေတြ႕ဖို႔ ခ်ိန္းလိုက္ၿပီဆိုရင္ ေဝမာ အသည္းကြဲရတာပဲ။ ခုေတာ့ ေဝမာလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ၿငိမ္သြားၿပီ။ သူ႔ကို တကယ္ခ်စ္တဲ့၊ သူ အေျခအေနမွန္ကို လက္ခံႏုိင္တဲ့သူမ်ိဳးကိုပဲ သူစဥ္းစားေတာ့မယ္တဲ့။ ျမင့္မိုရဲ႕ လက္ခ်ာေတြ မိသြားတာလည္း ပါတာေပါ့။
ျမင့္မို က်ျပန္ေတာ့လည္းတမ်ိဳး ..။ ရုပ္ကေလးက ခ်စ္စရာေလး၊ ဒါေပမယ့္သူက ေယာက်္ားေတြကို သိပ္အထင္ေသးတာ၊ သူ႔ကိုခ်ဥ္းကပ္လာတဲ့သူမွန္သမွ်ကို ေကာလႊတ္တာခ်ည္းပဲ။ စိတ္မဝင္စားဘူး တဲ့။ အသည္း ေတာ္ေတာ္မာတဲ့မိန္းမ၊ ေႏြသာသူ႔ေနရာမွာဆို မလြယ္ဘူး။ ေႏြက စိတ္ေပ်ာ့တယ္ ေလ။
စိတ္ေပ်ာ့လို႔လည္း ကိုကို႔ရဲ႕ စကားလံုးေတြေအာက္မွာ မိန္းမူးရင္း အေမတို႔ တခါမွ ေတြးထင္ မထားခဲ့ဘူးတဲ့ ေနရာမ်ိဳးကို ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္ခဲ့မိတာေပါ့။ ခုအခိ်န္မွာေတာ့ “ကိုကိုတို႔ ကေလးမယူခ်င္ေသး ဘူးကြာ” လို႔ ေျပာခဲ့တာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ရေတာ့မလားမသိဘူး။ ေႏြ႕ဘာသာေႏြဆို မိုက္မိုက္မဲမဲနဲ႔ ကေလးတေယာက္ ယူဖို႔ ႀကိဳးစားမိဦးမွာ။ ကေလးရွိတာက သံေယာဇဥ္ႀကိဳးကို ပိုခိုင္ေစတယ္ဆိုတဲ့ ေရွးလူႀကီးေတြစကားကို ယံုလို႔ေပါ့။ တကယ္က ကေလး ရွိတာဟာ ခုိင္ၿပီးသားသံေယာဇဥ္ႀကိဳးကိုပဲ ပိုခိုင္ေစမွာပါ .. မခိုင္လက္စ သံေယာဇဥ္ႀကိဳး ဆိုရင္ ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပဲ ကေလးေတြရွိရွိ ျပတ္မွာပဲ။ အဲဒီလုိ ျပတ္ၾကတဲ့အခါက် ကေလးေတြပဲ ၾကားက ေျမစာပင္ ျဖစ္ၾကရမွာေလ။
ျမင့္မိုက အၿမဲေျပာေလ့ရွိတယ္ “ငါက Problem child ဟ” တဲ့။ ဟုတ္တယ္ .. ျမင့္မိုရဲ႕ ေဖေဖက သူတို႔ ငယ္ငယ္ကတည္းက ျမင့္မိုေမေမကို ထားသြားခဲ့တာေလ။ ျမင့္မိုက သူ႔ေဖေဖ အပါအဝင္ ေယာက္်ားေတြကို အထင္မႀကီးတာ၊ စိတ္နာတာ ခုထိ စြဲေနတာတဲ့။
“ငါက ၁၂ ႏွစ္သမီးေလာက္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ေဖေဖက ေမ့ေမ့မွာ ဘာအျပစ္မွမရွိဘဲ တျခား မိန္းမ တေယာက္ကို ယူသြားတာဟ။ အဲဒါ ငါသိတယ္။ ပိုဆိုးတာက ေမေမတေယာက္တည္း ငါတို႔ကို ရုန္းကန္ေကၽြးခဲ့ရတာေလ၊ ေဖေဖက တခ်က္ေလးေတာင္ လွည့္ၾကည့္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီကတည္းက ေဖေဖ့ကို ငါအရမ္းမုန္းခဲ့တာ။ ခု သိတတ္ခ်ိန္မွာ မမုန္းေတာ့ေပမယ့္ ေယာက္်ား ေတြကို အထင္မႀကီးတဲ့ စိတ္ကေတာ့ စြဲေနခဲ့တယ္” လို႔ ျမင့္မိုက တခါတေလ သူ႔အေၾကာင္းကို စိတ္လိုလက္ရ ေျပာျပတတ္တယ္။
ျမင့္မိုေျပာတာလည္း ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္သလိုလိုပဲ။ ေႏြ႕ပတ္ဝန္းက်င္က ေယာက္်ားေတြကိုပဲ ၾကည့္ေလ .. အားလံုးကို ေရာၿပီး ရမ္းတာ မဟုတ္ပါဘူး .. မထုိက္ခ်စ္သူ ကိုေလး ..၊ ေနာက္ ေဆြေဆြရည္းစား၊ ေနာက္ေတာ့ ကိုကို .. ေဝမာနဲ႔ ေတြ႕ခဲ့တဲ့ ေယာက္်ားေတြ .. ဘယ္သူကမ်ား အထင္ႀကီးစရာ ေကာင္းလို႔လဲ။
ဒီအခ်ိန္မွာ ဘာလို႔ ေႏြ ဒါေတြကို စဥ္းစားေနမိတာလဲ။ ေႏြ .. ကိုကို႔ ကို ျပတ္ခ်င္ေနၿပီလား ..။ ကိုကို နဲ႔ ကြဲျပတ္ဖို႔ဆိုတဲ့ မိုးႀကိဳးကို စကားလံုး ထန္းလက္ေတြနဲ႔ ကာဖို႔ ႀကိဳးစားေနတာလား။
ေသခ်ာတာက ေႏြနဲ႔ကိုကို႔ အေျခအေနက ေပါက္ကြဲခါနီး ဗံုးတလံုးလိုပဲ ..။ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ကြဲမလဲ ဆိုတာ ေစာင့္ေနရတဲ့ အေနအထားျဖစ္ေနၿပီဆိုရင္ ပိုမွန္မယ္။
ဒါေပမယ့္ ကြဲဖို႔ ျပတ္ဖို႔ဆိုတာက ေႏြတို႔ ျမန္မာ့လူေနမႈစနစ္ထဲမွာ ထင္သေလာက္ေတာ့မလြယ္ လွဘူး။ ေႏြ ေယာက္်ားနဲ႔ ကြဲမယ္ဆိုရင္ ေမေမတို႔ကလည္း (ကိုကို႔ကို ၾကည့္မရသည့္တိုင္ေအာင္) လက္ခံမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါဆို ေႏြက ဒီပံုစံအတိုင္း တသက္လံုး ေနသြားရမွာလား။ ကိုကိုကလည္း ငါ့ကို ဘယ္ေတာ့မွ ကြဲႏိုင္မယ့္မိန္းမ မဟုတ္ဘူးဆိုၿပီး လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ေနမွာလား။ အဲဒါကို ေႏြက ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံေနရမွာလား ..။
ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေႏြေခါင္းေျခာက္တာပဲ သိတယ္္။ ည ၁၂ နာရီထိုးၿပီ .. ကိုကို ျပန္မလာ ေသးဘူး။ မီးလည္း မလာဘူး .. ေႏြ အိပ္လို႔လည္း မရဘူးေလ ..။
* * *
“သမီးေယာက္်ားနဲ႔ တကယ္ျပတ္ႏုိင္တယ္ဆိုရင္ ကြဲခဲ့လိုက္ေတာ့။ ေမေမ လက္ခံမယ္”
“ရွင္”
အေမ့စကားကို ေႏြ အရမ္းအံ့ၾသသြားတယ္။ ေႏြ႕အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ေျပာျပတဲ့အခ်ိန္မွာ .. ေမေမက “ကိုယ္ေရြးခ်ယ္တဲ့လမ္းပဲ ေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ ဆိုးသည္ျဖစ္ေစ ဆက္ေလွ်ာက္ ရမွာပဲ” လုိ႔ပဲ ျပန္ေျပာလိမ့္မယ္လို႔ ေႏြ ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့တာ။ ဒါမွမဟုတ္ “မိန္းကေလးဆိုတာ ဖက္ေပၚ ဆူးက်လည္း ဖက္ေပါက္၊ ဆူးေပၚဖက္က်လည္း ဖက္ပဲေပါက္” ဆိုတဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ ဆံုးမ လိမ့္မယ္လို႔ ထင္ထားတာ။ တကယ္တမ္း အေမ ျပန္ေျပာလိုက္တဲ့စကားက ေႏြ႕အတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလး ထူးဆန္းေနတယ္။
ညက အေနအထားကေတာ့ ေႏြနဲ႔ ကိုကို႔ၾကားက အႀကီးမားဆံုး ေပါက္ကြဲမႈႀကီးပဲ။ ညဥ့္ ၁ နာရီ ထိုးခါနီးေလာက္မွ ျပန္လာၿပီး လိုက္ပို႔တဲ့ကားေပၚမွာ ပါလာတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္က ေကာင္မေလး တအုပ္နဲ႔ အိမ္ေရွ႕မွာ အၾကာႀကီး ေဟးလားဝါးလား လုပ္ေနတာ။ ေႏြထြက္ၾကည့္တာကိုေတာင္ အေရးမလုပ္ဘဲ ေကာင္မေလးေတြနဲ႔ သားေျပာသမီးေျပာေတြ နားရွက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေျပာေနၾကတာေလ။
အဲဒါကို ေႏြက ေပါက္ကြဲေတာ့ ေႏြက လူမႈေရးမသိဘူးတဲ့ .. အဲဒီေကာင္မေလးေတြကို ထြက္ ႏႈတ္ဆက္သင့္တယ္တဲ့။ ကိုကုိတို႔ဆိုင္ တခါလိုက္သြားတုန္းက ေႏြ႕ကို ကိုကုိ မိန္းမမွန္းသိသိႀကီးနဲ႔ ေႏြက ၿပံဳးျပတာေတာင္ တခ်က္ေလး ၿပံဳးရယ္မျပဘဲ ကိုကို႔ကိုက်ေတာ့ ခၽြဲခၽြဲပစ္ပစ္ စကားေတြ ေျပာေနတတ္တဲ့ မိန္းကေလးမ်ိဳးေတြကို ေႏြက ဘာကိစၥထြက္ႏႈတ္ဆက္ရမွာလဲ။ အဲဒါ ေႏြ သဝန္တို တာမဟုတ္ဘူး။ ခုလည္း ရပ္ကြက္ထဲမွာ ေႏြ႕ဂုဏ္သိကၡာက်ေလာက္ေအာင္ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ လုပ္ေနတာေတြ႕လို႔ ေႏြ ေျပာမိတာ။
ေႏြ႕ကို ကိုကိုက အလကား မာန္တက္ေနတဲ့မိန္းမဆိုၿပီး ေႏြ႕အလုပ္ထဲက ရွိသမွ် ေယာက္်ား ေတြနဲ႔ ေပးစားေတာ့ ေႏြမခံႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ေႏြ သူ႔ကို ခ်စ္ခဲ့သမွ် ဒီတညတည္းနဲ႔ စိတ္ကုန္သြားၿပီ ..။ အစြမ္း ကုန္ မိုက္ရုိင္းတဲ့စကားေတြ ေျပာေနတာ ကိုကို မဟုတ္သလိုပဲ။ အားလံုး သဲထဲေရသြန္ လိုက္သလို ပဲ .. ေႏြ သူ႔ကို ဆက္မခ်စ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ေႏြ႕မွာ ရင္ဖြင့္စရာဆိုလို႔ အေမပဲ ရွိတာ၊ ေႏြ႕စကားကို ေကာင္းေကာင္း ဆိုးဆိုး နားေထာင္ေပးမယ့္သူ ဆိုလို႔လည္း အေမပဲ ရွိတာ ဆိုေတာ့ မိုးလင္းတာနဲ႔ ေႏြ အေမ့ေျခရင္းကို အေျပး ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။
“သမီး အံ့ၾသသြားလား”
အံ့ၾသတာေပါ့ .. ေႏြ အေမ့ဆီက ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့စကားလံုးေတြက ဒါမ်ိဳးမွ မဟုတ္ဘဲ။ ေႏြ႕ကို ႏွစ္သိမ့္ၿပီး ျပန္လႊတ္မယ္လို႔ပဲ ထင္ခဲ့တာ။
“တကယ္ဆို အေမ့အေနနဲ႔ အရင္ကတည္းက၊ သမီး ေယာက္်ားနဲ႔ တညသြားေနခဲ့ၿပီး ေနာင္တ ရပါၿပီလို႔ ေျပာၿပီး ျပန္လာခဲ့တဲ့ မနက္ကတည္းက ျပန္လက္ခံသင္တာပါ။ ေမေမ မွားတာပါ သမီးရယ္”
ဟင္ .. အေမ မမွားပါဘူး .. ဘာလို႔ ေမေမမွားရမွာလဲ။ အဲဒီတုန္းကသာ ေႏြ႕ကိုေမေမ ျပန္ လက္ခံ ခဲ့မယ္ဆိုရင္ .. ေႏြ ေနာက္တခါ ထပ္မမိုက္ဘူးလို႔ ေျပာႏုိင္လား။ အဲဒီတုန္းက ေႏြ .. ကိုကိုတို႔ ပတ္ ဝန္းက်င္ကိုသာ ေၾကာက္ခဲ့ၿပီး ကိုကို႔ကိုမွ မေၾကာက္ေသးတာ၊ ၿပီးေတာ့ ကိုကို႔ကို ေႏြ အဲဒီတုန္းက ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္ေနတုန္း .. အျပစ္မျမင္ေသးတဲ့ အခ်ိန္ေလ .. ဒီစကားေတြကို ေႏြ စိတ္ထဲကပဲ ေျပာေနမိတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမေမ့ကို ေႏြ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ေႏြ႕ပါးစပ္ကေတာ့ “သမီး တခုလပ္ျဖစ္သြားတာကို အေမ စိတ္မညစ္ဘူးလားဟင္” လို႔ပဲ ျပန္ေျပာမိတယ္။ အေမက ၿပံဳးၿပီး “ဘာလို႔ ညစ္ရမွာလဲ။ သမီးဘာသာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမေမ့ သမီးက ေမေမ့သမီးပဲေလ” တဲ့။
“မိန္းကေလးျဖစ္တာနဲ႔ပဲ .. ေကာင္းေကာင္း ဆိုးဆုိး ဒီ ေယာက္်ားတေယာက္ထဲကို က်ိတ္မွိတ္ ေပါင္းရမယ ္ဆိုတဲ့ အေမတုိ႔ ထံုးတမ္းစဥ္လာေတြက ေကာင္းတဲ့ေနရာေတြရွိသလို .. တခ်ိဳ႕ေနရာ က်ေတာ့ အေမတို႔ မိန္းမေတြအတြက္ ေတာ္ေတာ္ ခံရခက္တဲ့ ကိစၥေတြပဲ သမီးရယ္”
ေဆြးေဆြးေျမ့ေျမ့ေျပာေနတဲ့ အေမ့ကိုၾကည့္ရင္း ေႏြ႕ရင္ထဲမွာ ေမးခြန္းေတြ ေပၚလာတယ္။ အေမေကာ အဲဒီထံုးတမ္းစဥ္လာေတြကို ေတာ္လွန္ခ်င္စိတ္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးလားလို႔ေပါ့။ ေႏြ႕ရင္ထဲက စကားေတြကို အေမ ၾကားသြားလားမသိဘူး ..။
“တခုေတာ့ရွိတယ္ သမီး .. သမီးမွာက သားသမီး မရွိေသးဘူးေလ။ အဲဒါေၾကာင့္ သမီး စိတ္ဆင္းရဲ ေနတာကို အေမ ေျဖရွင္းေပးတာ။ တကယ္လို႔ သမီးမွာသာ ကေလးရွိေနမယ္ဆိုရင္ သမီးရဲ႕ ကေလး စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔ကိုပဲ အေမ ပိုဦးစားေပးရမွာ” လို႔ အေမက ေျပာတယ္။
“ရယ္စရာေတာ့ ေကာင္းသားသမီးရဲ႕ .. အေမတို႔ ျမန္မာ လူမႈဝန္းက်င္က မတရားဘူးေလ။ သမီးကို ေျမွာက္ေပးတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေယာက္်ားေလးက်ေတာ့ ေလွခါးသံုးထစ္ ဆင္းတာနဲ႔ လူပ်ိဳျဖစ္တယ္တဲ့။ မိန္းကေလးက်ေတာ့ လင္မရွိတဲ့ မိန္းမက တံခြန္မရွိတဲ့ ရထားလို မတင့္တယ္ဘူး ဆိုပဲ ဟားဟား”
အေမ့ရယ္သံမွာ စိတ္နာသံစြက္ေနသလိုပဲ။ အေမ ဘာေတြ ခံစားေနရပါလိမ့္ ေႏြသိခ်င္လိုက္တာ။ ဒီလိုစကားမ်ိဳးေတြ အေမ့ဆီက မၾကားဘူးတာေတာ့ အမွန္ပဲ။
“တကယ့္တကယ္ ျဖစ္လာၾကေတာ့ .. ကိုယ့္သားသမီးကို ငဲ့ညွာရတာနဲ႔၊ ကိုယ့္မိဘေဆြမိ်ဳး အသိုင္းအဝန္း ကိုယ့္ေၾကာင့္ ဂုဏ္ငယ္မွာကို ငဲ့ကြက္ရတာနဲ႔ .. အေမတို႔ မိန္းမေတြမွာ .. ကိုယ္ မခ်စ္ေတာ့တဲ့ .. မသဒီေတာ့ တဲ့ ေယာက္်ားကို က်ိတ္မွိတ္ေပါင္းသင္းေနၾကရျပန္ေရာ”
“ဒါဆို .. ဟို .. အေမက .. အေဖ့ကို ..”
ေႏြ႕ရဲ႕ ထစ္အတဲ့ ေမးခြန္းေတြကို အေမက ကမန္းကတန္း ျပန္အေျဖေပးတယ္ .. “အို .. သမီး အေဖကို သမီး မျပစ္မွားနဲ႔ေနာ္၊ အေဖက အေမတို႔အတြက္၊ အေမတို႔ မိသားစုအတြက္၊ သမီးတို႔ အတြက္ သိပ္ကို ေကာင္းတဲ့ အေဖ၊ အေမ့အတြက္ သိပ္ကို ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ေလးစားရတဲ့ လင္ေယာက္်ားပါ သမီးရယ္။ အေမက အေဖ့ကို စိတ္နာၿပီး ဒီစကားေတြ ေျပာေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ မိန္းမေတြ အားလံုးအတြက္ ၿခံဳၿပီး ေျပာေနတာပါ”
ၾကည့္စမ္း အေမက ဘယ္ေလာက္ ခ်စ္စရာ ေကာင္းလိုက္သလဲ။ ဒါ .. ေႏြ႕ အေမပါပဲ။ သိပ္ကို သတၱိရွိ၊ ရိုးသားၿပီး အမွန္ကို ျမင္တဲ့အေမ၊ ၿပီးေတာ့ ေႏြ႕ကို အင္အားေတြ အမ်ားႀကီး ထည့္ေပးတဲ့ အေမ၊ သိပ္ေတာ္တဲ့အေမ၊ ေႏြ႕အတြက္ စံျပမိန္းမဟာ အေမပါ ..။
အဲဒီေန႔က ေႏြ႕ဆီကို ကိုိကိုလိုက္မလာပါဘူး။ ထူးဆန္းစြာပဲ ေႏြ အရမ္းကို လြတ္လပ္ေပါ့ပါး ေနတယ္ ..။ ကိုကို႔ကို ေႏြမလြမ္းဘူး။ ေနာက္တေန႔မွာေတာ့ ေႏြ ရံုးသြားဖို႔ ျပင္ေနတုန္း ကိုကို ေရာက္လာတယ္။
“မမ နင့္ေယာက္်ား လာတယ္” ဆိုတဲ့ ညီမေလးစကားကိုၾကားေတာ့ နည္းနည္းအံ့ၾသမိ သြားေသးတယ္။ ေႏြအိမ္ေရွ႕ကို ထြက္လိုက္ေတာ့ အေမက သူ႔ကို ဧည့္ခန္းထဲ ထုိင္ခိုင္းထား ႏွင့္ၿပီ။ ကိုကို႔မ်က္ႏွာျမင္လိုက္ေတာ့ ေႏြ႕အတြက္အခ်စ္ေတြ မက်န္ေတာ့ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာသြားၿပီ။
(ဇာတ္သိမ္းခန္း မနက္ျဖန္လာမည္)
ဂ်ာနယ္ထုတ္ႀကီးကို ထမ္းၿပီး ကိုးယိုးကားယား တက္လာတဲ့ ေအာင္ထူးကို ေႏြတို႔ေတြ သနားရမလို ရယ္ရမလို ျဖစ္ေနၾကတယ္။ ဒီတိုက္မွာကေတာ့ ထူးထူးေထြေထြ အလုပ္သမားရယ္လို႔ ရွိတာ မဟုတ္ဘူးေလ။ သတင္းေထာက္ေပမယ့္ ဂ်ာနယ္ထုတ္လည္း ကူထမ္းခ်င္ ထမ္းရမွာပဲ။ ေအာင္ထူး ခမ်ာ .. ေျမညီထပ္ကေန ၇ ထပ္ကို ဒီအထုတ္ႀကီးထမ္းတက္လာရတာ ေမာရွာမွာေပါ့။
သူပစ္ခ်လိုက္တဲ့ ဂ်ာနယ္ထုတ္ကို ယူၿပီး ကိုသက္ခိုင္က ေႏြတို႔ကို ေဝေပးတယ္။ ေႏြတို႔ရဲ႕ သတင္း ရင္းျမစ္ေတြကို လက္ေဆာင္ေပးဖို႔ရယ္ .. ေႏြတို႔ကိုတာ တေယာက္ကို ၃ ေစာင္ရယ္ ကိုသက္ခိုင္က ေပးတယ္။
“ငါ့သတင္းေလး ျပဳတ္တယ္ဟာ”
ျမင့္မိုက စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ညည္းတယ္။ ေျပာမယ့္သာေျပာတာပါ။ သူ႔သတင္း စာေပစိစစ္ေရးက မလြတ္ဘူးဆိုတာ မူၾကမ္း ရံုးက်ကတည္းက သိၿပီးသားပဲ။ ေႏြတို႔ေတြအတြက္ ဒီ သတင္းေလး ေတြက ပိုက္ဆံေတြဆိုလည္း ဟုတ္သလို နာမည္ေလးေတြ တည္ေဆာက္ခြင့္ရတဲ့ အရာေတြ ဆိုလည္း မမွားဘူးေလ။ ပိုက္ဆံမရရင္ေတာင္ ကိုယ့္နာမည္ေလးကို သတင္းနဲ႔ ယွဥ္တြဲ ေတြ႕ခြင့္ ရလိုက္ရင္ ေပ်ာ္ၾကတာ မဟုတ္လား။
စာေပစိစစ္ေရးနဲ႔ ဂ်ာနယ္တုိက္ဆိုတာကေတာ့ သိတဲ့အတုိင္းပဲ။ သူတို႔က ေႏြတို႔ရဲ႕ သတင္းေတြကို ရွာႀကံျဖဳတ္မယ္၊ ေႏြတို႔ကလည္း လြတ္ေအာင္ ႀကံဖန္ေရးၾကမယ္။ ဒါပဲေလ။ ဒီၾကားထဲ သူတို႔ဟာ သူတို႔ ျဖဳတ္ဖို႔ေမ့သြားတာကို သူတို႔အထက္ကေထာင္းေတာ့မွ ဘာမဆိုင္ညာမဆုိင္ အယ္ဒီတာေတြ ကို ထုေျခလႊာတင္ခိုင္းတာေတြ၊ ေနာက္မလုပ္ပါဘူးဆိုတဲ့ ခံဝန္ကတိ ထိုးခိုင္းတာေတြက ရွိေသး တယ္။
“ေႏြ .. ေသြးလြန္တုပ္ေကြးသတင္း ေရးဖို႔အဆင္သင့္ ျဖစ္ၿပီလား”
မအိက ေႏြ႕ကိုလွမ္းေမးတယ္။
“ျဖစ္ၿပီမအိ။ ေႏြ အင္တာဗ်ဴးေတြလည္း ျဖည္ခ်ထားတယ္၊ အခ်က္အလက္ေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ စံုၿပီ။ ေရးလို႔ရၿပီထင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ မအိနဲ႔တူတူေရးမယ္ေနာ္”
ေႏြ႕စကားကို မအိက ၿပံဳးၿပီး နားေထာင္ေနတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီသတင္းေရးဖို႔ အားလံုး အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနတာ ၾကာၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ကဘယ္လို စၿပီး ေရးရမွန္း မသိဘူးျဖစ္ေနတာ။ ခုလို မအိေမးလိုက္ေတာ့ အေတာ္ပဲေပါ့။
“အိုေက .. ေႏြအားရင္ မအိစားပြဲကို လာခဲ့ေတာ့”
ေႏြ ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ မအိစားပြဲနားကို ခံုတလံုးေရႊ႕သြားလိုက္တယ္။
သတင္းကို ဘယ္ Angle ကထြက္မလဲ၊ စတိုရီ အုိင္ဒီယာက ဘာလဲ၊ သတင္းလိဒ္ကို ဘယ္လို ေရးမလဲ။ မအိရဲ႕ေမးခြန္းေတြကို ေႏြ အိုးနင္းခြက္နင္း အေျဖေပးေနမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပႆနာ မရွိပါဘူး။ မအိက ေႏြ႕အယူအဆေတြကို မျငင္းဘူး။ သူ႔အယူအဆေတြနဲ႔ ျဖည့္စြက္လိုက္ေတာ့ ဒီ သတင္းေဆာင္းပါးေလးက လွလွပပေလးျဖစ္လာတယ္။
“ဒီသတင္းကို Hard news ပံုစံနဲ႔ မေရးဘဲ Soft news ပံုစံနဲ႔ ေရးၾကည့္ရေအာင္။ ေႏြျမင္ခဲ့တဲ့ ျမင္ကြင္းနဲ႔ စထြက္မယ္ ဟုတ္ၿပီလား”
ေႏြ႕အေတြးထဲမွာ ကေလးေဆးရံုက ျမင္ကြင္း ျပန္ေပၚလာတယ္။ ကေလးတေယာက္ရဲ႕ အေလာင္းကို တြန္းထုတ္လာတဲ့ အေဖနဲ႔ အေမ..။ ေႏြ႕ရင္ထဲမွာ ဆို႔ၾကပ္သြားတယ္။
“တကယ့္ စတိုရီက ေသြးေရာင္းစားတာ ေႏြရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ ဒါကို လိဒ္သြားထြက္ၿပီး အတံုးလိုက္ အတစ္လိုက္ ေရးျပလိုက္ရင္ ေႏြ႕သတင္းတပုဒ္လံုး စိစစ္ေရးက လွီးလိုက္လိမ့္မယ္ .. ျမန္မာျပည္မွာ ဂ်ာနယ္လစ္ လုပ္ေနသေရြ႕ေတာ့ အလွီးမခံရေအာင္ ေရးတတ္ဖို႔ လိုတယ္။ ကိုယ္ေရးခ်င္တာလည္း ေရးရ .. သူတို႔လည္း သေဘာက် ပံုစံမ်ိဳးေရးတတ္တာကိုက ပညာပဲ”
မအိရဲ႕စကားေတြကို ေႏြမွတ္ထားလိုက္တယ္။ ဟုတ္တာပဲ၊ အျဖဳတ္မခံရေအာင္ ေရးမွျဖစ္မွာေပါ့။
“ေသြးေရာင္းစားတာကိုလည္း ထည့္ေရးခ်င္တယ္ မအိရဲ႕ .. ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ”
“ထည့္မယ္ေလ .. ဒါေပမယ့္ အဲဒါကို ပါးပါးေလး လွလွပပေလး ထည့္မယ္။ အျဖဳတ္မခံရေအာင္ ေပါ့”
မအိရွင္းျပတဲ့အတိုင္း ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္ထားလိုက္တယ္။ ၿပီးရင္ ျမစံပယ္မွာ သြားေရးဦးမွ။ ရံုးေပၚမွာက ဆူညံေနတာ။ မအိတို႔လို ပါရမီမရွိေတာ့ မေရးႏုိင္ဘူး။ ဒီေန႔လို ဂ်ာနယ္ထြက္ရက္ဆို ပိုဆိုးေသး။ သတင္းခန္းဆိုေတာ့လည္း ဘယ္တိတ္ဆိတ္ပါ့မလဲေလ။
“မိေႏြေရ .. ဒိုးမယ္ေဟ့ လုိက္မွာလား”
မထိုက္ကလွမ္းေမးလိုက္မွ သတိရသြားတယ္။ ဟုတ္သားပဲ ပန္းဆိုးတန္း ေလာကနတ္မွာ စိတ္ကူးခ်ိဳခ်ိဳက စာအုပ္ျပပြဲလုပ္ေနတာ။ မထိုက္က သတင္းယူဖို႔သြားမလို႔ .. ေႏြကေတာ့ စာအုပ္ေတြကို သြားေငးမလို႔။ ကိုကိုနဲ႔ယူၿပီးမွ စာအုပ္ တအုပ္ေတာင္ မဝယ္ႏုိင္ေသးဘူး။ အရင္က အေမတို႔ အိမ္မွာ တုန္းကဆိုရင္ ေႏြက မုန္႔ဖိုးစုၿပီး စာအုပ္ေတြ ဝယ္တာ။ ေႏြမဝယ္လည္း အေဖက ဝယ္ေပးတာပါပဲ။
“ေဒၚထိုက္ ဘယ္လိုလဲဲ .. ရည္းစားနဲ႔ ျပတ္ၿပီဆို” လို႔ မအိက လွမ္းေမးတာကို မထုိက္က အၿပံဳးမပ်က္ ျပန္ေျဖတယ္။ မထုိက္ရင္ထဲမွာေတာ့ ငိုေနမွာေပါ့ေလ။ ေႏြကသာ လုိက္ခံစားေနတာ မထိုက္က ေႏြတို႔ကို အဲဒီကိစၥေျပာျပၿပီးတဲ့ ေန႔ကစၿပီး ကိုေလးအေၾကာင္း တခြန္းေတာင္ မဟေတာ့ဘူး။ ပံုမွန္အတိုင္း သတင္းအလုပ္ေတြပဲ ဖိလုပ္ေနတာ။
“ဟယ္ မထိုက္ရည္းစားက ဒီေလာက္ေခ်ာလည္းေခ်ာ မထိုက္ကိုလည္း ဒီေလာက္ခ်စ္တဲ့ဟာ ဘာလို႔ုျပတ္ရတာလဲ။ မထိုက္က မထိန္းလို႔ထင္တယ္”
ဘုမသိဘမသိနဲ႔ မားကတ္တင္းက ေဆြေဆြက လာဝင္ေျပာတယ္။ ေဆြေဆြ႕ကို မထိုက္က ဆတ္ခနဲ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေပမယ့္ ဘာမွေတာ့မေျပာဘူး။ ဒါေပမယ့္ မအိက ..
“ေယာက္်ားဆိုတာ ထိန္းရေအာင္ ကေလးမွမဟုတ္ဘဲ ေဆြရယ္” လို႔ ဝင္ေျပာတယ္။
“မဟုတ္ဘူးေလ .. ေဆြဆိုလိုတာက ဒီလို တန္ဖိုးရွိတဲ့ ေယာက္်ားမ်ိဳး ရဖို႔ မလြယ္ဘူး မဟုတ္လား”
“ဟားဟား .. ေဆြကေတာ့ေနာက္ၿပီ။ သူပဲတန္ဖိုးရွိတဲ့ ေယာက္်ားျဖစ္ရမွာလား။ သူလည္း တန္ဖိုးရွိတဲ့ မထိုက္လို မိန္းမကို ဆံုးရႈံးရတာပဲဟာ၊ သူကမွ တန္ဖိုးကို မသိတာ”
“ဟင္ .. မအိစကားေတြကလည္း ရႈပ္ေနတာပဲ” လို႔ ေဆြေဆြက ခၽြဲခၽြဲႏြဲ႕ႏြဲ႔ေျပာရင္း လက္ထဲက မွန္ဝုိင္း ေသးေသးေလးနဲ႔ သူ႔မ်က္ႏွာကို ေစ့ေစ့စပ္စပ္ၾကည့္ေနေလရဲ႕။
ေဆြေဆြက မံႈေနေအာင္လွတဲ့ ေကာင္မေလးတေယာက္လို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။ မားကက္တင္း ဆိုေတာ့ အဝတ္အစားကိုလည္း ေက်ာ့ေနေအာင္ ဝတ္ရတယ္၊ အလွအပကလည္း ျပင္ရတယ္၊ စကားကိုလည္း ကတ္စတန္မာ ႀကိဳက္ေအာင္ ခ်ိဳခ်ိဳေလး ေျပာရတယ္၊ ေႏြတို႔လို အခ်င္းခ်င္းနဲ႔ စကား ေျပာရင္ေတာင္ သူ႔ဟန္ပန္နဲ႔ စကားသံေတြက ကတ္စတန္မာကို ေျပာသလို ဟန္လုပ္သံ ေတြက ပါေနတတ္တာ။ ျမင့္မိုကေတာ့ “ခၽြဲပစ္ေနတာပဲ ၾကည့္မရပါဘူးဟာ၊ အဆံမရွိဘူး ဟန္ပဲရွိတဲ့ဟာေတြ” လုိ႔ အၿမဲေျပာ တတ္တယ္။ ေႏြကေတာ့ အလုိက္အထုိက္ဆက္ဆံပါတယ္။
ေဆြေဆြကေတာ့ သူ႔ရည္းစားက ဘယ္လိုအရည္အခ်င္းရွိတာ၊ သူ႔ကို ဘယ္လိုခ်စ္ၿပီး ဘယ္ေလာက္ထိ ဂရုစိုက္တာ၊ ေယာကၡမေလာင္းေတြက ဘယ္လို သေဘာေကာင္းတာ၊ ပိုက္ဆံလည္း ဘယ္လို ခ်မ္းသာတာ၊ မဂၤလာေဆာင္ရင္ ဘယ္ဟိုတယ္မွာ ေဆာင္မွာ ဆိုတာေတြ အၿမဲ ေျပာတတ္တယ္။ အဲဒါကိုပဲ ျမင့္မိုက ၾကည့္မရတာေလ။
“ေယာက္်ားေတြ ဂရုစိုက္တယ္၊ အလုိလုိက္တယ္ ဆိုတာမ်ား သူမို႔လို႔ ယံုၾကည္တယ္။ သူ႔ဘဲႀကီးကို ငါေတြ႕သားပဲ .. ေကာင္မေလးတေယာက္နဲ႔ တြဲေနတာ။ သူကေတာ့ သူ႔ကိုသိပ္ခ်စ္တယ္ ထင္ေနပံု ရတယ္။ ငါ ရယ္ခ်င္လိုက္တာ” လို႔ ျမင့္မိုေျပာတုန္းကဆို ေဆြေဆြၾကားသြားမွာစိုးလို႔ မနည္းကို မ်က္ႏွာရိပ္မ်က္ႏွာကဲနဲ႔ ျပရတယ္။ ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္တယ္၊ ေႏြတို႔က သတင္းေထာက္ေတြ ဆိုေတာ့ ေနရာေပါင္းစံုကိုေရာက္ၿပီး လူေပါင္းစံုနဲ႔ေတြ႕ရတာ။ တခါတေလ ျမင္ရၾကားရ မသက္သာတာ ေတြလည္း ရွိတာေပါ့ေလ။
ေႏြကေတာ့ ဒါေတြမသိေတာ့ပါဘူး။ ဘယ္တုန္းကမွလည္း မဂၤလာေဆာင္ဖို႔ ဆိုတာကို မေတြး ဖူးဘူး။ ကိုကိုနဲ႔က အတူသာေနတယ္ မဂၤလာဆြမ္းေတာင္ ေကၽြးလိုက္ရတာမဟုတ္ဘူး။ ကိုကို ကလည္း လုပ္ခ်င္လားလို႔ တခါမွ မေမးပါဘူး။ သူ႔မွာ တာဝန္မရွိတဲ့အတိုင္း ..။
ေႏြ႕ အေတြးကို ေႏြျပန္လန္႔သြားတယ္။ ခုတေလာမွာ ကိုကို႔ကို အျပစ္ျမင္စိတ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ေလး မ်ားေနသလိုပဲ။ ညကလည္း ကိုကိုက ေျပာေသးတယ္ “မင္းပံုစံက အရင္နဲ႔ကိုမတူဘူး၊ တခုခု ေၾကာင့္ မာန္တက္ေနသလိုပဲ” တဲ့။ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ေႏြ႕အေနနဲ႔ မာန္တက္ေနတာ ဟုတ္လား၊ မဟုတ္ဘူးလား မေျပာႏုိင္ေပမယ့္ ေႏြ႕အလုပ္ကို ေႏြေက်နပ္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။
“ကဲ မိေႏြ .. လိုက္မယ္ဆို သြားမယ္ေဟ့” လို႔ မထုိက္ေဆာ္ၾသလိုက္မွ ေႏြ႕အေတြးျပတ္သြားတယ္။ ေလာကနတ္က ျပန္လာမွပဲ ေဆာင္းပါးေရးေတာ့မယ္ေလ။
* * *
ခုတေလာမွာ ေႏြတို႔ အထက္တန္းတုန္းက သင္ရတဲ့ ေရွး ကဗ်ာေလး တပုဒ္ထဲက စာသားတခ်ိဳ႕ .. ဘယ္လိုက ဘယ္လို ေႏြ႕ေခါင္းထဲ ဝင္ေနတယ္မသိဘူး ..
“မယူလုိက္က မုိက္လို႔ထင္ .. ယူလိုက္ျပန္က ႀကိဳက္လို႔ထင္” တဲ့ … မိန္းကေလးေတြရဲ႕ ဘဝကို ေရးထားတာေလ။ သိပ္ကို ေပၚလြင္တာပဲ။ ေယာက္်ားတေယာက္က ေပးလာတဲ့ အခြင့္အေရးကိုု ျငင္းျပန္ရင္လည္း .. (အဲဒီ အခြင့္အေရးက တကယ့္ေစတနာမွန္နဲ႔ ေပးတာျဖစ္ေနရင္) မိုက္လိုက္တာ အေျပာခံရမယ္၊ တကယ္လို႔ ယူလိုက္ျပန္ရင္လည္း တလြဲေတြးတတ္ေသာ သေကာင့္သားမ်ားက သူတို႔ကိုႀကိဳက္လို႔ပဲလို႔ လိုရာဆြဲေတြးၾကတယ္တဲ့။ ဟုတ္သားေနာ္။
ခုေခတ္ စပြန္စာဆိုတဲ့ ဘဘႀကီးေတြ၊ အန္ကယ္ႀကီးေတြနဲ႔ ပတ္သက္မိတဲ့ မိန္းကေလးေတြကို အဲဒီ ကဗ်ာရြတ္ျပရမယ္ ထင္ပါရဲ႕။
ဒါက .. ေရြးစရာလမ္းမရွိတဲ့ သေဘာကို ေျပာတာလား၊ ေရွးေခတ္က အေျခအေနေၾကာင့္လား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဘယ္ေခတ္ျဖစ္ျဖစ္ မိန္းကေလး ဆိုရင္ ဒီလိုခ်ည္းပဲလား။ ဟင့္အင္း .. မျဖစ္ရဘူး။ ဘာဆိုင္လို႔လဲ မိန္းမနဲ႔ ေယာက္်ား ဆက္ဆံေရးမွာ မိန္းမဘက္က ဘာလို႔ ဒီေလာက္ေတာင္ ေအာက္က် ေနာက္က် ႏုိင္ရတာလဲ။ အခြင့္အေရးက သတ္သတ္ပဲ .. အခ်စ္က သတ္သတ္ပဲ မဟုတ္ဘူးလား။ အခြင့္အေရးေပးမွ ခ်စ္တာမ်ိဳး မျဖစ္သင့္သလို၊ ခ်စ္လို႔ အခြင့္အေရး ေပးမယ္ ဆိုတာေကာ အေပးအယူ မဆန္လြန္းဘူးလား။ ထူးဆန္းလိုက္ တာ .. ဘယ္တုန္းကမွ ေႏြ အဲဒီလို ေတြ မေတြးခဲ့၊ မစဥ္းစားခဲ့ ဖူးဘူး။
ေႏြသိခဲ့တာက မိန္းကေလး ဆိုတာ ႏူးႏူးညံ့ညံ့သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ေန၊ ကိုယ့္ခ်စ္သူ၊ ကုိယ့္ခင္ပြန္းကို ေျခသုတ္ပုဆိုး ေျမြစြယ္က်ိဳး ျပဳစု။ သူတို႔ျပဳသမွ်ႏု ဒါပဲလို႔ ထင္ထားတာ။ ခု အဲဒီအထင္ေတြကို ေႏြကိုယ္တုိင္ ေျပာင္းျပန္လွန္ခ်င္ေနမိတယ္။ အေဖနဲ႔ အေမကို ေႏြျပန္စဥ္းစားမိေတာ့လည္း ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေႏြ မေက် မခ်မ္းျဖစ္မိတယ္။ ပင္ပမ္းတာခ်င္းတူတူ၊ အိမ္အတြက္ ဝင္ေငြရွာရ တာခ်င္းတူတူ၊ ပညာတတ္တာခ်င္းလည္း တူတူ (သာခ်င္းသာ အေမကေတာင္ ပိုသာေသးတယ္၊ ၿပီးေတာ့ အလုပ္ခ်ိန္အားျဖင့္လည္း အေမကပိုတယ္) အဲဒါကို အေဖ့ကို အေမက ျပဳစုရတယ္၊ ထမင္းဟင္းခ်က္ေကၽြးရတယ္၊ ခူးေကၽြးရတယ္။ အိမ္ကိစၥ၊ သားသမီး ကိစၥေတြကို အေမက ပိုယူရတယ္။ အဲဒါဘာေၾကာင့္လဲ။ အခ်စ္ေၾကာင့္လား။
ေယာက္်ားေတြက အခ်စ္ဆိုတာ တခုတည္းနဲ႔ မိန္းမေတြရဲ႕ ဘဝကို ပိုင္စိုးမွာလား။ ေႏြေကာ .. အခ်စ္ ဆိုတာရဲ႕ ဖမ္းစားမႈေၾကာင့္ ကိုကိုရဲ႕ ေက်းကၽြန္ျဖစ္ေနရမွာလား ..။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ေၾကာက္ စရာႀကီးပဲ။ ေႏြ အဲဒီလို မျဖစ္ခ်င္ဘူး။
“နင္တို႔က ငါ့အတြက္ ပူေနၾကတယ္။ ငါက ေပ်ာ္ေနတာဟ၊ ခုမွ ငါ လြတ္လပ္သြားတာ” လို႔ ေျပာခဲ့တဲ့ မထိုက္ကို ေႏြျပန္ျမင္ေယာင္ၾကည့္မိတယ္။ “မိန္းကေလးတေယာက္ရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈကို မုဒိတာ မပြားႏုိင္ေလာက္ေအာင္ မနာလို စိတ္ႀကီးတဲ့ ေယာက္်ားေတြကို ငါလန္႔သြားၿပီ။ သူကေတာ့ ငါ့ကို အလုပ္မလုပ္ေစခ်င္တာ ခ်စ္လို႔လို႔ ေျပာမွာေပါ့ဟာ၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒါခ်စ္တာမဟုတ္ဘူး ဆိုတာ ငါသိေနတယ္၊ အဲဒါ ငါ့ရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈကို သူ မနာလိုတာဟ”
ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ အဲဒါေတြရွိလား။ ေႏြသိပ္လန္႔သြားတယ္။ ဟုတ္တယ္၊ ရွိေနတယ္ေလ။ ေႏြ႕ကိုၾကည့္တဲ့ ကိုိကို႔မ်က္လံုးေတြက စိမ္းကားေအးစက္လာတာ ေႏြခံစားေနရတယ္။
အၿမဲတမ္း အိမ္မွာ ဖေရာင္းတိုင္မီးနဲ႔ စာေရးတတ္တဲ့ ေႏြ႕ကို ေနာက္ပိုင္းမွာ သိသိသာသာ ကန္႔ကြက္ လာခဲ့တယ္။
“အိမ္ကို အလုပ္ေတြယူမလာနဲ႔ကြာ။ မင္းဟာက အလုပ္ခ်ည္းပဲ၊ ဘယ္မွာလဲ နားခ်ိန္”
ေစတနာနဲ႔ ေႏြပင္ပမ္းမွာစိုးလို႔ ေျပာသလိုလိုနဲ႔ ေႏြ႕အလုပ္မွာ ေအာင္ျမင္မႈနည္းေအာင္ ေျပာေနတာ လို႔ ဘာလို႔ ေႏြေတြးမိတာလဲ။ တကယ္ဆို ကိုကိုက ငါ့ကို ေစတနာနဲ႔ ေျပာတာပါေလလို႔ ဘာလို႔ မေတြးမိတာလဲ။
ေသခ်ာတာက ေႏြတို႔ၾကားမွာ အက္ေၾကာင္းတခုက တျဖည္းျဖည္း အရာထင္လာၿပီ။ ကိုကို႔ရဲ႕ ဂစ္တာသံကို ၾကည္ႏူးတာထက္ အေႏွာင့္အယွက္တခုလို႔ ေႏြျမင္တတ္ေနၿပီ။ ကိုကိုရဲ႕ အသံုးမဝင္မႈ ေတြကို ေႏြ စိတ္ကုန္စ ျပဳလာတာကေကာ ကိုကို႔ကို ေႏြမခ်စ္ေတာ့တာလား။
ေနာက္ဆံုး ကိုကို ဘယ္မိန္းကေလးနဲ႔ တြဲေန တြဲေန စိတ္သိပ္မဝင္စားေတာ့တဲ့ထိ ျဖစ္လာတဲ့ အခ်ိန္ မွာေတာ့ ေႏြ ကိုယ့္ကိုယ္ကို္ယ္ အျမင့္ဆံုး အတိုင္းအတာအထိ ထိတ္လန္႔သြားေတာ့တယ္။ ကိုကိုနဲ႔ ေႏြ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ စကားမ်ား ရန္ျဖစ္တာမ်ိဳးလည္း ေတာ္ေတာ္နည္းသြားတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေႏြးေထြးမႈလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး နည္းသြားၿပီ။
ဆူညံပြက္ေလာရိုက္ေနတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ေႏြစိတ္ပ်က္စျပဳလာၿပီ။ အရင္က ကိုကို႔ေၾကာင့္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေပ်ာ္ရႊင္လို႔ရတဲ့ ေနရာမွာ ခု ေႏြမေပ်ာ္ေတာ့ဘူး။ အိမ္ထက္ အလုပ္ထဲမွာ ေႏြ ပိုေပ်ာ္တယ္။
“ေယာက္်ားေတြက အလကားပါဟာ၊ မိန္းမေတြကို သူတို႔က အေပၚယံအလွတမ်ိဳးပဲ စိတ္ဝင္စား တာ၊ ဒီမိန္းမရဲ႕ ဦးေႏွာက္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတယ္ဆိုတာ သူတို႔ အတြက္ အေရးမႀကီးဘူး၊ ဒီမိန္းမရဲ႕ အေတြးအေခၚ၊ ဒီမိန္းမရဲ႕ ႏွလံုးသား ဒါေတြကို သူတို႔ ထည့္မတြက္ဘူး”
စိတ္နာနာနဲ႔ ေျပာေနတဲ့ ေဝမာ့စကားသံကိုလည္း ေႏြျပန္ၾကားေယာင္ေနမိတယ္။ ေဝမာက သိပ္ထက္တဲ့ မိန္းကေလး၊ သိပ္လည္းေတာ္တယ္၊ စိတ္ေကာင္းလည္း ရွိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ရုပ္ကေလးက မလွရွာေတာ့ ေယာက္်ားေတြက ျမင္တာနဲ႔ လန္လန္သြားၾကတာ။ ခ်က္တင္မွာ ေျပာေနတဲ့အခ်ိန္ ျဖဴးေနေပမယ့္ လူခ်င္းေတြ႕ဖို႔ ခ်ိန္းလိုက္ၿပီဆိုရင္ ေဝမာ အသည္းကြဲရတာပဲ။ ခုေတာ့ ေဝမာလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ၿငိမ္သြားၿပီ။ သူ႔ကို တကယ္ခ်စ္တဲ့၊ သူ အေျခအေနမွန္ကို လက္ခံႏုိင္တဲ့သူမ်ိဳးကိုပဲ သူစဥ္းစားေတာ့မယ္တဲ့။ ျမင့္မိုရဲ႕ လက္ခ်ာေတြ မိသြားတာလည္း ပါတာေပါ့။
ျမင့္မို က်ျပန္ေတာ့လည္းတမ်ိဳး ..။ ရုပ္ကေလးက ခ်စ္စရာေလး၊ ဒါေပမယ့္သူက ေယာက်္ားေတြကို သိပ္အထင္ေသးတာ၊ သူ႔ကိုခ်ဥ္းကပ္လာတဲ့သူမွန္သမွ်ကို ေကာလႊတ္တာခ်ည္းပဲ။ စိတ္မဝင္စားဘူး တဲ့။ အသည္း ေတာ္ေတာ္မာတဲ့မိန္းမ၊ ေႏြသာသူ႔ေနရာမွာဆို မလြယ္ဘူး။ ေႏြက စိတ္ေပ်ာ့တယ္ ေလ။
စိတ္ေပ်ာ့လို႔လည္း ကိုကို႔ရဲ႕ စကားလံုးေတြေအာက္မွာ မိန္းမူးရင္း အေမတို႔ တခါမွ ေတြးထင္ မထားခဲ့ဘူးတဲ့ ေနရာမ်ိဳးကို ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္ခဲ့မိတာေပါ့။ ခုအခိ်န္မွာေတာ့ “ကိုကိုတို႔ ကေလးမယူခ်င္ေသး ဘူးကြာ” လို႔ ေျပာခဲ့တာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ရေတာ့မလားမသိဘူး။ ေႏြ႕ဘာသာေႏြဆို မိုက္မိုက္မဲမဲနဲ႔ ကေလးတေယာက္ ယူဖို႔ ႀကိဳးစားမိဦးမွာ။ ကေလးရွိတာက သံေယာဇဥ္ႀကိဳးကို ပိုခိုင္ေစတယ္ဆိုတဲ့ ေရွးလူႀကီးေတြစကားကို ယံုလို႔ေပါ့။ တကယ္က ကေလး ရွိတာဟာ ခုိင္ၿပီးသားသံေယာဇဥ္ႀကိဳးကိုပဲ ပိုခိုင္ေစမွာပါ .. မခိုင္လက္စ သံေယာဇဥ္ႀကိဳး ဆိုရင္ ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပဲ ကေလးေတြရွိရွိ ျပတ္မွာပဲ။ အဲဒီလုိ ျပတ္ၾကတဲ့အခါက် ကေလးေတြပဲ ၾကားက ေျမစာပင္ ျဖစ္ၾကရမွာေလ။
ျမင့္မိုက အၿမဲေျပာေလ့ရွိတယ္ “ငါက Problem child ဟ” တဲ့။ ဟုတ္တယ္ .. ျမင့္မိုရဲ႕ ေဖေဖက သူတို႔ ငယ္ငယ္ကတည္းက ျမင့္မိုေမေမကို ထားသြားခဲ့တာေလ။ ျမင့္မိုက သူ႔ေဖေဖ အပါအဝင္ ေယာက္်ားေတြကို အထင္မႀကီးတာ၊ စိတ္နာတာ ခုထိ စြဲေနတာတဲ့။
“ငါက ၁၂ ႏွစ္သမီးေလာက္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ေဖေဖက ေမ့ေမ့မွာ ဘာအျပစ္မွမရွိဘဲ တျခား မိန္းမ တေယာက္ကို ယူသြားတာဟ။ အဲဒါ ငါသိတယ္။ ပိုဆိုးတာက ေမေမတေယာက္တည္း ငါတို႔ကို ရုန္းကန္ေကၽြးခဲ့ရတာေလ၊ ေဖေဖက တခ်က္ေလးေတာင္ လွည့္ၾကည့္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီကတည္းက ေဖေဖ့ကို ငါအရမ္းမုန္းခဲ့တာ။ ခု သိတတ္ခ်ိန္မွာ မမုန္းေတာ့ေပမယ့္ ေယာက္်ား ေတြကို အထင္မႀကီးတဲ့ စိတ္ကေတာ့ စြဲေနခဲ့တယ္” လို႔ ျမင့္မိုက တခါတေလ သူ႔အေၾကာင္းကို စိတ္လိုလက္ရ ေျပာျပတတ္တယ္။
ျမင့္မိုေျပာတာလည္း ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္သလိုလိုပဲ။ ေႏြ႕ပတ္ဝန္းက်င္က ေယာက္်ားေတြကိုပဲ ၾကည့္ေလ .. အားလံုးကို ေရာၿပီး ရမ္းတာ မဟုတ္ပါဘူး .. မထုိက္ခ်စ္သူ ကိုေလး ..၊ ေနာက္ ေဆြေဆြရည္းစား၊ ေနာက္ေတာ့ ကိုကို .. ေဝမာနဲ႔ ေတြ႕ခဲ့တဲ့ ေယာက္်ားေတြ .. ဘယ္သူကမ်ား အထင္ႀကီးစရာ ေကာင္းလို႔လဲ။
ဒီအခ်ိန္မွာ ဘာလို႔ ေႏြ ဒါေတြကို စဥ္းစားေနမိတာလဲ။ ေႏြ .. ကိုကို႔ ကို ျပတ္ခ်င္ေနၿပီလား ..။ ကိုကို နဲ႔ ကြဲျပတ္ဖို႔ဆိုတဲ့ မိုးႀကိဳးကို စကားလံုး ထန္းလက္ေတြနဲ႔ ကာဖို႔ ႀကိဳးစားေနတာလား။
ေသခ်ာတာက ေႏြနဲ႔ကိုကို႔ အေျခအေနက ေပါက္ကြဲခါနီး ဗံုးတလံုးလိုပဲ ..။ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ကြဲမလဲ ဆိုတာ ေစာင့္ေနရတဲ့ အေနအထားျဖစ္ေနၿပီဆိုရင္ ပိုမွန္မယ္။
ဒါေပမယ့္ ကြဲဖို႔ ျပတ္ဖို႔ဆိုတာက ေႏြတို႔ ျမန္မာ့လူေနမႈစနစ္ထဲမွာ ထင္သေလာက္ေတာ့မလြယ္ လွဘူး။ ေႏြ ေယာက္်ားနဲ႔ ကြဲမယ္ဆိုရင္ ေမေမတို႔ကလည္း (ကိုကို႔ကို ၾကည့္မရသည့္တိုင္ေအာင္) လက္ခံမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါဆို ေႏြက ဒီပံုစံအတိုင္း တသက္လံုး ေနသြားရမွာလား။ ကိုကိုကလည္း ငါ့ကို ဘယ္ေတာ့မွ ကြဲႏိုင္မယ့္မိန္းမ မဟုတ္ဘူးဆိုၿပီး လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ေနမွာလား။ အဲဒါကို ေႏြက ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံေနရမွာလား ..။
ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေႏြေခါင္းေျခာက္တာပဲ သိတယ္္။ ည ၁၂ နာရီထိုးၿပီ .. ကိုကို ျပန္မလာ ေသးဘူး။ မီးလည္း မလာဘူး .. ေႏြ အိပ္လို႔လည္း မရဘူးေလ ..။
* * *
“သမီးေယာက္်ားနဲ႔ တကယ္ျပတ္ႏုိင္တယ္ဆိုရင္ ကြဲခဲ့လိုက္ေတာ့။ ေမေမ လက္ခံမယ္”
“ရွင္”
အေမ့စကားကို ေႏြ အရမ္းအံ့ၾသသြားတယ္။ ေႏြ႕အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ေျပာျပတဲ့အခ်ိန္မွာ .. ေမေမက “ကိုယ္ေရြးခ်ယ္တဲ့လမ္းပဲ ေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ ဆိုးသည္ျဖစ္ေစ ဆက္ေလွ်ာက္ ရမွာပဲ” လုိ႔ပဲ ျပန္ေျပာလိမ့္မယ္လို႔ ေႏြ ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့တာ။ ဒါမွမဟုတ္ “မိန္းကေလးဆိုတာ ဖက္ေပၚ ဆူးက်လည္း ဖက္ေပါက္၊ ဆူးေပၚဖက္က်လည္း ဖက္ပဲေပါက္” ဆိုတဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ ဆံုးမ လိမ့္မယ္လို႔ ထင္ထားတာ။ တကယ္တမ္း အေမ ျပန္ေျပာလိုက္တဲ့စကားက ေႏြ႕အတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလး ထူးဆန္းေနတယ္။
ညက အေနအထားကေတာ့ ေႏြနဲ႔ ကိုကို႔ၾကားက အႀကီးမားဆံုး ေပါက္ကြဲမႈႀကီးပဲ။ ညဥ့္ ၁ နာရီ ထိုးခါနီးေလာက္မွ ျပန္လာၿပီး လိုက္ပို႔တဲ့ကားေပၚမွာ ပါလာတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္က ေကာင္မေလး တအုပ္နဲ႔ အိမ္ေရွ႕မွာ အၾကာႀကီး ေဟးလားဝါးလား လုပ္ေနတာ။ ေႏြထြက္ၾကည့္တာကိုေတာင္ အေရးမလုပ္ဘဲ ေကာင္မေလးေတြနဲ႔ သားေျပာသမီးေျပာေတြ နားရွက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေျပာေနၾကတာေလ။
အဲဒါကို ေႏြက ေပါက္ကြဲေတာ့ ေႏြက လူမႈေရးမသိဘူးတဲ့ .. အဲဒီေကာင္မေလးေတြကို ထြက္ ႏႈတ္ဆက္သင့္တယ္တဲ့။ ကိုကုိတို႔ဆိုင္ တခါလိုက္သြားတုန္းက ေႏြ႕ကို ကိုကုိ မိန္းမမွန္းသိသိႀကီးနဲ႔ ေႏြက ၿပံဳးျပတာေတာင္ တခ်က္ေလး ၿပံဳးရယ္မျပဘဲ ကိုကို႔ကိုက်ေတာ့ ခၽြဲခၽြဲပစ္ပစ္ စကားေတြ ေျပာေနတတ္တဲ့ မိန္းကေလးမ်ိဳးေတြကို ေႏြက ဘာကိစၥထြက္ႏႈတ္ဆက္ရမွာလဲ။ အဲဒါ ေႏြ သဝန္တို တာမဟုတ္ဘူး။ ခုလည္း ရပ္ကြက္ထဲမွာ ေႏြ႕ဂုဏ္သိကၡာက်ေလာက္ေအာင္ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ လုပ္ေနတာေတြ႕လို႔ ေႏြ ေျပာမိတာ။
ေႏြ႕ကို ကိုကိုက အလကား မာန္တက္ေနတဲ့မိန္းမဆိုၿပီး ေႏြ႕အလုပ္ထဲက ရွိသမွ် ေယာက္်ား ေတြနဲ႔ ေပးစားေတာ့ ေႏြမခံႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ေႏြ သူ႔ကို ခ်စ္ခဲ့သမွ် ဒီတညတည္းနဲ႔ စိတ္ကုန္သြားၿပီ ..။ အစြမ္း ကုန္ မိုက္ရုိင္းတဲ့စကားေတြ ေျပာေနတာ ကိုကို မဟုတ္သလိုပဲ။ အားလံုး သဲထဲေရသြန္ လိုက္သလို ပဲ .. ေႏြ သူ႔ကို ဆက္မခ်စ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ေႏြ႕မွာ ရင္ဖြင့္စရာဆိုလို႔ အေမပဲ ရွိတာ၊ ေႏြ႕စကားကို ေကာင္းေကာင္း ဆိုးဆိုး နားေထာင္ေပးမယ့္သူ ဆိုလို႔လည္း အေမပဲ ရွိတာ ဆိုေတာ့ မိုးလင္းတာနဲ႔ ေႏြ အေမ့ေျခရင္းကို အေျပး ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။
“သမီး အံ့ၾသသြားလား”
အံ့ၾသတာေပါ့ .. ေႏြ အေမ့ဆီက ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့စကားလံုးေတြက ဒါမ်ိဳးမွ မဟုတ္ဘဲ။ ေႏြ႕ကို ႏွစ္သိမ့္ၿပီး ျပန္လႊတ္မယ္လို႔ပဲ ထင္ခဲ့တာ။
“တကယ္ဆို အေမ့အေနနဲ႔ အရင္ကတည္းက၊ သမီး ေယာက္်ားနဲ႔ တညသြားေနခဲ့ၿပီး ေနာင္တ ရပါၿပီလို႔ ေျပာၿပီး ျပန္လာခဲ့တဲ့ မနက္ကတည္းက ျပန္လက္ခံသင္တာပါ။ ေမေမ မွားတာပါ သမီးရယ္”
ဟင္ .. အေမ မမွားပါဘူး .. ဘာလို႔ ေမေမမွားရမွာလဲ။ အဲဒီတုန္းကသာ ေႏြ႕ကိုေမေမ ျပန္ လက္ခံ ခဲ့မယ္ဆိုရင္ .. ေႏြ ေနာက္တခါ ထပ္မမိုက္ဘူးလို႔ ေျပာႏုိင္လား။ အဲဒီတုန္းက ေႏြ .. ကိုကိုတို႔ ပတ္ ဝန္းက်င္ကိုသာ ေၾကာက္ခဲ့ၿပီး ကိုကို႔ကိုမွ မေၾကာက္ေသးတာ၊ ၿပီးေတာ့ ကိုကို႔ကို ေႏြ အဲဒီတုန္းက ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္ေနတုန္း .. အျပစ္မျမင္ေသးတဲ့ အခ်ိန္ေလ .. ဒီစကားေတြကို ေႏြ စိတ္ထဲကပဲ ေျပာေနမိတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမေမ့ကို ေႏြ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ေႏြ႕ပါးစပ္ကေတာ့ “သမီး တခုလပ္ျဖစ္သြားတာကို အေမ စိတ္မညစ္ဘူးလားဟင္” လို႔ပဲ ျပန္ေျပာမိတယ္။ အေမက ၿပံဳးၿပီး “ဘာလို႔ ညစ္ရမွာလဲ။ သမီးဘာသာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမေမ့ သမီးက ေမေမ့သမီးပဲေလ” တဲ့။
“မိန္းကေလးျဖစ္တာနဲ႔ပဲ .. ေကာင္းေကာင္း ဆိုးဆုိး ဒီ ေယာက္်ားတေယာက္ထဲကို က်ိတ္မွိတ္ ေပါင္းရမယ ္ဆိုတဲ့ အေမတုိ႔ ထံုးတမ္းစဥ္လာေတြက ေကာင္းတဲ့ေနရာေတြရွိသလို .. တခ်ိဳ႕ေနရာ က်ေတာ့ အေမတို႔ မိန္းမေတြအတြက္ ေတာ္ေတာ္ ခံရခက္တဲ့ ကိစၥေတြပဲ သမီးရယ္”
ေဆြးေဆြးေျမ့ေျမ့ေျပာေနတဲ့ အေမ့ကိုၾကည့္ရင္း ေႏြ႕ရင္ထဲမွာ ေမးခြန္းေတြ ေပၚလာတယ္။ အေမေကာ အဲဒီထံုးတမ္းစဥ္လာေတြကို ေတာ္လွန္ခ်င္စိတ္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးလားလို႔ေပါ့။ ေႏြ႕ရင္ထဲက စကားေတြကို အေမ ၾကားသြားလားမသိဘူး ..။
“တခုေတာ့ရွိတယ္ သမီး .. သမီးမွာက သားသမီး မရွိေသးဘူးေလ။ အဲဒါေၾကာင့္ သမီး စိတ္ဆင္းရဲ ေနတာကို အေမ ေျဖရွင္းေပးတာ။ တကယ္လို႔ သမီးမွာသာ ကေလးရွိေနမယ္ဆိုရင္ သမီးရဲ႕ ကေလး စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔ကိုပဲ အေမ ပိုဦးစားေပးရမွာ” လို႔ အေမက ေျပာတယ္။
“ရယ္စရာေတာ့ ေကာင္းသားသမီးရဲ႕ .. အေမတို႔ ျမန္မာ လူမႈဝန္းက်င္က မတရားဘူးေလ။ သမီးကို ေျမွာက္ေပးတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေယာက္်ားေလးက်ေတာ့ ေလွခါးသံုးထစ္ ဆင္းတာနဲ႔ လူပ်ိဳျဖစ္တယ္တဲ့။ မိန္းကေလးက်ေတာ့ လင္မရွိတဲ့ မိန္းမက တံခြန္မရွိတဲ့ ရထားလို မတင့္တယ္ဘူး ဆိုပဲ ဟားဟား”
အေမ့ရယ္သံမွာ စိတ္နာသံစြက္ေနသလိုပဲ။ အေမ ဘာေတြ ခံစားေနရပါလိမ့္ ေႏြသိခ်င္လိုက္တာ။ ဒီလိုစကားမ်ိဳးေတြ အေမ့ဆီက မၾကားဘူးတာေတာ့ အမွန္ပဲ။
“တကယ့္တကယ္ ျဖစ္လာၾကေတာ့ .. ကိုယ့္သားသမီးကို ငဲ့ညွာရတာနဲ႔၊ ကိုယ့္မိဘေဆြမိ်ဳး အသိုင္းအဝန္း ကိုယ့္ေၾကာင့္ ဂုဏ္ငယ္မွာကို ငဲ့ကြက္ရတာနဲ႔ .. အေမတို႔ မိန္းမေတြမွာ .. ကိုယ္ မခ်စ္ေတာ့တဲ့ .. မသဒီေတာ့ တဲ့ ေယာက္်ားကို က်ိတ္မွိတ္ေပါင္းသင္းေနၾကရျပန္ေရာ”
“ဒါဆို .. ဟို .. အေမက .. အေဖ့ကို ..”
ေႏြ႕ရဲ႕ ထစ္အတဲ့ ေမးခြန္းေတြကို အေမက ကမန္းကတန္း ျပန္အေျဖေပးတယ္ .. “အို .. သမီး အေဖကို သမီး မျပစ္မွားနဲ႔ေနာ္၊ အေဖက အေမတို႔အတြက္၊ အေမတို႔ မိသားစုအတြက္၊ သမီးတို႔ အတြက္ သိပ္ကို ေကာင္းတဲ့ အေဖ၊ အေမ့အတြက္ သိပ္ကို ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ေလးစားရတဲ့ လင္ေယာက္်ားပါ သမီးရယ္။ အေမက အေဖ့ကို စိတ္နာၿပီး ဒီစကားေတြ ေျပာေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ မိန္းမေတြ အားလံုးအတြက္ ၿခံဳၿပီး ေျပာေနတာပါ”
ၾကည့္စမ္း အေမက ဘယ္ေလာက္ ခ်စ္စရာ ေကာင္းလိုက္သလဲ။ ဒါ .. ေႏြ႕ အေမပါပဲ။ သိပ္ကို သတၱိရွိ၊ ရိုးသားၿပီး အမွန္ကို ျမင္တဲ့အေမ၊ ၿပီးေတာ့ ေႏြ႕ကို အင္အားေတြ အမ်ားႀကီး ထည့္ေပးတဲ့ အေမ၊ သိပ္ေတာ္တဲ့အေမ၊ ေႏြ႕အတြက္ စံျပမိန္းမဟာ အေမပါ ..။
အဲဒီေန႔က ေႏြ႕ဆီကို ကိုိကိုလိုက္မလာပါဘူး။ ထူးဆန္းစြာပဲ ေႏြ အရမ္းကို လြတ္လပ္ေပါ့ပါး ေနတယ္ ..။ ကိုကို႔ကို ေႏြမလြမ္းဘူး။ ေနာက္တေန႔မွာေတာ့ ေႏြ ရံုးသြားဖို႔ ျပင္ေနတုန္း ကိုကို ေရာက္လာတယ္။
“မမ နင့္ေယာက္်ား လာတယ္” ဆိုတဲ့ ညီမေလးစကားကိုၾကားေတာ့ နည္းနည္းအံ့ၾသမိ သြားေသးတယ္။ ေႏြအိမ္ေရွ႕ကို ထြက္လိုက္ေတာ့ အေမက သူ႔ကို ဧည့္ခန္းထဲ ထုိင္ခိုင္းထား ႏွင့္ၿပီ။ ကိုကို႔မ်က္ႏွာျမင္လိုက္ေတာ့ ေႏြ႕အတြက္အခ်စ္ေတြ မက်န္ေတာ့ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာသြားၿပီ။
(ဇာတ္သိမ္းခန္း မနက္ျဖန္လာမည္)
Tuesday, October 06, 2009 | Labels: ဝတၳဳရွည္ | 6 Comments
မယူလိုက္က မုိက္လို႔ထင္ ယူလိုက္ျပန္က ႀကိဳက္လို႔ထင္ (၄)
“ကိုကို ဒီမွာၾကည့္စမ္း ေႏြ႕နာမည္ေလး ဂ်ာနယ္မွာ ပါလာၿပီ”
ပထမဆံုးေႏြ႕သတင္းေလး ေဖာ္ျပခံရတဲ့ အပါတ္မွာ ဂ်ာနယ္ေလးကို တယုတယနဲ႔ တကိုင္ကိုင္ လုပ္ေနမိတယ္။ ကိုကို႔ကို ၾကြားေပမယ့္ ကိုကိုက သိပ္စိတ္ဝင္စားတဲ့ပုံမျပဘူး။ ဂစ္တာေတာင္ အတီး မပ်က္ဘူး။ ေယာင္းမကေတာ့ ဂ်ာနယ္ကို ကိုင္ၾကည့္ေဖာ္ရပါတယ္။ ေႏြ႕နာမည္ကို ျပလိုက္ေတာ့ .. တယ္ဟုတ္ပါလား ဆိုၿပီး ဂ်ာနယ္ကို ကိုင္သြားၿပီး ေဘးအိမ္ေတြကို လိုက္ၾကြား ေနတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီနားပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေႏြ ဆရာမႀကီးျဖစ္ၿပီေပါ့။ ခဏေနမွ ကိုကိုက ဂစ္တာခ်ၿပီး ..
“ေႏြက သတင္းေထာက္ႀကီးျဖစ္ၿပီေပါ့ ဟုတ္လား” လို႔ ေမးတယ္။
“ဒါေပါ့ ကိုကိုရဲ႕ ေတာ္တယ္မဟုတ္လား” ဆိုေတာ့ ကိုကိုက ညစ္က်ယ္က်ယ္ၿပံဳးတယ္။
“ေတာ္တယ္ .. ကိုကို႔မိန္းမ ေတာ္တဲ့အတြက္ ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ .. ကိုကို အရက္ေသာက္မယ္။ ကိုကို႔ကို ဂရင္းရြိဳင္ယယ္ တျပား ဝယ္တုိက္ ဟုတ္လား။ ေႏြ ကိုယ္တုိင္ သြားဝယ္ေပးေနာ္”
အဲဒီေန႔က ေႏြ ဘာကိုမွ မစဥ္းစားဘူး .. ကိုကို႔အတြက္ ဂရင္းရြိဳင္ရယ္ တျပားရယ္ .. ေျမပဲ ဆားေလွာ္ တထုတ္ရယ္ ေႏြကိုယ္တုိင္ သြားဝယ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အေမတို႔ သိရင္ ဆိုတဲ့ အေတြးကို မေတြးေတာ့ဘူး .. ။ ေႏြ႕ဘဝမွာ မိန္းကေလးတန္မယ့္ အရက္ကို ပထမဆံုးအႀကိမ္ ဝယ္ဖူးခ်င္းပဲ .. အဲဒီပထမဆံုးေၾကာင့္ ဒုတိယေတြ တတိယေတြ လာဦးမယ္ဆိုတာ ေႏြ လံုးဝ ထည့္မစဥ္းစားခဲ့ပါဘူး။
အဲဒီညက ေႏြ ေပ်ာ္လိုက္တာ .. လကလည္း သာလုိက္တာ။ ကိုကို႔ကို အလုပ္က အေၾကာင္းေတြ တတြတ္တြတ္ ေျပာျပ ..၊ ကိုကိုက အရက္ တခြက္ၿပီး တခြက္ေသာက္ရင္း ဘာတခြန္းမွ မေျပာဘဲ နားေထာင္ေနတာ။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီညက ကိုကို ေႏြ႕ကို ဂစ္တာ တီးၿပီး သီခ်င္း တပုဒ္ၿပီး တပုဒ္ ဆိုျပတယ္ ..။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေႏြ .. ငရုပ္သီးမႈန္႔သည္ ဘဝ၊ အဝတ္လိုက္ေလွ်ာ္ရတဲ့ဘဝကို ျပန္မေရာက္ခ်င္ ေတာ့ဘူး။ ေႏြ .. ဒီသတင္းေထာက္ ဘဝေလးကို ေတာ္ေတာ္ ျမတ္ႏိုးတယ္္။ ကားတိုးစီးရလို႔ ပင္ပမ္းေပမယ့္၊ ၇ ထပ္ျမင့္ တိုက္ကို ဒီတုိင္း တက္လိုက္ဆင္းလိုက္ လုပ္ရလို႔ ပင္ပမ္း ေပမယ့္၊ တခါတေလ ထမင္းငတ္ေပမယ့္၊ ေျခတိုေအာင္ ေနပူထဲ ေလွ်ာက္္ရတဲ့ ရက္ေတြ ရွိေပမယ့္၊ သတင္း
မရလို႔ အယ္ဒီတာက ဆူတာေငါက္တာ ခံရေပမယ့္၊ အပင္ပမ္းခံ လိုက္ထားတဲ့ သတင္းတပုဒ္ကို သူမ်ားဦးသြားလို႔ဆိုၿပီး မသံုးတဲ့အခါ စိတ္ညစ္ရေပမယ့္ .. ေႏြ ေပ်ာ္တယ္။
အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔ အမွ် တရစ္ၿပီးတရစ္ တိုးလာတဲ့ ေႏြ႕ရဲ႕ သတင္းအေပၚ စိတ္ဝင္စားမႈေတြ .. ေႏြ႕ရဲ႕ ႀကိဳးစားခ်င္စိတ္ေတြ .. ေနာက္ၿပီး အသိအမွတ္ျပဳ ခံရမႈေတြ အဲဒါေတြအားလံုးက ေႏြ႕ကို ဖမ္းစားထားလိုက္ၿပီ။
မထိုက္တို႔ ျမင့္မိုတို႔ ေဝမာတို႔ ေအာင္ထူးတို႔လို သူငယ္ခ်င္းေတြ ..၊ မအိတို႔ မသီတာ တို႔လို အစ္မေတြ .. ကိုသက္ခိုင္လို အကိုေတြ ေႏြ႕မွာ အမ်ားႀကီး ရွိေနမွေတာ့ ဒီ သတင္းခန္းေလးက ေႏြ႕အတြက္ သဲကႏၱာရထဲက အိုေအစစ္ေလးပါပဲ။ ေႏြ႕ေယာကၡမနဲ႔ ေယာင္းမေတြရဲ႕ ဆူပူသံေတြ ..၊ ေႏြတို႔ေနရတဲ့ ရပ္ကြက္ေလးရဲ႕ ဆင္းရဲတြင္းနက္မႈေတြ .. ေနာက္ဆံုး ကိုကို႔ရဲ႕ ေဖာက္ျပန္တဲ့ မ်က္ဝန္းေတြကိုပါ ေမ့ထားလို႔ရႏုိင္ခဲ့တယ္။
ကိုကိုနဲ႔ ဟိုမိန္းမ ျပန္တြဲေနၾကတယ္တဲ့ .. ရိုးရိုးပါလို႔ ကိုကိုေျပာတာကို ေႏြ ယံုခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုုကိုတို႔ ပတ္ဝန္းက်င္က သိပ္ႏႈတ္လံုတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္မ်ိဳးမွ မဟုတ္တာဘဲ .. ေႏြ မၾကားခ်င္မွ အဆံုးေပါ့ ..။
“ေႏြ .. နင့္ေယာက္်ားကို နင္ၾကည့္ထိန္းဦး” လို႔ ေယာင္းမက ထူးထူးဆန္းဆန္း ေျပာလာတဲ့ေန႔ .. ေႏြ သိပ္မအံ့ၾသေတာ့ဘူး။ ေႏြ႕ရင္ထဲကေတာ့ ဆစ္ကနဲ နာသြားတယ္။ အဲဒီေန႔က ေႏြ ေစာေစာျပန္ လာတာ ကိုကိုက မရွိဘူး။ ေႏြ အလုပ္ကို ႏွစ္ၿပီး လုပ္ေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတဲ့အခ်ိန္၊ ေႏြ႕ အလုပ္ကို ေႏြ ဂုဏ္ယူၿပီး တုိးတက္မႈေတြ တသီႀကီးရေအာင္ လုပ္မယ္လို႔ အားတင္းထားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုကိုက ေႏြ႕အနားကေန ထြက္ေျပးဖို႔ ႀကိဳးစားေနၿပီလား။
“ကိုကို ဂစ္တာျပန္တီးေတာ့မလား လို႔ပါ ေႏြရာ” ဆိုတဲ့စကားကို ေႏြယံုရမွာလား။ ကိုကို႔ကိုေကာ အဲဒီဆိုင္မွာ ျပန္ေပးတီးရမွာလား။ ေႏြ႕ေခါင္းထဲမွာ သိပ္ရႈပ္ေထြးေနတယ္။
“အိမ္မွာ ဒီတိုင္းထိုင္ေနရင္ ပ်င္းၿပီး စိတ္ေလေနဦးမယ္၊ ဆိုင္မွာတီးေတာ့ အလုပ္ကေလးရွိတယ္ ဆိုတာေလးနဲ႔ ပ်င္းခ်ိန္မရဘူးေပါ့” ဆိုတဲ့ ေယာင္းမရဲ႕ စကားကို ေႏြ နားေယာင္မိတာလည္း ပါတာ ေပါ့ေလ။ တကယ္ေတာ့ ဆိုင္မွာ ဂစ္တာျပန္တီးတာက နည္းနည္း ကိုကို လမ္းရွာတာက မ်ားမ်ား ဆိုတာကို ခပ္တုံုးတံုး ေႏြက ဘယ္သိပါ့မလဲ။
ကိုကို ဂစ္တာတီးလို႔ရတဲ့ ပိုက္ဆံက ေႏြရတဲ့ပိုက္ဆံထက္ မ်ားပါတယ္ .. ဒါေပမယ့္ ေႏြလည္း ေႏြရတဲ့ ပိုက္ဆံေလးကို ကိုယ့္ဘာသာ ျမတ္ႏို္းတယ္။ ဆိုင္က ပိုက္ဆံရလာတဲ့ ေန႔မ်ိဳးမွာ ကိုကို ေဒါင္ခ်ာဆိုင္းေအာင္ မူးလာတတ္ခဲ့ၿပီ ..။ ေႏြဝယ္ေပးတဲ့ ဂရင္းရြိဳင္ယယ္ အမည္းေရာင္ ျပားေလး ကိုကို မေသာက္ေတာ့ဘူး .. ဂရန္းရိြဳင္ယယ္ေတာင္ ေရႊပတ္မွ ဆိုတာမ်ိဳး လုပ္လာၿပီ။
လက္ထဲက ပိုက္ဆံထုတ္ကို ဘုန္းခနဲပစ္ခ်ၿပီး “ေႏြ႕သတင္းေထာက္အလုပ္က ပင္ပမ္းပါတယ္ကြာ .. ပိုက္ဆံလည္း ဘယ္ေလာက္မွ ရတာမဟုတ္ဘဲနဲ႔ .. ထြက္လိုက္ .. အိမ္မွာပဲ ထမင္းခ်က္ .. အဝတ္ေလွ်ာ္လုပ္ ဟုတ္လား” ဆိုၿပီး ကိုကို ေျပာတတ္လာၿပီ။
အဲဒီလို ေျပာတဲ့ေန႔မ်ိဳးဆို ေႏြ႕အသားေတြ ဆတ္ဆတ္ခါတုန္ေအာင္ စိတ္ဆိုးေပမယ့္ .. သူ မူးလို႔ ေျပာတာပါ ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ေႏြ႕စိတ္ကို ေႏြ ခ်ိဳးႏွိမ္ၿပီး .. တိတ္တဆိတ္ပဲ ငိုေကၽြးရတဲ့ ညေတြ မနည္း ေတာ့ပါဘူး။
ေႏြ ဒီအလုပ္ေလးကို ျမတ္ႏုိးတယ္၊ ခ်စ္တယ္ ဆိုတာ သိရက္နဲ႔ ကိုကိုေျပာတာ။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေႏြ႕သတင္းေလးေတြ ကာဗာမွာ ေဖာ္ျပခံလာရတာ .. အဖြဲ႕လိုက္ေရးတဲ့ သတင္းေဆာင္းပါး ရွည္ႀကီးေတြမွာ ဝင္ၿပီး လက္စြမ္းျပခြင့္ရလို႔ ေႏြေပ်ာ္ရတဲ့ အေပ်ာ္ေတြကို ကိုကိုက မွ်ေဝခံစားဖို႔ ေဝးလို႔ စိတ္မဝင္စားတဲ့ပံုနဲ႔ တံုနိဘာေဝ ေနတာ ဘာေၾကာင့္လဲ။ ကိုကို႔ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို ေႏြက မွ်ေဝခံစားသေလာက္ ေႏြ႕ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို ကိုကို ဘာလို႔ ဝင္မေပ်ာ္ေပးႏိုင္ရတာလဲ။ အငယ္တန္း သတင္းေထာက္ကေန အႀကီးတန္းသတင္းေထာက္အျဖစ္ ခန္႔အပ္ခံရၿပီး လစာလည္း တိုးတဲ့ ေန႔က ေႏြ ကိုကို႔အတြက္ ေဘာင္းဘီရွည္ တထည္ အမွတ္မရွိ ဝယ္ခဲ့မိေသးတယ္။
တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အဲဒီေန႔က ကိုကို႔မွာ ေဘာင္းဘီအသစ္တထည္ ပါလာတယ္။
“ဒီမွာၾကည့္ ဒါမ်ိဳးကိုမွ အဝတ္အစားလို႔ ေခၚတာကြ .. အေကာင္းစားလည္း မဝယ္တတ္ .. ဘယ္လို မိန္းမလဲကြာ”
ကိုကို ကိုယ့္ဘာသာ ဝယ္လာတာလား .. တေယာက္ေယာက္က ဝယ္ေပးလိုက္တာလား ေႏြ မေမးေတာ့ပါဘူး။ ေႏြ႕ဝယ္လာတဲ့ ေဘာင္းဘီေလး ေနာက္တထည္လည္း ေခ်ာင္ထိုး ခံထား လိုက္ရျပန္ၿပီ။ ေႏြ .. ကိုကို႔ကို ခ်စ္ႏိုင္ေသးရဲ႕လား .. ။ အဲဒီေမးခြန္းက ဘာလို႔ ခုတေလာ ေႏြ႕စိတ္ထဲ ေရာက္ေရာက္လာရတယ္ မသိဘူး။
ကိုကို ဂစ္တာ ျပန္တီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း ကိုကိုနဲ႔ေႏြ ဆံုတဲ့အခ်ိန္လည္း ေတာ္ေတာ္ေလး နည္း လာတယ္။ ညေန ေႏြျပန္ေရာက္ရင္ ကိုကိုက မရွိေတာ့တာပဲျဖစ္ျဖစ္ .. ဒါမွမဟုတ္ .. ဆိုင္ကို သြားဖို႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနတာပဲျဖစ္ျဖစ္ .. အဝင္အထြက္ ေလာက္ပဲ ဆံုေတာ့တယ္။ မနက္ ေႏြ အလုပ္သြားခ်ိန္က်ေတာ့ ကိုကိုက ညဥ့္နက္မွ အိပ္ထားလို႔ မထႏိုင္ျဖစ္ေနၿပီ။
“မင္းတို႔ အသ္ိုင္းအဝန္းကို ငါၾကည့္မရဘူးကြာ၊ တကယ့္ ဖင္ေခါင္းေတြ၊ ဆန္မရွိ ေသာက္စားႀကီး ေနၾကတာ” ဆိုတဲ့စကားက ကိုကို ေႏြတို႔ အသိုင္းအဝန္းၾကား ဝင္မဆံ့တာကို မိုးႀကိဳးပစ္ ထန္းလက္နဲ႔ ကာလိုက္တာပဲလို႔ ေႏြသိပါတယ္။
ဂ်ာနယ္တိုက္ ႏွစ္ပတ္လည္ပဲြကို ဟိုတယ္ႀကီးတခုမွာ က်င္းပေတာ့ အသီးသီးအသက၊ အသက ကိုယ့္ခ်စ္သူ .. ကိုယ့္ ဇနီး၊ ကိုယ့္ခင္ပြန္းကို ေခၚခြင့္ေပးခဲ့တယ္။ ေႏြ အတင္းပူဆာလို႔ ပထမပိုင္း ကိုကိုလိုက္ခဲ့ေပမယ့္ .. ေႏြတို႔ၾကားမွာ ကိုကို မေနႏုိင္ဘူး။ ကိုကိုတို႔ အသိုင္းအဝန္းလို ေမာ္ဒယ္ ေတြ၊ အဆိုေတာ္ မျဖစ္တျဖစ္ေတြ .. အဆိုေတာ္ျဖစ္ခ်င္လို႔ လမ္းခင္းေပးေနတဲ့ ေကာင္မေလးေတြ၊ အဆုိေတာ္ျဖစ္ဖို႔ထက္ ပိုက္ဆံရဖို႔ ဘာမဆိုလုပ္မယ္ဆိုတဲ့ သူေတြမွ မဟုတ္တာပဲ။
ခပ္ေပါ့ေပါ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ က်င့္သားရေနတဲ့ ကိုကိုက အဆင့္အတန္းျမင့္ျမင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ အသိုင္းအဝန္းကို မနာလို မရႈစိမ့္ႏုိင္တာလို႔ ေႏြ မေတြးခ်င္ဘဲ ေတြးမိၿပီ ကိုကို။ ေႏြ႕မ်က္ႏွာကို ေတာင္ မေထာက္ဘဲ ပြဲတဝက္တပ်က္မွာ ထထြက္သြားခဲ့တဲ့ ကိုကို႔ကို ေႏြ လံုးဝ နားမလည္ခ်င္ ေတာ့တာ ..။
တေယာက္ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ေနာက္တေယာက္က မနာလို မရႈစိမ့္ႏိုင္တာ .. အခ်စ္မဟုတ္ေတာ့ ဘူးေပါ့ ကိုကိုရယ္ .. အဲဒီႏွစ္ေယာက္ဟာ ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းမွ တဘဝလို႔ ဆိုႏိုင္တဲ့ လင္မယား အျဖစ္နဲ႔ ဘယ္လို ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ရယူႏုိင္မွာတဲ့လဲ။
* * *
“ငါနဲ႔ ကိုေလးနဲ႔ ျပတ္ၿပီ”
“ဘာ”
ျမစံပယ္မွာ ေစာင့္ေနလို႔ ဖုန္းဆက္လို႔ ေႏြနဲ႔ျမင့္မို ေစာင့္ေနၾကတာ။ မထိုက္ တေယာက္ ခရီး မဆိုက္ ေျပာလိုက္တဲ့ စကားေၾကာင့္ ေႏြတို႔ လန္႔သြားတယ္။ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ .. ကိုေလးက မထိုက္ကို ေတာ္ေတာ္ ခ်စ္တာေလ။ ၿပီးေတာ့ အလုိလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး လိုက္တယ္ မဟုတ္ဘူးလား။
“ဟုတ္တယ္ .. ဒါေပမယ့္ သူက ငါ့ကို ဒီအလုပ္က ထြက္ခိုင္းတယ္ဟ”
ေႏြတို႔ ထပ္အံ့ၾသရျပန္ၿပီ။ ကိုေလးက မထိုက္ရဲ႕ သတင္းေထာက္အလုပ္ကို ေတာ္ေတာ္ေလး ဂုဏ္ယူတယ္လို႔ သိထားတာ။ ေနာက္ၿပီး ကိုေလးက မထုိက္ကို ေတာ္ေတာ္ ကူညီေပးတာ။ သူ ကိုယ္တုိင္က ကုမဏီ တခုက မန္ေနဂ်ာ ဆိုေပမယ့္ မထိုက္သြားတဲ့ေနရာေတြမွာ အေဖာ္လိုတာ ပဲျဖစ္ျဖစ္ .. မထိုက္ရဲ႕ သတင္းေတြအတြက္ လိုအပ္တဲ့ ေဒတာေတြ ရွာတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကူညီ ေနက်။ ညေန ဆိုရင္ ဖုန္းဆက္ၿပီး .. တရက္မျပတ္ လာႀကိဳေနက်။ ေႏြတို႔က မထိုက္ကို ကံေကာင္းတဲ့သူ လို႔ ထင္ထားၾကတာ။
“ဘယ္လိုျဖစ္ျပန္တာလဲဟယ္ .. နင္က ဘာသြားလုပ္လိုက္လို႔လဲ”
ျမင့္မိုရဲ႕ အေမးကို မထိုက္က ဘာမွ ျပန္မေျဖဘဲ ၿငိမ္ေနတယ္။ သူ႔ပံုစံက ရည္းစားနဲ႔ ကြဲလာတာနဲ႔ မတူဘူး .. တခုခုကို ခံျပင္းေနသလိုပဲ။
“ဒီလိုပါပဲဟာ .. ေယာက္်ားေတြက သူတို႔ လိုအပ္ခ်က္ ျပည့္ကို မျပည့္ႏိုင္ဘူး”
ဒီတခါမွာေတာ့ တခ်ိန္လံုးၿငိမ္ေနတဲ့ ေအာင္ထူး ေခါင္းေထာင္ထလာတယ္။
“ေဟ့ ေဟ့ ဒီမွာလည္း ေယာက္်ားႀကီး တေယာက္လံုး ငုတ္တုတ္ထုိင္ေနတာေနာ္ .. ေျပာခ်င္ရင္ ငါမရွိမွေျပာ .. မထိုက္ကလည္း ရည္းစားနဲ႔ ကြဲလာတာ၊ ေဘးအိမ္နဲ႔ ရန္ျဖစ္လာတာက်ေနတာပဲ .. မ်က္ႏွာႀကီးက စူပုတ္လို႔”
“ဟဲ့ ငါက မစူပုတ္လို႔ သြားၿဖဲျပေနရမွာလား။ ငါ့ကိုသူေျပာလိုက္တာ မခံႏုိင္လို႔ဟာ”
“ကိုေလးက ဘာေျပာလို႔လဲ .. နင္ကိုက အခ်ိဳးမေျပတာ ျဖစ္မွာပါဟာ”
မထိုက္ မခံခ်င္ေအာင္ေျပာတဲ့ ေအာင္ထူးကို ေႏြတို႔ တေယာက္တေပါက္ ပါးစပ္နဲ႔ ဝိုင္း သမလိုက္ၾကတယ္။
“ငါ့ကို သူက ၾကာေလေၾကာက္ေလ ျဖစ္လာၿပီတဲ့။ ငါက ေတာ္ပါတယ္တဲ့ .. ဒါေပမယ့္ အိမ္ေထာင္ ရွင္မတေယာက္ ျဖစ္ဖို႔ မလြယ္ဘူးတဲ့ ..၊ ဒီအလုပ္ကို ဒီေလာက္ေတာင္ ခ်စ္ေနတဲ့ မိန္းမတေယာက္ ကို လက္ထပ္ဖို႔ သူ အဆင္သင့္မျဖစ္ဘူးတဲ့”
“ဟင္ အစကေတာ့ သူပဲ .. နင္ဒီလို ေတာ္တာကို ခ်စ္တာဆို၊ နင့္ကို ပံ့ပိုးေပးမွာဆို”
ျမင့္မိုရဲ႕ အေမးကို မထိုက္က ေအးေအးပဲ ျပန္ေျဖတယ္။
“ဟုတ္တယ္ .. အခုေတာ့သူက ငါ့ကို ဒီအလုပ္ကထြက္ပါတဲ့၊ သူ ေငြကို လံုေလာက္ေအာင္ ရွာေပးမယ္တဲ့၊ ငါက အိမ္မွာ အိမ္ရွင္မပီပီသသေနၿပီး သူ႔ကို ျပဳစုပါတဲ့။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ သူ ငါ့ကို ယူမယ့္အစား စာမတတ္တဲ့ ေတာသူ မိန္းကေလးတေယာက္ကိုပဲ သြားရွာယူရလိမ့္မယ္တဲ့”
မထိုက္ ႏွလံုးသားေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ နာက်င္လိုက္မလဲ .. ၊ ေႏြေတာင္ သူ႔အစား ငိုခ်င္တယ္၊ သူကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ .. နာက်ည္းေနတာေတာ့ သူ႔မ်က္ႏွာမွာ ျမင္ေနရတယ္။ ေပၚလြင္တဲ့ႏွာတံ .. ပိရိတဲ့ႏႈတ္ခမ္းေတြနဲ႔ .. မ်က္လံုးေတာက္ေတာက္ ေတြကို ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ မထိုက္မ်က္ႏွာေလးက မသိမသာ ႏြမ္းနယ္ေနတယ္။ ေတာ္လည္းေတာ္ လွလည္းလွ .. ထက္လည္းထက္တဲ့ မိန္းမတေယာက္ကို ဘာလို႔ ဒီလို လြယ္လြယ္ လမ္းခြဲစကား ေျပာရတာလဲ။
“ငါျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ ဒီအလုပ္ကေတာ့ မထြက္ႏိုင္ဘူး။ ငါ တသက္လံုး သတင္းေထာက္လုပ္မွာ လို႔ .. အဲဒီအတြက္ ရွင္ .. ခုဏေျပာတဲ့ ေတာသူကို ရွာယူလိုက္ပါလို႔ ေျပာၿပီး ငါထြက္လာခဲ့တယ္။ ငါ သူ႔ကို သိပ္ခ်စ္တယ္ဆိုတာသိေတာ့ အပိုင္တြက္တာေပါ့ဟာ .. ယူဖို႔အထိ ေျပာၾကၿပီးမွ ငါ့ကို ရိုက္ခ်တာ”
မိန္းမေတြက ဒီလိုပဲလား .. သူတို႔ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ခင္းၿပီးေလွ်ာက္မွ လိုတဲ့ပန္းတိုင္ကို ေရာက္တာတဲ့လား ..၊ ေႏြေကာ .. ၊ ေႏြလည္း မိန္းမတေယာက္ပဲေလ ..။
(ဆက္ပါဦးမည္)
ပထမဆံုးေႏြ႕သတင္းေလး ေဖာ္ျပခံရတဲ့ အပါတ္မွာ ဂ်ာနယ္ေလးကို တယုတယနဲ႔ တကိုင္ကိုင္ လုပ္ေနမိတယ္။ ကိုကို႔ကို ၾကြားေပမယ့္ ကိုကိုက သိပ္စိတ္ဝင္စားတဲ့ပုံမျပဘူး။ ဂစ္တာေတာင္ အတီး မပ်က္ဘူး။ ေယာင္းမကေတာ့ ဂ်ာနယ္ကို ကိုင္ၾကည့္ေဖာ္ရပါတယ္။ ေႏြ႕နာမည္ကို ျပလိုက္ေတာ့ .. တယ္ဟုတ္ပါလား ဆိုၿပီး ဂ်ာနယ္ကို ကိုင္သြားၿပီး ေဘးအိမ္ေတြကို လိုက္ၾကြား ေနတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီနားပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေႏြ ဆရာမႀကီးျဖစ္ၿပီေပါ့။ ခဏေနမွ ကိုကိုက ဂစ္တာခ်ၿပီး ..
“ေႏြက သတင္းေထာက္ႀကီးျဖစ္ၿပီေပါ့ ဟုတ္လား” လို႔ ေမးတယ္။
“ဒါေပါ့ ကိုကိုရဲ႕ ေတာ္တယ္မဟုတ္လား” ဆိုေတာ့ ကိုကိုက ညစ္က်ယ္က်ယ္ၿပံဳးတယ္။
“ေတာ္တယ္ .. ကိုကို႔မိန္းမ ေတာ္တဲ့အတြက္ ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ .. ကိုကို အရက္ေသာက္မယ္။ ကိုကို႔ကို ဂရင္းရြိဳင္ယယ္ တျပား ဝယ္တုိက္ ဟုတ္လား။ ေႏြ ကိုယ္တုိင္ သြားဝယ္ေပးေနာ္”
အဲဒီေန႔က ေႏြ ဘာကိုမွ မစဥ္းစားဘူး .. ကိုကို႔အတြက္ ဂရင္းရြိဳင္ရယ္ တျပားရယ္ .. ေျမပဲ ဆားေလွာ္ တထုတ္ရယ္ ေႏြကိုယ္တုိင္ သြားဝယ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အေမတို႔ သိရင္ ဆိုတဲ့ အေတြးကို မေတြးေတာ့ဘူး .. ။ ေႏြ႕ဘဝမွာ မိန္းကေလးတန္မယ့္ အရက္ကို ပထမဆံုးအႀကိမ္ ဝယ္ဖူးခ်င္းပဲ .. အဲဒီပထမဆံုးေၾကာင့္ ဒုတိယေတြ တတိယေတြ လာဦးမယ္ဆိုတာ ေႏြ လံုးဝ ထည့္မစဥ္းစားခဲ့ပါဘူး။
အဲဒီညက ေႏြ ေပ်ာ္လိုက္တာ .. လကလည္း သာလုိက္တာ။ ကိုကို႔ကို အလုပ္က အေၾကာင္းေတြ တတြတ္တြတ္ ေျပာျပ ..၊ ကိုကိုက အရက္ တခြက္ၿပီး တခြက္ေသာက္ရင္း ဘာတခြန္းမွ မေျပာဘဲ နားေထာင္ေနတာ။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီညက ကိုကို ေႏြ႕ကို ဂစ္တာ တီးၿပီး သီခ်င္း တပုဒ္ၿပီး တပုဒ္ ဆိုျပတယ္ ..။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေႏြ .. ငရုပ္သီးမႈန္႔သည္ ဘဝ၊ အဝတ္လိုက္ေလွ်ာ္ရတဲ့ဘဝကို ျပန္မေရာက္ခ်င္ ေတာ့ဘူး။ ေႏြ .. ဒီသတင္းေထာက္ ဘဝေလးကို ေတာ္ေတာ္ ျမတ္ႏိုးတယ္္။ ကားတိုးစီးရလို႔ ပင္ပမ္းေပမယ့္၊ ၇ ထပ္ျမင့္ တိုက္ကို ဒီတုိင္း တက္လိုက္ဆင္းလိုက္ လုပ္ရလို႔ ပင္ပမ္း ေပမယ့္၊ တခါတေလ ထမင္းငတ္ေပမယ့္၊ ေျခတိုေအာင္ ေနပူထဲ ေလွ်ာက္္ရတဲ့ ရက္ေတြ ရွိေပမယ့္၊ သတင္း
မရလို႔ အယ္ဒီတာက ဆူတာေငါက္တာ ခံရေပမယ့္၊ အပင္ပမ္းခံ လိုက္ထားတဲ့ သတင္းတပုဒ္ကို သူမ်ားဦးသြားလို႔ဆိုၿပီး မသံုးတဲ့အခါ စိတ္ညစ္ရေပမယ့္ .. ေႏြ ေပ်ာ္တယ္။
အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔ အမွ် တရစ္ၿပီးတရစ္ တိုးလာတဲ့ ေႏြ႕ရဲ႕ သတင္းအေပၚ စိတ္ဝင္စားမႈေတြ .. ေႏြ႕ရဲ႕ ႀကိဳးစားခ်င္စိတ္ေတြ .. ေနာက္ၿပီး အသိအမွတ္ျပဳ ခံရမႈေတြ အဲဒါေတြအားလံုးက ေႏြ႕ကို ဖမ္းစားထားလိုက္ၿပီ။
မထိုက္တို႔ ျမင့္မိုတို႔ ေဝမာတို႔ ေအာင္ထူးတို႔လို သူငယ္ခ်င္းေတြ ..၊ မအိတို႔ မသီတာ တို႔လို အစ္မေတြ .. ကိုသက္ခိုင္လို အကိုေတြ ေႏြ႕မွာ အမ်ားႀကီး ရွိေနမွေတာ့ ဒီ သတင္းခန္းေလးက ေႏြ႕အတြက္ သဲကႏၱာရထဲက အိုေအစစ္ေလးပါပဲ။ ေႏြ႕ေယာကၡမနဲ႔ ေယာင္းမေတြရဲ႕ ဆူပူသံေတြ ..၊ ေႏြတို႔ေနရတဲ့ ရပ္ကြက္ေလးရဲ႕ ဆင္းရဲတြင္းနက္မႈေတြ .. ေနာက္ဆံုး ကိုကို႔ရဲ႕ ေဖာက္ျပန္တဲ့ မ်က္ဝန္းေတြကိုပါ ေမ့ထားလို႔ရႏုိင္ခဲ့တယ္။
ကိုကိုနဲ႔ ဟိုမိန္းမ ျပန္တြဲေနၾကတယ္တဲ့ .. ရိုးရိုးပါလို႔ ကိုကိုေျပာတာကို ေႏြ ယံုခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုုကိုတို႔ ပတ္ဝန္းက်င္က သိပ္ႏႈတ္လံုတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္မ်ိဳးမွ မဟုတ္တာဘဲ .. ေႏြ မၾကားခ်င္မွ အဆံုးေပါ့ ..။
“ေႏြ .. နင့္ေယာက္်ားကို နင္ၾကည့္ထိန္းဦး” လို႔ ေယာင္းမက ထူးထူးဆန္းဆန္း ေျပာလာတဲ့ေန႔ .. ေႏြ သိပ္မအံ့ၾသေတာ့ဘူး။ ေႏြ႕ရင္ထဲကေတာ့ ဆစ္ကနဲ နာသြားတယ္။ အဲဒီေန႔က ေႏြ ေစာေစာျပန္ လာတာ ကိုကိုက မရွိဘူး။ ေႏြ အလုပ္ကို ႏွစ္ၿပီး လုပ္ေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတဲ့အခ်ိန္၊ ေႏြ႕ အလုပ္ကို ေႏြ ဂုဏ္ယူၿပီး တုိးတက္မႈေတြ တသီႀကီးရေအာင္ လုပ္မယ္လို႔ အားတင္းထားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုကိုက ေႏြ႕အနားကေန ထြက္ေျပးဖို႔ ႀကိဳးစားေနၿပီလား။
“ကိုကို ဂစ္တာျပန္တီးေတာ့မလား လို႔ပါ ေႏြရာ” ဆိုတဲ့စကားကို ေႏြယံုရမွာလား။ ကိုကို႔ကိုေကာ အဲဒီဆိုင္မွာ ျပန္ေပးတီးရမွာလား။ ေႏြ႕ေခါင္းထဲမွာ သိပ္ရႈပ္ေထြးေနတယ္။
“အိမ္မွာ ဒီတိုင္းထိုင္ေနရင္ ပ်င္းၿပီး စိတ္ေလေနဦးမယ္၊ ဆိုင္မွာတီးေတာ့ အလုပ္ကေလးရွိတယ္ ဆိုတာေလးနဲ႔ ပ်င္းခ်ိန္မရဘူးေပါ့” ဆိုတဲ့ ေယာင္းမရဲ႕ စကားကို ေႏြ နားေယာင္မိတာလည္း ပါတာ ေပါ့ေလ။ တကယ္ေတာ့ ဆိုင္မွာ ဂစ္တာျပန္တီးတာက နည္းနည္း ကိုကို လမ္းရွာတာက မ်ားမ်ား ဆိုတာကို ခပ္တုံုးတံုး ေႏြက ဘယ္သိပါ့မလဲ။
ကိုကို ဂစ္တာတီးလို႔ရတဲ့ ပိုက္ဆံက ေႏြရတဲ့ပိုက္ဆံထက္ မ်ားပါတယ္ .. ဒါေပမယ့္ ေႏြလည္း ေႏြရတဲ့ ပိုက္ဆံေလးကို ကိုယ့္ဘာသာ ျမတ္ႏို္းတယ္။ ဆိုင္က ပိုက္ဆံရလာတဲ့ ေန႔မ်ိဳးမွာ ကိုကို ေဒါင္ခ်ာဆိုင္းေအာင္ မူးလာတတ္ခဲ့ၿပီ ..။ ေႏြဝယ္ေပးတဲ့ ဂရင္းရြိဳင္ယယ္ အမည္းေရာင္ ျပားေလး ကိုကို မေသာက္ေတာ့ဘူး .. ဂရန္းရိြဳင္ယယ္ေတာင္ ေရႊပတ္မွ ဆိုတာမ်ိဳး လုပ္လာၿပီ။
လက္ထဲက ပိုက္ဆံထုတ္ကို ဘုန္းခနဲပစ္ခ်ၿပီး “ေႏြ႕သတင္းေထာက္အလုပ္က ပင္ပမ္းပါတယ္ကြာ .. ပိုက္ဆံလည္း ဘယ္ေလာက္မွ ရတာမဟုတ္ဘဲနဲ႔ .. ထြက္လိုက္ .. အိမ္မွာပဲ ထမင္းခ်က္ .. အဝတ္ေလွ်ာ္လုပ္ ဟုတ္လား” ဆိုၿပီး ကိုကို ေျပာတတ္လာၿပီ။
အဲဒီလို ေျပာတဲ့ေန႔မ်ိဳးဆို ေႏြ႕အသားေတြ ဆတ္ဆတ္ခါတုန္ေအာင္ စိတ္ဆိုးေပမယ့္ .. သူ မူးလို႔ ေျပာတာပါ ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ေႏြ႕စိတ္ကို ေႏြ ခ်ိဳးႏွိမ္ၿပီး .. တိတ္တဆိတ္ပဲ ငိုေကၽြးရတဲ့ ညေတြ မနည္း ေတာ့ပါဘူး။
ေႏြ ဒီအလုပ္ေလးကို ျမတ္ႏုိးတယ္၊ ခ်စ္တယ္ ဆိုတာ သိရက္နဲ႔ ကိုကိုေျပာတာ။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေႏြ႕သတင္းေလးေတြ ကာဗာမွာ ေဖာ္ျပခံလာရတာ .. အဖြဲ႕လိုက္ေရးတဲ့ သတင္းေဆာင္းပါး ရွည္ႀကီးေတြမွာ ဝင္ၿပီး လက္စြမ္းျပခြင့္ရလို႔ ေႏြေပ်ာ္ရတဲ့ အေပ်ာ္ေတြကို ကိုကိုက မွ်ေဝခံစားဖို႔ ေဝးလို႔ စိတ္မဝင္စားတဲ့ပံုနဲ႔ တံုနိဘာေဝ ေနတာ ဘာေၾကာင့္လဲ။ ကိုကို႔ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို ေႏြက မွ်ေဝခံစားသေလာက္ ေႏြ႕ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို ကိုကို ဘာလို႔ ဝင္မေပ်ာ္ေပးႏိုင္ရတာလဲ။ အငယ္တန္း သတင္းေထာက္ကေန အႀကီးတန္းသတင္းေထာက္အျဖစ္ ခန္႔အပ္ခံရၿပီး လစာလည္း တိုးတဲ့ ေန႔က ေႏြ ကိုကို႔အတြက္ ေဘာင္းဘီရွည္ တထည္ အမွတ္မရွိ ဝယ္ခဲ့မိေသးတယ္။
တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အဲဒီေန႔က ကိုကို႔မွာ ေဘာင္းဘီအသစ္တထည္ ပါလာတယ္။
“ဒီမွာၾကည့္ ဒါမ်ိဳးကိုမွ အဝတ္အစားလို႔ ေခၚတာကြ .. အေကာင္းစားလည္း မဝယ္တတ္ .. ဘယ္လို မိန္းမလဲကြာ”
ကိုကို ကိုယ့္ဘာသာ ဝယ္လာတာလား .. တေယာက္ေယာက္က ဝယ္ေပးလိုက္တာလား ေႏြ မေမးေတာ့ပါဘူး။ ေႏြ႕ဝယ္လာတဲ့ ေဘာင္းဘီေလး ေနာက္တထည္လည္း ေခ်ာင္ထိုး ခံထား လိုက္ရျပန္ၿပီ။ ေႏြ .. ကိုကို႔ကို ခ်စ္ႏိုင္ေသးရဲ႕လား .. ။ အဲဒီေမးခြန္းက ဘာလို႔ ခုတေလာ ေႏြ႕စိတ္ထဲ ေရာက္ေရာက္လာရတယ္ မသိဘူး။
ကိုကို ဂစ္တာ ျပန္တီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း ကိုကိုနဲ႔ေႏြ ဆံုတဲ့အခ်ိန္လည္း ေတာ္ေတာ္ေလး နည္း လာတယ္။ ညေန ေႏြျပန္ေရာက္ရင္ ကိုကိုက မရွိေတာ့တာပဲျဖစ္ျဖစ္ .. ဒါမွမဟုတ္ .. ဆိုင္ကို သြားဖို႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနတာပဲျဖစ္ျဖစ္ .. အဝင္အထြက္ ေလာက္ပဲ ဆံုေတာ့တယ္။ မနက္ ေႏြ အလုပ္သြားခ်ိန္က်ေတာ့ ကိုကိုက ညဥ့္နက္မွ အိပ္ထားလို႔ မထႏိုင္ျဖစ္ေနၿပီ။
“မင္းတို႔ အသ္ိုင္းအဝန္းကို ငါၾကည့္မရဘူးကြာ၊ တကယ့္ ဖင္ေခါင္းေတြ၊ ဆန္မရွိ ေသာက္စားႀကီး ေနၾကတာ” ဆိုတဲ့စကားက ကိုကို ေႏြတို႔ အသိုင္းအဝန္းၾကား ဝင္မဆံ့တာကို မိုးႀကိဳးပစ္ ထန္းလက္နဲ႔ ကာလိုက္တာပဲလို႔ ေႏြသိပါတယ္။
ဂ်ာနယ္တိုက္ ႏွစ္ပတ္လည္ပဲြကို ဟိုတယ္ႀကီးတခုမွာ က်င္းပေတာ့ အသီးသီးအသက၊ အသက ကိုယ့္ခ်စ္သူ .. ကိုယ့္ ဇနီး၊ ကိုယ့္ခင္ပြန္းကို ေခၚခြင့္ေပးခဲ့တယ္။ ေႏြ အတင္းပူဆာလို႔ ပထမပိုင္း ကိုကိုလိုက္ခဲ့ေပမယ့္ .. ေႏြတို႔ၾကားမွာ ကိုကို မေနႏုိင္ဘူး။ ကိုကိုတို႔ အသိုင္းအဝန္းလို ေမာ္ဒယ္ ေတြ၊ အဆိုေတာ္ မျဖစ္တျဖစ္ေတြ .. အဆိုေတာ္ျဖစ္ခ်င္လို႔ လမ္းခင္းေပးေနတဲ့ ေကာင္မေလးေတြ၊ အဆုိေတာ္ျဖစ္ဖို႔ထက္ ပိုက္ဆံရဖို႔ ဘာမဆိုလုပ္မယ္ဆိုတဲ့ သူေတြမွ မဟုတ္တာပဲ။
ခပ္ေပါ့ေပါ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ က်င့္သားရေနတဲ့ ကိုကိုက အဆင့္အတန္းျမင့္ျမင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ အသိုင္းအဝန္းကို မနာလို မရႈစိမ့္ႏုိင္တာလို႔ ေႏြ မေတြးခ်င္ဘဲ ေတြးမိၿပီ ကိုကို။ ေႏြ႕မ်က္ႏွာကို ေတာင္ မေထာက္ဘဲ ပြဲတဝက္တပ်က္မွာ ထထြက္သြားခဲ့တဲ့ ကိုကို႔ကို ေႏြ လံုးဝ နားမလည္ခ်င္ ေတာ့တာ ..။
တေယာက္ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ေနာက္တေယာက္က မနာလို မရႈစိမ့္ႏိုင္တာ .. အခ်စ္မဟုတ္ေတာ့ ဘူးေပါ့ ကိုကိုရယ္ .. အဲဒီႏွစ္ေယာက္ဟာ ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းမွ တဘဝလို႔ ဆိုႏိုင္တဲ့ လင္မယား အျဖစ္နဲ႔ ဘယ္လို ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ရယူႏုိင္မွာတဲ့လဲ။
* * *
“ငါနဲ႔ ကိုေလးနဲ႔ ျပတ္ၿပီ”
“ဘာ”
ျမစံပယ္မွာ ေစာင့္ေနလို႔ ဖုန္းဆက္လို႔ ေႏြနဲ႔ျမင့္မို ေစာင့္ေနၾကတာ။ မထိုက္ တေယာက္ ခရီး မဆိုက္ ေျပာလိုက္တဲ့ စကားေၾကာင့္ ေႏြတို႔ လန္႔သြားတယ္။ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ .. ကိုေလးက မထိုက္ကို ေတာ္ေတာ္ ခ်စ္တာေလ။ ၿပီးေတာ့ အလုိလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး လိုက္တယ္ မဟုတ္ဘူးလား။
“ဟုတ္တယ္ .. ဒါေပမယ့္ သူက ငါ့ကို ဒီအလုပ္က ထြက္ခိုင္းတယ္ဟ”
ေႏြတို႔ ထပ္အံ့ၾသရျပန္ၿပီ။ ကိုေလးက မထိုက္ရဲ႕ သတင္းေထာက္အလုပ္ကို ေတာ္ေတာ္ေလး ဂုဏ္ယူတယ္လို႔ သိထားတာ။ ေနာက္ၿပီး ကိုေလးက မထုိက္ကို ေတာ္ေတာ္ ကူညီေပးတာ။ သူ ကိုယ္တုိင္က ကုမဏီ တခုက မန္ေနဂ်ာ ဆိုေပမယ့္ မထိုက္သြားတဲ့ေနရာေတြမွာ အေဖာ္လိုတာ ပဲျဖစ္ျဖစ္ .. မထိုက္ရဲ႕ သတင္းေတြအတြက္ လိုအပ္တဲ့ ေဒတာေတြ ရွာတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကူညီ ေနက်။ ညေန ဆိုရင္ ဖုန္းဆက္ၿပီး .. တရက္မျပတ္ လာႀကိဳေနက်။ ေႏြတို႔က မထိုက္ကို ကံေကာင္းတဲ့သူ လို႔ ထင္ထားၾကတာ။
“ဘယ္လိုျဖစ္ျပန္တာလဲဟယ္ .. နင္က ဘာသြားလုပ္လိုက္လို႔လဲ”
ျမင့္မိုရဲ႕ အေမးကို မထိုက္က ဘာမွ ျပန္မေျဖဘဲ ၿငိမ္ေနတယ္။ သူ႔ပံုစံက ရည္းစားနဲ႔ ကြဲလာတာနဲ႔ မတူဘူး .. တခုခုကို ခံျပင္းေနသလိုပဲ။
“ဒီလိုပါပဲဟာ .. ေယာက္်ားေတြက သူတို႔ လိုအပ္ခ်က္ ျပည့္ကို မျပည့္ႏိုင္ဘူး”
ဒီတခါမွာေတာ့ တခ်ိန္လံုးၿငိမ္ေနတဲ့ ေအာင္ထူး ေခါင္းေထာင္ထလာတယ္။
“ေဟ့ ေဟ့ ဒီမွာလည္း ေယာက္်ားႀကီး တေယာက္လံုး ငုတ္တုတ္ထုိင္ေနတာေနာ္ .. ေျပာခ်င္ရင္ ငါမရွိမွေျပာ .. မထိုက္ကလည္း ရည္းစားနဲ႔ ကြဲလာတာ၊ ေဘးအိမ္နဲ႔ ရန္ျဖစ္လာတာက်ေနတာပဲ .. မ်က္ႏွာႀကီးက စူပုတ္လို႔”
“ဟဲ့ ငါက မစူပုတ္လို႔ သြားၿဖဲျပေနရမွာလား။ ငါ့ကိုသူေျပာလိုက္တာ မခံႏုိင္လို႔ဟာ”
“ကိုေလးက ဘာေျပာလို႔လဲ .. နင္ကိုက အခ်ိဳးမေျပတာ ျဖစ္မွာပါဟာ”
မထိုက္ မခံခ်င္ေအာင္ေျပာတဲ့ ေအာင္ထူးကို ေႏြတို႔ တေယာက္တေပါက္ ပါးစပ္နဲ႔ ဝိုင္း သမလိုက္ၾကတယ္။
“ငါ့ကို သူက ၾကာေလေၾကာက္ေလ ျဖစ္လာၿပီတဲ့။ ငါက ေတာ္ပါတယ္တဲ့ .. ဒါေပမယ့္ အိမ္ေထာင္ ရွင္မတေယာက္ ျဖစ္ဖို႔ မလြယ္ဘူးတဲ့ ..၊ ဒီအလုပ္ကို ဒီေလာက္ေတာင္ ခ်စ္ေနတဲ့ မိန္းမတေယာက္ ကို လက္ထပ္ဖို႔ သူ အဆင္သင့္မျဖစ္ဘူးတဲ့”
“ဟင္ အစကေတာ့ သူပဲ .. နင္ဒီလို ေတာ္တာကို ခ်စ္တာဆို၊ နင့္ကို ပံ့ပိုးေပးမွာဆို”
ျမင့္မိုရဲ႕ အေမးကို မထိုက္က ေအးေအးပဲ ျပန္ေျဖတယ္။
“ဟုတ္တယ္ .. အခုေတာ့သူက ငါ့ကို ဒီအလုပ္ကထြက္ပါတဲ့၊ သူ ေငြကို လံုေလာက္ေအာင္ ရွာေပးမယ္တဲ့၊ ငါက အိမ္မွာ အိမ္ရွင္မပီပီသသေနၿပီး သူ႔ကို ျပဳစုပါတဲ့။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ သူ ငါ့ကို ယူမယ့္အစား စာမတတ္တဲ့ ေတာသူ မိန္းကေလးတေယာက္ကိုပဲ သြားရွာယူရလိမ့္မယ္တဲ့”
မထိုက္ ႏွလံုးသားေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ နာက်င္လိုက္မလဲ .. ၊ ေႏြေတာင္ သူ႔အစား ငိုခ်င္တယ္၊ သူကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ .. နာက်ည္းေနတာေတာ့ သူ႔မ်က္ႏွာမွာ ျမင္ေနရတယ္။ ေပၚလြင္တဲ့ႏွာတံ .. ပိရိတဲ့ႏႈတ္ခမ္းေတြနဲ႔ .. မ်က္လံုးေတာက္ေတာက္ ေတြကို ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ မထိုက္မ်က္ႏွာေလးက မသိမသာ ႏြမ္းနယ္ေနတယ္။ ေတာ္လည္းေတာ္ လွလည္းလွ .. ထက္လည္းထက္တဲ့ မိန္းမတေယာက္ကို ဘာလို႔ ဒီလို လြယ္လြယ္ လမ္းခြဲစကား ေျပာရတာလဲ။
“ငါျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ ဒီအလုပ္ကေတာ့ မထြက္ႏိုင္ဘူး။ ငါ တသက္လံုး သတင္းေထာက္လုပ္မွာ လို႔ .. အဲဒီအတြက္ ရွင္ .. ခုဏေျပာတဲ့ ေတာသူကို ရွာယူလိုက္ပါလို႔ ေျပာၿပီး ငါထြက္လာခဲ့တယ္။ ငါ သူ႔ကို သိပ္ခ်စ္တယ္ဆိုတာသိေတာ့ အပိုင္တြက္တာေပါ့ဟာ .. ယူဖို႔အထိ ေျပာၾကၿပီးမွ ငါ့ကို ရိုက္ခ်တာ”
မိန္းမေတြက ဒီလိုပဲလား .. သူတို႔ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ခင္းၿပီးေလွ်ာက္မွ လိုတဲ့ပန္းတိုင္ကို ေရာက္တာတဲ့လား ..၊ ေႏြေကာ .. ၊ ေႏြလည္း မိန္းမတေယာက္ပဲေလ ..။
(ဆက္ပါဦးမည္)
Monday, October 05, 2009 | Labels: ဝတၳဳရွည္ | 5 Comments
မယူလိုက္က မိုက္လို႔ထင္ ယူလိုက္ျပန္က ႀကိဳက္လို႔ထင္ (၃)
“ျမင့္မို မ်က္ႏွာလည္း မေကာင္းပါလား .. ဘာျဖစ္ေနတာလဲ”
မထိုက္ေမးလိုက္မွ ေႏြ သတိထားလိုက္မိတာ .. ၾကည့္ပါဦး ဒီေလာက္ အၿမဲတမ္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ရႊင္ရႊင္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေနတတ္တဲ့ ျမင့္မို ၿငိမ္ေနတာကိုေတာင္ သတိမထားမိေလာက္ေအာင္ ေႏြ အာရံုေတြ ေထြျပားေနတာေလ။
ေမးလိုက္မွ ျမင့္မို မ်က္ရည္ဝိုင္းသြားတယ္။ ဒါဆုိရင္ေတာ့ ထူးဆန္းၿပီ ..
“ငါ ပိုက္ဆံ ၅ ေသာင္းေလာက္ အေရးေပၚလိုလုိ႔ဟ”
“ဘာလုပ္ဖို႔လဲ .. ၅ ေသာင္းေတာင္မွလား”
မထုိက္ရဲ႕အေမးကို ျမင့္မိုက ေခါင္းညိတ္ၿပီးပဲ အေျဖေပးတယ္ ..။ ေႏြကေတာ့ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ဘာေျပာၾကမလဲ နားစြင့္ရံုပဲ .. ၅ ေသာင္းဆိုတဲ့ ပိုက္ဆံက ေႏြတို႔လို ဝင္ခါစ သတင္းေထာက္ ငယ္ေလးေတြအတြက္ သိပ္ကို မ်ားလြန္းပါတယ္။ ဘယ္က ရႏိုင္မွာတဲ့လဲ။
“ငါတို႔အိမ္ စာခ်ဳပ္ေစ့သြားတာ စာခ်ဳပ္ျပန္ခ်ဳပ္ရမယ္ေလ။ ငါ့ေယာင္းမ ရံုးက ေခ်းတာ တသိန္းပဲ ရတယ္ .. အိမ္လခက ေစ်းတက္သြားတယ္ဟ။ အဲဒါေၾကာင့္ ၅ ေသာင္း အသည္းအသန္ လိုေနတာ။ ဒါေတာင္ ၆ လစာခ်ဳပ္ေနာ္”
“နင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ျမင့္မိုရာ .. မမူယာဆီက ဝင္ေခ်းၾကည့္ပါလား”
အႀကံသာေပးေပမယ့္ မျဖစ္ႏုိင္တာ မထုိက္ေကာ ေႏြေကာ ျမင့္မိုေကာသိတယ္။ မမူယာ ဆိုတာက သူတို႔ ဂ်ာနယ္တိုက္ရဲ႕ ရွယ္ယာရွင္ေတြထဲက တေယာက္၊ ေငြကိုင္တဲ့သူ။ သူတို႔ရတဲ့ လစာေလး ၃ ေသာင္းခြဲက လကုန္လို႔ ၃၊ ၄ ရက္ေနရင္ ကုန္ၾကၿပီ .. အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူတို႔အားလံုးရဲ႕ အေခ်းအငွား သံသရာႀကီး စၿပီ။ ဒါေပမယ့္ တေထာင္မ်ိဳး ႏွစ္ေထာင္မ်ိဳးေလာက္ပဲ ရတာေလ။ ဒီေလာက္ အမ်ားႀကီးေတာ့ ဘယ္သူကေခ်းမွာတဲ့လဲ။ မမူယာက ပိုေတာင္ ဆိုးေသးတယ္။ သူတို႔အားလံုးကို ေျပာထားၿပီးသား လစာ ႀကိဳထုတ္ေပးမယ္ .. ဒါေပမယ့္ ၁၅ ရက္ေန႔ တရက္ပဲ ထုတ္ေပးမယ္၊ အဲဒါလည္း တဝက္ပဲ အမ်ားဆံုးထုတ္ေပးမွာ ..။
သူတို႔အားလံုး ၁၅ ရက္ေန႔မေရာက္မခ်င္း သူ႔ဆီကကိုယ္ေခ်း .. ကိုယ့္ဆီကသူေခ်း .. မအိတို႔လို ရာထူးႀကီးၿပီး နားလည္မႈလည္းရွိတဲ့သူဆီက ေခ်း .. ဒါလည္း အၿမဲမရဘူး။ မအိဆီက ေခ်းတဲ့သူ မ်ားေတာ့ အားလံုးကို ဘယ္ေခ်းႏုိင္မလဲ။
၁၅ ရက္ေန႔ေရာက္ရင္ေတာ့ အားလံုး မမူယာ အခန္းကို မျပတ္ေခ်ာင္းၾကရၿပီ .. မမူယာ အခန္းထဲ က တေယာက္ေလာက္ နမူနာ ထြက္လာၿပီဆိုရင္ အားလံုး တလွည့္စီ ဝင္ဖို႔ ျပင္ၾကရၿပီ ..။ လစာ တဝက္ကို ႀကိဳထုတ္ၾက .. လဆန္းက ယူထားတဲ့ အေၾကြးအတိုအထြာေတြဆပ္ၾကနဲ႔ .. ကုန္လု နီးနီး ပိုက္ဆံေလးကို .. တခ်ိဳ႕က ေစ်းဖိုးလုပ္ .. တခ်ိဳ႕က ေဆးဖိုးလုပ္ .. အားလံုးက ပိန္မသာ လိန္မသာ .. ေႏြကေကာ အဲဒီထဲကတေယာက္ပဲ .. ဘာထူးမွာတဲ့လဲ။
ေလာေလာဆယ္ ျမင့္မို ျပႆနာ ဘယ္လိုရွင္းၾကမလဲ ..။ ေႏြတို႔မွာလည္း သူ႔ကိုေခ်းဖို႔ ေနေန သာသာ ကိုယ့္ဘာသာ သံုးဖို႔ေတာင္ မရွိတာ။
“နင္ႀကိဳးစားၾကည့္ဟာ .. မမူယာကို ဝင္ၿပီး ငိုျပ .. သူက သနားတတ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔အတြက္ ၅ ေသာင္းဆိုတာ ဘာမွ ဟုတ္တာမွ မဟုတ္ဘဲ”
မထုိက္အႀကံေပးတဲ့အတုိင္း လူရွင္းတဲ့အခ်ိန္မွာ ျမင့္မို မမူယာအခန္းထဲကို ဝင္သြားတယ္။ သူထြက္လာမယ့္ အခ်ိန္ကို ရင္တဖိုဖိုနဲ႔ ေစာင့္ေနတဲ့ေႏြတို႔ကို ဘိုးေတာ္က မ်က္ေစာင္းထိုး ၾကည့္တယ္။ “ဒီအခ်ိန္ထိ အျပင္မထြက္ဘဲ ဘာလုပ္ေနတာလဲ” ဆိုတဲ့သေဘာ .. ေႏြေကာ မထုိက္ေကာ ေပၿပီးဆက္ထိုင္ေနတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ျမင့္မို ထြက္လာတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာ ျမင္လိုက္ကတည္းက သိလုိက္ၿပီ .. အဆင္မေျပခဲ့ဘူး။
“နင္က ဘယ္ေတာ့လိုတာလဲ”
“မနက္ျဖန္ဟ”
“ဒီလိုလုပ္ဟာ .. ငါ့အေမရဲ႕အသိ အေဒၚႀကီးတေယာက္ရွိတယ္။ သူက ေငြတိုးေပးစားတာဟ၊ ငါေစာေစာက မေျပာတာက .. သူက ပစၥည္းမပါဘဲေငြယူရင္ ၁၀ တိုးေတာင္ .. အတိုးမ်ားတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ .. ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုမွမျဖစ္ရင္ေတာ့ အဲဒီကပဲ ဆြဲေပးမယ္ဟာ”
မထိုက္ရဲ႕ အစီအစဥ္ကို ျမင့္မိုက သိပ္စဥ္းစားမေနေတာ့ဘဲ သြားမယ္တဲ့။ အင္းေလ ဘာမ်ားစဥ္းစား စရာရွိေသးလို႔လဲ .. ေႏြတို႔မွာ ေရြးခ်ယ္စရာက သိပ္မွ မရွိတာဘဲဟာ ..။ ေႏြလည္း သတင္း လိုက္ခ်င္စိတ္ မရွိဘူး .. ဒါေပမယ့္ မျဖစ္ေသးဘူး .. အေမ့အသိ ဆရာဝန္ႀကီးနဲ႔ ဒီေန႔ ခ်ိန္းထားတာ .. အင္တာဗ်ဴးဖို႔ သြားရမယ္။
တပတ္စာ ထုတ္ေပးထားတဲ့ လမ္းစရိတ္ေတြလည္း မရိွၾကေတာ့ဘူး .. ဘယ္လုိလုပ္ၾကမလဲ .. ေလာေလာဆယ္လိုတာ ကားခ ၂၀၀ ေလာက္ .. အဲေလာက္ရွိရင္ရၿပီ .. ။ အဲေလာက္ကေတာ့ မအိဆီကပဲ ေခ်းရေတာ့မွာပဲ။ နက္ျဖန္ စာမူခ ထုတ္ရရင္ေတာ့ ၁၅၀၀ ေလာက္ရမယ္ ထင္တယ္။ ဒီတပတ္ ေႏြေရးတာ ပုဒ္ေရ နည္းနည္းမ်ားတယ္။ ေႏြတို႔လို အငယ္တန္းသတင္းေထာက္ ေတြက တိုက္ကို သတင္း တပတ္ကို အနည္းဆံုး ၄ ပုဒ္ေပးရတယ္။ အဲဒီ ၄ ပုဒ္ထက္ ေက်ာ္ရင္ စာမူခ ရတယ္။ မထိုက္ကေတာ့ စီနီယာ ဆိုေတာ့ တပတ္ကို အနည္းဆံုး ၆ ပုဒ္ေပးၿပီး ပိုမွ စာမူခ ရတယ္။
အဲဒီမွာလည္း သတင္းက ေအ၊ ဘီ၊ စီ၊ ဒီ ဆိုၿပီး အဆင့္ေတြခြဲထားေတာ့ စာမူခ မတူဘူး။ ေအကေတာ့ ရခဲပါတယ္။ မ်က္ႏွာဖံုးမွာပါမွ ရတာ တပုဒ္ကို ၂၀၀၀၊ ၃၀၀၀ အစားစားပဲ။ မ်က္ႏွာဖံုးပါတာေတာင္ .. ပိုအေရးႀကီးတဲ့ သတင္းဆို ၃၀၀၀ ရတယ္။ အတြင္းမွာေတာ့ ဘီ ဆိုရင္ ၁၀၀၀၊ ဒါလည္း ရခဲပါတယ္။ ေႏြတို႔ရတဲ့သတင္းေတြက စီတို႔ ဒီတုိ႔ပဲ။ ဒီကေတာ့ ပြဲသတင္းေလ .. ပြဲတက္ၿပီးေရးတဲ့သတင္း တပုဒ္မွ ၃၀၀ ပဲရတာ။ စီက ၆၀၀ ရတယ္။ သူကေတာ့ ေစ်းကြက္ သတင္းေလး ဘာေလးေပါ့။
“ေႏြ ..နင္ေကာ လုိက္မွာလား”
ျမင့္မိုအေမးကို ေခါင္းယမ္းျပလိုက္တယ္။
“လိုက္လို႔ မျဖစ္ေသးဘူး .. ငါ ကေလး ဆရာဝန္ႀကီးနဲ႔ ခ်ိန္းထားေသးတယ္။ လမ္းစရိတ္ေခ်းမလို႔ မအိကို ေစာင့္ေနတာ။ ဘယ္သြားလဲ မသိဘူးဟာ”
“ဒါဆို လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သာ လိုက္သြားေတာ့ .. ဟိုမွာ ဘိုးေတာ္က အထဲဝင္လိုက္ အျပင္ထြက္ လိုက္နဲ႔ ငါတို႔ကို မေက်နပ္ေၾကာင္း ျပေနၿပီ .. လစ္စို႔ ..”
မထိုက္ေျပာတာလည္း ဟုတ္တယ္။ ေႏြတို႔က ဘိုးေတာ္လို႔ ေခၚတဲ့ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္လည္းျဖစ္ တိုက္ပိုင္လည္းျဖစ္တဲ့ ဆရာက ေႏြတို႔ေရွ႕မွာ ေကာင္းေကာင္းလမ္းသလားျပေနၿပီ .. ခဏေနလို႔ သူ႔မ်က္စိေရွ႕က ထြက္မသြားရင္ ေအာ္ေတာ့မွာ ေသခ်ာတယ္။
ေႏြတို႔ သံုးေယာက္သား အစေတာ့ ခပ္ကုပ္ကုပ္နဲ႔ အခန္းျပင္ ထြက္လိုက္တယ္ .. ေလွခါး ၄၊ ၅ ထစ္ ဆင္းၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ကေလးေတြလုိ ေအာ္ဟစ္ၿပီး ရယ္ေမာေနာက္ေျပာင္ႏိုင္ၾကၿပီ။ ျမင့္မိုေတာင္ ခုဏက စိတ္ညစ္ေနပါလားလို႔ မထင္ရေအာင္ ေႏြ႕ခါးကိုလိုက္တို႔ၿပီး စေနတယ္။ မအိလည္း ေလွခါးက တက္လာၿပီ .. မအိနဲ႔ ေႏြတို႔ ၃ ထပ္ေျမာက္မွာ ဆံုေတာ့ ေႏြတို႔က ပိုက္ဆံေခ်း .. မအိက ပြစိပြစိ ေျပာခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ေႏြတို႔ေခ်းတဲ့ လမ္းစရိတ္ ထုတ္ေပးတယ္။
“ပိုက္ဆံေခ်းရံုနဲ႔ မရဘူးေနာ္ မအိ .. ညေန လက္ဖက္ရည္တုိက္ဦး”
ဒီေလာက္ ပူပင္စရာရွိေနတာေတာင္ ေနာက္ႏုိင္ေသးတဲ့ ျမင့္မိုကို ေႏြ သိပ္အားက်တာပဲ .. ။
* * *
“ဘုန္း”
ပုခံုးသိုင္းအိတ္ကို စားပြဲေပၚ ရုတ္တရက္ပစ္ခ်လိုက္တဲ့ မထိုက္ေၾကာင့္ ေႏြတို႔အားလံုး လန္႔သြားတယ္။
“ေတာက္ .. မုန္းဖို႔ေကာင္းလိုက္တာဟာ .. ငါ အဲဒီလူႀကီးကို အေသသတ္ခ်င္တယ္ သိလား”
“ဘယ္သူလဲ .. ဘာျဖစ္တာလဲ မထုိက္ရဲ႕ .. မထိတ္သာ မလန္႔သာဟာ .. နင့္ကို ဘယ္သူက ဘာလုပ္လိုက္လို႔လဲ”
ျမင့္မိုေမးခြန္းမဆံုးခင္မွာ မထိုက္ ခ်ံဳးပြဲခ်ၿပီး ငိုေတာ့တာပဲ ..။ ေႏြတို႔ အားလံုးလည္း လန္႔သြား ၾကတယ္။
“… ဌာနက ညႊန္မႉးဆိုတဲ့ လူႀကီးေပါ့ .. ငါ့ကို အင္တာဗ်ဴးေပးမယ္ ဆိုလို႔ သြားတာ .. ငါ့ကို .. ငါ့ကို .. ေတာက္ .. မုိက္ရိုင္းတယ္ဟာ”
“ဘာ မထိုက္ .. နင္ကပါးဆြဲမတီးလိုက္ဘူးလား .. နင္က သူလုပ္သမွ် ခံလာတာလားဟ”
“သူက ဘာမွ လုပ္တဲ့ဆီေတာ့ မေရာက္ပါဘူး .. ဒါေပမယ့္ ငါ့ကို သူ႔အရြယ္ႀကီးနဲ႔ .. ညီမေလးက သိပ္လွတာပဲ .. ဘာလို႔ သတင္းေထာက္လုပ္တာလဲ .. အစ္ကိုႀကီးဆီမွာ အတြင္းေရးမႉး လုပ္မလား .. တုိက္ခန္းတခန္း ငွားေပးထားမယ္ .. ဟန္းဖုန္းလည္း ေပးထားမယ္ ဆိုၿပီး ရုပ္ကလည္း ၿပီတီတီနဲ႔ .. မဟန္ဘူးဆိုတာသိတာနဲ႔ ငါလည္း .. ထျပန္မယ္ လုပ္ေရာ .. ငါ့လက္ကို အတင္းဆြဲထားတာေလ .. ငါက ဆရာနဲ႔ ျပန္တုိင္မယ္ .. ေအာ္လိုက္မယ္ ဆိုမွ လႊတ္ေပးတာ”
“ေတာက္ .. ဒါ အေခ်ာင္ရမလားလို႔ လုပ္ၾကည့္တာဟာ။ အဲဒီလူႀကီးငါသိတယ္ .. ေၾကာင္သူေတာ္ ႀကီး”
မထုိက္ေျပာသမွ် .. ျမင့္မိုေျပာသမွ်ကို ေႏြ ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ပဲ နားေထာင္ေနမိတယ္။ သူတုိ႔ ေျပာတာေတြ ၾကားရတာ ရင္တုန္လိုက္တာ။ မထိုက္ သနားပါတယ္။ အင္းေလ ေႏြတို႔အားလုံုးက ရုပ္ကေလးေတြ သနားကမားေပမယ့္ အဝတ္အစားေလးေတြက စုတ္တိ စုတ္ျပတ္ေလးေတြ ဆိုေတာ့ လူအထင္ေသးတာေပါ့။ ေငြရရင္ ဘာမဆို လုပ္မယ့္သူေတြ လုိ႔လည္း ထင္လားမသိဘူး။ ေႏြ႕ရင္ထဲက အဲဒီညႊန္မႉးဆိုတဲ့သူႀကီးကို ေအာ့ႏွလံုး နာလိုက္တာ။
“ငါတို႔ ပံုစံေတြကိုကလည္း စုတ္ျပတ္ပါတယ္ဟာ။ လူအထင္ေသးမယ္ဆိုလည္း ေသးေလာက္ တယ္။ အဝတ္အစားလည္း တလေနလို႔ တထည္ ဝယ္မဝတ္ႏုိင္တဲ့ဘဝ။ မထိုက္ရာ ေနာက္တခါ အဲဒီ ေနရာမ်ိဳးသြားရင္ တေယာက္တည္း ဘယ္ေတာ့မွ မသြားပါနဲ႔ အႏၱရာယ္မ်ားတယ္ သိလား”
ျမင့္မိုရဲ႕ ေစတနာစကားကို မထိုက္မ်က္ေစာင္းက တားဆီးလိုက္သလိုပဲ။ ဟုတ္တာေပါ့ .. ေႏြတို႔ကို တိုက္က မွာထားၿပီးသား .. သတင္းလိုက္ရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ၂ ေယာက္မသြားပါနဲ႔တဲ့။ သြားရင္ လုိက္သြားတဲ့သူကို အလုပ္ထုတ္မယ္တဲ့။ ေႏြ႕ကိုေတာင္ မအိက မတတ္ေသးလို႔ နားလည္မႈနဲ႔ လိုက္ေပးေနတာ။ ေႏြကၽြမ္းက်င္သြားရင္ မအိ လိုက္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။
ေႏြတို႔ ဘဝေတြက ဒီေလာက္ေတာင္ပဲ ဆိုးရြားလား ..
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေအာင္ထူးတေယာက္ ေခၽြးသံ တရႊဲရႊဲနဲ႔ ျပန္ေရာက္လာတယ္ .. ၿပီးေတာ့ ေႏြ႕ေဘးမွာ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ထိုင္ခ်လုိက္တယ္။
“ဘာလဲ သတင္းမရဘူးလား” ဆိုတဲ့ ျမင့္မိုရဲ႕ အေမးကို ေအာင္ထူးက ေခါင္းပဲယမ္းျပႏိုင္တယ္။
“စိတ္ကုန္တယ္ ႏွာဗူးေတြ” ဆိုၿပီး စားပြဲကို ဒုန္းကနဲ ထုတယ္။
ေအာင္ထူး သတင္းသြားယူတဲ့ ဌာနဆိုင္ရာက အရာရွိက ေအာင္ထူးကို သတင္းမေပးဘဲ တျခားတုိက္က အလုပ္သင္ သတင္းေထာက္မ ေပါက္စေလးကို သတင္းေပးလိုက္တာေလ။ အဲဒါကို ေအာင္ထူးက ခံျပင္းေနတာ။
“ေတာက္ .. အဲဒီအခ်ိန္မွာ ငါ့ရဲ႕ ေယာက္်ားျဖစ္ရတဲ့ ဘဝကို စိတ္အနာဆံုးပဲဟာ”
ေအာင္ထူးရဲ႕စကားက ငိုအားထက္ ရယ္အားသန္ ..
ဒီေန႔ ေႏြတို႔အားလံုး ရံုးမွာ ဖင္ၿမဲေနၾကတာ အေၾကာင္းရွိတယ္။ မဟုတ္လုိ႔ကေတာ့ ဒီအခ်ိန္ သတင္းေရးရင္ေတာင္ ျမစံပယ္မွာ ထုိင္ေရးၾကမွာ ..။ ဒီေန႔က ဂ်ာနယ္ ထြက္ရက္ ဆိုေတာ့ စာမူခ ရမွာေလ။ စာမူခ ထုတ္ေပးၿပီးမွ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သြားၾကဖို႔ အားလံုး သေဘာတူ ထားၾကတာ။ ေႏြကေတာ့ ရတဲ့စာမူခေလးထဲက ကိုကိုႀကိဳက္တတ္တာေလး တခုခု ဝယ္သြားဖို႔ စဥ္းစားေနတယ္။
လက္ဖက္ရည္ကို ေႏြႀကိဳက္ေပမယ့္ တခြက္ ၂၅၀ ကေတာ့ မျဖဳန္းရက္တာ အမွန္ပဲ။ သူမ်ားတိုက္ တာ ဆိုရင္လည္း တခါတေလပဲ ေကာင္းတာေလ။ ကိုယ့္အလွည့္က်လည္း ျပန္တိုက္မွ ေကာင္းမွာ ေပါ့။ ဒီေတာ့ ေႏြက ျမင့္မိုတို႔နဲ႔ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ လိုက္ထုိင္လည္း ေရေႏြးပဲ တခြက္ၿပီး တခြက္ ေသာက္ေနလိုက္တာပဲ .. မရွက္ပါဘူး။
ဒီတပတ္ေတာ့ မထုိက္သတင္း ကာဗာမွာ ပ ါတာဆိုေတာ့ သူက တုိက္မွာပါ ..။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဧည့္ႀကိဳေကာင္တာက စုျမတ္က “မထိုက္ေရ ဖုန္း” တဲ့ .. မထိုက္ အသည္းအသန္ ေျပးသြားတယ္။ ေျပးမွာေပါ့ .. ဒီအခ်ိန္လာတဲ့ဖုန္းက သူ႔ကိုေလးကလြဲရင္ ဘယ္သူျဖစ္ရဦးမွာလဲ ..။
လူကေတာ့စံုၿပီ .. ေဝမာလည္း ျပန္ေရာက္လာၿပီ .. မ်က္ႏွာကရႊင္ေနပံုေထာက္ေတာ့ သတင္း ရခဲ့တယ္နဲ႔ တူပါရဲ႕ ..။
“ေႏြ .. ငါ .. ဟုိတေယာက္နဲ႔ ခ်ိန္းထားတယ္သိလား။ စေနေန႔ ညေန မြန္းဘိတ္ခရီမွာ ေတြ႕ၾကမယ္”
ေဝမာရႊင္ေနတာ ဒါေၾကာင့္ကိုး ..။
“ဘယ္တေယာက္လဲဟ”
ေႏြ႔ကို တံုးရန္ေကာဆိုတဲ့အၾကည့္နဲ႔ ေဝမာၾကည့္တယ္။ ေဝမာ့မ်က္ႏွာေလးက ကေလး ဆန္ေပမယ့္ သိပ္မလွရွာဘူး။ အရပ္ကေလးကလည္းပု .. ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္ကလည္း မလွ ဆိုေတာ့ ခုထိ ရည္းစားမရႏုိင္ဘူး။ ဒီေကာင္မေလးက သတင္းလိုက္ေတာ္သေလာက္ .. ဒီဘက္မွက် ေတာ္ေတာ္ ေလး မစြန္ဘူး ေျပာရမယ္။
“ဟာ ေႏြကလည္း .. ဟိုေန႔ကပဲ နင့္ကို ငါေျပာျပတယ္ေလ။ ငါနဲ႔ အြန္လိုင္းမွာ သိတာေလ။ မွတ္မိလား .. ခု အျပင္မွာေတြ႕ဖိုိ႔ ခ်ိန္းထားၿပီ .. ဒီတခါေတာ့ အိုေကမယ္ ထင္ပါရဲ႕ .. ဟီး”
“ေဝမာကလည္းဟာ .. မမွတ္ေသးဘူးလား .. ေတာ္ၾကာ နင္ ခံစားရဦးမယ္”
“ေအာင္မာ .. ဟိုအရင္ဟာေတြက အခ်စ္စစ္အခ်စ္မွန္မွ မဟုတ္တာ။ ခုကမွ တကယ့္အခ်စ္စစ္ အခ်စ္မွန္ သေဘာေပါက္”
ေဝမာတေယာက္ အြန္လိုင္းခ်က္တင္ကေန ရည္းစားတေယာက္ ရလိုက္ .. အျပင္မွ ခ်ိန္းေတြ႕ေတာ့ သူ႔ကို ဟိုက မႀကိဳက္ဘဲ .. လန္သြားလိုက္ .. သူက မႀကိဳက္လို႔ လန္သြားလိုက္နဲ႔ .. ဘယ္ႏွေယာက္ မွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ ျမင့္မို မၾကားလို႔ .. ၾကားမ်ားၾကားလို႔က ေဝမာတို႔ အဆဲခံရဦးမွာ။
မမူယာ အခန္းထဲက ကိုသက္ခိုင္ထြက္လာၿပီ .. ၿပံဳးရႊင္လို႔ .. စာမူခရေတာ့မယ္။
* * *
လမ္းေဘးေစ်းတန္းေလးက ေစ်းသည္ေတြၾကားထဲမွာ ႀကံဳ႕ႀကံဳ႕ေလးထုိင္ၿပီး ငရုပ္သီးမႈန္႔ ေရာင္းေနတဲ့ ေႏြ႕ေရွ႕မွာ ပုဆိုးအကြက္ႀကဲတထည္ လာရပ္တယ္ ..။ ဒီပုဆိုးကို ေႏြ သိတာေပါ့ ..။ ေႏြကိုယ္တိုင္ ေရြးေပးထားတာပဲဟာ ..
“အေဖ”
အေဖက မၿပံဳးမရယ္ ေႏြ႕ကို စိုက္ၾကည့္ေနတယ္။
“သမီးႀကီး .. အလုပ္တခု အေဖေလွ်ာက္ထားေပးတယ္ .. နက္ျဖန္ အင္တာဗ်ဴး ဝင္ရမယ္ .. အေဖလာေခၚမယ္ .. မနက္ ၉ နာရီ လမ္းထိပ္ထြက္ေစာင့္ေန ၾကားလား”
“ဘာအလုပ္လဲ အေဖ”
ဒီေတာ့မွပဲ အေဖ ၿပံဳးေဖာ္ရတယ္။
“သမီး သေဘာက်မွာပါ။ သမီးဝါသနာပါတဲ့အလုပ္နဲ႔ နည္းနည္း နီးစပ္တယ္။ သတင္းေထာက္ အလုပ္ေလ .. အေရွ႕ရပ္ဝန္း သတင္းဂ်ာနယ္မွာ .. အဲဒီက စီအီးအိုက အေဖ့သူငယ္ခ်င္းေလ .. အဲဒါ အငယ္တန္းသတင္းေထာက္လိုတယ္ ဆိုလို႔ သမီးအတြက္ ေလွ်ာက္လႊာတင္ေပးခဲ့တယ္။ အင္တာဗ်ဴးကေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာေျဖရမယ္တဲ့ .. ေရာ့ အဲဒီဂ်ာနယ္ လိုလိုမယ္မယ္ အေဖ ယူလာတာ .. ဖတ္ထားလိုက္ေပါ့”
သတင္းေထာက္ ဆိုပါလား။ ေႏြတခါမွ မစဥ္းစားဘူးတဲ့အလုပ္ ..။ ျဖစ္ပါ့မလား အေဖရယ္လို႔ ေမးခ်င္ေပမယ့္ ေႏြမေမးရက္ဘူး။ ေတာ္ၾကာ အေဖ စိတ္ညစ္သြားဦးမယ္။ အေဖက ေႏြ ခုလိုေတြ လုပ္ေနရတာကို မၾကည့္ရက္လို႔ တကူးတက အလုပ္ရွာၿပီး လာေျပာတာေလ။
ကိုကို႔ကို ေျပာျပေတာ့ စိတ္မဝင္စားသလို လုပ္ေနတယ္။ ေဖေဖ့ကို မၾကည္တာလည္း ပါမွာေပါ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေႏြကေတာ့ ရွိသမွ်ထဲက အေကာင္းဆံုးဆိုတဲ့ အဝတ္အစားေလးေတြ ထုတ္ထား လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေဖေဖေပးခဲ့တဲ့ အေရွ႕ရပ္ဝန္းဂ်ာနယ္ကို ေသခ်ာဖတ္ေနလိုက္တယ္။
သတင္းဆိုတာကို တခါမွ ေသခ်ာဖတ္ဖူးတဲ့သူမွမဟုတ္ဘဲ .. ဒါေပမယ့္ စာေပနဲ႔ေတာ့ ေႏြက နီးစပ္ၿပီးသားပါ။ အဲဒီ ဂ်ာနယ္တိုက္ရဲ႕ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္နာမည္ကိုလည္း ေႏြၾကားဖူးတာပဲ။ ျဖစ္မယ္ ထင္တာပဲ မေျပာတတ္ဘူး။
စိတ္ေစာၿပီး ေႏြက အရင္ေရာက္ေနေပမယ့္ အေဖ့ကိုသိပ္မေစာင့္လိုက္ရပါဘူး။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ ေခါင္က တိုက္ခန္းတခန္း ဆိုေပမယ့္ တုိက္ခန္းက အက်ယ္ႀကီးပဲ။ လူေတြလည္း အမ်ားႀကီးပဲ .. ဝင္လိုက္ထြက္လိုက္နဲ႔ ..။ ေႏြ႕လို သတင္းေထာက္ အင္တာဗ်ဴးလာေျဖတဲ့သူေတြလည္း အမ်ားႀကီးပဲ။ လူေတြအမ်ားႀကီး ခန္႔မွာလို႔လည္းေျပာၾကတယ္။ ေကာင္မေလး ေခ်ာေခ်ာေလးေတြ လည္းေတြ႕တယ္။ သူတို႔ကေတာ့ ေၾကာ္ျငာမားကက္တင္းလာေလွ်ာက္တာတဲ့။
ေႏြ႕အလွည့္ .. အေဖက အားေပးသလို ၿပံဳးျပတယ္။
“ကိုလြမ္းေမာင္ေမာင္ရဲ႕ သမီး ဟုတ္လား”
“ဟုတ္ပါတယ္ရွင့္”
“စာ အေတာ္ဖတ္လား”
“ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတာ့ ဖတ္ပါတယ္ .. စာဖတ္လည္း ဝါသနာပါပါတယ္”
“ျမသန္းတင့္သိလား .. သူ အခုဘယ္မွာေနလဲ”
သံုးေယာက္ ဝိုင္းေမးေနတဲ့အထဲက ခပ္ေပစုတ္စုတ္တေယာက္က ျဖတ္ေမးလိုက္တာ ..။ ေႏြ႕ကိုမ်ား .. အခ်ဥ္မွတ္ေနေသးတယ္.. ေႏြ ၿပံဳးလိုက္တယ္။
“ဆရာႀကီး ျမသန္းတင့္က ဆံုးသြားပါၿပီရွင့္ သူ႔ရဲ႕ ေလရူးသုန္သုန္ကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ႀကိဳက္ပါတယ္”
“ဒီတိုက္က အယ္ဒီတာခ်ဳပ္နာမည္ ဘယ္လိုေခၚလဲ”
ဒါကေတာ့ ခပ္ဝဝ အသားျဖဴျဖဴနဲ႔ လူက ေမးတာ။ မ်က္ႏွာေတာ့ခ်ိဳသားပဲ။
“ဦးမ်ိဳးျမင့္ေမာင္ပါ ..သူ႔ရဲ႕ အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္ေတြ သေဘာက်ပါတယ္”
ဘယ္ရမလဲ .. ခုဏကမွ ဂ်ာနယ္ေတြလွန္ၿပီး အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္ေတြခ်ည္း ဖတ္လိုက္တာ။ အသက္အႀကီးဆံုး ေတာက္ေတာက္ပပ လူႀကီးက သေဘာက်သြားပံုရတယ္။ ဦးမ်ိဳးျမင့္ေမာင္ ဆိုတာ သူပဲျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ေသခ်ာတာေပါ့ ..။
“အင္း သမီးက မဆိုးဘူးပဲ။ တခုေတာ့ရွိတယ္။ သတင္းေထာက္လုပ္ဖို႔က ေလရူးသုန္သုန္ ဖတ္ရံုနဲ႔ေတာ့ မျဖစ္ဘူး။ သမီး ဘ ေျခာက္လံုးကို သိလား”
“ဟုတ္ကဲ့ သိပါတယ္။ သတင္းေရးတဲ့အခါ အရင္ဆံုးစထြက္ရမယ့္ အပိုဒ္မွာ ထည့္သင့္တဲ့ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ကို ဘယ္ေနရာ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘာ့ေၾကာင့္ ဘယ္လိုျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ့ အေရးႀကီးတဲ့ ေမးခြန္းေတြပါ။ အဂၤလိပ္မွာေတာ့ 5 W and H ပါ”
ဘယ္ရမလဲ .. လမ္းမွာ အေဖ လက္ပူတိုက္သင္ေပးထားလို႔ သိတာ။ တကယ္ဆို အဲဒါေတြ တလံုးမွ ေႏြနားလည္တာမဟုတ္ဘူး။
“ဘယ္ဆိုးလုိ႔လဲ။ မင္း သတင္းေရးဖူးလား”
“မေရးဖူးပါဘူးရွင့္ .. စာေရးတာေတာ့ ဝါသနာပါပါတယ္။ သင္ေပးမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မွာပါ”
“ဒါနဲ႔ သမီးက အိမ္ေထာင္နဲ႔ေပါ့ ဟုတ္လား .. အမ်ိဳးသား ဘာလုပ္လဲ”
ဒီေမးခြန္းကို ေႏြမေျဖခ်င္ဆံုးပဲ .. ေႏြညာလည္း မညာခ်င္ဘူး .. ဒါေပမယ့္ ..။
“သူက အိမ္မွာ ဂစ္တာသင္တန္းေပးပါတယ္ ဆရာ”
“ေၾသာ ဟုတ္ၿပီ .. သမီးကို ခန္႔ျဖစ္ရင္ အေၾကာင္းၾကားမယ္ ဟုတ္လား ..။ လစာကေတာ့ ဝင္ဝင္ခ်င္း အငယ္တန္းသတင္းေထာက္လစာ ၃ ေသာင္းခြဲ ခံစားခြင့္ရွိမယ္။ တပတ္ကို သတင္း အနည္းဆံုး ၄ ပုဒ္ေရးရမယ္။ အဲဒီထက္ ေက်ာ္ရင္ စာမူခရမယ္။ ကဲကဲ .. သမီးအေဖကို ဆရာက ႏႈတ္ဆက္တယ္ ေျပာလိုက္ဦး ဟုတ္လား”
သမီးဘယ္လိုထင္လဲ ဆိုတဲ့ အေဖ့အေမးကို ေျဖဖို႔ စိတ္ထဲက ပိုင္ႏိုင္ေနသလိုပဲ။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ေႏြ အခန္းထဲက ထြက္လာေတာ့ အထဲက ေျပာေနသံ သဲ့သဲ့ ၾကားလိုက္ရတယ္။
“မဆိုးဘူးေနာ္ ဆရာ .. သူ႔အရင္ ေမးလိုက္သမွ် .. ျမသန္းတင့္လည္းမသိ .. မဟာေဆြလည္းမသိ၊ ဇဝနလည္း မသိန႔ဲ ဟားဟား၊ အေရွ႕ရပ္ဝန္းမွာ အလုပ္လာေလွ်ာက္ၿပီး အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ေတာင္ မသိဘူး .. ေတာ္ေတာ္ ညံ့တဲ့ကေလးေတြ” တဲ့။
(ဆက္ပါဦးမည္)
မထိုက္ေမးလိုက္မွ ေႏြ သတိထားလိုက္မိတာ .. ၾကည့္ပါဦး ဒီေလာက္ အၿမဲတမ္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ရႊင္ရႊင္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေနတတ္တဲ့ ျမင့္မို ၿငိမ္ေနတာကိုေတာင္ သတိမထားမိေလာက္ေအာင္ ေႏြ အာရံုေတြ ေထြျပားေနတာေလ။
ေမးလိုက္မွ ျမင့္မို မ်က္ရည္ဝိုင္းသြားတယ္။ ဒါဆုိရင္ေတာ့ ထူးဆန္းၿပီ ..
“ငါ ပိုက္ဆံ ၅ ေသာင္းေလာက္ အေရးေပၚလိုလုိ႔ဟ”
“ဘာလုပ္ဖို႔လဲ .. ၅ ေသာင္းေတာင္မွလား”
မထုိက္ရဲ႕အေမးကို ျမင့္မိုက ေခါင္းညိတ္ၿပီးပဲ အေျဖေပးတယ္ ..။ ေႏြကေတာ့ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ဘာေျပာၾကမလဲ နားစြင့္ရံုပဲ .. ၅ ေသာင္းဆိုတဲ့ ပိုက္ဆံက ေႏြတို႔လို ဝင္ခါစ သတင္းေထာက္ ငယ္ေလးေတြအတြက္ သိပ္ကို မ်ားလြန္းပါတယ္။ ဘယ္က ရႏိုင္မွာတဲ့လဲ။
“ငါတို႔အိမ္ စာခ်ဳပ္ေစ့သြားတာ စာခ်ဳပ္ျပန္ခ်ဳပ္ရမယ္ေလ။ ငါ့ေယာင္းမ ရံုးက ေခ်းတာ တသိန္းပဲ ရတယ္ .. အိမ္လခက ေစ်းတက္သြားတယ္ဟ။ အဲဒါေၾကာင့္ ၅ ေသာင္း အသည္းအသန္ လိုေနတာ။ ဒါေတာင္ ၆ လစာခ်ဳပ္ေနာ္”
“နင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ျမင့္မိုရာ .. မမူယာဆီက ဝင္ေခ်းၾကည့္ပါလား”
အႀကံသာေပးေပမယ့္ မျဖစ္ႏုိင္တာ မထုိက္ေကာ ေႏြေကာ ျမင့္မိုေကာသိတယ္။ မမူယာ ဆိုတာက သူတို႔ ဂ်ာနယ္တိုက္ရဲ႕ ရွယ္ယာရွင္ေတြထဲက တေယာက္၊ ေငြကိုင္တဲ့သူ။ သူတို႔ရတဲ့ လစာေလး ၃ ေသာင္းခြဲက လကုန္လို႔ ၃၊ ၄ ရက္ေနရင္ ကုန္ၾကၿပီ .. အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူတို႔အားလံုးရဲ႕ အေခ်းအငွား သံသရာႀကီး စၿပီ။ ဒါေပမယ့္ တေထာင္မ်ိဳး ႏွစ္ေထာင္မ်ိဳးေလာက္ပဲ ရတာေလ။ ဒီေလာက္ အမ်ားႀကီးေတာ့ ဘယ္သူကေခ်းမွာတဲ့လဲ။ မမူယာက ပိုေတာင္ ဆိုးေသးတယ္။ သူတို႔အားလံုးကို ေျပာထားၿပီးသား လစာ ႀကိဳထုတ္ေပးမယ္ .. ဒါေပမယ့္ ၁၅ ရက္ေန႔ တရက္ပဲ ထုတ္ေပးမယ္၊ အဲဒါလည္း တဝက္ပဲ အမ်ားဆံုးထုတ္ေပးမွာ ..။
သူတို႔အားလံုး ၁၅ ရက္ေန႔မေရာက္မခ်င္း သူ႔ဆီကကိုယ္ေခ်း .. ကိုယ့္ဆီကသူေခ်း .. မအိတို႔လို ရာထူးႀကီးၿပီး နားလည္မႈလည္းရွိတဲ့သူဆီက ေခ်း .. ဒါလည္း အၿမဲမရဘူး။ မအိဆီက ေခ်းတဲ့သူ မ်ားေတာ့ အားလံုးကို ဘယ္ေခ်းႏုိင္မလဲ။
၁၅ ရက္ေန႔ေရာက္ရင္ေတာ့ အားလံုး မမူယာ အခန္းကို မျပတ္ေခ်ာင္းၾကရၿပီ .. မမူယာ အခန္းထဲ က တေယာက္ေလာက္ နမူနာ ထြက္လာၿပီဆိုရင္ အားလံုး တလွည့္စီ ဝင္ဖို႔ ျပင္ၾကရၿပီ ..။ လစာ တဝက္ကို ႀကိဳထုတ္ၾက .. လဆန္းက ယူထားတဲ့ အေၾကြးအတိုအထြာေတြဆပ္ၾကနဲ႔ .. ကုန္လု နီးနီး ပိုက္ဆံေလးကို .. တခ်ိဳ႕က ေစ်းဖိုးလုပ္ .. တခ်ိဳ႕က ေဆးဖိုးလုပ္ .. အားလံုးက ပိန္မသာ လိန္မသာ .. ေႏြကေကာ အဲဒီထဲကတေယာက္ပဲ .. ဘာထူးမွာတဲ့လဲ။
ေလာေလာဆယ္ ျမင့္မို ျပႆနာ ဘယ္လိုရွင္းၾကမလဲ ..။ ေႏြတို႔မွာလည္း သူ႔ကိုေခ်းဖို႔ ေနေန သာသာ ကိုယ့္ဘာသာ သံုးဖို႔ေတာင္ မရွိတာ။
“နင္ႀကိဳးစားၾကည့္ဟာ .. မမူယာကို ဝင္ၿပီး ငိုျပ .. သူက သနားတတ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔အတြက္ ၅ ေသာင္းဆိုတာ ဘာမွ ဟုတ္တာမွ မဟုတ္ဘဲ”
မထုိက္အႀကံေပးတဲ့အတုိင္း လူရွင္းတဲ့အခ်ိန္မွာ ျမင့္မို မမူယာအခန္းထဲကို ဝင္သြားတယ္။ သူထြက္လာမယ့္ အခ်ိန္ကို ရင္တဖိုဖိုနဲ႔ ေစာင့္ေနတဲ့ေႏြတို႔ကို ဘိုးေတာ္က မ်က္ေစာင္းထိုး ၾကည့္တယ္။ “ဒီအခ်ိန္ထိ အျပင္မထြက္ဘဲ ဘာလုပ္ေနတာလဲ” ဆိုတဲ့သေဘာ .. ေႏြေကာ မထုိက္ေကာ ေပၿပီးဆက္ထိုင္ေနတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ျမင့္မို ထြက္လာတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာ ျမင္လိုက္ကတည္းက သိလုိက္ၿပီ .. အဆင္မေျပခဲ့ဘူး။
“နင္က ဘယ္ေတာ့လိုတာလဲ”
“မနက္ျဖန္ဟ”
“ဒီလိုလုပ္ဟာ .. ငါ့အေမရဲ႕အသိ အေဒၚႀကီးတေယာက္ရွိတယ္။ သူက ေငြတိုးေပးစားတာဟ၊ ငါေစာေစာက မေျပာတာက .. သူက ပစၥည္းမပါဘဲေငြယူရင္ ၁၀ တိုးေတာင္ .. အတိုးမ်ားတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ .. ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုမွမျဖစ္ရင္ေတာ့ အဲဒီကပဲ ဆြဲေပးမယ္ဟာ”
မထိုက္ရဲ႕ အစီအစဥ္ကို ျမင့္မိုက သိပ္စဥ္းစားမေနေတာ့ဘဲ သြားမယ္တဲ့။ အင္းေလ ဘာမ်ားစဥ္းစား စရာရွိေသးလို႔လဲ .. ေႏြတို႔မွာ ေရြးခ်ယ္စရာက သိပ္မွ မရွိတာဘဲဟာ ..။ ေႏြလည္း သတင္း လိုက္ခ်င္စိတ္ မရွိဘူး .. ဒါေပမယ့္ မျဖစ္ေသးဘူး .. အေမ့အသိ ဆရာဝန္ႀကီးနဲ႔ ဒီေန႔ ခ်ိန္းထားတာ .. အင္တာဗ်ဴးဖို႔ သြားရမယ္။
တပတ္စာ ထုတ္ေပးထားတဲ့ လမ္းစရိတ္ေတြလည္း မရိွၾကေတာ့ဘူး .. ဘယ္လုိလုပ္ၾကမလဲ .. ေလာေလာဆယ္လိုတာ ကားခ ၂၀၀ ေလာက္ .. အဲေလာက္ရွိရင္ရၿပီ .. ။ အဲေလာက္ကေတာ့ မအိဆီကပဲ ေခ်းရေတာ့မွာပဲ။ နက္ျဖန္ စာမူခ ထုတ္ရရင္ေတာ့ ၁၅၀၀ ေလာက္ရမယ္ ထင္တယ္။ ဒီတပတ္ ေႏြေရးတာ ပုဒ္ေရ နည္းနည္းမ်ားတယ္။ ေႏြတို႔လို အငယ္တန္းသတင္းေထာက္ ေတြက တိုက္ကို သတင္း တပတ္ကို အနည္းဆံုး ၄ ပုဒ္ေပးရတယ္။ အဲဒီ ၄ ပုဒ္ထက္ ေက်ာ္ရင္ စာမူခ ရတယ္။ မထိုက္ကေတာ့ စီနီယာ ဆိုေတာ့ တပတ္ကို အနည္းဆံုး ၆ ပုဒ္ေပးၿပီး ပိုမွ စာမူခ ရတယ္။
အဲဒီမွာလည္း သတင္းက ေအ၊ ဘီ၊ စီ၊ ဒီ ဆိုၿပီး အဆင့္ေတြခြဲထားေတာ့ စာမူခ မတူဘူး။ ေအကေတာ့ ရခဲပါတယ္။ မ်က္ႏွာဖံုးမွာပါမွ ရတာ တပုဒ္ကို ၂၀၀၀၊ ၃၀၀၀ အစားစားပဲ။ မ်က္ႏွာဖံုးပါတာေတာင္ .. ပိုအေရးႀကီးတဲ့ သတင္းဆို ၃၀၀၀ ရတယ္။ အတြင္းမွာေတာ့ ဘီ ဆိုရင္ ၁၀၀၀၊ ဒါလည္း ရခဲပါတယ္။ ေႏြတို႔ရတဲ့သတင္းေတြက စီတို႔ ဒီတုိ႔ပဲ။ ဒီကေတာ့ ပြဲသတင္းေလ .. ပြဲတက္ၿပီးေရးတဲ့သတင္း တပုဒ္မွ ၃၀၀ ပဲရတာ။ စီက ၆၀၀ ရတယ္။ သူကေတာ့ ေစ်းကြက္ သတင္းေလး ဘာေလးေပါ့။
“ေႏြ ..နင္ေကာ လုိက္မွာလား”
ျမင့္မိုအေမးကို ေခါင္းယမ္းျပလိုက္တယ္။
“လိုက္လို႔ မျဖစ္ေသးဘူး .. ငါ ကေလး ဆရာဝန္ႀကီးနဲ႔ ခ်ိန္းထားေသးတယ္။ လမ္းစရိတ္ေခ်းမလို႔ မအိကို ေစာင့္ေနတာ။ ဘယ္သြားလဲ မသိဘူးဟာ”
“ဒါဆို လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သာ လိုက္သြားေတာ့ .. ဟိုမွာ ဘိုးေတာ္က အထဲဝင္လိုက္ အျပင္ထြက္ လိုက္နဲ႔ ငါတို႔ကို မေက်နပ္ေၾကာင္း ျပေနၿပီ .. လစ္စို႔ ..”
မထိုက္ေျပာတာလည္း ဟုတ္တယ္။ ေႏြတို႔က ဘိုးေတာ္လို႔ ေခၚတဲ့ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္လည္းျဖစ္ တိုက္ပိုင္လည္းျဖစ္တဲ့ ဆရာက ေႏြတို႔ေရွ႕မွာ ေကာင္းေကာင္းလမ္းသလားျပေနၿပီ .. ခဏေနလို႔ သူ႔မ်က္စိေရွ႕က ထြက္မသြားရင္ ေအာ္ေတာ့မွာ ေသခ်ာတယ္။
ေႏြတို႔ သံုးေယာက္သား အစေတာ့ ခပ္ကုပ္ကုပ္နဲ႔ အခန္းျပင္ ထြက္လိုက္တယ္ .. ေလွခါး ၄၊ ၅ ထစ္ ဆင္းၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ကေလးေတြလုိ ေအာ္ဟစ္ၿပီး ရယ္ေမာေနာက္ေျပာင္ႏိုင္ၾကၿပီ။ ျမင့္မိုေတာင္ ခုဏက စိတ္ညစ္ေနပါလားလို႔ မထင္ရေအာင္ ေႏြ႕ခါးကိုလိုက္တို႔ၿပီး စေနတယ္။ မအိလည္း ေလွခါးက တက္လာၿပီ .. မအိနဲ႔ ေႏြတို႔ ၃ ထပ္ေျမာက္မွာ ဆံုေတာ့ ေႏြတို႔က ပိုက္ဆံေခ်း .. မအိက ပြစိပြစိ ေျပာခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ေႏြတို႔ေခ်းတဲ့ လမ္းစရိတ္ ထုတ္ေပးတယ္။
“ပိုက္ဆံေခ်းရံုနဲ႔ မရဘူးေနာ္ မအိ .. ညေန လက္ဖက္ရည္တုိက္ဦး”
ဒီေလာက္ ပူပင္စရာရွိေနတာေတာင္ ေနာက္ႏုိင္ေသးတဲ့ ျမင့္မိုကို ေႏြ သိပ္အားက်တာပဲ .. ။
* * *
“ဘုန္း”
ပုခံုးသိုင္းအိတ္ကို စားပြဲေပၚ ရုတ္တရက္ပစ္ခ်လိုက္တဲ့ မထိုက္ေၾကာင့္ ေႏြတို႔အားလံုး လန္႔သြားတယ္။
“ေတာက္ .. မုန္းဖို႔ေကာင္းလိုက္တာဟာ .. ငါ အဲဒီလူႀကီးကို အေသသတ္ခ်င္တယ္ သိလား”
“ဘယ္သူလဲ .. ဘာျဖစ္တာလဲ မထုိက္ရဲ႕ .. မထိတ္သာ မလန္႔သာဟာ .. နင့္ကို ဘယ္သူက ဘာလုပ္လိုက္လို႔လဲ”
ျမင့္မိုေမးခြန္းမဆံုးခင္မွာ မထိုက္ ခ်ံဳးပြဲခ်ၿပီး ငိုေတာ့တာပဲ ..။ ေႏြတို႔ အားလံုးလည္း လန္႔သြား ၾကတယ္။
“… ဌာနက ညႊန္မႉးဆိုတဲ့ လူႀကီးေပါ့ .. ငါ့ကို အင္တာဗ်ဴးေပးမယ္ ဆိုလို႔ သြားတာ .. ငါ့ကို .. ငါ့ကို .. ေတာက္ .. မုိက္ရိုင္းတယ္ဟာ”
“ဘာ မထိုက္ .. နင္ကပါးဆြဲမတီးလိုက္ဘူးလား .. နင္က သူလုပ္သမွ် ခံလာတာလားဟ”
“သူက ဘာမွ လုပ္တဲ့ဆီေတာ့ မေရာက္ပါဘူး .. ဒါေပမယ့္ ငါ့ကို သူ႔အရြယ္ႀကီးနဲ႔ .. ညီမေလးက သိပ္လွတာပဲ .. ဘာလို႔ သတင္းေထာက္လုပ္တာလဲ .. အစ္ကိုႀကီးဆီမွာ အတြင္းေရးမႉး လုပ္မလား .. တုိက္ခန္းတခန္း ငွားေပးထားမယ္ .. ဟန္းဖုန္းလည္း ေပးထားမယ္ ဆိုၿပီး ရုပ္ကလည္း ၿပီတီတီနဲ႔ .. မဟန္ဘူးဆိုတာသိတာနဲ႔ ငါလည္း .. ထျပန္မယ္ လုပ္ေရာ .. ငါ့လက္ကို အတင္းဆြဲထားတာေလ .. ငါက ဆရာနဲ႔ ျပန္တုိင္မယ္ .. ေအာ္လိုက္မယ္ ဆိုမွ လႊတ္ေပးတာ”
“ေတာက္ .. ဒါ အေခ်ာင္ရမလားလို႔ လုပ္ၾကည့္တာဟာ။ အဲဒီလူႀကီးငါသိတယ္ .. ေၾကာင္သူေတာ္ ႀကီး”
မထုိက္ေျပာသမွ် .. ျမင့္မိုေျပာသမွ်ကို ေႏြ ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ပဲ နားေထာင္ေနမိတယ္။ သူတုိ႔ ေျပာတာေတြ ၾကားရတာ ရင္တုန္လိုက္တာ။ မထိုက္ သနားပါတယ္။ အင္းေလ ေႏြတို႔အားလုံုးက ရုပ္ကေလးေတြ သနားကမားေပမယ့္ အဝတ္အစားေလးေတြက စုတ္တိ စုတ္ျပတ္ေလးေတြ ဆိုေတာ့ လူအထင္ေသးတာေပါ့။ ေငြရရင္ ဘာမဆို လုပ္မယ့္သူေတြ လုိ႔လည္း ထင္လားမသိဘူး။ ေႏြ႕ရင္ထဲက အဲဒီညႊန္မႉးဆိုတဲ့သူႀကီးကို ေအာ့ႏွလံုး နာလိုက္တာ။
“ငါတို႔ ပံုစံေတြကိုကလည္း စုတ္ျပတ္ပါတယ္ဟာ။ လူအထင္ေသးမယ္ဆိုလည္း ေသးေလာက္ တယ္။ အဝတ္အစားလည္း တလေနလို႔ တထည္ ဝယ္မဝတ္ႏုိင္တဲ့ဘဝ။ မထိုက္ရာ ေနာက္တခါ အဲဒီ ေနရာမ်ိဳးသြားရင္ တေယာက္တည္း ဘယ္ေတာ့မွ မသြားပါနဲ႔ အႏၱရာယ္မ်ားတယ္ သိလား”
ျမင့္မိုရဲ႕ ေစတနာစကားကို မထိုက္မ်က္ေစာင္းက တားဆီးလိုက္သလိုပဲ။ ဟုတ္တာေပါ့ .. ေႏြတို႔ကို တိုက္က မွာထားၿပီးသား .. သတင္းလိုက္ရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ၂ ေယာက္မသြားပါနဲ႔တဲ့။ သြားရင္ လုိက္သြားတဲ့သူကို အလုပ္ထုတ္မယ္တဲ့။ ေႏြ႕ကိုေတာင္ မအိက မတတ္ေသးလို႔ နားလည္မႈနဲ႔ လိုက္ေပးေနတာ။ ေႏြကၽြမ္းက်င္သြားရင္ မအိ လိုက္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။
ေႏြတို႔ ဘဝေတြက ဒီေလာက္ေတာင္ပဲ ဆိုးရြားလား ..
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေအာင္ထူးတေယာက္ ေခၽြးသံ တရႊဲရႊဲနဲ႔ ျပန္ေရာက္လာတယ္ .. ၿပီးေတာ့ ေႏြ႕ေဘးမွာ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ထိုင္ခ်လုိက္တယ္။
“ဘာလဲ သတင္းမရဘူးလား” ဆိုတဲ့ ျမင့္မိုရဲ႕ အေမးကို ေအာင္ထူးက ေခါင္းပဲယမ္းျပႏိုင္တယ္။
“စိတ္ကုန္တယ္ ႏွာဗူးေတြ” ဆိုၿပီး စားပြဲကို ဒုန္းကနဲ ထုတယ္။
ေအာင္ထူး သတင္းသြားယူတဲ့ ဌာနဆိုင္ရာက အရာရွိက ေအာင္ထူးကို သတင္းမေပးဘဲ တျခားတုိက္က အလုပ္သင္ သတင္းေထာက္မ ေပါက္စေလးကို သတင္းေပးလိုက္တာေလ။ အဲဒါကို ေအာင္ထူးက ခံျပင္းေနတာ။
“ေတာက္ .. အဲဒီအခ်ိန္မွာ ငါ့ရဲ႕ ေယာက္်ားျဖစ္ရတဲ့ ဘဝကို စိတ္အနာဆံုးပဲဟာ”
ေအာင္ထူးရဲ႕စကားက ငိုအားထက္ ရယ္အားသန္ ..
ဒီေန႔ ေႏြတို႔အားလံုး ရံုးမွာ ဖင္ၿမဲေနၾကတာ အေၾကာင္းရွိတယ္။ မဟုတ္လုိ႔ကေတာ့ ဒီအခ်ိန္ သတင္းေရးရင္ေတာင္ ျမစံပယ္မွာ ထုိင္ေရးၾကမွာ ..။ ဒီေန႔က ဂ်ာနယ္ ထြက္ရက္ ဆိုေတာ့ စာမူခ ရမွာေလ။ စာမူခ ထုတ္ေပးၿပီးမွ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သြားၾကဖို႔ အားလံုး သေဘာတူ ထားၾကတာ။ ေႏြကေတာ့ ရတဲ့စာမူခေလးထဲက ကိုကိုႀကိဳက္တတ္တာေလး တခုခု ဝယ္သြားဖို႔ စဥ္းစားေနတယ္။
လက္ဖက္ရည္ကို ေႏြႀကိဳက္ေပမယ့္ တခြက္ ၂၅၀ ကေတာ့ မျဖဳန္းရက္တာ အမွန္ပဲ။ သူမ်ားတိုက္ တာ ဆိုရင္လည္း တခါတေလပဲ ေကာင္းတာေလ။ ကိုယ့္အလွည့္က်လည္း ျပန္တိုက္မွ ေကာင္းမွာ ေပါ့။ ဒီေတာ့ ေႏြက ျမင့္မိုတို႔နဲ႔ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ လိုက္ထုိင္လည္း ေရေႏြးပဲ တခြက္ၿပီး တခြက္ ေသာက္ေနလိုက္တာပဲ .. မရွက္ပါဘူး။
ဒီတပတ္ေတာ့ မထုိက္သတင္း ကာဗာမွာ ပ ါတာဆိုေတာ့ သူက တုိက္မွာပါ ..။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဧည့္ႀကိဳေကာင္တာက စုျမတ္က “မထိုက္ေရ ဖုန္း” တဲ့ .. မထိုက္ အသည္းအသန္ ေျပးသြားတယ္။ ေျပးမွာေပါ့ .. ဒီအခ်ိန္လာတဲ့ဖုန္းက သူ႔ကိုေလးကလြဲရင္ ဘယ္သူျဖစ္ရဦးမွာလဲ ..။
လူကေတာ့စံုၿပီ .. ေဝမာလည္း ျပန္ေရာက္လာၿပီ .. မ်က္ႏွာကရႊင္ေနပံုေထာက္ေတာ့ သတင္း ရခဲ့တယ္နဲ႔ တူပါရဲ႕ ..။
“ေႏြ .. ငါ .. ဟုိတေယာက္နဲ႔ ခ်ိန္းထားတယ္သိလား။ စေနေန႔ ညေန မြန္းဘိတ္ခရီမွာ ေတြ႕ၾကမယ္”
ေဝမာရႊင္ေနတာ ဒါေၾကာင့္ကိုး ..။
“ဘယ္တေယာက္လဲဟ”
ေႏြ႔ကို တံုးရန္ေကာဆိုတဲ့အၾကည့္နဲ႔ ေဝမာၾကည့္တယ္။ ေဝမာ့မ်က္ႏွာေလးက ကေလး ဆန္ေပမယ့္ သိပ္မလွရွာဘူး။ အရပ္ကေလးကလည္းပု .. ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္ကလည္း မလွ ဆိုေတာ့ ခုထိ ရည္းစားမရႏုိင္ဘူး။ ဒီေကာင္မေလးက သတင္းလိုက္ေတာ္သေလာက္ .. ဒီဘက္မွက် ေတာ္ေတာ္ ေလး မစြန္ဘူး ေျပာရမယ္။
“ဟာ ေႏြကလည္း .. ဟိုေန႔ကပဲ နင့္ကို ငါေျပာျပတယ္ေလ။ ငါနဲ႔ အြန္လိုင္းမွာ သိတာေလ။ မွတ္မိလား .. ခု အျပင္မွာေတြ႕ဖိုိ႔ ခ်ိန္းထားၿပီ .. ဒီတခါေတာ့ အိုေကမယ္ ထင္ပါရဲ႕ .. ဟီး”
“ေဝမာကလည္းဟာ .. မမွတ္ေသးဘူးလား .. ေတာ္ၾကာ နင္ ခံစားရဦးမယ္”
“ေအာင္မာ .. ဟိုအရင္ဟာေတြက အခ်စ္စစ္အခ်စ္မွန္မွ မဟုတ္တာ။ ခုကမွ တကယ့္အခ်စ္စစ္ အခ်စ္မွန္ သေဘာေပါက္”
ေဝမာတေယာက္ အြန္လိုင္းခ်က္တင္ကေန ရည္းစားတေယာက္ ရလိုက္ .. အျပင္မွ ခ်ိန္းေတြ႕ေတာ့ သူ႔ကို ဟိုက မႀကိဳက္ဘဲ .. လန္သြားလိုက္ .. သူက မႀကိဳက္လို႔ လန္သြားလိုက္နဲ႔ .. ဘယ္ႏွေယာက္ မွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ ျမင့္မို မၾကားလို႔ .. ၾကားမ်ားၾကားလို႔က ေဝမာတို႔ အဆဲခံရဦးမွာ။
မမူယာ အခန္းထဲက ကိုသက္ခိုင္ထြက္လာၿပီ .. ၿပံဳးရႊင္လို႔ .. စာမူခရေတာ့မယ္။
* * *
လမ္းေဘးေစ်းတန္းေလးက ေစ်းသည္ေတြၾကားထဲမွာ ႀကံဳ႕ႀကံဳ႕ေလးထုိင္ၿပီး ငရုပ္သီးမႈန္႔ ေရာင္းေနတဲ့ ေႏြ႕ေရွ႕မွာ ပုဆိုးအကြက္ႀကဲတထည္ လာရပ္တယ္ ..။ ဒီပုဆိုးကို ေႏြ သိတာေပါ့ ..။ ေႏြကိုယ္တိုင္ ေရြးေပးထားတာပဲဟာ ..
“အေဖ”
အေဖက မၿပံဳးမရယ္ ေႏြ႕ကို စိုက္ၾကည့္ေနတယ္။
“သမီးႀကီး .. အလုပ္တခု အေဖေလွ်ာက္ထားေပးတယ္ .. နက္ျဖန္ အင္တာဗ်ဴး ဝင္ရမယ္ .. အေဖလာေခၚမယ္ .. မနက္ ၉ နာရီ လမ္းထိပ္ထြက္ေစာင့္ေန ၾကားလား”
“ဘာအလုပ္လဲ အေဖ”
ဒီေတာ့မွပဲ အေဖ ၿပံဳးေဖာ္ရတယ္။
“သမီး သေဘာက်မွာပါ။ သမီးဝါသနာပါတဲ့အလုပ္နဲ႔ နည္းနည္း နီးစပ္တယ္။ သတင္းေထာက္ အလုပ္ေလ .. အေရွ႕ရပ္ဝန္း သတင္းဂ်ာနယ္မွာ .. အဲဒီက စီအီးအိုက အေဖ့သူငယ္ခ်င္းေလ .. အဲဒါ အငယ္တန္းသတင္းေထာက္လိုတယ္ ဆိုလို႔ သမီးအတြက္ ေလွ်ာက္လႊာတင္ေပးခဲ့တယ္။ အင္တာဗ်ဴးကေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာေျဖရမယ္တဲ့ .. ေရာ့ အဲဒီဂ်ာနယ္ လိုလိုမယ္မယ္ အေဖ ယူလာတာ .. ဖတ္ထားလိုက္ေပါ့”
သတင္းေထာက္ ဆိုပါလား။ ေႏြတခါမွ မစဥ္းစားဘူးတဲ့အလုပ္ ..။ ျဖစ္ပါ့မလား အေဖရယ္လို႔ ေမးခ်င္ေပမယ့္ ေႏြမေမးရက္ဘူး။ ေတာ္ၾကာ အေဖ စိတ္ညစ္သြားဦးမယ္။ အေဖက ေႏြ ခုလိုေတြ လုပ္ေနရတာကို မၾကည့္ရက္လို႔ တကူးတက အလုပ္ရွာၿပီး လာေျပာတာေလ။
ကိုကို႔ကို ေျပာျပေတာ့ စိတ္မဝင္စားသလို လုပ္ေနတယ္။ ေဖေဖ့ကို မၾကည္တာလည္း ပါမွာေပါ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေႏြကေတာ့ ရွိသမွ်ထဲက အေကာင္းဆံုးဆိုတဲ့ အဝတ္အစားေလးေတြ ထုတ္ထား လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေဖေဖေပးခဲ့တဲ့ အေရွ႕ရပ္ဝန္းဂ်ာနယ္ကို ေသခ်ာဖတ္ေနလိုက္တယ္။
သတင္းဆိုတာကို တခါမွ ေသခ်ာဖတ္ဖူးတဲ့သူမွမဟုတ္ဘဲ .. ဒါေပမယ့္ စာေပနဲ႔ေတာ့ ေႏြက နီးစပ္ၿပီးသားပါ။ အဲဒီ ဂ်ာနယ္တိုက္ရဲ႕ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္နာမည္ကိုလည္း ေႏြၾကားဖူးတာပဲ။ ျဖစ္မယ္ ထင္တာပဲ မေျပာတတ္ဘူး။
စိတ္ေစာၿပီး ေႏြက အရင္ေရာက္ေနေပမယ့္ အေဖ့ကိုသိပ္မေစာင့္လိုက္ရပါဘူး။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ ေခါင္က တိုက္ခန္းတခန္း ဆိုေပမယ့္ တုိက္ခန္းက အက်ယ္ႀကီးပဲ။ လူေတြလည္း အမ်ားႀကီးပဲ .. ဝင္လိုက္ထြက္လိုက္နဲ႔ ..။ ေႏြ႕လို သတင္းေထာက္ အင္တာဗ်ဴးလာေျဖတဲ့သူေတြလည္း အမ်ားႀကီးပဲ။ လူေတြအမ်ားႀကီး ခန္႔မွာလို႔လည္းေျပာၾကတယ္။ ေကာင္မေလး ေခ်ာေခ်ာေလးေတြ လည္းေတြ႕တယ္။ သူတို႔ကေတာ့ ေၾကာ္ျငာမားကက္တင္းလာေလွ်ာက္တာတဲ့။
ေႏြ႕အလွည့္ .. အေဖက အားေပးသလို ၿပံဳးျပတယ္။
“ကိုလြမ္းေမာင္ေမာင္ရဲ႕ သမီး ဟုတ္လား”
“ဟုတ္ပါတယ္ရွင့္”
“စာ အေတာ္ဖတ္လား”
“ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတာ့ ဖတ္ပါတယ္ .. စာဖတ္လည္း ဝါသနာပါပါတယ္”
“ျမသန္းတင့္သိလား .. သူ အခုဘယ္မွာေနလဲ”
သံုးေယာက္ ဝိုင္းေမးေနတဲ့အထဲက ခပ္ေပစုတ္စုတ္တေယာက္က ျဖတ္ေမးလိုက္တာ ..။ ေႏြ႕ကိုမ်ား .. အခ်ဥ္မွတ္ေနေသးတယ္.. ေႏြ ၿပံဳးလိုက္တယ္။
“ဆရာႀကီး ျမသန္းတင့္က ဆံုးသြားပါၿပီရွင့္ သူ႔ရဲ႕ ေလရူးသုန္သုန္ကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ႀကိဳက္ပါတယ္”
“ဒီတိုက္က အယ္ဒီတာခ်ဳပ္နာမည္ ဘယ္လိုေခၚလဲ”
ဒါကေတာ့ ခပ္ဝဝ အသားျဖဴျဖဴနဲ႔ လူက ေမးတာ။ မ်က္ႏွာေတာ့ခ်ိဳသားပဲ။
“ဦးမ်ိဳးျမင့္ေမာင္ပါ ..သူ႔ရဲ႕ အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္ေတြ သေဘာက်ပါတယ္”
ဘယ္ရမလဲ .. ခုဏကမွ ဂ်ာနယ္ေတြလွန္ၿပီး အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္ေတြခ်ည္း ဖတ္လိုက္တာ။ အသက္အႀကီးဆံုး ေတာက္ေတာက္ပပ လူႀကီးက သေဘာက်သြားပံုရတယ္။ ဦးမ်ိဳးျမင့္ေမာင္ ဆိုတာ သူပဲျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ေသခ်ာတာေပါ့ ..။
“အင္း သမီးက မဆိုးဘူးပဲ။ တခုေတာ့ရွိတယ္။ သတင္းေထာက္လုပ္ဖို႔က ေလရူးသုန္သုန္ ဖတ္ရံုနဲ႔ေတာ့ မျဖစ္ဘူး။ သမီး ဘ ေျခာက္လံုးကို သိလား”
“ဟုတ္ကဲ့ သိပါတယ္။ သတင္းေရးတဲ့အခါ အရင္ဆံုးစထြက္ရမယ့္ အပိုဒ္မွာ ထည့္သင့္တဲ့ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ကို ဘယ္ေနရာ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘာ့ေၾကာင့္ ဘယ္လိုျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ့ အေရးႀကီးတဲ့ ေမးခြန္းေတြပါ။ အဂၤလိပ္မွာေတာ့ 5 W and H ပါ”
ဘယ္ရမလဲ .. လမ္းမွာ အေဖ လက္ပူတိုက္သင္ေပးထားလို႔ သိတာ။ တကယ္ဆို အဲဒါေတြ တလံုးမွ ေႏြနားလည္တာမဟုတ္ဘူး။
“ဘယ္ဆိုးလုိ႔လဲ။ မင္း သတင္းေရးဖူးလား”
“မေရးဖူးပါဘူးရွင့္ .. စာေရးတာေတာ့ ဝါသနာပါပါတယ္။ သင္ေပးမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မွာပါ”
“ဒါနဲ႔ သမီးက အိမ္ေထာင္နဲ႔ေပါ့ ဟုတ္လား .. အမ်ိဳးသား ဘာလုပ္လဲ”
ဒီေမးခြန္းကို ေႏြမေျဖခ်င္ဆံုးပဲ .. ေႏြညာလည္း မညာခ်င္ဘူး .. ဒါေပမယ့္ ..။
“သူက အိမ္မွာ ဂစ္တာသင္တန္းေပးပါတယ္ ဆရာ”
“ေၾသာ ဟုတ္ၿပီ .. သမီးကို ခန္႔ျဖစ္ရင္ အေၾကာင္းၾကားမယ္ ဟုတ္လား ..။ လစာကေတာ့ ဝင္ဝင္ခ်င္း အငယ္တန္းသတင္းေထာက္လစာ ၃ ေသာင္းခြဲ ခံစားခြင့္ရွိမယ္။ တပတ္ကို သတင္း အနည္းဆံုး ၄ ပုဒ္ေရးရမယ္။ အဲဒီထက္ ေက်ာ္ရင္ စာမူခရမယ္။ ကဲကဲ .. သမီးအေဖကို ဆရာက ႏႈတ္ဆက္တယ္ ေျပာလိုက္ဦး ဟုတ္လား”
သမီးဘယ္လိုထင္လဲ ဆိုတဲ့ အေဖ့အေမးကို ေျဖဖို႔ စိတ္ထဲက ပိုင္ႏိုင္ေနသလိုပဲ။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ေႏြ အခန္းထဲက ထြက္လာေတာ့ အထဲက ေျပာေနသံ သဲ့သဲ့ ၾကားလိုက္ရတယ္။
“မဆိုးဘူးေနာ္ ဆရာ .. သူ႔အရင္ ေမးလိုက္သမွ် .. ျမသန္းတင့္လည္းမသိ .. မဟာေဆြလည္းမသိ၊ ဇဝနလည္း မသိန႔ဲ ဟားဟား၊ အေရွ႕ရပ္ဝန္းမွာ အလုပ္လာေလွ်ာက္ၿပီး အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ေတာင္ မသိဘူး .. ေတာ္ေတာ္ ညံ့တဲ့ကေလးေတြ” တဲ့။
(ဆက္ပါဦးမည္)
Friday, October 02, 2009 | Labels: ဝတၳဳရွည္ | 3 Comments
မယူလိုက္က မိုက္လို႔ထင္ ယူလိုက္ျပန္က ႀကိဳက္လို႔ထင္ (၂)
နာရီကိုၾကည့္ရင္း အခန္းထဲကို ေႏြ ကမန္းကတန္းဝင္လိုက္ေတာ့ အခ်ိန္က ၁၀ နာရီေတာင္ ထိုးေတာ့မယ္ .. ထင္တဲ့အတိုင္း သတင္း စည္းေဝး စေနၿပီ၊ လူက စံုေနၿပီ။ တာဝန္ခံ အယ္ဒီတာ ကိုသက္ခိုင္ကို မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးတဲ့အေနနဲ႔ ၿပံဳးျပလိုက္ေတာ့ ကိုသက္ခိုင္က မ်က္ႏွာတည္ႀကီးနဲ႔ ျပန္ၾကည့္တယ္။ ေႏြ႕ဇက္ကေလးပုၿပီး ျမင့္မိုနားမွာ အသာဝင္ထုိင္လိုက္တယ္။
“ဒီေန႔ ဆန္ကုန္သည္ႀကီးမ်ားအသင္းမွာ အစည္းအေဝးရွိတယ္ .. က်ေနာ္သြားမလုိ႔”
ေအာင္ထူးက ကြမ္းေခ်းေတြေၾကာင့္ မည္းေနတဲ့သြားေတြကို လွ်ာနဲ႔ သပ္ရင္းေျပာလိုက္ေတာ့ ကိုသက္ခိုင္က “ကဲ ေႏြကေကာ ဘာလုပ္မွာလဲ” ဆိုတဲ့ ပံုစံနဲ႔ ေမးကိုဆတ္ျပတယ္။ အဲဒါမွ ျပႆနာ ေႏြ ဘာမွ စဥ္းစားလာတာ မရွိဘူး။ ေႏြက မနက္မိုးလင္းတာနဲ႔ ထၿပီး တအိမ္လံုးစာ အဝတ္ေတြ ေလွ်ာ္၊ ၿပီးေတာ့ တအိမ္လံုးစာ ထမင္းအိုးတည္ခဲ့ေပးခဲ့ရလို႔ ရံုးကိုေတာင္ မနည္းေျပးလာရတာ။ ဘယ္လိုလုပ္ သတင္းကိစၥစဥ္းစားခဲ့ႏုိင္မွာလဲ။
ေႏြထြက္လာတဲ့အခ်ိန္ထိ ကိုေအာင္က မထေသးဘူး။ သူ႔အတြက္လည္း လက္ဘက္ရည္ နဲ႔ အီၾကာေကြး သြားဝယ္ေပးထား ရေသးတယ္ေလ။
“ေႏြ႕မွာ သတင္းမရွိဘူး အစ္ကို” ဆိုတဲ့အသံေလးက ေဖ်ာ့ေတာ့ေနမွာအမွန္ဘဲ။
“ေႏြ .. ငါ နင့္ကို မေျပာဘူး၊ မေျပာဘူးနဲ႔ ၾကည့္ေနတာ။ နင့္ဟာက ဘယ္လိုလဲ။ ေနာက္လည္း က်ေသးတယ္။ ခု အားလံုး လိုက္မယ့္ သတင္းေတြ ေျပာၿပီးၾကၿပီ။ နင့္မွာက သတင္းမရွိဘူးတဲ့။ ခုတေလာမွာ ေသြးလြန္တုပ္ေကြးေတြ အရမ္းျဖစ္ေနတယ္၊ အဲဒါ နင္ ကေလးေဆးရံုကိုသြား .. ရေအာင္လိုက္ခဲ့ ၾကားလား”
ကိုသက္ခိုင္က ေျပာခ်င္ရာေျပာၿပီး ေႏြတို႔နားက ထထြက္သြားတယ္။ သတင္းစည္းေဝးက ၿပီးၿပီ ..။
“ဒုကၡပဲ ျမင့္မိုရာ .. ဘယ္လိုလုပ္ လိုက္လို႔ရမွာလဲဟ ..။ အစိုးရဌာနေတြ သတင္းလိုက္ရတာ သိတဲ့ အတုိင္းပဲ .. စာက တင္ရဦးမွာ .. သူတို႔ဆီက စာရမွ ေမးလို႔ျမန္းလို႔ရမွာဟ”
“မအိ လုိက္ခဲ့မယ္ေႏြ ..။ ဘာမွမပူနဲ႔ .. ေႏြ႕ကို မအိကူမယ္”
တညည္းညည္း တညဴညဴလုပ္ေနတဲ့ေႏြ႕နားကို ဘယ္အခ်ိန္က မအိေရာက္ေနတယ္မသိဘူး။ မအိက ကိုသက္ခိုင္ေအာက္က အယ္ဒီတာ။ ေႏြ႕အခက္အခဲကို အၿမဲကူညီေနက် ..။ ခု ေႏြ လြယ္ထားတဲ့ အိတ္ကေလးက မအိေပးထားတာပဲေလ။ ေႏြဝတ္ဖို႔ ေဘာင္းဘီရွည္ အေပ်ာ့ေလး ၂ ထည္လည္း ေပးဖူးတယ္။ အဲဒီေဘာင္းဘီရွည္ ဝတ္တဲ့ေန႔ဆို ကိုကိုက မ်က္ေစာင္းထိုးၿပီ။ ေႏြက အသားမည္းေပမယ့္ အရပ္ရွည္ရွည္၊ သြယ္သြယ္နဲ႔ ၾကည့္ေကာင္းေနတာဆိုေတာ့ ကိုကိုကမနာလိုဘူးတဲ့။
“ေက်းဇူးပဲ မအိရယ္ ..”
“ဒါေပမယ့္ ေႏြ အလုပ္ေတာ့လုပ္ရမယ္ေနာ္။ မအိကိုပဲ အၿမဲ အားကိုးေနလို႔မရဘူး။ ခုက ေႏြ သိပ္မလုပ္တတ္ေသးလို႔ မအိကူတာ။ ကေလးေဆးရံုကိုသြားၿပီး ေမးရင္ သူတို႔က ဘာမွ ေျဖမွာ မဟုတ္ဘူး ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား”
“ဟုတ္တယ္ေလ မအိရဲ႕ .. အဲဒါေၾကာင့္ ေႏြက ေျပာတာ”
“မဟုတ္နဲ႔ဦး မအိေျပာမယ္။ သူတို႔က ဘာမွ မေျဖဘူး .. ဒါေပမယ့္၊ တို႔လုပ္ရမွာက ကေလးေဆးရံု မွာ ဘာေတြျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ သြားၾကည့္မယ္။ အဲဒီဝင္းထဲက စားေသာက္ဆိုင္မွာ စံုစမ္းမယ္။ ေသြးလြန္တုပ္ေကြးနဲ႔ ေသၾကတဲ့ ကေလးေတြ၊ ျပန္ေကာင္းၿပီး ေဆးရံုက ဆင္းသြားရတဲ့ ကေလး မိဘေတြနဲ႔ ေတြ႕မယ္ .. ရသေလာက္စကားေျပာၾကည့္မယ္။ အျပင္ေဆးခန္းပဲ ထုိင္တဲ့ ကေလး ဆရာဝန္ တေယာက္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႕တာေပါ့။ ေႏြ႕အေမရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းထဲမွာ ေျပာႏုိင္တဲ့ ဆရာဝန္ မရွိဘူးလား”
“ဟာ ဟုတ္တယ္ ဟုတ္တယ္ မအိ .. ေႏြ သတိရၿပီ။ ရွိတယ္”
“အိုေက .. ျပင္ဆင္စရာရွိတာ ျပင္ဆင္ထားလိုက္ .. မအိ စဥ္းစားတာက .. ေသြးဝင္လွဴလိုက္မယ္။ ခုအခ်ိန္ ကေလးေဆးရံုမွာ ေသြးက လွဴသေလာက္ကို လိုေနတယ္။ မေလာက္ဘူးလို႔ ၾကားတယ္။ ဒါဆို တို႔ေတြ ဝင္ရတာ လြယ္တာေပါ့ ဟုတ္လား”
ေႏြ႕ကို ေျပာစရာရွိတာေတြ ေျပာၿပီး မအိ သူ႔စားပြဲမွာ သူ စာသြားေရးေနတုန္း ျမင့္မိုက လွမ္းစ တယ္။
“မအိတို႔က ဘက္လိုက္တယ္ေနာ္။ ျမင့္မိုကိုက် တခါမွ မကူဘူး”
မအိက နားေလးေနတယ္ေဟ့ ဆိုတဲ့ ပံုစံနဲ႔ မၾကားသလို လုပ္ျပတယ္။ မအိစာေရးတာကို ေႏြ သိပ္အားက်တာ။ လူေတြ ဒီေလာက္ ဆူညံေနတဲ့ထဲမွာ စာေတြ ေဟာတပုဒ္ ေဟာတပုဒ္ ေရးေရးၿပီး စာစီသမားဆီ ခ်ခ် ေပးေနတာ စက္နဲ႔ လွည့္ထုတ္ေနတဲ့အတိုင္းပဲ ..။ ေႏြလည္း အဲလို ေရးခ်င္လိုက္ တာ။ ခုေတာ့ ေႏြက သတင္းတပုဒ္ေတာင္ အေပါက္အလမ္းတည့္ေအာင္ မေရးႏိုင္ဘူး။ အင္းေလ ေႏြ ရေအာင္လုပ္မွာေပါ့။
ေႏြ႕ေဘးမွာက ဘာမဆို ရယ္စရာပဲေတြးၿပီးရယ္ေနတတ္တဲ့ မထုိက္နဲ႔ ျမင့္မိုတို႔ တေယာက္ကို တေယာက္ ေနာက္ေျပာင္ေနၾကတယ္။ သူတို႔မွာ အပူအပင္မရွိသလိုနဲ႔ .. အဲဒီတဒဂၤေလးမွာ ေႏြ အရာအားလံုးကို ေမ့ေနတာ။ ကိုကို႔ ကိုေကာေပါ့ ..။ ဒါေပမယ့္ အလုိက္မသိတဲ့ ျမင့္မိုေလ ..။
“ဟဲ့ ေႏြ .. ဘယ္လိုလဲ နင့္ကိုေအာင္ႀကီး။ မေန႔က ဟင္းေကာင္းေကာင္း ဝယ္ေကၽြးလိုက္လား”
သူကေတာ့ ေမးခ်င္ရာေမးၿပီး ျပန္အေျဖေတာင္မေစာင့္ဘဲ မထိုက္နဲ႔ တြတ္ထိုးေနတာ။
ေႏြ႕မ်က္ဝန္းထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြ ေဝ့တက္လာလို႔ မ်က္ေတာင္ပုတ္ခပ္ၿပီး သိမ္းလိုက္ရတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီလို သိမ္းဆည္းလိုက္ရေပါင္း မ်ားလွပါၿပီေလ ..။ မေန႔က ေႏြအငတ္ခံ ဝယ္လာေပးတဲ့ ေဘာင္းဘီကို မႀကိဳက္ဘူး ဆိုၿပီး တခ်က္ေတာင္လွည့္မၾကည့္ဘဲ .. သူ႔ဘာသာ ဂစ္တာထိုင္တီးေနတာ ..။ ေႏြ႕မွာေတာ့ အဲဒီေဘာင္းဘီေလးကို ရင္ခြင္ထဲမွာထည့္ၿပီး .. ငိုရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တာေလ။ ဒါေတြသူ ဘာမွမသိဘူး။ သူ႔ဘာသာ ဂစ္တာတီး သီခ်င္းဆိုိလို႔ အားရ ေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္က ေႏြ႕ေဘးနား ဝင္အိပ္လိုက္တယ္ေတာင္ မသိဘူး။
“ဟဲ့ ေႏြ .. ဟိုမွာ မသီတာ ေခၚေနၿပီ .. ခရီးစရိတ္လာထုတ္ေတာ့တဲ့”
ေအာင္ထူးအသံၾကားေတာ့မွ ေႏြ႕အေတြးေတြ ျပတ္သြားတယ္။ ဟုတ္သားပဲ .. ခရီးစရိတ္ ထုတ္ ဆိုမွ .. အရင္တပတ္က ခရီးစရိတ္ စာရင္းတင္ဖို႔ သတိရတယ္။ ျမင့္မိုလည္းေႏြ႕ေဘးမွာ ခရီးစရိတ္ တင္ဖို႔ စာရင္းခ်တြက္ေနၿပီ။
“ၿပီးခဲ့တဲ့ အဂၤါေန႔က ငါဘယ္ေတြသြားလဲဟင္ ေႏြ ..”
“နင္ ဘယ္သြားရမွာလဲ .. ျမစပယ္မွာ ထုိင္ေလပန္းေနတာ မဟုတ္လား၊ ႀကံႀကံဖန္ဖန္ .. ကိုယ့္ဘာသာ ဘယ္သြားလို႔သြားမွန္းမမွတ္မိတာကို သူမ်ားကို ေမးရတယ္လို႔ .. ဘယ္သူက နင့္ေနာက္ လိုက္ၾကည့္ေနႏုိင္မွာလဲ။ ျဖည့္လိုက္ စိတ္ကူးတည့္ရာသြား လို႔”
ျမင့္မိုက ေႏြ႕ကိုေမးတာကို မထိုက္က ၾကားက ဝင္ေျဖတာ။ အဲလိုပဲ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က ေပါက္ကရေတြေျပာၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကပဲ။ ေႏြသာ ..။
“ဒီေန႔ စက္မႈဇံုသြားရမယ္တဲ့ စိတ္ညစ္ပါတယ္ေနာ္။ ေနကပူ .. ဘတ္စ္ကားက မေရာက္၊ ဆိုက္ကားခက် ရံုးကထုတ္မေပးနဲ႔”
ပြစိပြစိေျပာရင္း ေဝမာ အနားေရာက္လာတယ္။
“ဟယ္ .. ေဝမာ .. နင္က မဂၤလာေစ်းသြားၿပီး .. စက္မႈဇုန္တန္းသြားၿပီဆို”
မထိုက္က ေမးလိုက္တာကို ေဝမာ ခ်က္ခ်င္းမေျဖေသးဘဲ မဲ့ရြဲ႕ၿပီး ယပ္ေတာင္ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ခတ္ ေနတယ္။ ေခၽြးေတြလည္း ရႊဲလို႔ ..။
“အင္တာဗ်ဴးအတြက္ ဖုန္းတခုခ်ိန္းထားတာ ေမ့သြားလို႔ မထုိက္ေရ ..။ လမ္းထိပ္ေတာင္ ေရာက္ေနၿပီ .. ျပန္လွည့္လာရတာ။ လမ္းေဘးဖုန္းနဲ႔ဆက္ရင္ .. သိတယ္မဟုတ္လား .. ၁၀၀၊ ၁၅၀ အနည္းဆံုးထြက္မယ္၊ ဖုန္းခက ရံုးကထုတ္ေပးရိုးထံုးစံမရွိ .. ဒီေတာ့ ကိုယ့္ထိုက္နဲ႔ ကိုယ့္ကံ မိေဝမာခံေပါ့ .. ဓာတ္ေလွခါးမရွိေသာ ၇ ထပ္က ရံုးခန္းကို ျပန္လာ .. ဖုန္းဆက္ ..”
သူတို႔ကိုၾကည့္ရင္းေႏြ ေမာလည္းေမာ .. ေပ်ာ္လည္းေပ်ာ္ ..။ ေဝမာက အဲလိုပဲ .. အၿမဲသြက္လက္၊ ဖ်တ္လတ္ ေနတာ..။ မေက်နပ္ရင္ မေက်နပ္တာကို ပါးစပ္က ဖြင့္ေျပာလိုက္ရမွ .. သူ႔ကို ၾကည့္လုိက္ရင္ အၿမဲ လႈပ္ရွားေနတာပဲ .. ထိုင္ေနတာကို မေတြ႕ရဘူး။ လူက ပုပု ေသးေသးေလး .. ကေလးေလးလိုပဲ .. ဒါေပမယ့္ ေႏြတို႔ ျမင့္မိုတို႔နဲ႔ ရြယ္တူပဲ ..။ သတင္းေရးအားက ဘာေကာင္း သလဲ မေမးနဲ႔ .. သူ႔ကိုဆို ဘိုးေတာ္က သိပ္ခ်စ္တာ .. တပတ္ တပတ္ကို အနည္းဆံုး အပုဒ္ ၂၀ ေလာက္ေရးတာ ..။ ဘိုင္ကေတာ့ အၿမဲျပတ္။ သူ႔ကိုၾကည့္လိုက္ရင္ ပိုက္ဆံ မရွိတာခ်ည္းပဲ။
သူခ်ည္းပဲ ပိုက္ဆံမရွိတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေလ။ ေျပာရရင္ ေႏြတို႔ အငယ္တန္း သတင္းေထာက္ ေတြ အားလံုး ဘုိင္ျပတ္ေနၾကတာခ်ည္းပဲ။ လကုန္တဲ့ေန႔မွာပဲ ပိုက္ဆံက ကုန္ၿပီ .. က်န္တဲ့ ရက္ေတြကေတာ့ ပိန္လိန္ၿပီး လွည့္ပတ္ ရွာေဖြစားေသာက္ေနရတာ။
တကယ္ေတာ့ အားလံုးက သတင္းအလုပ္ကို နားလည္လို႔၊ ဝါသနာ ပါလြန္းလို႔ ဒီအလုပ္ကို ဝင္လုပ္ၾကတာမွမဟုတ္တာ။ အလုပ္တခုအေနနဲ႔ ဝင္လုပ္ၾကရင္း မနည္း နားလည္ေအာင္ လုပ္ေနၾကရတာ။ ေႏြဆိုရင္ပဲ ၾကည့္ေလ .. ကဗ်ာတိုကဗ်ာစေလး ေရးတတ္တာနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ ကုိယ္ သတင္းေထာက္လုပ္လုိ႔ရမယ္ ထင္ေနတာ။ တကယ္ေတာ့ ဘာမွ မဆိုင္ဘဲ .. ေႏြကေတာ့ ကဗ်ာလည္း စာပဲ .. သတင္းလည္း စာပဲ .. ေရးလို႔ ရမွာပဲလို႔ ထင္တာေလ။ ခုမွ မဟုတ္မွန္း သိတာ။
“ေႏြေရ .. ၂ နာရီေလာက္က် လစ္မယ္ေဟ့ ေနာ္။ အဆင္သင့္ျပင္ထား။ မအိ သူငယ္ခ်င္းလာလို႔ ေအာက္ခဏဆင္းဦးမယ္။ မအိ ခု လပ္ကီးမွာရွိမယ္ သိလား”
ေႏြ႕အေတြးေတြကို မအိအသံက ျဖတ္ေတာက္လိုက္တယ္။ ေျပာေျပာဆုိဆို ထြက္သြားတဲ့ မအိကို ၾကည့္ရင္း ေႏြဗိုက္ဆာလာတယ္။ ေႏြ႕ထမင္းဗူးေလးထဲမွာ ငနီတူ ေျခာက္ေသးေသးေလးေတြကို ငရုပ္သီးနဲ႔ စပ္စပ္ေၾကာ္ထားတဲ့ ဟင္းတခြက္ပဲပါတယ္။ ထမင္းကေတာ့ သိပ္ထည့္ခဲ့တယ္။ မထိုက္တို႔ ျမင့္မိုတို႔နဲ႔ တူတူစားရင္ စားလို႔ေကာင္းမွာပါ။ သူတို႔လည္း ေႏြနဲ႔ သိပ္ေတာ့မကြာလွဘူး။ မထိုက္က မွ်စ္ေၾကာ္၊ ျမင့္မိုက ခရမ္းခ်ဥ္သီး ငပိခ်က္ ..။
ဒီေန႔ ဘိုးေတာ္ စည္းေဝးတခု သြားတက္လို႔ နည္းနည္းလြတ္လပ္ေရး ရေနၾကတာ။ တကယ္ဆို ဘိုးေတာ္ရွိတဲ့ေန႔ ရံုးမွာ ဒီအခ်ိန္ထိ မေနရဲဘူး။ ဆူခံထိၿပီ ..။ သတင္းေထာက္လုပ္ၿပီး ဘာကိစၥ ရံုးမွာထိုင္ေနရတာလဲ ဆိုၿပီး မ်က္ေထာင့္နီႀကီးနဲ႔ ၾကည့္တာခံရၿပီ။ ကိုသက္ခိုင္တို႔ ေလာက္ကေတာ့ ေၾကာက္ခ်င္ေယာင္ေလး နည္းနည္း ေဆာင္ျပလိုက္ၿပီးၿပီ ..။ တကယ္ မေၾကာက္ေပါင္။
* * *
ေပ်ာ့ေျပာင္းႏူးညံ့တဲ့ ကိုကို႔ရဲ႕ ဆံပင္ရွည္ရွည္ေတြကို တို႔ထိ ေဆာ့ကစားရတာကို ေႏြ႕အတြက္ ရင္ခုန္ယစ္မူးစရာ ..။
တကယ္ေတာ့ အဲလို ကိုကိုနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တည္း ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ေနၾကဖို႔ .. ေႏြ႕ဘက္က ေပးဆပ္လိုက္ရတာေတြ အမ်ားႀကီးေလ။ ဒါေပမယ့္ တန္ရဲ႕လား။ ဟင့္အင္း ..
ေႏြ မသိခ်င္ဘူး။ ေႏြ႕စိတ္ေတြက အၿမဲတမ္းျပတ္သားခဲ့တာမွ မဟုတ္ဘဲ။ တခုခုကို လိုခ်င္ရင္ တခုခု အၿမဲေပးဆပ္ရမယ္တဲ့ .. အေဖ အၿမဲေျပာေနက် စကားေလ။ ေႏြ .. မိသားစုကို ဆံုးရႈံး လုိုက္ရတယ္ .. ေႏြးေထြးခ်စ္ခင္တဲ့ ေႏြ႕ပတ္ဝန္းက်င္ အစား ေႏြရလိုက္တာက ပူေလာင္ ဆူညံတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္တခု ..၊ စိတ္ကူးယဥ္ ေရယာဥ္ေက်ာမွာ ေမ်ာခ်င္တိုင္းေမ်ာခြင့္ရတဲ့ ဘဝကေန ရုတ္တရက္ လက္ေတြ႕က်တဲ့ မနက္စာ ညစာ မွန္မွန္စားရဖို႔ဆိုတဲ့ စကားလံုးအသစ္ေတြ။
ကိုကို႔ဆံပင္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးေတြကို တုိ႔ထိေဆာ့ကစားရင္း ကိုကိုတီးတဲ့ ဂစ္တာသံနဲ႔ ကိုကို႔အသံ ၾသၾသ ခ်ိဳခ်ိဳေလး နားေထာင္ရရင္ ေႏြ႕ဘဝ ၿပီးျပည္စံုၿပီလို႔ ထင္ခဲ့သမွ် .. ကိုကို႔အိမ္လိုက္ေနတဲ့ ႏွစ္ရက္ေျမာက္ေန႔မွာ .. အားလံုးၿပိဳကြဲပ်က္စီးသြားခဲ့တယ္။
ေႏြ႕ရဲ႕ မနာလိုမႈေတြ မဟုတ္ဘူး ကိုကို .. ေႏြ႕ရဲ႕ အခ်စ္ေတြပါ။
“ကိုကို စားေသာက္ဆိုင္မွာ ဂစ္တာတီးတဲ့အလုပ္ မလုပ္နဲ႔ေတာ့ကြာ .. ေကာင္မေလးေတြနဲ႔ လံုးလားေထြးလားေနတာ ေႏြမႀကိဳက္ဘူး ဒါပဲ”
“ဒါဆို ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ေႏြရဲ႕ .. အိမ္အတြက္ ဒီအလုပ္ကေလးပဲ ရွိတာေလ။ ကိုကိုမွ အလုပ္မလုပ္ရင္ တအိမ္လံုး ငတ္ကုန္မွာေပါ့၊ ၿပီးေတာ့ ကိုကိုက ဂစ္တာတီးတာအျပင္ ဘာမွ လုပ္တတ္တဲ့ေကာင္မဟုတ္ဘူး .. လုပ္တတ္လည္း လုပ္မွာမဟုတ္ဘူးေနာ္ ေႏြ”
“ေႏြသိပါတယ္ကြာ .. ဘာမွ မပူနဲ႔ .. ေႏြ ဖန္တီးပါ့မယ္”
ေႏြ ဖန္တီးပါ့မယ္ ဆိုတဲ့ စကားက ေႏြ႕ဘဝရဲ႕ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ စကားေလ .. ဒါေပမယ့္ အဲဒီစကားကို အၿမဲတမ္း ေျပာေနရလိမ့္မယ္လို႔ ေႏြ အဲဒီတုန္းက ဘယ္သိပါ့မလဲကြယ္ …။
အေမ ဆင္ေပးခဲ့တဲ့ ငါးမူးသားဆြဲႀကိဳးကေလးက ကိုကိုတို႔မိသားစုႀကီးအတြက္ ႏွစ္ပတ္ေတာင္ မခံပါဘူး .. တကယ္ဆို တပတ္ပဲခံတယ္လို႔ ေျပာရမွာ .. ဘာလို႔ဆိုေတာ့ ကိုကို႔အစ္မက အဲဒီဆြဲႀကိဳးေလး ေရာင္းရတဲ့ ပိုက္ဆံထဲက ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ႏွလံုးထီ သြားကစားလုိက္ တာေလ။ ငတံုးမမိေႏြက ဘယ္သိပါ့မလဲ။ စီးပြားေရးလုပ္မယ္ ဆိုလို႔ ထုတ္ေပးလိုက္တာ။
ကိုကိုတို႔ေမာင္ႏွမ ျဖစ္ၾကတဲ့ ျပႆနာထဲမွာ ေႏြက ေျမဇာပင္ေပါ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူ႔ေမာင္က ေႏြ႕ကိုယူလို႔ ဒီလိုျပႆနာေတြျဖစ္ရတာ ဆိုၿပီး မဆိုင္တဲ့ကိစၥဆြဲထည့္၊ ေႏြ႕ကိုဆူေဆာင့္နဲ႔ .. အဲဒီညက ကိုကိုက စိတ္ညစ္လို႔ဆိုၿပီး .. အရက္ဆိုင္ထြက္သြားလိုက္တာ .. ည ၁၂ နာရီေက်ာ္မွ ျပန္လာတယ္။ ေႏြ႕မွာေတာ့ ေယာင္းမရဲ႕ ဆူတဲ့ဆဲတဲ့ ဒဏ္ကိုခံစားရင္း ကိုကို႔ကိုေမွ်ာ္ရင္း .. မ်က္ရည္ကိုပဲ အေဖာ္ျပဳလို႔ေပါ့။
ကိုကိုတို႔ မိသားစုထဲမွာ ေႏြနားမလည္ႏုိင္ဆံုးက တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ဆူပူ ေအာ္ဟစ္ ရန္ျဖစ္ၾကတာ ..။ ေရာက္စက ေႏြ႕အတြက္ အားလံုးအဆန္းခ်ည္းပဲ။ မနက္ မိုးလင္းတာနဲ႔ အဆဲေလးနဲ႔ အိပ္ရာက ထတတ္တဲ့ ကိုကို႔အစ္မ လင္မယားကို ေႏြသိပ္ေၾကာက္ခဲ့တာ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီထဲမွာ ကိုကိုကေတာ့ အဲလိုမဟုတ္ပါဘူးေနာ္။ ေတာ္ေတာ္ေလး သိမ္ေမြ႔ပါတယ္။ ေဒါသမထြက္မခ်င္းေပါ့ ..။
ငယ္ငယ္ .. ကေလးဘဝတုန္းက ေစ်းသည္လုပ္တမ္းကစားရတာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းသေလာက္ တကယ့္လက္ေတြ႕ဘဝမွာ ေစ်းသည္လုပ္ရတာ ဘယ္လိုမွ ေပ်ာ္စရာ မေကာင္းပါလားလို႔ သိလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေႏြ အမ်ားႀကီး ေနာက္က်ခဲ့ၿပီ။
ေညာင္ပင္ေလး ေစ်းကေန ပိႆာလံုးဝယ္ထားတဲ့ ငရုပ္သီးမႈန္႔ မ်ိဳးစံုနဲ႔၊ နႏြင္းမႈန္႔ ထုတ္ေတြကို ကိုယ္တုိင္အေလးခံသယ္ .. အထုတ္ကေလးေတြ ထုတ္ၿပီး ရပ္ကြက္ေစ်းေလးမွာ ဗန္းခင္းေရာင္း ေနတဲ့ ေႏြ႕ကို အေမသာျမင္ရင္ ရင္က်ိဳးမယ္ထင္ပါရဲ႕။
လက္တေညာင္းသယ္ၿပီး ဘတ္စ္ကားတိုးစီးလာရတဲ့ ေႏြ႕ကို ကားဂိတ္ေတာင္လာႀကိဳေဖာ္ မရတဲ့ ကိုကိုကေတာ့ ဂစ္တာတီးေတာင္ မပ်က္ဘူးေလ။ ကားဂိတ္ကေနအိမ္ကို ပစၥည္းအေလးႀကီးေတြ သယ္လာရပါလားဆိုတဲ့စိတ္နဲ႔ေတာင္ ႀကိဳေဖာ္မရတဲ့ ကိုကို႔ကို ခ်စ္တဲ့စိတ္တခုတည္းနဲ႔ .. သူက ဒီလိုပဲ ေနတတ္လို႔ပါေလ ဆိုၿပီး ေႏြ ခြင့္လႊတ္ႏုိင္ခဲ့တယ္။
ေႏြ႕အေၾကာင္းကို သူငယ္ခ်င္းေတြကတဆင့္ အေမတို႔သိၿပီး .. ေႏြ႕ဆီ အေမလိုက္လာတဲ့ ေန႔ကို ေႏြ အမုန္းဆံုးပဲ .. အဲဒီေန႔က .. ဆိုင္နဲ႔ေတာင္ မဟုတ္ဘဲ လမ္းေဘးမွာ ေစ်းဗန္းေလးခ်ၿပီး ေရာင္းေနတဲ့ ေႏြ႕ပံုစံကို ၾကည့္ရင္း စိတ္ခိုင္တဲ့အေမ မ်က္ရည္ဝဲေနတာ ေႏြျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္လိုက္ ေသးတယ္။
“သမီး အေမနဲ႔ အိ္မ္ျပန္လိုက္ခဲ့ပါ .. ညည္းအေဖကလည္း သမီးကို ခြင့္လႊတ္တယ္ .. ဟုတ္လား .. လုိက္ခဲ့ေနာ္”
“ဟင့္အင္းအေမ သမီးမလုိက္ဘူး။ သမီးေနတတ္ပါတယ္ ..”
အေမ့လိုပဲ ေခါင္းမာတဲ့ သမီးေႏြ႕ကို အေမက စိတ္မေကာင္းျဖစ္ျဖစ္နဲ႔ ၾကည့္ရံုကလြဲလို႔ စိတ္မဆိုး ရွာဘူး။ ေႏြ႕ကိုအေမက အဲဒီေန႔က အဝတ္အစားေတြ ဝယ္ေပးခဲ့ၿပီး .. သမီးစားခ်င္ရာ ဝယ္စားဖို႔တဲ့ ပိုက္ဆံ တေသာင္းေပးခဲ့တယ္ .. အဲဒီပိုက္ဆံေတြကို ေႏြတေယာက္တည္း ဘယ္မ်ိဳက် လိမ့္မလဲ .. ကိုကိုတို႔ အိမ္အတြက္ လုိေနတဲ့ ဆန္ေတြဆီေတြ ျဖည့္လိုက္တာနဲ႔ပဲ ကုန္တာပါပဲ။
အဆိုးဆံုးကေႏြ႕ဘြားဘြား .. အေမ့ေမေမေပါ့။ ေႏြက ေျမးဦးဆိုေတာ့ အရမ္းခ်စ္ အရမ္းကို အလိုလိုက္ခဲ့တာ .. ။ ေႏြ႕အတြက္္ဆို ဘာမဆို အကုန္ျဖစ္ေစရမယ္ ဆိုတဲ့ဘြားဘြား .. ေႏြ႕သတင္းလည္း ၾကားေရာ .. အိပ္ရာေပၚလဲပါေလေရာ .. ။ အေမ့ကိုလည္း ဆူလိုက္တာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့ .. အဲဒါေၾကာင့္ အေမ ေႏြ႕ဆီ လိုက္လာတာ .. မဟုတ္လို႔က ဘယ္ေလာက္ထိ ပစ္ထားလိုက္မလဲမသိဘူး။
ေႏြတို႔ မိသားစုကို ကိုကိုက စိတ္နာတယ္တဲ့ …
အေမက “လိုတာရွိရင္ အိမ္ကို သမီးအခ်ိန္မေရြးလာခဲ့ .. ဒါေပမယ့္ တေယာက္တည္းလာေနာ္ .. အေမ သမီးေယာက္်ားမ်က္ႏွာ မျမင္ခ်င္ဘူး” လုိ႔ ေျပာခဲ့တာကိုး .. အဲဒီစကားကို ေႏြက ကိုကို စိတ္မေကာင္းမွာစိုးလို႔ ျပန္မေျပာခဲ့ေပမယ့္ ကိုကိုက သူ႔ကို အေမတို႔ မလိုလားဘူးဆိုတာ ရိပ္မိပါတယ္။
ေႏြတို႔ေနတဲ့ အိမ္ထဲ အေမ မဝင္ဘူးေလ။ ေႏြ႕ပံုစံကလည္း အေမ မ်က္ရည္ဝိုင္းေလာက္ေအာင္ စုတ္ျပတ္ ႏြမ္းဖတ္ေနၿပီ။ အေမဆင္ေပးထားသမွ် .. ဆြဲႀကိဳးနဲ႔ လက္ေကာက္လည္း ေႏြ႕မွာ မရွိေတာ့သလို .. အေမတို႔ ဆင္ေပးလိုက္တဲ့ အဝတ္အစားေတြကလည္း ေႏြ႕ကိုယ္ေပၚမွာ အေရာင္ မေပၚေတာ့တဲ့ အေနအထားျဖစ္ေနၿပီ ..။
အေမသိတာ .. ေႏြ .. လမ္းေဘးပ်ံက်ညေနပိုင္း ေစ်းသည္ ဆိုတာေလာက္ပဲရွိေသးတယ္။ တကယ္က ေႏြ မနက္ပိုင္းဘာေတြ လုပ္ရတယ္ဆိုတာသာသိရင္ အေမ ရင္က်ိဳးရံုမကဘူး ေနရာမွာတင္ ပံုလဲသြားေလာက္တယ္။ ကိုကို႔အေမနဲ႔ အစ္မလုပ္တဲ့ အလုပ္ကို ကူလုပ္ရတာေပါ့။ တျခားမဟုတ္ပါဘူး .. ရပ္ကြက္ထဲက အဝတ္ေတြ ယူၿပီး ရပ္ကြက္ေရတြင္းမွာ ေလွ်ာ္ရတဲ့ အလုပ္ပါ။ ေႏြ႕တသက္ တခါမွ မစဥ္းစားဘူးတဲ့အလုပ္ေပါ့။
ေႏြ အိမ္မွာေနတုန္းက အေမက စာက်က္ပ်က္မွာစိုးလို႔ဆိုၿပီး အဝတ္အစားေတြကို ကိုယ္တုိင္ ေတာင္ ေပးမေလွ်ာ္ဘူး .. ရပ္ကြက္ထဲက အေဒၚႀကီးတေယာက္ကို ပိုက္ဆံေပးၿပီး ေလွ်ာ္ခိုင္းခဲ့တာ .. ခု ေႏြက သူမ်ားအဝတ္ေတြကို ယူေလွ်ာ္ေနတယ္။
ကိုကိုလား .. ကိုကိုကေတာ့ ေႏြ႔ေၾကာင့္ သူလုပ္ခ်င္တဲ့ ဂစ္တာတီးတဲ့အလုပ္ မလုပ္ရလို႔ ဆိုၿပီး .. မေက်နပ္ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ေႏြလုပ္သမွ်အလုပ္ေတြ တခုမွ ဝင္မလုပ္ဘူးေလ။ ကိုကို႔ကို ေႏြက ဂစ္တာတီးတဲ့အလုပ္ ေပးမလုပ္ဘူးဆိုတာ ေနာက္ထပ္အေၾကာင္းတခု ရွိေသးတယ္ …။
တကယ္က ကိုကိုသာ ေႏြ႕အနားမွာ အၿမဲရွိေနရင္ ေႏြဘယ္ေလာက္ပင္ပမ္း ပင္ပမ္း ပင္ပမ္းတယ္ မထင္ပါဘူး .. အဲဒီေလာက္ထိ ကိုကို႔ကို ခ်စ္တာပါ။
* * *
အဲဒီေန႔က မိုးေတြ သည္းသည္းမည္းမည္းရြာလို႔ .. ေႏြတေယာက္တည္း ညေနေစ်းခင္းဖို႔ မသြားႏိုင္ ျဖစ္ေနတုန္း .. ကိုကိုတို႔ တဲေရွ႕ကို ကုိယ္ပိုင္ကားေလး တစီး ထိုးဆိုက္လာတယ္။ ကိုကိုတို႔ အိမ္ကို လာစရာ ကားမွ မရွိတာေလ .. ေႏြ႕အေမလားဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္ဘူး။ အေမလာရင္ တကၠစီ နဲ႔ပဲလာမွာ ..။
ကားေပၚက ဆင္းလာတဲ့ သူကို ေတြ႕မွ ေႏြသေဘာေပါက္တယ္ .. ကိုကို႔ ရည္းစားေဟာင္းလည္း ျဖစ္သလို .. ကိုကို ဂစ္တာ တီးေနတဲ့ဆုိင္ရွင္ရဲ႕ ဘယ္ႏွဝမ္းကြဲေတာ္တဲ့ ညီမဆိုလဲ မသိပါဘူး။
ကိုကိုက သူ႔ကို မမ လို႔ေခၚတာေႏြသိတယ္။ ေႏြနဲ႔ မႀကိဳက္ခင္ အဲဒီတေယာက္နဲ႔ ရည္းစားျဖစ္တယ္ ဆိုတာလည္း သိတယ္ .. အဲဒီတေယာက္က ကိုကိုနဲ႔ႀကိဳက္ေနရင္း တျခားတေယာက္နဲ႔ တြဲလို႔ ဆိုလားမသိဘူး ခဏျပတ္ေနၾကတုန္း ေႏြနဲ႔ ကိုကိုႀကိဳက္ၾကရင္း ယူျဖစ္တဲ့ဆီ ေရာက္သြားတာ။
အဲဒီတေယာက္က အရမ္းလည္းခ်မ္းသာ .. အရမ္းလည္း ေခတ္ဆန္တာဆိုေတာ့ ကိုကို႔ အစ္မနဲ႔ အေမဆိုတာ ပ်ာပ်ာသလဲကိုျဖစ္ေနတာပဲ ..။ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးက ကိုကို႔ကို စီးရီးထုတ္ေပးမွာတဲ့ .. ။ သူတို႔ဆိုင္မွာ ျပန္လာတီးဖို႔ လာေခၚတာ ..။ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးနဲ႔ ျပန္ဆက္မိမွာစိုးလို႔ ေႏြက ဆိုင္မွာ ဂစ္တာလံုးဝဆက္မတီးဖို႔ တားထားတာေလ ..။ အဲဒါကို သူက လိုက္ေခၚတာ။
လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ကို ခဏ ဆိုၿပီး ေႏြ႕ေရွ႕မွာတင္ ကိုကိုက အဲဒီအမ်ိဳးသမီးကားနဲ႔ ေကာက္ ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္သြားေတာ့ ေႏြ႕ရင္ေတြ ပူၿပီးက်န္ခဲ့တာ .. အဲဒီေန႔က ေႏြ ေစ်းမထြက္ႏုိင္ ဘူး။ ကိုကို႔အေမနဲ႔ အစ္မရဲ႕ေစာင္းေျမာင္း ေျပာဆိုတာေတြကိုလည္း ေႏြ က်ိတ္မွိတ္ခံစား ေနရတယ္။ အဲဒီတေယာက္နဲ႔သာယူရင္ သူတို႔သား၊ သူတို႔ ေမာင္ သူေဌးျဖစ္မွာ .. အဲလိုဆို သူတို႔လည္း သူေဌးျဖစ္မွာနဲ႔ မစားရဝမခန္းေတြ ေႏြ စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုကိုကေတာ့ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ ဟိုမိန္းမနဲ႔ ၾကည္ႏူးေနမွာေပါ့ ..။
ေႏြ႕အထင္မွားသြားတယ္ .. လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး .. ကိုကိုတို႔ထိုင္ခဲ့ၾကတာ ဘီယာ ဆိုင္မွာတဲ့ .. မူးၿပီး ျပန္ေရာက္လာတဲ့ ကိုကိုက ေႏြ ဝမ္းနည္းေနတာေတာင္ အဖတ္မလုပ္ဘဲ .. တန္းၿပီး အိပ္ရာဝင္သြားတာေလ ..။ တကယ္ေတာ့လည္း ေႏြ႕ပံုစံက လူရုပ္ေတာင္ မေပၚေတာ့တဲ့ အေနအထား .. အဲဒီတေယာက္က ေတာက္ပ စိုေျပလို႔ .. ကိုကို႔ရင္ထဲ ဘာေတြ ခံစားေနရလဲ .. ေႏြလည္းမသိခ်င္ေတာ့ဘူး .. ေႏြသိတာ ငိုဖို႔ တခုထဲ ..၊ ေႏြကမွ အဲဒီမိန္းမနဲ႔ မယွဥ္ႏုိင္ဘဲ။
ေႏြက အစြမ္းအစမရွိတဲ့ မိန္းမ .. ည့့ံတဲ့ မိန္းမ .. ေယာက်္ားကိုခ်စ္ဖို႔ တခုပဲ သိတဲ့မိန္းမတဲ့ .. ၿပီးေတာ့ ေယာက္်ားရဲ႕ ဘဝ ျမင့္ဖို႔အတြက္ကို လမ္းပိတ္ထားတဲ့သူတဲ့လား ..။
ေနာက္တေန႔ ေႏြနဲ႔ အႀကီးအက်ယ္စကားမ်ားၾကၿပီး ကိုကိုေျပာတာေတြ .. အဲဒီေန႔က ပထမဆံုး အေမ့အိမ္ကို သတိရလိုက္တဲ့ေန႔ .. အေမ့အိမ္ကို ျပန္ခ်င္သြားတဲ့ ေန႔ပါ .. စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ အိမ္ျပင္ကို ထြက္သြားၿပီး .. မရည္ရြယ္ဘဲ အေမ့အိမ္ထိေအာင္ ဘတ္စ္ကား စီးသြားလိုက္မိတယ္။ ေႏြ႕အတြက္ ကားက်ပ္တာေတြ ဘာေတြလည္း မသိေတာ့ဘူး .. မ်က္စိထဲမွာ ကိုကိုနဲ႔ ဟိုမိန္းမ ကိုပဲ ယွဥ္တြဲျမင္ေနမိတယ္ .. ဘယ္ေလာက္ရူးလိုက္တဲ့ ေႏြလည္းဆိုတာ .. ကိုကိုစိတ္ခ်မ္းသာဖို႔ ေႏြ ေနာက္ဆုတ္ေပးရမလား လို႔ေတာင္ စဥ္းစားလိုက္ေသးတာ ..။
အေမ့အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေႏြ အေမာေျပပါတယ္ .. အေဖေကာ အေမေကာ အငယ္မေကာ ေႏြ႕ကို ေႏြးေႏြးေထြးေထြးႀကိဳၾကတယ္။ ေႏြႀကိဳက္တဲ့ဟင္းကို အေမက ခ်က္ေကၽြးတယ္ ..ေႏြ ဘာျဖစ္လာ လဲ ဘယ္သူကမွ ဘာမွ မေမးဘူး .. အေဖဆို ေႏြ အရင္က အျပင္ခဏသြားၿပီး ျပန္လာသလို ပံုစံနဲ႔ ႀကိဳတာ .. အဲဒါေတြ ျမင္ရေလ ေႏြ ငိုခ်င္ေလ .. ဒါေပမယ့္ ေႏြမငိုခဲ့ပါဘူး .. ေႏြ ကိုကို႔ကို စိတ္နာလား ဆိုေတာ့ လံုးဝ စိတ္မနာေသးဘူး ..။ အေမက တခြန္းပဲေမးတယ္
“သမီး ဒီမွာအိပ္မွာလား” တဲ့ .. ေႏြ႕မွာ အေျဖမရွိတာ အမွန္ပဲ .. ညေနထိ ေႏြ ဘာကိုမွ ေဝခြဲလို႔ မရဘူး .. ဒါေပမယ့္ ..
“မမ နင့္ေယာက္်ား .. အိမ္ေရွ႕မွာ” ဆိုတဲ့ အငယ္မရဲ႕ အသံကို ၾကားလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ .. ေႏြ႕စိတ္ေတြ ထူးဆန္းစြာ အရည္ေပ်ာ္က်သြားတယ္ .. ကိုကိုလုိက္လာတာပဲ .. ကိုကို ငါ့ကို ခ်စ္သားပဲ .. ကိုကိုက ငါ့ကို ခြဲမွ မခြဲႏုိင္ဘဲ ဆိုတဲ့စိတ္နဲ႔ ေႏြ ကိုကို႔ေနာက္ ေကာက္ေကာက္ ပါေအာင္ လိုက္သြားမိတယ္ ..။
ဒါေတြဟာ အခ်စ္မဟုတ္ဘူး .. ဒါေတြအားလံုး အတၱေတြလို႔ အဲဒီတုန္းက ေႏြ ဘယ္ေတြးခဲ့ မိမွာလဲ ကြယ္ ..။
“ကိုကို ေနာက္ကို ေႏြ႕ေရွ႕မွာ ဘယ္မိန္းမနဲ႔မွ အေရာမဝင္ရဘူးေနာ္”
“ေႏြကလြဲရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မခ်စ္ရဘူးေနာ္”
“ဟို မိန္းမရွိတဲ့ဆိုင္မွာလည္း မတီးရဘူးေနာ္”
အဲဒီ ေနာ္ေပါင္းမ်ားစြာကို တတြတ္တြတ္ ရြတ္လာခဲ့တဲ့ ေႏြ႕ကို ကိုကိုက လုိက္ေလ်ာတဲ့ ဟန္နဲ႔ ေခါင္းညိတ္ အေျဖေပးတယ္ .. ေႏြ႕ကိုယ္ေႏြ အထင္ႀကီးမိတာေတြဟာ ရူးသြပ္မႈ သက္သက္ပါလား လို႔ အဲဒီတုန္းကေႏြ ဘယ္ေတြးမိမွာတဲ့လဲ ..။
အဲဒီဆိုင္မွာ ဆက္မတီးဘူး ဆိုတာ ေႏြ႕ကိုလုိက္ေလ်ာတာ မဟုတ္ဘဲ ကိုကို႔ဘာသာ အပ်င္းႀကီးမႈ သက္သက္ပဲလို႔ ေႏြ မွ မသိခဲ့တာ ..။ ဟို မိန္းမ ဆိုတာကလည္း ကိုကိုနဲ႔ ရႈပ္ရုံတင္ရႈပ္ၿပီး တျခား ေယာက္်ားေတြ တေယာက္ၿပီး တေယာက္နဲ႔ တြဲေနတယ္ဆိုတာ ကိုကို သိထားၿပီးသား .. ကိုကို႔လို လူတေယာက္ဆီက တခုခု မရဘဲနဲ႔ ျပန္လာစရာ အေၾကာင္းမရွိတဲ့ မိန္းမပဲ။ ကိုကိုကေကာ အဲဒီ မိန္းမကို ဘာမ်ား ေထြေထြထူးထူး ေပးမွာမို႔လို႔လဲ။ တကယ္ေတာ့ ကိုကို႔မွ ဘာအစြမ္းအစမွ မရွိတာ .. ေႏြသာ အဲဒါေတြ မသိေလာက္ေအာင္ အမုိက္တိုက္ ဖုန္းေနခဲ့တာပါ။
* * *
“ဒီက ညီမက ေသြးေပါင္သိပ္က်ေနတယ္ ေသြးလွဴလို႔ မရဘူး”
သူနာျပဳဆရာမက ျငင္းလိုက္ေတာ့ ေႏြစိတ္မေကာင္းဘူး .. တကယ္ဆို မအိေတာင္ လွဴလို႔ ရေသးတာပဲ .. ေႏြလည္း လွဴခ်င္တာေပါ့ ..။ ကေလးေဆးရံုမွာ ေနမေကာင္းတဲ့ ကေလးေလးေတြ ကိုၾကည့္ရင္း တကယ္ကို ေသြးလွဴခ်င္စိတ္ေပါက္ သြားတာေလ .. ။ အစကေတာ့ ဒီေဆးရံုထဲ ဝင္လို႔ေကာင္းရံု ေသြးလွဴမလို႔ .. ခု စိတ္ပါလက္ပါ လွဴခ်င္သြားေတာ့ ေသြးက လွဴလို႔ မရျပန္ဘူး။
ေသြးလြန္တုပ္ေကြးျဖစ္တဲ့ ကေလးလူေတြေၾကာင့္ ကေလးေဆးရံုမွာ ကုတင္ေတြေတာင္ မဆန္႔ေတာ့ဘူး .. စႀကံၤန္ေတြေပၚမွာပါ ခံုတန္းရွည္ေတြနဲ႔ ကေလးေတြကို ထားေနရတယ္။ သူနာျပဳ ဆရာမေတြ ဆိုတာလည္း ခု ေအေသြး .. ခု ဘီေသြး .. ခု ေအဘီေသြးနဲ႔ ေအာ္ရင္း ဟစ္ရင္း လူးလာ ေခါက္တုံ႔ အလုပ္မ်ားေနၾကတယ္ ..။
အေရးေပၚခန္းထဲ သြင္းခံဖို႔ ေစာင့္ေနတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ ေဖ်ာ့ေတာ့တဲ့ မ်က္ႏွာေလးေတြ .. ကေလး မိဘေတြရဲ႕ စိုးရိမ္တႀကီး မ်က္ႏွာေတြ .. ဖိတ္စဥ္သြားတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ မိဘ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြ .. သူတို႔ မ်က္ႏွာေပၚက အပူေသာကေတြ .. ေရာဂါ ေပ်ာက္သြားလို႔ အိမ္ျပန္ရေတာ့မယ့္ ကေလးေတြ ..
မစည္ကားအပ္တဲ့ ေဆးရံုလို ေနရာမွာ ဘာလို႔လူေတြစည္ကား ေနရတာတဲ့လဲ ..။
ေသြးလွဴေနတဲ့ မအိကိုေစာင့္ရင္း ေႏြ႕ဘာသာ တေယာက္တည္း ေဆးရံုထဲ ေလွ်ာက္သြား ေနမိတယ္ .. ေရာဂါျဖစ္ေနတဲ့ ကေလးအမ်ားစုက ႏြမ္းပါးသူေတြေလ .. မအိက ျမင္ကြင္းေတြ ေလွ်ာက္ၾကည့္ထား ဆိုေပမယ့္ ေႏြပါ ကေလးေတြနဲ႔ အတူ ေဝဒနာေတြ ေရာခံစားေနမိတယ္။
သတင္းသမားဆိုတာ ဖီလင္ပါလို႔ မရဘူး လို႔ မအိက ေျပာေပမယ့္ .. ေႏြ႕ရင္ထဲမွာ ခံစားခ်က္ေတြ အျပည့္နဲ႔ .. ဒီသတင္းကို ေႏြ ဘယ္လိုေရးရမွာပါလိမ့္ ..။ ေႏြ႕မ်က္စိေရွ႕တင္ ဖိတ္စဥ္သြားတဲ့ ကေလးေလးတေယာက္ရဲ႕ ရုပ္အေလာင္းကို သယ္လာတယ္ .. ကေလးအေမရဲ႕ ရူးမတတ္ ငိုသံက ေႏြ႕ရင္ထဲ ဟိုး အနက္ရႈိင္းဆံုးအထိ ဝင္သြားတယ္ ..။
“အဆင့္ သံုးက်မွ ေဆးရံုကို ေရာက္လာေတာ့ မမီေတာ့ဘူး”
ဘယ္သူမွန္းမသိ ေျပာလိုက္တဲ့အသံ ..
“တကယ္က ေသြးလြန္တုပ္ေကြးျဖစ္တယ္ ဆိုတာ သိတာနဲ႔ ဘယ္ေဆးခန္းမွ သြားမေနဘဲ ေဆးရံုကို လာသင့္တာ။ တခ်ိဳ႕က ေဆးရံုသြားရမွာ ေသမတတ္ေၾကာက္တာေလ”
အျပာဝတ္ သူနာျပဳဆရာမႀကီးတေယာက္က ေျပာလိုက္တာ .. ။
ေဆးရံုသြားရမွာ ေသမတတ္ ေၾကာက္ တာေပါ့ .. ေဆးရံုတခါလာဖို႔ဆိုတာ လြယ္တာမွ မဟုတ္ဘဲ .. ကုန္က်စရိတ္က .. စရိတ္မွ်ေပးသာဆိုတယ္ .. ပလာစတာတခုက အစ ဝယ္ရတာေလ .. ။ ကားခေတြရွိေသးတယ္။ ေဆးရံုတက္တဲ့ ကေလးနဲ႔ အေမက လိုက္ေနရမွာဆိုေတာ့ အလုပ္ပ်က္ရင္ ဝင္ေငြကမရွိ .. က်န္တဲ့အိမ္ကလူေတြ စားဖို႔ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ဆိုတာကအစတြက္ရတယ္ ..။ ဒီေတာ့ ကြမ္းယာဆိုင္က ပါရာစီတေမာေလး၊ ဘာမီတြန္ေလးတိုက္ၿပီး အဖ်ားေပ်ာက္လိုေပ်ာက္ျငား ကု .. မေပ်ာက္ေတာ့မွ ေဆးခန္းသြား .. ေဆးခန္းကဆရာဝန္က ၂ ရက္ေလာက္ဆက္ကု .. ေနာက္ဆံုး မသက္သာေတာ့မွ .. ေဆးရံုေရာက္ .. အဲဒီမွာ ေသြးလြန္တဲ့ အဆင့္ေရာက္ေနၿပီ ..။
လူနာရွင္ေတြဆီက အသံေတြက စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းလိုက္တာ .. ေႏြ .. အိ္မ္ကိုေတာင္ ေမ့သလိုျဖစ္သြားတယ္။ ေမ့သလိုျဖစ္တယ္ ဆိုမွ ကိုကိုမ်ား ဟိုေကာင္မေလးကို သီခ်င္းေစာင္း ဆိုေနမလားလို႔ ေတြးျဖစ္ေအာင္ ေတြးမိလိုက္ေသးတယ္။ မျဖစ္ေသးပါဘူး ကိုကို႔ကို ဒီေန႔ ျပန္ေခ်ာ့တဲ့အေနနဲ႔ ညေနစာ ေကာင္းေကာင္းဝယ္ေကၽြးရမယ္။
ကိုကိုနဲ႔ ညေနစာဘာစားရင္ေကာင္းမလဲ ..။
ေသြးေရာင္းစားတာတဲ့ .. ဘယ္လိုလူေတြလဲ .. ေသြးဆိုတာ ေရာင္းလို႔ရလို႔လား ..။ ေႏြ႕အေတြး ထဲက ကိုကို ခဏထြက္သြားတယ္ထင္တယ္။
“ရတာေပါ့ ေႏြရဲ႕ မယံုၾကည့္ေန .. ဒီေရွ႕မွာ ရစ္သီရစ္သီ လုပ္ေနတဲ့သူေတြအားလံုး ေသြးေရာင္း စားေနၾကတာ။ ပြဲစားေတာင္ရွိေသး .. ဟိုလက္ဖက္ရည္ဆိုင္က စားပြဲထိုးေလး ေတြ႕လား .. အဲဒါေလးက ပြဲစားေလ။ သူ႔ဆီမွာ လူနာရွင္က ေသြးလိုခ်င္တယ္ သြားေျပာ ဘာေသြးလုိ႔သာ ေျပာ .. လိုတဲ့ေသြး ေရာင္းစားမယ့္သူကို သူ ေခၚလာေပးလိမ့္မယ္ .. ေဟာ ေဟာ ေျပာရင္းဆိုရင္း ေတြ႕လား”
ဟုတ္ပါရဲ႕ .. မအိေျပာမွ ေႏြ သတိထားမိတယ္။ အေရာင္းအဝယ္ဆိုတာ ဒီလိုလည္း ျဖစ္တာပဲ။ ဆရာေဖျမင့္ရဲ႕ လူသုံးပစၥည္း ေရာင္းသူမ်ား ဆိုတဲ့ ဝတၳဳတိုရယ္ .. ေဒါမနစ္လာပီယားရဲ႕ City of Joy ကို ဆရာျမသန္းတင့္က သုခၿမိဳ႕ေတာ္ဆိုၿပီး ဘာသာျပန္ထားတဲ့ ဝတၳဳရယ္ .. ေႏြ႕အေတြးထဲ ဝင္လာတယ္။ ဒီလူေတြ သူတို႔ေသြးေတြ ေရာင္းၿပီး သူတို႔ မိသားစုေတြအတြက္ ဆန္ဝယ္ရမယ္ ထင္ပါရဲ႕။
ေဆးရံုေရွ႕က ဆိုက္ကားသမားေတြက ဆိုက္ကားနင္းရံုတင္မဟုတ္ဘူး လုိအပ္ရင္ ေသြးလည္း ေရာင္းစား ေသးတယ္ဆိုပဲ။ တခ်ိဳ႕ဆို ဆိုက္ကားေတာင္ ပင္ပင္ ပမ္းပမ္း မနင္းေတာ့ဘူးတဲ့။ ဒါေတြက မအိစကားနဲ႔ ေျပာရရင္ စတိုရီ အုိင္ဒီယာေတြပဲေပါ့။
ခုလို မိုးတြင္းမွာ တေန႔တေန႔ကို ေသြးလြန္တုပ္ေကြးျဖစ္လို႔ ေဆးရံုေရာက္လာတဲ့ ကေလးလူနာ အေယာက္ ၃၀ ေလာက္ရွိတယ္တဲ့ .. ။ အဲဒီကမွ ဖိတ္စင္တဲ့အေရအတြက္က တေန႔ကို ၃ ေယာက္ ၄ ေယာက္ေလာက္ ရွိတယ္တဲ့ ..။ ေသြးလြန္တုပ္ေကြးကို ထိန္းထားႏိုင္တာ ကေလးေဆးရံုႀကီး တေနရာပဲရွိတယ္ .. တျခား အျပင္ေဆးခန္းေတြမွာ ကုရင္ စိ္တ္မခ်ရဘူးဆိုပဲ .. ပိုက္ဆံ ရွိေပမယ့္ ဗဟုသုတ မရွိတဲ့သူေတြထဲကလည္း ဖိတ္စဥ္တာမ်ိဳးေတြ ႀကံဳရတယ္တဲ့ ..
“ဒါေတြကို ကေလးမိဘေတြ သိေအာင္ ပညာေပးႏိုင္ရမယ္ ေႏြ သိလား။ ေသြးလြန္တုပ္ေကြး ျဖစ္ေစတဲ့ ျခင္က ေန႔ခင္းဘက္ကိုက္တဲ့ျခင္ ဆိုတာလည္း မသိတ့ဲသူေတြ အမ်ားႀကီးပဲ”
“ဟုတ္ကဲ့ မအိ .. ေႏြ မွတ္ထားပါတယ္ .. ကေလးအေမတေယာက္ကိုလည္းအင္တာဗ်ဴး လုပ္ထားတယ္ .. ၿပီးေတာ့ ေႏြ႕အေမရဲ႕သူငယ္ခ်င္း ကေလးအထူးကု တေယာက္ကိုလည္း ေႏြ ေတြ႕မွာပါ”
“အင္း ေကာင္းတယ္ ေႏြ .. ဒါေပမယ့္ ေႏြအရမ္းအားနည္းေနတဲ့ ပံုေပါက္တယ္ေနာ္။ ခုဏ ေသြးလွဴ တာေတာင္ လက္မခံလိုက္ဘူး။ အားေဆးေလး ဘာေလး ေသာက္ဦး။ ဒါမွ မဟုတ္ အားရွိတဲ့ အစား အစာ စားေပါ့”
ဘယ္လိုလုပ္ စားႏုိင္မွာလဲ မအိရယ္ လို႔ ျပန္မေျပာေတာ့ပါဘူး .. ။ ေႏြ႕ရင္ထဲမွာ အပူေတြ ကိန္းေအာင္းေနတာေရာ .. အားေဆးဝယ္ေသာက္ဖို႔ထက္ ကိုကို လက္ဖက္ရည္ဖိုးရဖို႔ ပိုအေရးႀကီး တာေရာေပါ့။ ခုတေလာ ထမင္းလည္း စားမဝင္ဘူး။ ကိုကိုက အရင္လိုမဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ .. ဘာ အလုပ္တခုမွ မရွိဘဲ .. စိတ္က မ်ားေနတာ ေႏြသိတာေပါ့။ ဂစ္တာေလး တီးလိုက္ .. လက္ဖက္ ရည္ဆိ္ုင္ထိုင္လိုက္ .. ရပ္ကြက္ထဲက ေကာင္မေလးေတြနဲ႔ လံုးလားေထြးလား လုပ္လိုက္နဲ႔ ..။
ေႏြက တေန႔လံုးလိုက္ခဲ့တဲ့ သတင္းေတြကို ညဘက္ ဖေရာင္းတိုင္မီးနဲ႔ ျပန္ေရးဖို႔ အလုပ္ရႈပ္ေနခ်ိန္ ကိုကိုကလည္း သူ႔ဂစ္တာနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနၿပီ .. ကိုကိုရဲ႕ ဂစ္တာသံက ေႏြ႕အတြက္ မဟုတ္ေတာ့ တာလည္း ၾကာပါၿပီ .. ။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဂစ္တာသြားတီးမယ္ ဆိုၿပီး လမ္းထိပ္အုတ္ခံုမွာ .. တခါတေလ ရပ္ကြက္ထဲက အထည္ခ်ဳပ္စက္ရံု အလုပ္သမေတြ ေနတဲ့ အေဆာင္ေရွ႕မွာ ကိုကိုတို႔ အဖြဲ႕ ဂစ္တာသြားသြားတီးၾကတယ္ဆိုတာ ေႏြျပန္ၾကားပါတယ္ .. ၿပီးေတာ့ အဲဒီထဲမွာ ကိုကိုက မင္းသား တဲ့ ..။
“ေႏြ .. မအိေေမးေနတာ ၾကားရဲ႕လား”
“ဟင္ မအိ ဘာေျပာလိုက္တာလဲ ေႏြမၾကားလိုက္ဘူး”
“ေႏြတို႔ အိမ္ေထာင္ေရးေကာ အဆင္ေျပရဲ႕လားလို႔”
မအိ အေမးကို ေႏြ အေျဖမေပးျဖစ္ဘူး။ ေႏြ႕သက္ျပင္းခ်သံကို မအိ သေဘာေပါက္မွာပါေလ။
(ဆက္ပါဦးမည္)
“ဒီေန႔ ဆန္ကုန္သည္ႀကီးမ်ားအသင္းမွာ အစည္းအေဝးရွိတယ္ .. က်ေနာ္သြားမလုိ႔”
ေအာင္ထူးက ကြမ္းေခ်းေတြေၾကာင့္ မည္းေနတဲ့သြားေတြကို လွ်ာနဲ႔ သပ္ရင္းေျပာလိုက္ေတာ့ ကိုသက္ခိုင္က “ကဲ ေႏြကေကာ ဘာလုပ္မွာလဲ” ဆိုတဲ့ ပံုစံနဲ႔ ေမးကိုဆတ္ျပတယ္။ အဲဒါမွ ျပႆနာ ေႏြ ဘာမွ စဥ္းစားလာတာ မရွိဘူး။ ေႏြက မနက္မိုးလင္းတာနဲ႔ ထၿပီး တအိမ္လံုးစာ အဝတ္ေတြ ေလွ်ာ္၊ ၿပီးေတာ့ တအိမ္လံုးစာ ထမင္းအိုးတည္ခဲ့ေပးခဲ့ရလို႔ ရံုးကိုေတာင္ မနည္းေျပးလာရတာ။ ဘယ္လိုလုပ္ သတင္းကိစၥစဥ္းစားခဲ့ႏုိင္မွာလဲ။
ေႏြထြက္လာတဲ့အခ်ိန္ထိ ကိုေအာင္က မထေသးဘူး။ သူ႔အတြက္လည္း လက္ဘက္ရည္ နဲ႔ အီၾကာေကြး သြားဝယ္ေပးထား ရေသးတယ္ေလ။
“ေႏြ႕မွာ သတင္းမရွိဘူး အစ္ကို” ဆိုတဲ့အသံေလးက ေဖ်ာ့ေတာ့ေနမွာအမွန္ဘဲ။
“ေႏြ .. ငါ နင့္ကို မေျပာဘူး၊ မေျပာဘူးနဲ႔ ၾကည့္ေနတာ။ နင့္ဟာက ဘယ္လိုလဲ။ ေနာက္လည္း က်ေသးတယ္။ ခု အားလံုး လိုက္မယ့္ သတင္းေတြ ေျပာၿပီးၾကၿပီ။ နင့္မွာက သတင္းမရွိဘူးတဲ့။ ခုတေလာမွာ ေသြးလြန္တုပ္ေကြးေတြ အရမ္းျဖစ္ေနတယ္၊ အဲဒါ နင္ ကေလးေဆးရံုကိုသြား .. ရေအာင္လိုက္ခဲ့ ၾကားလား”
ကိုသက္ခိုင္က ေျပာခ်င္ရာေျပာၿပီး ေႏြတို႔နားက ထထြက္သြားတယ္။ သတင္းစည္းေဝးက ၿပီးၿပီ ..။
“ဒုကၡပဲ ျမင့္မိုရာ .. ဘယ္လိုလုပ္ လိုက္လို႔ရမွာလဲဟ ..။ အစိုးရဌာနေတြ သတင္းလိုက္ရတာ သိတဲ့ အတုိင္းပဲ .. စာက တင္ရဦးမွာ .. သူတို႔ဆီက စာရမွ ေမးလို႔ျမန္းလို႔ရမွာဟ”
“မအိ လုိက္ခဲ့မယ္ေႏြ ..။ ဘာမွမပူနဲ႔ .. ေႏြ႕ကို မအိကူမယ္”
တညည္းညည္း တညဴညဴလုပ္ေနတဲ့ေႏြ႕နားကို ဘယ္အခ်ိန္က မအိေရာက္ေနတယ္မသိဘူး။ မအိက ကိုသက္ခိုင္ေအာက္က အယ္ဒီတာ။ ေႏြ႕အခက္အခဲကို အၿမဲကူညီေနက် ..။ ခု ေႏြ လြယ္ထားတဲ့ အိတ္ကေလးက မအိေပးထားတာပဲေလ။ ေႏြဝတ္ဖို႔ ေဘာင္းဘီရွည္ အေပ်ာ့ေလး ၂ ထည္လည္း ေပးဖူးတယ္။ အဲဒီေဘာင္းဘီရွည္ ဝတ္တဲ့ေန႔ဆို ကိုကိုက မ်က္ေစာင္းထိုးၿပီ။ ေႏြက အသားမည္းေပမယ့္ အရပ္ရွည္ရွည္၊ သြယ္သြယ္နဲ႔ ၾကည့္ေကာင္းေနတာဆိုေတာ့ ကိုကိုကမနာလိုဘူးတဲ့။
“ေက်းဇူးပဲ မအိရယ္ ..”
“ဒါေပမယ့္ ေႏြ အလုပ္ေတာ့လုပ္ရမယ္ေနာ္။ မအိကိုပဲ အၿမဲ အားကိုးေနလို႔မရဘူး။ ခုက ေႏြ သိပ္မလုပ္တတ္ေသးလို႔ မအိကူတာ။ ကေလးေဆးရံုကိုသြားၿပီး ေမးရင္ သူတို႔က ဘာမွ ေျဖမွာ မဟုတ္ဘူး ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား”
“ဟုတ္တယ္ေလ မအိရဲ႕ .. အဲဒါေၾကာင့္ ေႏြက ေျပာတာ”
“မဟုတ္နဲ႔ဦး မအိေျပာမယ္။ သူတို႔က ဘာမွ မေျဖဘူး .. ဒါေပမယ့္၊ တို႔လုပ္ရမွာက ကေလးေဆးရံု မွာ ဘာေတြျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ သြားၾကည့္မယ္။ အဲဒီဝင္းထဲက စားေသာက္ဆိုင္မွာ စံုစမ္းမယ္။ ေသြးလြန္တုပ္ေကြးနဲ႔ ေသၾကတဲ့ ကေလးေတြ၊ ျပန္ေကာင္းၿပီး ေဆးရံုက ဆင္းသြားရတဲ့ ကေလး မိဘေတြနဲ႔ ေတြ႕မယ္ .. ရသေလာက္စကားေျပာၾကည့္မယ္။ အျပင္ေဆးခန္းပဲ ထုိင္တဲ့ ကေလး ဆရာဝန္ တေယာက္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႕တာေပါ့။ ေႏြ႕အေမရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းထဲမွာ ေျပာႏုိင္တဲ့ ဆရာဝန္ မရွိဘူးလား”
“ဟာ ဟုတ္တယ္ ဟုတ္တယ္ မအိ .. ေႏြ သတိရၿပီ။ ရွိတယ္”
“အိုေက .. ျပင္ဆင္စရာရွိတာ ျပင္ဆင္ထားလိုက္ .. မအိ စဥ္းစားတာက .. ေသြးဝင္လွဴလိုက္မယ္။ ခုအခ်ိန္ ကေလးေဆးရံုမွာ ေသြးက လွဴသေလာက္ကို လိုေနတယ္။ မေလာက္ဘူးလို႔ ၾကားတယ္။ ဒါဆို တို႔ေတြ ဝင္ရတာ လြယ္တာေပါ့ ဟုတ္လား”
ေႏြ႕ကို ေျပာစရာရွိတာေတြ ေျပာၿပီး မအိ သူ႔စားပြဲမွာ သူ စာသြားေရးေနတုန္း ျမင့္မိုက လွမ္းစ တယ္။
“မအိတို႔က ဘက္လိုက္တယ္ေနာ္။ ျမင့္မိုကိုက် တခါမွ မကူဘူး”
မအိက နားေလးေနတယ္ေဟ့ ဆိုတဲ့ ပံုစံနဲ႔ မၾကားသလို လုပ္ျပတယ္။ မအိစာေရးတာကို ေႏြ သိပ္အားက်တာ။ လူေတြ ဒီေလာက္ ဆူညံေနတဲ့ထဲမွာ စာေတြ ေဟာတပုဒ္ ေဟာတပုဒ္ ေရးေရးၿပီး စာစီသမားဆီ ခ်ခ် ေပးေနတာ စက္နဲ႔ လွည့္ထုတ္ေနတဲ့အတိုင္းပဲ ..။ ေႏြလည္း အဲလို ေရးခ်င္လိုက္ တာ။ ခုေတာ့ ေႏြက သတင္းတပုဒ္ေတာင္ အေပါက္အလမ္းတည့္ေအာင္ မေရးႏိုင္ဘူး။ အင္းေလ ေႏြ ရေအာင္လုပ္မွာေပါ့။
ေႏြ႕ေဘးမွာက ဘာမဆို ရယ္စရာပဲေတြးၿပီးရယ္ေနတတ္တဲ့ မထုိက္နဲ႔ ျမင့္မိုတို႔ တေယာက္ကို တေယာက္ ေနာက္ေျပာင္ေနၾကတယ္။ သူတို႔မွာ အပူအပင္မရွိသလိုနဲ႔ .. အဲဒီတဒဂၤေလးမွာ ေႏြ အရာအားလံုးကို ေမ့ေနတာ။ ကိုကို႔ ကိုေကာေပါ့ ..။ ဒါေပမယ့္ အလုိက္မသိတဲ့ ျမင့္မိုေလ ..။
“ဟဲ့ ေႏြ .. ဘယ္လိုလဲ နင့္ကိုေအာင္ႀကီး။ မေန႔က ဟင္းေကာင္းေကာင္း ဝယ္ေကၽြးလိုက္လား”
သူကေတာ့ ေမးခ်င္ရာေမးၿပီး ျပန္အေျဖေတာင္မေစာင့္ဘဲ မထိုက္နဲ႔ တြတ္ထိုးေနတာ။
ေႏြ႕မ်က္ဝန္းထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြ ေဝ့တက္လာလို႔ မ်က္ေတာင္ပုတ္ခပ္ၿပီး သိမ္းလိုက္ရတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီလို သိမ္းဆည္းလိုက္ရေပါင္း မ်ားလွပါၿပီေလ ..။ မေန႔က ေႏြအငတ္ခံ ဝယ္လာေပးတဲ့ ေဘာင္းဘီကို မႀကိဳက္ဘူး ဆိုၿပီး တခ်က္ေတာင္လွည့္မၾကည့္ဘဲ .. သူ႔ဘာသာ ဂစ္တာထိုင္တီးေနတာ ..။ ေႏြ႕မွာေတာ့ အဲဒီေဘာင္းဘီေလးကို ရင္ခြင္ထဲမွာထည့္ၿပီး .. ငိုရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တာေလ။ ဒါေတြသူ ဘာမွမသိဘူး။ သူ႔ဘာသာ ဂစ္တာတီး သီခ်င္းဆိုိလို႔ အားရ ေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္က ေႏြ႕ေဘးနား ဝင္အိပ္လိုက္တယ္ေတာင္ မသိဘူး။
“ဟဲ့ ေႏြ .. ဟိုမွာ မသီတာ ေခၚေနၿပီ .. ခရီးစရိတ္လာထုတ္ေတာ့တဲ့”
ေအာင္ထူးအသံၾကားေတာ့မွ ေႏြ႕အေတြးေတြ ျပတ္သြားတယ္။ ဟုတ္သားပဲ .. ခရီးစရိတ္ ထုတ္ ဆိုမွ .. အရင္တပတ္က ခရီးစရိတ္ စာရင္းတင္ဖို႔ သတိရတယ္။ ျမင့္မိုလည္းေႏြ႕ေဘးမွာ ခရီးစရိတ္ တင္ဖို႔ စာရင္းခ်တြက္ေနၿပီ။
“ၿပီးခဲ့တဲ့ အဂၤါေန႔က ငါဘယ္ေတြသြားလဲဟင္ ေႏြ ..”
“နင္ ဘယ္သြားရမွာလဲ .. ျမစပယ္မွာ ထုိင္ေလပန္းေနတာ မဟုတ္လား၊ ႀကံႀကံဖန္ဖန္ .. ကိုယ့္ဘာသာ ဘယ္သြားလို႔သြားမွန္းမမွတ္မိတာကို သူမ်ားကို ေမးရတယ္လို႔ .. ဘယ္သူက နင့္ေနာက္ လိုက္ၾကည့္ေနႏုိင္မွာလဲ။ ျဖည့္လိုက္ စိတ္ကူးတည့္ရာသြား လို႔”
ျမင့္မိုက ေႏြ႕ကိုေမးတာကို မထိုက္က ၾကားက ဝင္ေျဖတာ။ အဲလိုပဲ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က ေပါက္ကရေတြေျပာၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကပဲ။ ေႏြသာ ..။
“ဒီေန႔ စက္မႈဇံုသြားရမယ္တဲ့ စိတ္ညစ္ပါတယ္ေနာ္။ ေနကပူ .. ဘတ္စ္ကားက မေရာက္၊ ဆိုက္ကားခက် ရံုးကထုတ္မေပးနဲ႔”
ပြစိပြစိေျပာရင္း ေဝမာ အနားေရာက္လာတယ္။
“ဟယ္ .. ေဝမာ .. နင္က မဂၤလာေစ်းသြားၿပီး .. စက္မႈဇုန္တန္းသြားၿပီဆို”
မထိုက္က ေမးလိုက္တာကို ေဝမာ ခ်က္ခ်င္းမေျဖေသးဘဲ မဲ့ရြဲ႕ၿပီး ယပ္ေတာင္ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ခတ္ ေနတယ္။ ေခၽြးေတြလည္း ရႊဲလို႔ ..။
“အင္တာဗ်ဴးအတြက္ ဖုန္းတခုခ်ိန္းထားတာ ေမ့သြားလို႔ မထုိက္ေရ ..။ လမ္းထိပ္ေတာင္ ေရာက္ေနၿပီ .. ျပန္လွည့္လာရတာ။ လမ္းေဘးဖုန္းနဲ႔ဆက္ရင္ .. သိတယ္မဟုတ္လား .. ၁၀၀၊ ၁၅၀ အနည္းဆံုးထြက္မယ္၊ ဖုန္းခက ရံုးကထုတ္ေပးရိုးထံုးစံမရွိ .. ဒီေတာ့ ကိုယ့္ထိုက္နဲ႔ ကိုယ့္ကံ မိေဝမာခံေပါ့ .. ဓာတ္ေလွခါးမရွိေသာ ၇ ထပ္က ရံုးခန္းကို ျပန္လာ .. ဖုန္းဆက္ ..”
သူတို႔ကိုၾကည့္ရင္းေႏြ ေမာလည္းေမာ .. ေပ်ာ္လည္းေပ်ာ္ ..။ ေဝမာက အဲလိုပဲ .. အၿမဲသြက္လက္၊ ဖ်တ္လတ္ ေနတာ..။ မေက်နပ္ရင္ မေက်နပ္တာကို ပါးစပ္က ဖြင့္ေျပာလိုက္ရမွ .. သူ႔ကို ၾကည့္လုိက္ရင္ အၿမဲ လႈပ္ရွားေနတာပဲ .. ထိုင္ေနတာကို မေတြ႕ရဘူး။ လူက ပုပု ေသးေသးေလး .. ကေလးေလးလိုပဲ .. ဒါေပမယ့္ ေႏြတို႔ ျမင့္မိုတို႔နဲ႔ ရြယ္တူပဲ ..။ သတင္းေရးအားက ဘာေကာင္း သလဲ မေမးနဲ႔ .. သူ႔ကိုဆို ဘိုးေတာ္က သိပ္ခ်စ္တာ .. တပတ္ တပတ္ကို အနည္းဆံုး အပုဒ္ ၂၀ ေလာက္ေရးတာ ..။ ဘိုင္ကေတာ့ အၿမဲျပတ္။ သူ႔ကိုၾကည့္လိုက္ရင္ ပိုက္ဆံ မရွိတာခ်ည္းပဲ။
သူခ်ည္းပဲ ပိုက္ဆံမရွိတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေလ။ ေျပာရရင္ ေႏြတို႔ အငယ္တန္း သတင္းေထာက္ ေတြ အားလံုး ဘုိင္ျပတ္ေနၾကတာခ်ည္းပဲ။ လကုန္တဲ့ေန႔မွာပဲ ပိုက္ဆံက ကုန္ၿပီ .. က်န္တဲ့ ရက္ေတြကေတာ့ ပိန္လိန္ၿပီး လွည့္ပတ္ ရွာေဖြစားေသာက္ေနရတာ။
တကယ္ေတာ့ အားလံုးက သတင္းအလုပ္ကို နားလည္လို႔၊ ဝါသနာ ပါလြန္းလို႔ ဒီအလုပ္ကို ဝင္လုပ္ၾကတာမွမဟုတ္တာ။ အလုပ္တခုအေနနဲ႔ ဝင္လုပ္ၾကရင္း မနည္း နားလည္ေအာင္ လုပ္ေနၾကရတာ။ ေႏြဆိုရင္ပဲ ၾကည့္ေလ .. ကဗ်ာတိုကဗ်ာစေလး ေရးတတ္တာနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ ကုိယ္ သတင္းေထာက္လုပ္လုိ႔ရမယ္ ထင္ေနတာ။ တကယ္ေတာ့ ဘာမွ မဆိုင္ဘဲ .. ေႏြကေတာ့ ကဗ်ာလည္း စာပဲ .. သတင္းလည္း စာပဲ .. ေရးလို႔ ရမွာပဲလို႔ ထင္တာေလ။ ခုမွ မဟုတ္မွန္း သိတာ။
“ေႏြေရ .. ၂ နာရီေလာက္က် လစ္မယ္ေဟ့ ေနာ္။ အဆင္သင့္ျပင္ထား။ မအိ သူငယ္ခ်င္းလာလို႔ ေအာက္ခဏဆင္းဦးမယ္။ မအိ ခု လပ္ကီးမွာရွိမယ္ သိလား”
ေႏြ႕အေတြးေတြကို မအိအသံက ျဖတ္ေတာက္လိုက္တယ္။ ေျပာေျပာဆုိဆို ထြက္သြားတဲ့ မအိကို ၾကည့္ရင္း ေႏြဗိုက္ဆာလာတယ္။ ေႏြ႕ထမင္းဗူးေလးထဲမွာ ငနီတူ ေျခာက္ေသးေသးေလးေတြကို ငရုပ္သီးနဲ႔ စပ္စပ္ေၾကာ္ထားတဲ့ ဟင္းတခြက္ပဲပါတယ္။ ထမင္းကေတာ့ သိပ္ထည့္ခဲ့တယ္။ မထိုက္တို႔ ျမင့္မိုတို႔နဲ႔ တူတူစားရင္ စားလို႔ေကာင္းမွာပါ။ သူတို႔လည္း ေႏြနဲ႔ သိပ္ေတာ့မကြာလွဘူး။ မထိုက္က မွ်စ္ေၾကာ္၊ ျမင့္မိုက ခရမ္းခ်ဥ္သီး ငပိခ်က္ ..။
ဒီေန႔ ဘိုးေတာ္ စည္းေဝးတခု သြားတက္လို႔ နည္းနည္းလြတ္လပ္ေရး ရေနၾကတာ။ တကယ္ဆို ဘိုးေတာ္ရွိတဲ့ေန႔ ရံုးမွာ ဒီအခ်ိန္ထိ မေနရဲဘူး။ ဆူခံထိၿပီ ..။ သတင္းေထာက္လုပ္ၿပီး ဘာကိစၥ ရံုးမွာထိုင္ေနရတာလဲ ဆိုၿပီး မ်က္ေထာင့္နီႀကီးနဲ႔ ၾကည့္တာခံရၿပီ။ ကိုသက္ခိုင္တို႔ ေလာက္ကေတာ့ ေၾကာက္ခ်င္ေယာင္ေလး နည္းနည္း ေဆာင္ျပလိုက္ၿပီးၿပီ ..။ တကယ္ မေၾကာက္ေပါင္။
* * *
ေပ်ာ့ေျပာင္းႏူးညံ့တဲ့ ကိုကို႔ရဲ႕ ဆံပင္ရွည္ရွည္ေတြကို တို႔ထိ ေဆာ့ကစားရတာကို ေႏြ႕အတြက္ ရင္ခုန္ယစ္မူးစရာ ..။
တကယ္ေတာ့ အဲလို ကိုကိုနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တည္း ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ေနၾကဖို႔ .. ေႏြ႕ဘက္က ေပးဆပ္လိုက္ရတာေတြ အမ်ားႀကီးေလ။ ဒါေပမယ့္ တန္ရဲ႕လား။ ဟင့္အင္း ..
ေႏြ မသိခ်င္ဘူး။ ေႏြ႕စိတ္ေတြက အၿမဲတမ္းျပတ္သားခဲ့တာမွ မဟုတ္ဘဲ။ တခုခုကို လိုခ်င္ရင္ တခုခု အၿမဲေပးဆပ္ရမယ္တဲ့ .. အေဖ အၿမဲေျပာေနက် စကားေလ။ ေႏြ .. မိသားစုကို ဆံုးရႈံး လုိုက္ရတယ္ .. ေႏြးေထြးခ်စ္ခင္တဲ့ ေႏြ႕ပတ္ဝန္းက်င္ အစား ေႏြရလိုက္တာက ပူေလာင္ ဆူညံတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္တခု ..၊ စိတ္ကူးယဥ္ ေရယာဥ္ေက်ာမွာ ေမ်ာခ်င္တိုင္းေမ်ာခြင့္ရတဲ့ ဘဝကေန ရုတ္တရက္ လက္ေတြ႕က်တဲ့ မနက္စာ ညစာ မွန္မွန္စားရဖို႔ဆိုတဲ့ စကားလံုးအသစ္ေတြ။
ကိုကို႔ဆံပင္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးေတြကို တုိ႔ထိေဆာ့ကစားရင္း ကိုကိုတီးတဲ့ ဂစ္တာသံနဲ႔ ကိုကို႔အသံ ၾသၾသ ခ်ိဳခ်ိဳေလး နားေထာင္ရရင္ ေႏြ႕ဘဝ ၿပီးျပည္စံုၿပီလို႔ ထင္ခဲ့သမွ် .. ကိုကို႔အိမ္လိုက္ေနတဲ့ ႏွစ္ရက္ေျမာက္ေန႔မွာ .. အားလံုးၿပိဳကြဲပ်က္စီးသြားခဲ့တယ္။
ေႏြ႕ရဲ႕ မနာလိုမႈေတြ မဟုတ္ဘူး ကိုကို .. ေႏြ႕ရဲ႕ အခ်စ္ေတြပါ။
“ကိုကို စားေသာက္ဆိုင္မွာ ဂစ္တာတီးတဲ့အလုပ္ မလုပ္နဲ႔ေတာ့ကြာ .. ေကာင္မေလးေတြနဲ႔ လံုးလားေထြးလားေနတာ ေႏြမႀကိဳက္ဘူး ဒါပဲ”
“ဒါဆို ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ေႏြရဲ႕ .. အိမ္အတြက္ ဒီအလုပ္ကေလးပဲ ရွိတာေလ။ ကိုကိုမွ အလုပ္မလုပ္ရင္ တအိမ္လံုး ငတ္ကုန္မွာေပါ့၊ ၿပီးေတာ့ ကိုကိုက ဂစ္တာတီးတာအျပင္ ဘာမွ လုပ္တတ္တဲ့ေကာင္မဟုတ္ဘူး .. လုပ္တတ္လည္း လုပ္မွာမဟုတ္ဘူးေနာ္ ေႏြ”
“ေႏြသိပါတယ္ကြာ .. ဘာမွ မပူနဲ႔ .. ေႏြ ဖန္တီးပါ့မယ္”
ေႏြ ဖန္တီးပါ့မယ္ ဆိုတဲ့ စကားက ေႏြ႕ဘဝရဲ႕ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ စကားေလ .. ဒါေပမယ့္ အဲဒီစကားကို အၿမဲတမ္း ေျပာေနရလိမ့္မယ္လို႔ ေႏြ အဲဒီတုန္းက ဘယ္သိပါ့မလဲကြယ္ …။
အေမ ဆင္ေပးခဲ့တဲ့ ငါးမူးသားဆြဲႀကိဳးကေလးက ကိုကိုတို႔မိသားစုႀကီးအတြက္ ႏွစ္ပတ္ေတာင္ မခံပါဘူး .. တကယ္ဆို တပတ္ပဲခံတယ္လို႔ ေျပာရမွာ .. ဘာလို႔ဆိုေတာ့ ကိုကို႔အစ္မက အဲဒီဆြဲႀကိဳးေလး ေရာင္းရတဲ့ ပိုက္ဆံထဲက ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ႏွလံုးထီ သြားကစားလုိက္ တာေလ။ ငတံုးမမိေႏြက ဘယ္သိပါ့မလဲ။ စီးပြားေရးလုပ္မယ္ ဆိုလို႔ ထုတ္ေပးလိုက္တာ။
ကိုကိုတို႔ေမာင္ႏွမ ျဖစ္ၾကတဲ့ ျပႆနာထဲမွာ ေႏြက ေျမဇာပင္ေပါ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူ႔ေမာင္က ေႏြ႕ကိုယူလို႔ ဒီလိုျပႆနာေတြျဖစ္ရတာ ဆိုၿပီး မဆိုင္တဲ့ကိစၥဆြဲထည့္၊ ေႏြ႕ကိုဆူေဆာင့္နဲ႔ .. အဲဒီညက ကိုကိုက စိတ္ညစ္လို႔ဆိုၿပီး .. အရက္ဆိုင္ထြက္သြားလိုက္တာ .. ည ၁၂ နာရီေက်ာ္မွ ျပန္လာတယ္။ ေႏြ႕မွာေတာ့ ေယာင္းမရဲ႕ ဆူတဲ့ဆဲတဲ့ ဒဏ္ကိုခံစားရင္း ကိုကို႔ကိုေမွ်ာ္ရင္း .. မ်က္ရည္ကိုပဲ အေဖာ္ျပဳလို႔ေပါ့။
ကိုကိုတို႔ မိသားစုထဲမွာ ေႏြနားမလည္ႏုိင္ဆံုးက တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ဆူပူ ေအာ္ဟစ္ ရန္ျဖစ္ၾကတာ ..။ ေရာက္စက ေႏြ႕အတြက္ အားလံုးအဆန္းခ်ည္းပဲ။ မနက္ မိုးလင္းတာနဲ႔ အဆဲေလးနဲ႔ အိပ္ရာက ထတတ္တဲ့ ကိုကို႔အစ္မ လင္မယားကို ေႏြသိပ္ေၾကာက္ခဲ့တာ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီထဲမွာ ကိုကိုကေတာ့ အဲလိုမဟုတ္ပါဘူးေနာ္။ ေတာ္ေတာ္ေလး သိမ္ေမြ႔ပါတယ္။ ေဒါသမထြက္မခ်င္းေပါ့ ..။
ငယ္ငယ္ .. ကေလးဘဝတုန္းက ေစ်းသည္လုပ္တမ္းကစားရတာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းသေလာက္ တကယ့္လက္ေတြ႕ဘဝမွာ ေစ်းသည္လုပ္ရတာ ဘယ္လိုမွ ေပ်ာ္စရာ မေကာင္းပါလားလို႔ သိလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေႏြ အမ်ားႀကီး ေနာက္က်ခဲ့ၿပီ။
ေညာင္ပင္ေလး ေစ်းကေန ပိႆာလံုးဝယ္ထားတဲ့ ငရုပ္သီးမႈန္႔ မ်ိဳးစံုနဲ႔၊ နႏြင္းမႈန္႔ ထုတ္ေတြကို ကိုယ္တုိင္အေလးခံသယ္ .. အထုတ္ကေလးေတြ ထုတ္ၿပီး ရပ္ကြက္ေစ်းေလးမွာ ဗန္းခင္းေရာင္း ေနတဲ့ ေႏြ႕ကို အေမသာျမင္ရင္ ရင္က်ိဳးမယ္ထင္ပါရဲ႕။
လက္တေညာင္းသယ္ၿပီး ဘတ္စ္ကားတိုးစီးလာရတဲ့ ေႏြ႕ကို ကားဂိတ္ေတာင္လာႀကိဳေဖာ္ မရတဲ့ ကိုကိုကေတာ့ ဂစ္တာတီးေတာင္ မပ်က္ဘူးေလ။ ကားဂိတ္ကေနအိမ္ကို ပစၥည္းအေလးႀကီးေတြ သယ္လာရပါလားဆိုတဲ့စိတ္နဲ႔ေတာင္ ႀကိဳေဖာ္မရတဲ့ ကိုကို႔ကို ခ်စ္တဲ့စိတ္တခုတည္းနဲ႔ .. သူက ဒီလိုပဲ ေနတတ္လို႔ပါေလ ဆိုၿပီး ေႏြ ခြင့္လႊတ္ႏုိင္ခဲ့တယ္။
ေႏြ႕အေၾကာင္းကို သူငယ္ခ်င္းေတြကတဆင့္ အေမတို႔သိၿပီး .. ေႏြ႕ဆီ အေမလိုက္လာတဲ့ ေန႔ကို ေႏြ အမုန္းဆံုးပဲ .. အဲဒီေန႔က .. ဆိုင္နဲ႔ေတာင္ မဟုတ္ဘဲ လမ္းေဘးမွာ ေစ်းဗန္းေလးခ်ၿပီး ေရာင္းေနတဲ့ ေႏြ႕ပံုစံကို ၾကည့္ရင္း စိတ္ခိုင္တဲ့အေမ မ်က္ရည္ဝဲေနတာ ေႏြျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္လိုက္ ေသးတယ္။
“သမီး အေမနဲ႔ အိ္မ္ျပန္လိုက္ခဲ့ပါ .. ညည္းအေဖကလည္း သမီးကို ခြင့္လႊတ္တယ္ .. ဟုတ္လား .. လုိက္ခဲ့ေနာ္”
“ဟင့္အင္းအေမ သမီးမလုိက္ဘူး။ သမီးေနတတ္ပါတယ္ ..”
အေမ့လိုပဲ ေခါင္းမာတဲ့ သမီးေႏြ႕ကို အေမက စိတ္မေကာင္းျဖစ္ျဖစ္နဲ႔ ၾကည့္ရံုကလြဲလို႔ စိတ္မဆိုး ရွာဘူး။ ေႏြ႕ကိုအေမက အဲဒီေန႔က အဝတ္အစားေတြ ဝယ္ေပးခဲ့ၿပီး .. သမီးစားခ်င္ရာ ဝယ္စားဖို႔တဲ့ ပိုက္ဆံ တေသာင္းေပးခဲ့တယ္ .. အဲဒီပိုက္ဆံေတြကို ေႏြတေယာက္တည္း ဘယ္မ်ိဳက် လိမ့္မလဲ .. ကိုကိုတို႔ အိမ္အတြက္ လုိေနတဲ့ ဆန္ေတြဆီေတြ ျဖည့္လိုက္တာနဲ႔ပဲ ကုန္တာပါပဲ။
အဆိုးဆံုးကေႏြ႕ဘြားဘြား .. အေမ့ေမေမေပါ့။ ေႏြက ေျမးဦးဆိုေတာ့ အရမ္းခ်စ္ အရမ္းကို အလိုလိုက္ခဲ့တာ .. ။ ေႏြ႕အတြက္္ဆို ဘာမဆို အကုန္ျဖစ္ေစရမယ္ ဆိုတဲ့ဘြားဘြား .. ေႏြ႕သတင္းလည္း ၾကားေရာ .. အိပ္ရာေပၚလဲပါေလေရာ .. ။ အေမ့ကိုလည္း ဆူလိုက္တာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့ .. အဲဒါေၾကာင့္ အေမ ေႏြ႕ဆီ လိုက္လာတာ .. မဟုတ္လို႔က ဘယ္ေလာက္ထိ ပစ္ထားလိုက္မလဲမသိဘူး။
ေႏြတို႔ မိသားစုကို ကိုကိုက စိတ္နာတယ္တဲ့ …
အေမက “လိုတာရွိရင္ အိမ္ကို သမီးအခ်ိန္မေရြးလာခဲ့ .. ဒါေပမယ့္ တေယာက္တည္းလာေနာ္ .. အေမ သမီးေယာက္်ားမ်က္ႏွာ မျမင္ခ်င္ဘူး” လုိ႔ ေျပာခဲ့တာကိုး .. အဲဒီစကားကို ေႏြက ကိုကို စိတ္မေကာင္းမွာစိုးလို႔ ျပန္မေျပာခဲ့ေပမယ့္ ကိုကိုက သူ႔ကို အေမတို႔ မလိုလားဘူးဆိုတာ ရိပ္မိပါတယ္။
ေႏြတို႔ေနတဲ့ အိမ္ထဲ အေမ မဝင္ဘူးေလ။ ေႏြ႕ပံုစံကလည္း အေမ မ်က္ရည္ဝိုင္းေလာက္ေအာင္ စုတ္ျပတ္ ႏြမ္းဖတ္ေနၿပီ။ အေမဆင္ေပးထားသမွ် .. ဆြဲႀကိဳးနဲ႔ လက္ေကာက္လည္း ေႏြ႕မွာ မရွိေတာ့သလို .. အေမတို႔ ဆင္ေပးလိုက္တဲ့ အဝတ္အစားေတြကလည္း ေႏြ႕ကိုယ္ေပၚမွာ အေရာင္ မေပၚေတာ့တဲ့ အေနအထားျဖစ္ေနၿပီ ..။
အေမသိတာ .. ေႏြ .. လမ္းေဘးပ်ံက်ညေနပိုင္း ေစ်းသည္ ဆိုတာေလာက္ပဲရွိေသးတယ္။ တကယ္က ေႏြ မနက္ပိုင္းဘာေတြ လုပ္ရတယ္ဆိုတာသာသိရင္ အေမ ရင္က်ိဳးရံုမကဘူး ေနရာမွာတင္ ပံုလဲသြားေလာက္တယ္။ ကိုကို႔အေမနဲ႔ အစ္မလုပ္တဲ့ အလုပ္ကို ကူလုပ္ရတာေပါ့။ တျခားမဟုတ္ပါဘူး .. ရပ္ကြက္ထဲက အဝတ္ေတြ ယူၿပီး ရပ္ကြက္ေရတြင္းမွာ ေလွ်ာ္ရတဲ့ အလုပ္ပါ။ ေႏြ႕တသက္ တခါမွ မစဥ္းစားဘူးတဲ့အလုပ္ေပါ့။
ေႏြ အိမ္မွာေနတုန္းက အေမက စာက်က္ပ်က္မွာစိုးလို႔ဆိုၿပီး အဝတ္အစားေတြကို ကိုယ္တုိင္ ေတာင္ ေပးမေလွ်ာ္ဘူး .. ရပ္ကြက္ထဲက အေဒၚႀကီးတေယာက္ကို ပိုက္ဆံေပးၿပီး ေလွ်ာ္ခိုင္းခဲ့တာ .. ခု ေႏြက သူမ်ားအဝတ္ေတြကို ယူေလွ်ာ္ေနတယ္။
ကိုကိုလား .. ကိုကိုကေတာ့ ေႏြ႔ေၾကာင့္ သူလုပ္ခ်င္တဲ့ ဂစ္တာတီးတဲ့အလုပ္ မလုပ္ရလို႔ ဆိုၿပီး .. မေက်နပ္ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ေႏြလုပ္သမွ်အလုပ္ေတြ တခုမွ ဝင္မလုပ္ဘူးေလ။ ကိုကို႔ကို ေႏြက ဂစ္တာတီးတဲ့အလုပ္ ေပးမလုပ္ဘူးဆိုတာ ေနာက္ထပ္အေၾကာင္းတခု ရွိေသးတယ္ …။
တကယ္က ကိုကိုသာ ေႏြ႕အနားမွာ အၿမဲရွိေနရင္ ေႏြဘယ္ေလာက္ပင္ပမ္း ပင္ပမ္း ပင္ပမ္းတယ္ မထင္ပါဘူး .. အဲဒီေလာက္ထိ ကိုကို႔ကို ခ်စ္တာပါ။
* * *
အဲဒီေန႔က မိုးေတြ သည္းသည္းမည္းမည္းရြာလို႔ .. ေႏြတေယာက္တည္း ညေနေစ်းခင္းဖို႔ မသြားႏိုင္ ျဖစ္ေနတုန္း .. ကိုကိုတို႔ တဲေရွ႕ကို ကုိယ္ပိုင္ကားေလး တစီး ထိုးဆိုက္လာတယ္။ ကိုကိုတို႔ အိမ္ကို လာစရာ ကားမွ မရွိတာေလ .. ေႏြ႕အေမလားဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္ဘူး။ အေမလာရင္ တကၠစီ နဲ႔ပဲလာမွာ ..။
ကားေပၚက ဆင္းလာတဲ့ သူကို ေတြ႕မွ ေႏြသေဘာေပါက္တယ္ .. ကိုကို႔ ရည္းစားေဟာင္းလည္း ျဖစ္သလို .. ကိုကို ဂစ္တာ တီးေနတဲ့ဆုိင္ရွင္ရဲ႕ ဘယ္ႏွဝမ္းကြဲေတာ္တဲ့ ညီမဆိုလဲ မသိပါဘူး။
ကိုကိုက သူ႔ကို မမ လို႔ေခၚတာေႏြသိတယ္။ ေႏြနဲ႔ မႀကိဳက္ခင္ အဲဒီတေယာက္နဲ႔ ရည္းစားျဖစ္တယ္ ဆိုတာလည္း သိတယ္ .. အဲဒီတေယာက္က ကိုကိုနဲ႔ႀကိဳက္ေနရင္း တျခားတေယာက္နဲ႔ တြဲလို႔ ဆိုလားမသိဘူး ခဏျပတ္ေနၾကတုန္း ေႏြနဲ႔ ကိုကိုႀကိဳက္ၾကရင္း ယူျဖစ္တဲ့ဆီ ေရာက္သြားတာ။
အဲဒီတေယာက္က အရမ္းလည္းခ်မ္းသာ .. အရမ္းလည္း ေခတ္ဆန္တာဆိုေတာ့ ကိုကို႔ အစ္မနဲ႔ အေမဆိုတာ ပ်ာပ်ာသလဲကိုျဖစ္ေနတာပဲ ..။ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးက ကိုကို႔ကို စီးရီးထုတ္ေပးမွာတဲ့ .. ။ သူတို႔ဆိုင္မွာ ျပန္လာတီးဖို႔ လာေခၚတာ ..။ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးနဲ႔ ျပန္ဆက္မိမွာစိုးလို႔ ေႏြက ဆိုင္မွာ ဂစ္တာလံုးဝဆက္မတီးဖို႔ တားထားတာေလ ..။ အဲဒါကို သူက လိုက္ေခၚတာ။
လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ကို ခဏ ဆိုၿပီး ေႏြ႕ေရွ႕မွာတင္ ကိုကိုက အဲဒီအမ်ိဳးသမီးကားနဲ႔ ေကာက္ ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္သြားေတာ့ ေႏြ႕ရင္ေတြ ပူၿပီးက်န္ခဲ့တာ .. အဲဒီေန႔က ေႏြ ေစ်းမထြက္ႏုိင္ ဘူး။ ကိုကို႔အေမနဲ႔ အစ္မရဲ႕ေစာင္းေျမာင္း ေျပာဆိုတာေတြကိုလည္း ေႏြ က်ိတ္မွိတ္ခံစား ေနရတယ္။ အဲဒီတေယာက္နဲ႔သာယူရင္ သူတို႔သား၊ သူတို႔ ေမာင္ သူေဌးျဖစ္မွာ .. အဲလိုဆို သူတို႔လည္း သူေဌးျဖစ္မွာနဲ႔ မစားရဝမခန္းေတြ ေႏြ စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုကိုကေတာ့ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ ဟိုမိန္းမနဲ႔ ၾကည္ႏူးေနမွာေပါ့ ..။
ေႏြ႕အထင္မွားသြားတယ္ .. လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး .. ကိုကိုတို႔ထိုင္ခဲ့ၾကတာ ဘီယာ ဆိုင္မွာတဲ့ .. မူးၿပီး ျပန္ေရာက္လာတဲ့ ကိုကိုက ေႏြ ဝမ္းနည္းေနတာေတာင္ အဖတ္မလုပ္ဘဲ .. တန္းၿပီး အိပ္ရာဝင္သြားတာေလ ..။ တကယ္ေတာ့လည္း ေႏြ႕ပံုစံက လူရုပ္ေတာင္ မေပၚေတာ့တဲ့ အေနအထား .. အဲဒီတေယာက္က ေတာက္ပ စိုေျပလို႔ .. ကိုကို႔ရင္ထဲ ဘာေတြ ခံစားေနရလဲ .. ေႏြလည္းမသိခ်င္ေတာ့ဘူး .. ေႏြသိတာ ငိုဖို႔ တခုထဲ ..၊ ေႏြကမွ အဲဒီမိန္းမနဲ႔ မယွဥ္ႏုိင္ဘဲ။
ေႏြက အစြမ္းအစမရွိတဲ့ မိန္းမ .. ည့့ံတဲ့ မိန္းမ .. ေယာက်္ားကိုခ်စ္ဖို႔ တခုပဲ သိတဲ့မိန္းမတဲ့ .. ၿပီးေတာ့ ေယာက္်ားရဲ႕ ဘဝ ျမင့္ဖို႔အတြက္ကို လမ္းပိတ္ထားတဲ့သူတဲ့လား ..။
ေနာက္တေန႔ ေႏြနဲ႔ အႀကီးအက်ယ္စကားမ်ားၾကၿပီး ကိုကိုေျပာတာေတြ .. အဲဒီေန႔က ပထမဆံုး အေမ့အိမ္ကို သတိရလိုက္တဲ့ေန႔ .. အေမ့အိမ္ကို ျပန္ခ်င္သြားတဲ့ ေန႔ပါ .. စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ အိမ္ျပင္ကို ထြက္သြားၿပီး .. မရည္ရြယ္ဘဲ အေမ့အိမ္ထိေအာင္ ဘတ္စ္ကား စီးသြားလိုက္မိတယ္။ ေႏြ႕အတြက္ ကားက်ပ္တာေတြ ဘာေတြလည္း မသိေတာ့ဘူး .. မ်က္စိထဲမွာ ကိုကိုနဲ႔ ဟိုမိန္းမ ကိုပဲ ယွဥ္တြဲျမင္ေနမိတယ္ .. ဘယ္ေလာက္ရူးလိုက္တဲ့ ေႏြလည္းဆိုတာ .. ကိုကိုစိတ္ခ်မ္းသာဖို႔ ေႏြ ေနာက္ဆုတ္ေပးရမလား လို႔ေတာင္ စဥ္းစားလိုက္ေသးတာ ..။
အေမ့အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေႏြ အေမာေျပပါတယ္ .. အေဖေကာ အေမေကာ အငယ္မေကာ ေႏြ႕ကို ေႏြးေႏြးေထြးေထြးႀကိဳၾကတယ္။ ေႏြႀကိဳက္တဲ့ဟင္းကို အေမက ခ်က္ေကၽြးတယ္ ..ေႏြ ဘာျဖစ္လာ လဲ ဘယ္သူကမွ ဘာမွ မေမးဘူး .. အေဖဆို ေႏြ အရင္က အျပင္ခဏသြားၿပီး ျပန္လာသလို ပံုစံနဲ႔ ႀကိဳတာ .. အဲဒါေတြ ျမင္ရေလ ေႏြ ငိုခ်င္ေလ .. ဒါေပမယ့္ ေႏြမငိုခဲ့ပါဘူး .. ေႏြ ကိုကို႔ကို စိတ္နာလား ဆိုေတာ့ လံုးဝ စိတ္မနာေသးဘူး ..။ အေမက တခြန္းပဲေမးတယ္
“သမီး ဒီမွာအိပ္မွာလား” တဲ့ .. ေႏြ႕မွာ အေျဖမရွိတာ အမွန္ပဲ .. ညေနထိ ေႏြ ဘာကိုမွ ေဝခြဲလို႔ မရဘူး .. ဒါေပမယ့္ ..
“မမ နင့္ေယာက္်ား .. အိမ္ေရွ႕မွာ” ဆိုတဲ့ အငယ္မရဲ႕ အသံကို ၾကားလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ .. ေႏြ႕စိတ္ေတြ ထူးဆန္းစြာ အရည္ေပ်ာ္က်သြားတယ္ .. ကိုကိုလုိက္လာတာပဲ .. ကိုကို ငါ့ကို ခ်စ္သားပဲ .. ကိုကိုက ငါ့ကို ခြဲမွ မခြဲႏုိင္ဘဲ ဆိုတဲ့စိတ္နဲ႔ ေႏြ ကိုကို႔ေနာက္ ေကာက္ေကာက္ ပါေအာင္ လိုက္သြားမိတယ္ ..။
ဒါေတြဟာ အခ်စ္မဟုတ္ဘူး .. ဒါေတြအားလံုး အတၱေတြလို႔ အဲဒီတုန္းက ေႏြ ဘယ္ေတြးခဲ့ မိမွာလဲ ကြယ္ ..။
“ကိုကို ေနာက္ကို ေႏြ႕ေရွ႕မွာ ဘယ္မိန္းမနဲ႔မွ အေရာမဝင္ရဘူးေနာ္”
“ေႏြကလြဲရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မခ်စ္ရဘူးေနာ္”
“ဟို မိန္းမရွိတဲ့ဆိုင္မွာလည္း မတီးရဘူးေနာ္”
အဲဒီ ေနာ္ေပါင္းမ်ားစြာကို တတြတ္တြတ္ ရြတ္လာခဲ့တဲ့ ေႏြ႕ကို ကိုကိုက လုိက္ေလ်ာတဲ့ ဟန္နဲ႔ ေခါင္းညိတ္ အေျဖေပးတယ္ .. ေႏြ႕ကိုယ္ေႏြ အထင္ႀကီးမိတာေတြဟာ ရူးသြပ္မႈ သက္သက္ပါလား လို႔ အဲဒီတုန္းကေႏြ ဘယ္ေတြးမိမွာတဲ့လဲ ..။
အဲဒီဆိုင္မွာ ဆက္မတီးဘူး ဆိုတာ ေႏြ႕ကိုလုိက္ေလ်ာတာ မဟုတ္ဘဲ ကိုကို႔ဘာသာ အပ်င္းႀကီးမႈ သက္သက္ပဲလို႔ ေႏြ မွ မသိခဲ့တာ ..။ ဟို မိန္းမ ဆိုတာကလည္း ကိုကိုနဲ႔ ရႈပ္ရုံတင္ရႈပ္ၿပီး တျခား ေယာက္်ားေတြ တေယာက္ၿပီး တေယာက္နဲ႔ တြဲေနတယ္ဆိုတာ ကိုကို သိထားၿပီးသား .. ကိုကို႔လို လူတေယာက္ဆီက တခုခု မရဘဲနဲ႔ ျပန္လာစရာ အေၾကာင္းမရွိတဲ့ မိန္းမပဲ။ ကိုကိုကေကာ အဲဒီ မိန္းမကို ဘာမ်ား ေထြေထြထူးထူး ေပးမွာမို႔လို႔လဲ။ တကယ္ေတာ့ ကိုကို႔မွ ဘာအစြမ္းအစမွ မရွိတာ .. ေႏြသာ အဲဒါေတြ မသိေလာက္ေအာင္ အမုိက္တိုက္ ဖုန္းေနခဲ့တာပါ။
* * *
“ဒီက ညီမက ေသြးေပါင္သိပ္က်ေနတယ္ ေသြးလွဴလို႔ မရဘူး”
သူနာျပဳဆရာမက ျငင္းလိုက္ေတာ့ ေႏြစိတ္မေကာင္းဘူး .. တကယ္ဆို မအိေတာင္ လွဴလို႔ ရေသးတာပဲ .. ေႏြလည္း လွဴခ်င္တာေပါ့ ..။ ကေလးေဆးရံုမွာ ေနမေကာင္းတဲ့ ကေလးေလးေတြ ကိုၾကည့္ရင္း တကယ္ကို ေသြးလွဴခ်င္စိတ္ေပါက္ သြားတာေလ .. ။ အစကေတာ့ ဒီေဆးရံုထဲ ဝင္လို႔ေကာင္းရံု ေသြးလွဴမလို႔ .. ခု စိတ္ပါလက္ပါ လွဴခ်င္သြားေတာ့ ေသြးက လွဴလို႔ မရျပန္ဘူး။
ေသြးလြန္တုပ္ေကြးျဖစ္တဲ့ ကေလးလူေတြေၾကာင့္ ကေလးေဆးရံုမွာ ကုတင္ေတြေတာင္ မဆန္႔ေတာ့ဘူး .. စႀကံၤန္ေတြေပၚမွာပါ ခံုတန္းရွည္ေတြနဲ႔ ကေလးေတြကို ထားေနရတယ္။ သူနာျပဳ ဆရာမေတြ ဆိုတာလည္း ခု ေအေသြး .. ခု ဘီေသြး .. ခု ေအဘီေသြးနဲ႔ ေအာ္ရင္း ဟစ္ရင္း လူးလာ ေခါက္တုံ႔ အလုပ္မ်ားေနၾကတယ္ ..။
အေရးေပၚခန္းထဲ သြင္းခံဖို႔ ေစာင့္ေနတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ ေဖ်ာ့ေတာ့တဲ့ မ်က္ႏွာေလးေတြ .. ကေလး မိဘေတြရဲ႕ စိုးရိမ္တႀကီး မ်က္ႏွာေတြ .. ဖိတ္စဥ္သြားတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ မိဘ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြ .. သူတို႔ မ်က္ႏွာေပၚက အပူေသာကေတြ .. ေရာဂါ ေပ်ာက္သြားလို႔ အိမ္ျပန္ရေတာ့မယ့္ ကေလးေတြ ..
မစည္ကားအပ္တဲ့ ေဆးရံုလို ေနရာမွာ ဘာလို႔လူေတြစည္ကား ေနရတာတဲ့လဲ ..။
ေသြးလွဴေနတဲ့ မအိကိုေစာင့္ရင္း ေႏြ႕ဘာသာ တေယာက္တည္း ေဆးရံုထဲ ေလွ်ာက္သြား ေနမိတယ္ .. ေရာဂါျဖစ္ေနတဲ့ ကေလးအမ်ားစုက ႏြမ္းပါးသူေတြေလ .. မအိက ျမင္ကြင္းေတြ ေလွ်ာက္ၾကည့္ထား ဆိုေပမယ့္ ေႏြပါ ကေလးေတြနဲ႔ အတူ ေဝဒနာေတြ ေရာခံစားေနမိတယ္။
သတင္းသမားဆိုတာ ဖီလင္ပါလို႔ မရဘူး လို႔ မအိက ေျပာေပမယ့္ .. ေႏြ႕ရင္ထဲမွာ ခံစားခ်က္ေတြ အျပည့္နဲ႔ .. ဒီသတင္းကို ေႏြ ဘယ္လိုေရးရမွာပါလိမ့္ ..။ ေႏြ႕မ်က္စိေရွ႕တင္ ဖိတ္စဥ္သြားတဲ့ ကေလးေလးတေယာက္ရဲ႕ ရုပ္အေလာင္းကို သယ္လာတယ္ .. ကေလးအေမရဲ႕ ရူးမတတ္ ငိုသံက ေႏြ႕ရင္ထဲ ဟိုး အနက္ရႈိင္းဆံုးအထိ ဝင္သြားတယ္ ..။
“အဆင့္ သံုးက်မွ ေဆးရံုကို ေရာက္လာေတာ့ မမီေတာ့ဘူး”
ဘယ္သူမွန္းမသိ ေျပာလိုက္တဲ့အသံ ..
“တကယ္က ေသြးလြန္တုပ္ေကြးျဖစ္တယ္ ဆိုတာ သိတာနဲ႔ ဘယ္ေဆးခန္းမွ သြားမေနဘဲ ေဆးရံုကို လာသင့္တာ။ တခ်ိဳ႕က ေဆးရံုသြားရမွာ ေသမတတ္ေၾကာက္တာေလ”
အျပာဝတ္ သူနာျပဳဆရာမႀကီးတေယာက္က ေျပာလိုက္တာ .. ။
ေဆးရံုသြားရမွာ ေသမတတ္ ေၾကာက္ တာေပါ့ .. ေဆးရံုတခါလာဖို႔ဆိုတာ လြယ္တာမွ မဟုတ္ဘဲ .. ကုန္က်စရိတ္က .. စရိတ္မွ်ေပးသာဆိုတယ္ .. ပလာစတာတခုက အစ ဝယ္ရတာေလ .. ။ ကားခေတြရွိေသးတယ္။ ေဆးရံုတက္တဲ့ ကေလးနဲ႔ အေမက လိုက္ေနရမွာဆိုေတာ့ အလုပ္ပ်က္ရင္ ဝင္ေငြကမရွိ .. က်န္တဲ့အိမ္ကလူေတြ စားဖို႔ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ဆိုတာကအစတြက္ရတယ္ ..။ ဒီေတာ့ ကြမ္းယာဆိုင္က ပါရာစီတေမာေလး၊ ဘာမီတြန္ေလးတိုက္ၿပီး အဖ်ားေပ်ာက္လိုေပ်ာက္ျငား ကု .. မေပ်ာက္ေတာ့မွ ေဆးခန္းသြား .. ေဆးခန္းကဆရာဝန္က ၂ ရက္ေလာက္ဆက္ကု .. ေနာက္ဆံုး မသက္သာေတာ့မွ .. ေဆးရံုေရာက္ .. အဲဒီမွာ ေသြးလြန္တဲ့ အဆင့္ေရာက္ေနၿပီ ..။
လူနာရွင္ေတြဆီက အသံေတြက စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းလိုက္တာ .. ေႏြ .. အိ္မ္ကိုေတာင္ ေမ့သလိုျဖစ္သြားတယ္။ ေမ့သလိုျဖစ္တယ္ ဆိုမွ ကိုကိုမ်ား ဟိုေကာင္မေလးကို သီခ်င္းေစာင္း ဆိုေနမလားလို႔ ေတြးျဖစ္ေအာင္ ေတြးမိလိုက္ေသးတယ္။ မျဖစ္ေသးပါဘူး ကိုကို႔ကို ဒီေန႔ ျပန္ေခ်ာ့တဲ့အေနနဲ႔ ညေနစာ ေကာင္းေကာင္းဝယ္ေကၽြးရမယ္။
ကိုကိုနဲ႔ ညေနစာဘာစားရင္ေကာင္းမလဲ ..။
ေသြးေရာင္းစားတာတဲ့ .. ဘယ္လိုလူေတြလဲ .. ေသြးဆိုတာ ေရာင္းလို႔ရလို႔လား ..။ ေႏြ႕အေတြး ထဲက ကိုကို ခဏထြက္သြားတယ္ထင္တယ္။
“ရတာေပါ့ ေႏြရဲ႕ မယံုၾကည့္ေန .. ဒီေရွ႕မွာ ရစ္သီရစ္သီ လုပ္ေနတဲ့သူေတြအားလံုး ေသြးေရာင္း စားေနၾကတာ။ ပြဲစားေတာင္ရွိေသး .. ဟိုလက္ဖက္ရည္ဆိုင္က စားပြဲထိုးေလး ေတြ႕လား .. အဲဒါေလးက ပြဲစားေလ။ သူ႔ဆီမွာ လူနာရွင္က ေသြးလိုခ်င္တယ္ သြားေျပာ ဘာေသြးလုိ႔သာ ေျပာ .. လိုတဲ့ေသြး ေရာင္းစားမယ့္သူကို သူ ေခၚလာေပးလိမ့္မယ္ .. ေဟာ ေဟာ ေျပာရင္းဆိုရင္း ေတြ႕လား”
ဟုတ္ပါရဲ႕ .. မအိေျပာမွ ေႏြ သတိထားမိတယ္။ အေရာင္းအဝယ္ဆိုတာ ဒီလိုလည္း ျဖစ္တာပဲ။ ဆရာေဖျမင့္ရဲ႕ လူသုံးပစၥည္း ေရာင္းသူမ်ား ဆိုတဲ့ ဝတၳဳတိုရယ္ .. ေဒါမနစ္လာပီယားရဲ႕ City of Joy ကို ဆရာျမသန္းတင့္က သုခၿမိဳ႕ေတာ္ဆိုၿပီး ဘာသာျပန္ထားတဲ့ ဝတၳဳရယ္ .. ေႏြ႕အေတြးထဲ ဝင္လာတယ္။ ဒီလူေတြ သူတို႔ေသြးေတြ ေရာင္းၿပီး သူတို႔ မိသားစုေတြအတြက္ ဆန္ဝယ္ရမယ္ ထင္ပါရဲ႕။
ေဆးရံုေရွ႕က ဆိုက္ကားသမားေတြက ဆိုက္ကားနင္းရံုတင္မဟုတ္ဘူး လုိအပ္ရင္ ေသြးလည္း ေရာင္းစား ေသးတယ္ဆိုပဲ။ တခ်ိဳ႕ဆို ဆိုက္ကားေတာင္ ပင္ပင္ ပမ္းပမ္း မနင္းေတာ့ဘူးတဲ့။ ဒါေတြက မအိစကားနဲ႔ ေျပာရရင္ စတိုရီ အုိင္ဒီယာေတြပဲေပါ့။
ခုလို မိုးတြင္းမွာ တေန႔တေန႔ကို ေသြးလြန္တုပ္ေကြးျဖစ္လို႔ ေဆးရံုေရာက္လာတဲ့ ကေလးလူနာ အေယာက္ ၃၀ ေလာက္ရွိတယ္တဲ့ .. ။ အဲဒီကမွ ဖိတ္စင္တဲ့အေရအတြက္က တေန႔ကို ၃ ေယာက္ ၄ ေယာက္ေလာက္ ရွိတယ္တဲ့ ..။ ေသြးလြန္တုပ္ေကြးကို ထိန္းထားႏိုင္တာ ကေလးေဆးရံုႀကီး တေနရာပဲရွိတယ္ .. တျခား အျပင္ေဆးခန္းေတြမွာ ကုရင္ စိ္တ္မခ်ရဘူးဆိုပဲ .. ပိုက္ဆံ ရွိေပမယ့္ ဗဟုသုတ မရွိတဲ့သူေတြထဲကလည္း ဖိတ္စဥ္တာမ်ိဳးေတြ ႀကံဳရတယ္တဲ့ ..
“ဒါေတြကို ကေလးမိဘေတြ သိေအာင္ ပညာေပးႏိုင္ရမယ္ ေႏြ သိလား။ ေသြးလြန္တုပ္ေကြး ျဖစ္ေစတဲ့ ျခင္က ေန႔ခင္းဘက္ကိုက္တဲ့ျခင္ ဆိုတာလည္း မသိတ့ဲသူေတြ အမ်ားႀကီးပဲ”
“ဟုတ္ကဲ့ မအိ .. ေႏြ မွတ္ထားပါတယ္ .. ကေလးအေမတေယာက္ကိုလည္းအင္တာဗ်ဴး လုပ္ထားတယ္ .. ၿပီးေတာ့ ေႏြ႕အေမရဲ႕သူငယ္ခ်င္း ကေလးအထူးကု တေယာက္ကိုလည္း ေႏြ ေတြ႕မွာပါ”
“အင္း ေကာင္းတယ္ ေႏြ .. ဒါေပမယ့္ ေႏြအရမ္းအားနည္းေနတဲ့ ပံုေပါက္တယ္ေနာ္။ ခုဏ ေသြးလွဴ တာေတာင္ လက္မခံလိုက္ဘူး။ အားေဆးေလး ဘာေလး ေသာက္ဦး။ ဒါမွ မဟုတ္ အားရွိတဲ့ အစား အစာ စားေပါ့”
ဘယ္လိုလုပ္ စားႏုိင္မွာလဲ မအိရယ္ လို႔ ျပန္မေျပာေတာ့ပါဘူး .. ။ ေႏြ႕ရင္ထဲမွာ အပူေတြ ကိန္းေအာင္းေနတာေရာ .. အားေဆးဝယ္ေသာက္ဖို႔ထက္ ကိုကို လက္ဖက္ရည္ဖိုးရဖို႔ ပိုအေရးႀကီး တာေရာေပါ့။ ခုတေလာ ထမင္းလည္း စားမဝင္ဘူး။ ကိုကိုက အရင္လိုမဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ .. ဘာ အလုပ္တခုမွ မရွိဘဲ .. စိတ္က မ်ားေနတာ ေႏြသိတာေပါ့။ ဂစ္တာေလး တီးလိုက္ .. လက္ဖက္ ရည္ဆိ္ုင္ထိုင္လိုက္ .. ရပ္ကြက္ထဲက ေကာင္မေလးေတြနဲ႔ လံုးလားေထြးလား လုပ္လိုက္နဲ႔ ..။
ေႏြက တေန႔လံုးလိုက္ခဲ့တဲ့ သတင္းေတြကို ညဘက္ ဖေရာင္းတိုင္မီးနဲ႔ ျပန္ေရးဖို႔ အလုပ္ရႈပ္ေနခ်ိန္ ကိုကိုကလည္း သူ႔ဂစ္တာနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနၿပီ .. ကိုကိုရဲ႕ ဂစ္တာသံက ေႏြ႕အတြက္ မဟုတ္ေတာ့ တာလည္း ၾကာပါၿပီ .. ။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဂစ္တာသြားတီးမယ္ ဆိုၿပီး လမ္းထိပ္အုတ္ခံုမွာ .. တခါတေလ ရပ္ကြက္ထဲက အထည္ခ်ဳပ္စက္ရံု အလုပ္သမေတြ ေနတဲ့ အေဆာင္ေရွ႕မွာ ကိုကိုတို႔ အဖြဲ႕ ဂစ္တာသြားသြားတီးၾကတယ္ဆိုတာ ေႏြျပန္ၾကားပါတယ္ .. ၿပီးေတာ့ အဲဒီထဲမွာ ကိုကိုက မင္းသား တဲ့ ..။
“ေႏြ .. မအိေေမးေနတာ ၾကားရဲ႕လား”
“ဟင္ မအိ ဘာေျပာလိုက္တာလဲ ေႏြမၾကားလိုက္ဘူး”
“ေႏြတို႔ အိမ္ေထာင္ေရးေကာ အဆင္ေျပရဲ႕လားလို႔”
မအိ အေမးကို ေႏြ အေျဖမေပးျဖစ္ဘူး။ ေႏြ႕သက္ျပင္းခ်သံကို မအိ သေဘာေပါက္မွာပါေလ။
(ဆက္ပါဦးမည္)
Thursday, October 01, 2009 | Labels: ဝတၳဳရွည္ | 6 Comments
မယူလိုက္က မိုက္လို႔ထင္ ယူလိုက္ျပန္က ႀကိဳက္လို႔ထင္
ခ်ိဳးလင္းျပာ မဂၢဇင္းမွာ အခန္းဆက္ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ဝတၳဳ မရွည့္တရွည္ပါ။ က်မလည္း ဘေလာ့မွာ အခန္းဆက္ ေဖာ္ျပပါမယ္။ ဒါေလးေဖာ္ျပေနတုန္း စာေရးပ်င္းခြင့္ရတာေပါ့ေလ ..။
တကၠစီေပၚကို ေႏြ႕ အကႌ်ထုပ္ေတြ တင္ေပးေနတဲ့အခ်ိန္ .. အေမ့မ်က္ႏွာက ဘာမွ မျဖစ္သလိုဘဲ။ ဒါေပမယ့္ တကၠစီ စထြက္ၿပီး က်င္းေတြခ်ိဳင့္ေတြေၾကာင့္ ျဖည္းျဖည္းပဲ ေမာင္းေနတဲ့အခ်ိန္ .. အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေႏြ လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အေမမ်က္ရည္သုတ္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ ရင္ထဲမွာ လွပ္ကနဲျဖစ္သြားၿပီး မ်က္ရည္ေတြ ဒလေဟာ စီးက်လာလိုက္တာ။ အဲဒါဟာ ေႏြ႕ရဲ႕ ဘဝ အစပဲလား … ။
* * *
ဆရာဝန္အေမနဲ႔ အင္ဂ်င္နီယာအေဖရဲ႕ သမီးႀကီး တေယာက္အေနနဲ႔ ေျပာရရင္ ေႏြ႕ဘဝက လွပ ခဲ့တယ္ ဆိုပါေတာ့။ ေႏြက အေမနဲ႔ အေဖလိုေတာ့ စာသိပ္မေတာ္လွဘူး။ အေမကေတာ့ ေႏြ႕ကို သူတို႔လို ဆရာဝန္ျဖစ္ျဖစ္ အင္ဂ်င္နီယာျဖစ္ျဖစ္ လုပ္ေစခ်င္တယ္။ ေႏြကေတာ့ အႏုပညာပဲ ဝါသနာ ပါတယ္။
အိမ္မွာလည္း အားရင္ ဆို .. တီး လုပ္ေနတာပဲေလ။ ေႏြ အႏုပညာကို ဝါသနာပါဆို .. အေဖက လည္း အင္ဂ်င္နီယာသာ ဆိုတယ္ ကဗ်ာဆရာလည္း ျဖစ္ေနတာကိုး။ အေဖက ေႏြ႕ကို သမီးႀကီးမို႔ သိပ္ခ်စ္၊ သိပ္အားကိုးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေႏြက စာသိပ္မေတာ္ဘူး။ အငယ္မကမွ စာေတာ္တာ။
ေႏြက စိတ္လႈပ္ရွား ခံစားလြယ္တယ္၊ အငယ္မကေတာ့ စိတ္ခိုင္မာတယ္။ အေမနဲ႔တူတာ ထင္ပါရဲ႕။ ေႏြက ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြၾကားမွာ ကဗ်ာစာအုပ္ေတြညႇပ္ၿပီး ခိုးဖတ္ေနတဲ့အခ်ိန္ .. အငယ္မက စာကိုပဲ အရူးအမူးက်က္ေနတာ။
ေႏြ႕အေဖနဲ႔ အေမနဲ႔က အင္ဂ်င္နီယာေတြ၊ ဆရာဝန္ေတြ ဆိုေပမယ့္ ေႏြတို႔က အခ်မ္းသာႀကီးေတြ ေတာ့ မဟုတ္ၾကဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေႏြတို႔ ညီအစ္မ ႏွစ္ေယာက္ကိုေတာ့ အေမနဲ႔ အေဖက ဂ႐ုစုိက္ တယ္။ ဘာေၾကာင့္မွ မ်က္ႏွာ မငယ္ေစရဘူး။ အထူးသျဖင့္အေဖေပါ့။ ေႏြပူဆာသမွ် ရေအာင္ ဝယ္ေပးတာပဲ။
အဲဒါေၾကာင့္လည္း ေႏြ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ လိုခ်င္တဲ့ ဂစ္တာေလးကို အေဖက ဝယ္ေပး တယ္ေလ။ အဲဒီဂစ္တာေလးေၾကာင့္ပဲ ေႏြ႕ဘဝ ေျပာင္းလဲခဲ့တယ္ ဆုိပါေတာ့။
* * *
“ဟဲ့ေႏြ .. ဒါ ကိုေအာင္တဲ့။ ငါနင့္ကို ေျပာျပဖူးတဲ့ .. ငါ့ဆရာ ဆိုတာေလ”
အဲလို ပိုင္စုိးက မိတ္ဆက္ေပးတဲ့အခ်ိန္မွာ ေႏြ႕ရင္ေတြ တဒိုင္းဒုိင္း ခုန္ေနခဲ့တာေပါ့။ ကိုေအာင္ ဆိုတာ တခ်ိန္မွာ ေႏြ႕ရဲ႕ ကိုကို ျဖစ္လာမယ္လို႔ မသိေသးေပမယ့္ ေႏြ႕ရင္ထဲမွာ တခုခု အလိုလို သိလိုက္သလိုပဲ။ အဲဒီကိုေအာင္ရဲ႕ ဆြဲငင္အားေကာင္းတဲ့ မ်က္လံုးေတြကို ေႏြ .. ရင္မဆိုင္ရဲဘူး။
“ဟာ ေႏြ .. စကားေလး ဘာေလး ေျပာဦးေလ။ နင့္ကို ဂစ္တာသင္ေပးမယ့္ ဆရာဟ”
“ေႏြက .. စကားနည္းတယ္ ထင္တယ္ ဟုတ္လား”
ကိုေအာင္က ဝင္ေျပာေလ .. ေႏြမ်က္ႏွာ မထားတတ္ေလပဲ။ ေႏြကစကားနည္းတယ္တဲ့ .. ပိုင္စိုး ဆိုတာ တဟားဟား ဝင္ေအာ္ရယ္ေတာ့တာပဲ။ ေႏြ႕ေလာက္ စကားေျပာတာ ေႏြပဲေလ။ စကားက ဘာမ်ားသလဲမေမးနဲ႔ …။ ခုက ကိုေအာင့္ေၾကာင့္၊ သူ႔ကိုရွက္လို႔ မေျပာတာကို .. ။ ေႏြ .. ပိုင္စိုးကုိ မ်က္ေစာင္းထိုးလိုက္တယ္။
သက္သက္ေႏြဆိ္ုတဲ့ ေသာၾကာသမီးအေၾကာင္း မၾကာခင္ ကိုေအာင္သိရမွာပါ။ ဒါကေတာ့ စိတ္ထဲကပဲ ေျပာလုိက္တာ။ ေခါင္းကို တြင္တြင္ငံု႔ၿပီး ေႏြ႕ရဲ႕ မည္းနက္သန္စြမ္းၿပီး ေျဖာင့္စင္းတဲ့ ဆံပင္ရွည္ေတြနဲ႔ မ်က္ႏွာကို ကြယ္ထားလိုက္ရတယ္။ ေႏြ သူ႔ကို ရွက္လို႔ပါ .. ။
“ေႏြ ဂစ္တာတီး တကယ္တတ္ခ်င္တာဆိုရင္ ဒီလုိ ရွက္ေနလို႔ မရဘူးေနာ္”
သူ႔စကားကိုေတာ့ ေႏြက “ဟုတ္ကဲ့” လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။ အဲဒီေန႔က ကံ့ေကာ္ပန္းေတြ ပြင့္လိုက္တာ ေဖြးေဖြးလႈပ္ပဲ။ ေႏြတို႔ၿခံထဲက ကံ့ေကာ္ပင္ႀကီးမွာ ပြင့္ေနလိုက္တာ ဆိုတာေလ။ ညအထိ ပန္းနံ႔ကႀကိဳင္ေလွာက္ေနတာ ..။
အဲဒီညက ေႏြ ၿခံထဲဆင္းထိုင္ၿပီး စိတ္ကူးေတြကို ရြက္လႊင့္ပစ္လိုက္တယ္။ မနက္ျဖန္က စၿပီး ဂစ္တာတီးသြားသင္ရေတာ့မွာ .. ။ ဘယ္ေလာက္ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းလိုက္သလဲေနာ္။ ေႏြ႕ရင္ေတြ ခုန္ေနတယ္သိလား … ။
* * *
“ေႏြ႕မ်က္လံုးေလးေတြက သိပ္လွတာပဲ”
အဲဒီႏွစ္သႀကၤန္မွာ ေႏြ႕ကို ေရေလာင္းရင္းနဲ႔ ကိုကို ေျပာတာေလ။ ေႏြလား .. ပီတိေတြျဖာတာေပါ့။ ကိုယ့္ကို လွတယ္ေျပာတာကို မႀကိဳက္တဲ့ မိန္းကေလးမ်ား ရွိေသးလို႔လားေနာ္ … ။
ကိုကိုကမွ တကယ္ေခ်ာတာပါ။ ေႏြက အသားကလည္း ညိဳေသးတယ္။ ကိုကိုဆိုရင္ ေယာက္်ား ေလး ျဖစ္ၿပီး အသားေလးေတြ ဝင္းေနတာပဲ။ ကိုကို႔ ဆံပင္ရွည္ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေတြက အၿမဲ ေမႊးျမ ေနမယ္လို႔ ထင္ရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကိုကိုက ဂစ္တာတီးတာ သိပ္ေတာ္တာပဲေလ။ ေႏြကလား .. ကိုကို တီးျပတာပဲ နားေထာင္ရင္း ဘာတခုမွ ေကာင္းေကာင္း မတီးတတ္ပါဘူး။ ေကာ့ဒ္ေလး ၂ ခုလား ၃ ခုလား ကိုင္တတ္ေသးတာ။ အသံေကာင္းေကာင္းထြက္ေအာင္ေတာင္ မတီးတတ္ဘူး။
အင္း .. ကိုကိုေျပာတာ ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္တယ္။ ေႏြ႕မွာ လွတာဆိုလို႔ အဲဒီမ်က္လံုးေလးေတြပဲ ရွိတာေလ။ တကယ္ေတာ့ ေႏြ႕ကိုက သိပ္ကုိညြတ္ႏူးလြယ္၊ စိတ္ခံစားလြယ္တာပါ .. ၿပီးေတာ့ စိတ္ကူးေတြ သိပ္ယဥ္လြန္းတယ္ပဲ ေျပာရမလားမသိဘူး။
တကယ္ဆို ကိုကို႔မွာ ခ်စ္သူရွိတယ္ ဆိုတာလည္း သိတယ္၊ ခ်စ္သူမွ တေယာက္ မကဘူး ဆိုတာ လည္းသိတာပဲ။ ၿပီးေတာ့ ကိုကိုက ဂစ္တာတီးတာကလြဲလို႔ ဘာမွ မလုပ္တတ္ဘူး ဆိုတာရယ္၊ ကိုကိုတို႔က သိပ္ဆင္းရဲတယ္ .. ကိုကိုကလြဲရင္ .. က်န္တဲ့ ကိုကို႔ အေမတို႔ .. ကိုကို႔ အစ္မေတြတို႔ .. ကိုကို႔ အေဒၚေတြ .. အဲဒီလူေတြအားလံုး စ႐ိုက္ၾကမ္းၾကတယ္ ဆိုတာရယ္ .. ကိုကို႔အိမ္မွာ ဂစ္တာ သြားသင္တဲ့ ၃ လ အတြင္း ေႏြေကာင္းေကာင္း သိခဲ့ပါတယ္။
ကိုကိုတို႔ အိမ္ .. လို႔သာ ေျပာရတယ္။ တကယ္က တဲသာသာပါ။ လႈိင္သာယာရဲ႕ အစြန္အဖ်ား တေနရာက ေျမစိုက္ ဓနိမိုး၊ ထရံကာ တဲႀကီးေပါ့။ အဲဒီမွာမွ .. ေအာက္က ဝါး ကြပ္ျပစ္ခင္းထားတာ။ အခန္းရယ္လို႔ေတာ့ သိပ္မယ္မယ္ရရ မရွိလွပါဘူး .. အဆင္ေျပသလို ဝါးထရံနဲ႔ ကန္႔လိုကန္႔ .. စပ္ခ်ဳပ္ထားတဲ့ ပိတ္စနဲ႔ ကာလိုကာပါပဲ။
အဲဒီတုန္းက ကိုကိုနဲ႔ ေႏြ ခ်စ္သူေတြ မျဖစ္ေသးဘူးေလ။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ဖို႔ အလားအလာေတြေတာ့ ျမင္ေနၿပီ။ ပိုင္စိုးကေတာ့ ေျပာပါတယ္ ..
“ကိုေအာင္က ရႈပ္တယ္ဟ .. ၿပီးေတာ့ သူတို႔ အသုိင္း အဝန္းနဲ႔ နင္တို႔ အသိုင္းအဝန္း ဘာမွ မဆိုင္ဘူးေနာ္ .. သူတို႔က စ႐ိုက္ေတာ္ေတာ္ၾကမ္းတာ”
ပိုင္စိုးက သတိေပးသလို ေျပာတာကိုေတာင္ ေႏြက သိပ္မႀကိဳက္ခ်င္ဘူး။ ဒီေကာင္က ေႏြ႕ကို ႀကိဳက္ေနတာ သိသားပဲ။ တမင္ ကိုကို႔ကို ခ်ိဳးဖဲ့တာလို႔ ထင္တယ္။ တကယ္က ေႏြကိုယ္တုိင္လည္း ကိုကိုတို႔ အေၾကာင္းေတြ မသိတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သိပ္သိတာေပါ့။ သိသိႀကီးနဲ႔ကို ေႏြ႕မ်က္လံုးေတြ၊ ေႏြ႕စိတ္ေတြက အေမွာင္ဖံုးေနခဲ့တာပဲ ..။
ကိုကို ဂစ္တာတီးတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ကို လုိက္သြားတဲ့ညက ေႏြတို႔ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကတာ .. ။
အဲဒီညမွာ ကိုကို႔နားမွာ သိပ္လွတဲ့ ေကာင္မေလးေတြ ဝိုင္းဝိုင္းလည္ေနတယ္ ဆုိတာ သိလိုက္ရၿပီး .. ေႏြ႕ရင္ထဲက မနာလို စိတ္ေတြ .. ႐ုန္းႂကြလာခဲ့ရာက ေႏြတို႔ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။
* * *
အဲဒီကာလကေလးကေတာ့ ေႏြ႕ဘဝမွာ ေပ်ာ္စရာ အေကာင္းဆံုးပဲ .. ။ အဲဒီလို ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳး ဘယ္တုန္းကမွ မရွိခဲ့ဖူးသလို .. ေနာက္ထပ္လည္း ဘယ္ေတာ့မွ ထပ္မရ ေတာ့ဘူး။
လြပ္လပ္မႈေတြ အျပည့္ရွိတဲ့ ကိုကိုတို႔ အိမ္က ကြပ္ျပစ္ေလးေပၚမွာ .. ကိုကိုက ဂစ္တာတီး .. ေႏြက သီခ်င္းေလးေတြ ဆိုလို႔ေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ ကိုကိုက ေႏြ႕အတြက္လည္း သီခ်င္းေလးေတြ စပ္ေပး ေသးတာ။
ေႏြရတဲ့ မုန္႔ဖိုးေလးေတြနဲ႔ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းခ်က္ထားတဲ့ ကိုကိုတို႔ရပ္ကြက္ ထိပ္ လမ္းေဘး ထမင္းဆိုင္က ဟင္းတထုတ္ဝယ္ၿပီး ကိုကို႔အိမ္က ထမင္းနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ စားရတဲ့ အရသာကလည္း ဘာနဲ႔မွ မလဲႏုိင္ဘူးေလ ..။
ကိုကိုကေတာ့ ဘိုင္အၿမဲျပတ္ေနတာပဲ။ ကိုကိုရတဲ့ တီးခက အိမ္ကို အကုန္ေပးရတာ မဟုတ္လား။ သနားစရာေကာင္းတဲ့ ကိုကိုပါေလ .. ။ ကိုကို႔အေမရယ္၊ ေနမေကာင္းတဲ့ ကိုကို႔အေဖရယ္၊ အစ္မ ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ သူတို႔ ကေလးေတြရယ္ (ကိုကိုေယာကၹေတြကလည္း ဘာအလုပ္မွ မယ္မယ္ရရ မလုပ္ၾကဘူး) အားလံုးက ကိုကို႔ဝင္ေငြကို မီခိုေနရတာတဲ့။ ဒီေတာ့ ကိုကို႔ကို ေႏြကပဲ လက္ဘက္ ရည္ တိုက္ရတာပါပဲ။ ေႏြတို႔က မခ်မ္းသာေပမယ့္ မုန္႔ဖိုးေတာ့ လံုလံုေလာက္ေလာက္ရတယ္ေလ။
ေႏြတို႔ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ .. ေသခ်ာေျပာမယ္ဆိုရင္ ေႏြ႕ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈက သိပ္တာရွည္ မခံလွပါဘူး။ ေလေပြေလးလို အၿမဲလြင့္ခ်င္ေနတဲ့ ကိုကိုက ေဖာက္တာပါပဲ။ ကိုကို ခ်စ္သူေဟာင္းနဲ႔ ျပန္ဆက္ တာ .. သိလိုက္ရတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကိုကိုက ေလွနံ ႏွစ္ဘက္နင္းေနတာပါ။ ေႏြ႕ကိုလည္း မစြန္႔ႏိုင္ဘူး ခ်စ္တယ္ .. ဟိုတေယာက္က ျပန္ဆက္ေနေတာ့ အဲဒါကိုလည္း သနားတယ္ ျဖစ္ေနတာ။
အဲဒီရက္ေတြကျဖင့္ ေႏြ႕မွာ ဖ်ပ္ဖ်ပ္လူး ခံစားခဲ့ရတာပါ။ ကိုကို႔ အရင္ရည္းစား မမက လွတယ္ေလ။ ေႏြ႕ထက္ အပံုႀကီးလွတယ္။ အဲဒီေတာ့ ေႏြ ပိုခံစားရတာေပါ့။
ဒီၾကားထဲ ပိုင္စိုးက အငယ္မကို ေႏြ႕အေၾကာင္း သတင္းေပးလိုက္ေတာ့ အဲဒီကိစၥကို အေမတို႔ပါ သိသြားၿပီး ေႏြ႔ကို ဂစ္တာသင္တန္း တက္ခြင့္ ပိတ္လိုက္တယ္။
* * *
အားလံုးရဲ႕ သက္ျပင္းခ်သံေတြက လိုတာထက္ပိုက်ယ္ သြားသလိုပဲ … ။ ေကာ္ဖီဆိုင္ရဲ႕ အထပ္ခိုး ေလးက က်ဥ္းက်ဥ္းေလး၊ ၿပီးေတာ့ မီးမလာလို႔ အဲကြန္းလည္း မရေတာ့ ပူစပ္ေလွာင္အိုက္လို႔ .. ။ ေခၽြးေတြ ဒီးဒီး က်ေနတယ္။
“ေဟာ .. ဟိုမွာ မထုိက္လာၿပီ”
တေယာက္က အသံျပဳလိုက္လို႔ သူတို႔အားလံုး လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျဖစ္သြားၾကတယ္။ ခုဏက ၿငိမ္က် သြားတဲ့ စကားဝုိင္းက အသက္ျပန္ဝင္လာတယ္။
“အဆင္ေျပခဲ့လားဟင္ မထုိက္”
ေမွ်ာ္လင့္တႀကီး ေမးလိုက္တဲ့ ေႏြ႕အသံက ခုဏက သူ႔အေၾကာင္းေျပာျပေနတာနဲ႔ တျခားစီပဲ။ ခုဏက ခ်စ္ျခင္းေတြနဲ႔ .. ေလာင္ၿမိဳက္ႏြမ္းလ် ေနသေလာက္ ခုက အသက္ဆက္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ စိတ္လႈပ္ရွားေနရတာ။
“အင္း .. ငါ ၅ ေထာင္ ႀကိဳထုတ္ခဲ့တယ္။ နင္ ၂ ေထာင္ယူေလ ဟုတ္လား။ မိေႏြရယ္ .. ကိုယ့္ကိုယ္ ကိုယ္လည္း နည္းနည္းပါးပါး ဂ႐ုစိုက္ဦး .. လူလည္း အ႐ိုးခ်ည္းပဲ”
မထုိက္ဆီက ပိုက္ဆံ ၂ ေထာင္ကို ကမန္းကတန္း လွမ္းယူရင္း ပုခံုးသိုင္းအိတ္ အေပါစားေလးကို ေကာက္လြယ္လိုက္တယ္။
“ဟင္ .. ေႏြက သြားေတာ့မလို႔လား .. ဆက္ေျပာေလ .. ဇာတ္လမ္းက ေကာင္းခန္းေရာက္ေနတာ”
“သြားေတာ့မယ္ ျမင့္မိုရယ္ .. ငါျပန္မွ အိမ္မွာ ဆန္ဝယ္ရမွာေလ ..။ ေနာက္ေန႔မွ ဆက္ေျပာျပမယ္ ေနာ္ .. ကဲ .. အားလံုးပဲ လစ္ၿပီေဟ့ .. မနက္မွ ေတြ႕တာေပါ့”
ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ ပါးလွပ္လွပ္ခႏၱာကိုယ္ေလးကို သယ္ေဆာင္ရင္း ထြက္သြားတဲ့ ေႏြ႕ေက်ာျပင္ကို ျမင့္မိုက မေက်မနပ္ ၾကည့္ရင္းက်န္ခဲ့တယ္ .. ။
သူတို႔အားလံုး ေရးလက္စ သတင္းေတြကို လက္စမသတ္ႏုိင္ေသးဘဲ ေႏြ႕ဇာတ္လမ္းမွာ ေမ်ာခဲ့ၾက တာ .. ။ ေလးနာရီမထိုးခင္ တိုက္ကိုျပန္ၿပီး အယ္ဒီတာကို သတင္းအပ္ရမယ္ .. ။ သူတို႔အားလံုး လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျဖစ္သြားတယ္။
“ဒီတပတ္အတြက္ ငါ့မွာ သတင္းမရွိေသးဘူး လုပ္ပါဦး”
“ဘိုးေတာ္က မနက္က ငါ့ကို မ်က္ႏွာထိႀကီးနဲ႔ ၾကည့္သြားတယ္ဟ”
“ငါေတာ့ ဒီတပတ္ တာဝန္ေက်ပဲ ေရးႏုိင္မယ္ .. လက္ကုန္ ၅ ပုဒ္ပဲ”
“အား .. မထိုက္က ၅ ပုဒ္ ေရးႏုိင္ေသးတယ္။ ေတာ္တာေပါ့”
“ဟဲ့ ေရးႏိုင္တာ မဟုတ္ဘူး .. ခုမွ ေရးဖို႔ လ်ာထားတာ .. သတင္းက ရွိ မရွိ မသိေသးဘူး”
“ဘိုင္ကလည္း ျပတ္ေနၿပီ .. ဒီလအတြက္ ေနာက္တခါႀကိဳထုတ္လို႔လည္း မရေတာ့ဘူး … စာမူခကလည္း ရဖို႔မျမင္ဘူး။ သတင္းရွားတာနဲ႔ တာဝန္ေက်ပဲ ေရးႏုိင္တာနဲ႔”
“ဟူး .. ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ လစာ တိုးမွာပါလိမ့္ ..”
အျပင္မွာ ေနက က်ဲက်ဲေတာက္ပူလို႔ … ။ ေထာင္တန္ ႏွစ္ရြက္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ရင္း ေနပူထဲမွာ အေဆာင္းမပါဘဲ မပူသလို ေလွ်ာက္သြားတဲ့ ေႏြ႕ေက်ာျပင္ကုိ သူတို႔ မျမင္ရပါဘူး။ သူတို႔ကိုယ္တိုင္လည္း ေႏြ႕ထက္ မေလ်ာ့တဲ့ အပူေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတာေလ … ။
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)
တကၠစီေပၚကို ေႏြ႕ အကႌ်ထုပ္ေတြ တင္ေပးေနတဲ့အခ်ိန္ .. အေမ့မ်က္ႏွာက ဘာမွ မျဖစ္သလိုဘဲ။ ဒါေပမယ့္ တကၠစီ စထြက္ၿပီး က်င္းေတြခ်ိဳင့္ေတြေၾကာင့္ ျဖည္းျဖည္းပဲ ေမာင္းေနတဲ့အခ်ိန္ .. အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေႏြ လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အေမမ်က္ရည္သုတ္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ ရင္ထဲမွာ လွပ္ကနဲျဖစ္သြားၿပီး မ်က္ရည္ေတြ ဒလေဟာ စီးက်လာလိုက္တာ။ အဲဒါဟာ ေႏြ႕ရဲ႕ ဘဝ အစပဲလား … ။
* * *
ဆရာဝန္အေမနဲ႔ အင္ဂ်င္နီယာအေဖရဲ႕ သမီးႀကီး တေယာက္အေနနဲ႔ ေျပာရရင္ ေႏြ႕ဘဝက လွပ ခဲ့တယ္ ဆိုပါေတာ့။ ေႏြက အေမနဲ႔ အေဖလိုေတာ့ စာသိပ္မေတာ္လွဘူး။ အေမကေတာ့ ေႏြ႕ကို သူတို႔လို ဆရာဝန္ျဖစ္ျဖစ္ အင္ဂ်င္နီယာျဖစ္ျဖစ္ လုပ္ေစခ်င္တယ္။ ေႏြကေတာ့ အႏုပညာပဲ ဝါသနာ ပါတယ္။
အိမ္မွာလည္း အားရင္ ဆို .. တီး လုပ္ေနတာပဲေလ။ ေႏြ အႏုပညာကို ဝါသနာပါဆို .. အေဖက လည္း အင္ဂ်င္နီယာသာ ဆိုတယ္ ကဗ်ာဆရာလည္း ျဖစ္ေနတာကိုး။ အေဖက ေႏြ႕ကို သမီးႀကီးမို႔ သိပ္ခ်စ္၊ သိပ္အားကိုးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေႏြက စာသိပ္မေတာ္ဘူး။ အငယ္မကမွ စာေတာ္တာ။
ေႏြက စိတ္လႈပ္ရွား ခံစားလြယ္တယ္၊ အငယ္မကေတာ့ စိတ္ခိုင္မာတယ္။ အေမနဲ႔တူတာ ထင္ပါရဲ႕။ ေႏြက ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြၾကားမွာ ကဗ်ာစာအုပ္ေတြညႇပ္ၿပီး ခိုးဖတ္ေနတဲ့အခ်ိန္ .. အငယ္မက စာကိုပဲ အရူးအမူးက်က္ေနတာ။
ေႏြ႕အေဖနဲ႔ အေမနဲ႔က အင္ဂ်င္နီယာေတြ၊ ဆရာဝန္ေတြ ဆိုေပမယ့္ ေႏြတို႔က အခ်မ္းသာႀကီးေတြ ေတာ့ မဟုတ္ၾကဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေႏြတို႔ ညီအစ္မ ႏွစ္ေယာက္ကိုေတာ့ အေမနဲ႔ အေဖက ဂ႐ုစုိက္ တယ္။ ဘာေၾကာင့္မွ မ်က္ႏွာ မငယ္ေစရဘူး။ အထူးသျဖင့္အေဖေပါ့။ ေႏြပူဆာသမွ် ရေအာင္ ဝယ္ေပးတာပဲ။
အဲဒါေၾကာင့္လည္း ေႏြ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ လိုခ်င္တဲ့ ဂစ္တာေလးကို အေဖက ဝယ္ေပး တယ္ေလ။ အဲဒီဂစ္တာေလးေၾကာင့္ပဲ ေႏြ႕ဘဝ ေျပာင္းလဲခဲ့တယ္ ဆုိပါေတာ့။
* * *
“ဟဲ့ေႏြ .. ဒါ ကိုေအာင္တဲ့။ ငါနင့္ကို ေျပာျပဖူးတဲ့ .. ငါ့ဆရာ ဆိုတာေလ”
အဲလို ပိုင္စုိးက မိတ္ဆက္ေပးတဲ့အခ်ိန္မွာ ေႏြ႕ရင္ေတြ တဒိုင္းဒုိင္း ခုန္ေနခဲ့တာေပါ့။ ကိုေအာင္ ဆိုတာ တခ်ိန္မွာ ေႏြ႕ရဲ႕ ကိုကို ျဖစ္လာမယ္လို႔ မသိေသးေပမယ့္ ေႏြ႕ရင္ထဲမွာ တခုခု အလိုလို သိလိုက္သလိုပဲ။ အဲဒီကိုေအာင္ရဲ႕ ဆြဲငင္အားေကာင္းတဲ့ မ်က္လံုးေတြကို ေႏြ .. ရင္မဆိုင္ရဲဘူး။
“ဟာ ေႏြ .. စကားေလး ဘာေလး ေျပာဦးေလ။ နင့္ကို ဂစ္တာသင္ေပးမယ့္ ဆရာဟ”
“ေႏြက .. စကားနည္းတယ္ ထင္တယ္ ဟုတ္လား”
ကိုေအာင္က ဝင္ေျပာေလ .. ေႏြမ်က္ႏွာ မထားတတ္ေလပဲ။ ေႏြကစကားနည္းတယ္တဲ့ .. ပိုင္စိုး ဆိုတာ တဟားဟား ဝင္ေအာ္ရယ္ေတာ့တာပဲ။ ေႏြ႕ေလာက္ စကားေျပာတာ ေႏြပဲေလ။ စကားက ဘာမ်ားသလဲမေမးနဲ႔ …။ ခုက ကိုေအာင့္ေၾကာင့္၊ သူ႔ကိုရွက္လို႔ မေျပာတာကို .. ။ ေႏြ .. ပိုင္စိုးကုိ မ်က္ေစာင္းထိုးလိုက္တယ္။
သက္သက္ေႏြဆိ္ုတဲ့ ေသာၾကာသမီးအေၾကာင္း မၾကာခင္ ကိုေအာင္သိရမွာပါ။ ဒါကေတာ့ စိတ္ထဲကပဲ ေျပာလုိက္တာ။ ေခါင္းကို တြင္တြင္ငံု႔ၿပီး ေႏြ႕ရဲ႕ မည္းနက္သန္စြမ္းၿပီး ေျဖာင့္စင္းတဲ့ ဆံပင္ရွည္ေတြနဲ႔ မ်က္ႏွာကို ကြယ္ထားလိုက္ရတယ္။ ေႏြ သူ႔ကို ရွက္လို႔ပါ .. ။
“ေႏြ ဂစ္တာတီး တကယ္တတ္ခ်င္တာဆိုရင္ ဒီလုိ ရွက္ေနလို႔ မရဘူးေနာ္”
သူ႔စကားကိုေတာ့ ေႏြက “ဟုတ္ကဲ့” လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။ အဲဒီေန႔က ကံ့ေကာ္ပန္းေတြ ပြင့္လိုက္တာ ေဖြးေဖြးလႈပ္ပဲ။ ေႏြတို႔ၿခံထဲက ကံ့ေကာ္ပင္ႀကီးမွာ ပြင့္ေနလိုက္တာ ဆိုတာေလ။ ညအထိ ပန္းနံ႔ကႀကိဳင္ေလွာက္ေနတာ ..။
အဲဒီညက ေႏြ ၿခံထဲဆင္းထိုင္ၿပီး စိတ္ကူးေတြကို ရြက္လႊင့္ပစ္လိုက္တယ္။ မနက္ျဖန္က စၿပီး ဂစ္တာတီးသြားသင္ရေတာ့မွာ .. ။ ဘယ္ေလာက္ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းလိုက္သလဲေနာ္။ ေႏြ႕ရင္ေတြ ခုန္ေနတယ္သိလား … ။
* * *
“ေႏြ႕မ်က္လံုးေလးေတြက သိပ္လွတာပဲ”
အဲဒီႏွစ္သႀကၤန္မွာ ေႏြ႕ကို ေရေလာင္းရင္းနဲ႔ ကိုကို ေျပာတာေလ။ ေႏြလား .. ပီတိေတြျဖာတာေပါ့။ ကိုယ့္ကို လွတယ္ေျပာတာကို မႀကိဳက္တဲ့ မိန္းကေလးမ်ား ရွိေသးလို႔လားေနာ္ … ။
ကိုကိုကမွ တကယ္ေခ်ာတာပါ။ ေႏြက အသားကလည္း ညိဳေသးတယ္။ ကိုကိုဆိုရင္ ေယာက္်ား ေလး ျဖစ္ၿပီး အသားေလးေတြ ဝင္းေနတာပဲ။ ကိုကို႔ ဆံပင္ရွည္ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေတြက အၿမဲ ေမႊးျမ ေနမယ္လို႔ ထင္ရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကိုကိုက ဂစ္တာတီးတာ သိပ္ေတာ္တာပဲေလ။ ေႏြကလား .. ကိုကို တီးျပတာပဲ နားေထာင္ရင္း ဘာတခုမွ ေကာင္းေကာင္း မတီးတတ္ပါဘူး။ ေကာ့ဒ္ေလး ၂ ခုလား ၃ ခုလား ကိုင္တတ္ေသးတာ။ အသံေကာင္းေကာင္းထြက္ေအာင္ေတာင္ မတီးတတ္ဘူး။
အင္း .. ကိုကိုေျပာတာ ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္တယ္။ ေႏြ႕မွာ လွတာဆိုလို႔ အဲဒီမ်က္လံုးေလးေတြပဲ ရွိတာေလ။ တကယ္ေတာ့ ေႏြ႕ကိုက သိပ္ကုိညြတ္ႏူးလြယ္၊ စိတ္ခံစားလြယ္တာပါ .. ၿပီးေတာ့ စိတ္ကူးေတြ သိပ္ယဥ္လြန္းတယ္ပဲ ေျပာရမလားမသိဘူး။
တကယ္ဆို ကိုကို႔မွာ ခ်စ္သူရွိတယ္ ဆိုတာလည္း သိတယ္၊ ခ်စ္သူမွ တေယာက္ မကဘူး ဆိုတာ လည္းသိတာပဲ။ ၿပီးေတာ့ ကိုကိုက ဂစ္တာတီးတာကလြဲလို႔ ဘာမွ မလုပ္တတ္ဘူး ဆိုတာရယ္၊ ကိုကိုတို႔က သိပ္ဆင္းရဲတယ္ .. ကိုကိုကလြဲရင္ .. က်န္တဲ့ ကိုကို႔ အေမတို႔ .. ကိုကို႔ အစ္မေတြတို႔ .. ကိုကို႔ အေဒၚေတြ .. အဲဒီလူေတြအားလံုး စ႐ိုက္ၾကမ္းၾကတယ္ ဆိုတာရယ္ .. ကိုကို႔အိမ္မွာ ဂစ္တာ သြားသင္တဲ့ ၃ လ အတြင္း ေႏြေကာင္းေကာင္း သိခဲ့ပါတယ္။
ကိုကိုတို႔ အိမ္ .. လို႔သာ ေျပာရတယ္။ တကယ္က တဲသာသာပါ။ လႈိင္သာယာရဲ႕ အစြန္အဖ်ား တေနရာက ေျမစိုက္ ဓနိမိုး၊ ထရံကာ တဲႀကီးေပါ့။ အဲဒီမွာမွ .. ေအာက္က ဝါး ကြပ္ျပစ္ခင္းထားတာ။ အခန္းရယ္လို႔ေတာ့ သိပ္မယ္မယ္ရရ မရွိလွပါဘူး .. အဆင္ေျပသလို ဝါးထရံနဲ႔ ကန္႔လိုကန္႔ .. စပ္ခ်ဳပ္ထားတဲ့ ပိတ္စနဲ႔ ကာလိုကာပါပဲ။
အဲဒီတုန္းက ကိုကိုနဲ႔ ေႏြ ခ်စ္သူေတြ မျဖစ္ေသးဘူးေလ။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ဖို႔ အလားအလာေတြေတာ့ ျမင္ေနၿပီ။ ပိုင္စိုးကေတာ့ ေျပာပါတယ္ ..
“ကိုေအာင္က ရႈပ္တယ္ဟ .. ၿပီးေတာ့ သူတို႔ အသုိင္း အဝန္းနဲ႔ နင္တို႔ အသိုင္းအဝန္း ဘာမွ မဆိုင္ဘူးေနာ္ .. သူတို႔က စ႐ိုက္ေတာ္ေတာ္ၾကမ္းတာ”
ပိုင္စိုးက သတိေပးသလို ေျပာတာကိုေတာင္ ေႏြက သိပ္မႀကိဳက္ခ်င္ဘူး။ ဒီေကာင္က ေႏြ႕ကို ႀကိဳက္ေနတာ သိသားပဲ။ တမင္ ကိုကို႔ကို ခ်ိဳးဖဲ့တာလို႔ ထင္တယ္။ တကယ္က ေႏြကိုယ္တုိင္လည္း ကိုကိုတို႔ အေၾကာင္းေတြ မသိတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သိပ္သိတာေပါ့။ သိသိႀကီးနဲ႔ကို ေႏြ႕မ်က္လံုးေတြ၊ ေႏြ႕စိတ္ေတြက အေမွာင္ဖံုးေနခဲ့တာပဲ ..။
ကိုကို ဂစ္တာတီးတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ကို လုိက္သြားတဲ့ညက ေႏြတို႔ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကတာ .. ။
အဲဒီညမွာ ကိုကို႔နားမွာ သိပ္လွတဲ့ ေကာင္မေလးေတြ ဝိုင္းဝိုင္းလည္ေနတယ္ ဆုိတာ သိလိုက္ရၿပီး .. ေႏြ႕ရင္ထဲက မနာလို စိတ္ေတြ .. ႐ုန္းႂကြလာခဲ့ရာက ေႏြတို႔ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။
* * *
အဲဒီကာလကေလးကေတာ့ ေႏြ႕ဘဝမွာ ေပ်ာ္စရာ အေကာင္းဆံုးပဲ .. ။ အဲဒီလို ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳး ဘယ္တုန္းကမွ မရွိခဲ့ဖူးသလို .. ေနာက္ထပ္လည္း ဘယ္ေတာ့မွ ထပ္မရ ေတာ့ဘူး။
လြပ္လပ္မႈေတြ အျပည့္ရွိတဲ့ ကိုကိုတို႔ အိမ္က ကြပ္ျပစ္ေလးေပၚမွာ .. ကိုကိုက ဂစ္တာတီး .. ေႏြက သီခ်င္းေလးေတြ ဆိုလို႔ေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ ကိုကိုက ေႏြ႕အတြက္လည္း သီခ်င္းေလးေတြ စပ္ေပး ေသးတာ။
ေႏြရတဲ့ မုန္႔ဖိုးေလးေတြနဲ႔ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းခ်က္ထားတဲ့ ကိုကိုတို႔ရပ္ကြက္ ထိပ္ လမ္းေဘး ထမင္းဆိုင္က ဟင္းတထုတ္ဝယ္ၿပီး ကိုကို႔အိမ္က ထမင္းနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ စားရတဲ့ အရသာကလည္း ဘာနဲ႔မွ မလဲႏုိင္ဘူးေလ ..။
ကိုကိုကေတာ့ ဘိုင္အၿမဲျပတ္ေနတာပဲ။ ကိုကိုရတဲ့ တီးခက အိမ္ကို အကုန္ေပးရတာ မဟုတ္လား။ သနားစရာေကာင္းတဲ့ ကိုကိုပါေလ .. ။ ကိုကို႔အေမရယ္၊ ေနမေကာင္းတဲ့ ကိုကို႔အေဖရယ္၊ အစ္မ ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ သူတို႔ ကေလးေတြရယ္ (ကိုကိုေယာကၹေတြကလည္း ဘာအလုပ္မွ မယ္မယ္ရရ မလုပ္ၾကဘူး) အားလံုးက ကိုကို႔ဝင္ေငြကို မီခိုေနရတာတဲ့။ ဒီေတာ့ ကိုကို႔ကို ေႏြကပဲ လက္ဘက္ ရည္ တိုက္ရတာပါပဲ။ ေႏြတို႔က မခ်မ္းသာေပမယ့္ မုန္႔ဖိုးေတာ့ လံုလံုေလာက္ေလာက္ရတယ္ေလ။
ေႏြတို႔ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ .. ေသခ်ာေျပာမယ္ဆိုရင္ ေႏြ႕ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈက သိပ္တာရွည္ မခံလွပါဘူး။ ေလေပြေလးလို အၿမဲလြင့္ခ်င္ေနတဲ့ ကိုကိုက ေဖာက္တာပါပဲ။ ကိုကို ခ်စ္သူေဟာင္းနဲ႔ ျပန္ဆက္ တာ .. သိလိုက္ရတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကိုကိုက ေလွနံ ႏွစ္ဘက္နင္းေနတာပါ။ ေႏြ႕ကိုလည္း မစြန္႔ႏိုင္ဘူး ခ်စ္တယ္ .. ဟိုတေယာက္က ျပန္ဆက္ေနေတာ့ အဲဒါကိုလည္း သနားတယ္ ျဖစ္ေနတာ။
အဲဒီရက္ေတြကျဖင့္ ေႏြ႕မွာ ဖ်ပ္ဖ်ပ္လူး ခံစားခဲ့ရတာပါ။ ကိုကို႔ အရင္ရည္းစား မမက လွတယ္ေလ။ ေႏြ႕ထက္ အပံုႀကီးလွတယ္။ အဲဒီေတာ့ ေႏြ ပိုခံစားရတာေပါ့။
ဒီၾကားထဲ ပိုင္စိုးက အငယ္မကို ေႏြ႕အေၾကာင္း သတင္းေပးလိုက္ေတာ့ အဲဒီကိစၥကို အေမတို႔ပါ သိသြားၿပီး ေႏြ႔ကို ဂစ္တာသင္တန္း တက္ခြင့္ ပိတ္လိုက္တယ္။
* * *
အားလံုးရဲ႕ သက္ျပင္းခ်သံေတြက လိုတာထက္ပိုက်ယ္ သြားသလိုပဲ … ။ ေကာ္ဖီဆိုင္ရဲ႕ အထပ္ခိုး ေလးက က်ဥ္းက်ဥ္းေလး၊ ၿပီးေတာ့ မီးမလာလို႔ အဲကြန္းလည္း မရေတာ့ ပူစပ္ေလွာင္အိုက္လို႔ .. ။ ေခၽြးေတြ ဒီးဒီး က်ေနတယ္။
“ေဟာ .. ဟိုမွာ မထုိက္လာၿပီ”
တေယာက္က အသံျပဳလိုက္လို႔ သူတို႔အားလံုး လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျဖစ္သြားၾကတယ္။ ခုဏက ၿငိမ္က် သြားတဲ့ စကားဝုိင္းက အသက္ျပန္ဝင္လာတယ္။
“အဆင္ေျပခဲ့လားဟင္ မထုိက္”
ေမွ်ာ္လင့္တႀကီး ေမးလိုက္တဲ့ ေႏြ႕အသံက ခုဏက သူ႔အေၾကာင္းေျပာျပေနတာနဲ႔ တျခားစီပဲ။ ခုဏက ခ်စ္ျခင္းေတြနဲ႔ .. ေလာင္ၿမိဳက္ႏြမ္းလ် ေနသေလာက္ ခုက အသက္ဆက္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ စိတ္လႈပ္ရွားေနရတာ။
“အင္း .. ငါ ၅ ေထာင္ ႀကိဳထုတ္ခဲ့တယ္။ နင္ ၂ ေထာင္ယူေလ ဟုတ္လား။ မိေႏြရယ္ .. ကိုယ့္ကိုယ္ ကိုယ္လည္း နည္းနည္းပါးပါး ဂ႐ုစိုက္ဦး .. လူလည္း အ႐ိုးခ်ည္းပဲ”
မထုိက္ဆီက ပိုက္ဆံ ၂ ေထာင္ကို ကမန္းကတန္း လွမ္းယူရင္း ပုခံုးသိုင္းအိတ္ အေပါစားေလးကို ေကာက္လြယ္လိုက္တယ္။
“ဟင္ .. ေႏြက သြားေတာ့မလို႔လား .. ဆက္ေျပာေလ .. ဇာတ္လမ္းက ေကာင္းခန္းေရာက္ေနတာ”
“သြားေတာ့မယ္ ျမင့္မိုရယ္ .. ငါျပန္မွ အိမ္မွာ ဆန္ဝယ္ရမွာေလ ..။ ေနာက္ေန႔မွ ဆက္ေျပာျပမယ္ ေနာ္ .. ကဲ .. အားလံုးပဲ လစ္ၿပီေဟ့ .. မနက္မွ ေတြ႕တာေပါ့”
ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ ပါးလွပ္လွပ္ခႏၱာကိုယ္ေလးကို သယ္ေဆာင္ရင္း ထြက္သြားတဲ့ ေႏြ႕ေက်ာျပင္ကို ျမင့္မိုက မေက်မနပ္ ၾကည့္ရင္းက်န္ခဲ့တယ္ .. ။
သူတို႔အားလံုး ေရးလက္စ သတင္းေတြကို လက္စမသတ္ႏုိင္ေသးဘဲ ေႏြ႕ဇာတ္လမ္းမွာ ေမ်ာခဲ့ၾက တာ .. ။ ေလးနာရီမထိုးခင္ တိုက္ကိုျပန္ၿပီး အယ္ဒီတာကို သတင္းအပ္ရမယ္ .. ။ သူတို႔အားလံုး လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျဖစ္သြားတယ္။
“ဒီတပတ္အတြက္ ငါ့မွာ သတင္းမရွိေသးဘူး လုပ္ပါဦး”
“ဘိုးေတာ္က မနက္က ငါ့ကို မ်က္ႏွာထိႀကီးနဲ႔ ၾကည့္သြားတယ္ဟ”
“ငါေတာ့ ဒီတပတ္ တာဝန္ေက်ပဲ ေရးႏုိင္မယ္ .. လက္ကုန္ ၅ ပုဒ္ပဲ”
“အား .. မထိုက္က ၅ ပုဒ္ ေရးႏုိင္ေသးတယ္။ ေတာ္တာေပါ့”
“ဟဲ့ ေရးႏိုင္တာ မဟုတ္ဘူး .. ခုမွ ေရးဖို႔ လ်ာထားတာ .. သတင္းက ရွိ မရွိ မသိေသးဘူး”
“ဘိုင္ကလည္း ျပတ္ေနၿပီ .. ဒီလအတြက္ ေနာက္တခါႀကိဳထုတ္လို႔လည္း မရေတာ့ဘူး … စာမူခကလည္း ရဖို႔မျမင္ဘူး။ သတင္းရွားတာနဲ႔ တာဝန္ေက်ပဲ ေရးႏုိင္တာနဲ႔”
“ဟူး .. ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ လစာ တိုးမွာပါလိမ့္ ..”
အျပင္မွာ ေနက က်ဲက်ဲေတာက္ပူလို႔ … ။ ေထာင္တန္ ႏွစ္ရြက္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ရင္း ေနပူထဲမွာ အေဆာင္းမပါဘဲ မပူသလို ေလွ်ာက္သြားတဲ့ ေႏြ႕ေက်ာျပင္ကုိ သူတို႔ မျမင္ရပါဘူး။ သူတို႔ကိုယ္တိုင္လည္း ေႏြ႕ထက္ မေလ်ာ့တဲ့ အပူေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတာေလ … ။
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)
Wednesday, September 30, 2009 | Labels: ဝတၳဳရွည္ | 1 Comments
၃ နဲ႔စားလို႔မရရင္ တေထာင္နဲ႔ ေျမႇာက္
စာမေရးျဖစ္တာၾကာၿပီ။ တကယ္ေတာ့ စာေတြအမ်ားႀကီး ေရးေနရပါတယ္။ ရႈပ္ကုန္ၿပီလား မသိဘူး။ က်မ ဆိုလိုတာက ဘေလာ့ေပၚမွာ စိတ္ေက်နပ္မႈေလးအတြက္ စာမေရးျဖစ္တာပါ။ ခုေတာ့ က်မစိတ္ထဲမွာ အေတြးစ ေလးတစရတာနဲ႔ မဖန္တီးတာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ဝတၳဳတိုေလးတပုဒ္ ေရးမိပါတယ္။ ဒီထဲကလူေတြက သက္ရွိ ဇာတ္ေကာင္ေတြပါပဲ။ က်မ ဟန္ အတုိင္း သက္ရွိဇာတ္ေကာင္ေတြနဲ႔ တကယ့္အေၾကာင္းအရာကို အေျခခံၿပီး က်မရဲ႕ စိတ္ကူးနဲ႔ ေပါင္းစပ္ထား တာပါ။ က်မ ခ်စ္ခင္ရသူမ်ားခ်ည္းျဖစ္လို႔ က်မကို စိတ္ဆိုးမယ္ဆိုလည္း စိတ္ဆိုး ခံလိုက္မွာပါ။ ဇာတ္ေကာင္စရိုက္ ေတြကေတာ့ အမွန္ေတြခ်ည္းပါ .. ဇာတ္လမ္းကေတာ့ ဖတ္ေကာင္းေအာင္ နည္းနည္း ကြန္႔ထားပါတယ္။ အမွားပါရင္ အမိုက္အမဲေလးမို႔ ခြင့္လႊတ္ၾကပါရွမ္ :P
ဒီဇာတ္လမ္းကို စလိုက္သူက ကိုဟန္ျဖစ္သည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ သူတို႔ အားလံုး မူးေနၾကၿပီ ... လူမွန္းမသိေလာက္ေအာင္ေတာ့ မဟုတ္ေသး .. ။ ကိုဟန္က အီၾကာေကြးမ်ားကို အားလံုးစားဖို႔ ျပင္ထားသည့္ အမဲအူျပဳတ္ ပန္းကန္ထဲ တခုခ်င္းထည့္ေနသည္။ ကိုေရႊေအာင္က "ကိုဟန္ .. ခင္ဗ်ား အဲလို မလုပ္နဲ႔ေလဗ်ာ။ ကိုယ့္ဘာသာ စားခ်င္ရင္ သပ္သပ္ ပန္းကန္နဲ႔ ထည့္စားမွေပါ့ .. ဒါ တျခားသူေတြပါ စားဖို႔ လုပ္ထားတာေလ" ဟု ဟန္႔လိုက္ရာ ကိုဟန္က "ေၾသာ္ ဟုတ္လား .. ဟုတ္ကဲ့ ဟုတ္ကဲ့" ဟု ဆိုကာ ပန္းကန္အသစ္တခု ထယူ၍ ထည့္စားေနသည္။ အဲဒီမွာ မၿပီးေသး .. ကိုဟန္က ဘီယာကို ဘူးလိုက္မေသာက္ဘဲ ခြက္တခုထဲ ထည့္ေသာက္ဖို႔ ျပင္သည္ .. အဲဒါကို ကိုဝင္းက "ေဟ့ ကိုဟန္ ဘူးလုိက္ေမာ့ဗ်ာ .. ၿပီးရင္ က်ဳပ္ပဲ ဒီခြက္ေတြေဆးရတာ" ဟု ဆိုလုိက္ရာ .. ကိုဟန္က အျငင္း မပြားဘဲ .. "ဟုတ္ကဲ့ .. ခြက္နဲ႔ မေသာက္နဲ႔ ဆိုလည္း မေသာက္ပါဘူး ခင္ဗ်" ဟူ၍ ယဥ္ေက်းစြာ ျပန္ေျပာသည္။
အားလံုး အံ့ၾသသြားၾကသည္ ..။ ၾကည့္ရတာ ဒီေန႔အဖို႔ ဘာေျပာေျပာ လက္ခံမည့္ သေဘာမွာရွိသည္။ ကိုဟန္ ပိုက္ဆံေခ်းပါဗ်ာ ဆိုရင္ေတာင္ ေခ်းမည့္သေဘာရွိသည္ဟု .. ဇင္လတ္က ေတြးေနသည္။ မိေဝး ဘေဝး .. အိမ္ ေထာင္ႏွင့္ ေဝးရာမွာ သူတို႔ အလုပ္လာလုပ္ေနၾကတာ ဆိုေတာ့ နီးရာလူသာ ေဆြမ်ိဳးျဖစ္ေနသည္။ ကိုေရႊေအာင္တို႔ စုေနၾကသည့္ ဒီအိမ္မွာ အားလံုး ေပ်ာ္ၾကသျဖင့္ ညေနဆို ဒီအိမ္မွာပဲ လာစုရံုးေနၾက ျဖစ္သည္။
ကိုဟန္က ခါတုိင္းလည္း အၿငိမ္သမား .. သို႔ေသာ္ ဒီေန႔ကေတာ့ တျခားေန႔ထက္ ၿငိမ္လြန္းသည္။ အားလုံး မွန္မွန္ေလး မူးေနခ်ိန္မွာ .. ဖိုးသြင္က ကိုေရႊေအာင္ကို ထေဖာက္သည္
"ခင္ဗ်ားအိမ္ကလည္း ဂတ္စ္မီးဖို ေလးဘာေလးဝယ္ထားစမ္းပါဗ်ာ။ လူစံုတဲ့အခ်ိန္ ခ်က္ျပဳတ္စားခ်င္ရင္ အျပင္ ကပဲ ဝယ္စားေနရေတာ့ မတန္ဘူးဗ်"
"ေဟ့ေကာင္ ဖိုးသြင္ .. မဝယ္ႏုိင္ေသးဘူးကြ။ လက မကုန္ေသးဘူး ပိုက္ဆံက ျပတ္ေနၿပီ"
"မဝယ္ခ်င္လို႔ မဟုတ္ဘူးကြ .. ငါက ေတာသားဆိုေတာ့ ဂတ္စ္အိုး ထေပါက္မွာ ေၾကာက္လို႔”
“ၿပီးေတာ့ ငါတို႔ ၃ ေယာက္ စည္းေဝးထိုင္ရဦးမယ္။ စည္းေဝးထုိင္ရင္ ဘီယာေလးက ေသာက္ခ်င္ဦးမွာ”
ကိုေရႊေအာင္ႏွင့္ ကိုဝင္းတို႔က ဖိုးသြင္ကို မဆုိင္တာေတြေကာ၊ ဆုိင္တာေတြေကာ ျပန္ေျဖရွင္းေနခ်ိန္တြင္ ဇင္လတ္က ဂတ္စ္မီးဖို သံုးျခင္းေၾကာင့္ ရႏုိင္ေသာ အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ားကို တသီတတန္းႀကီး ရွင္းျပေနသည္။ ကိုဟန္ကေတာ့ ၿငိမ္ၿမဲၿငိမ္လွ်က္။ ကိုေရႊေအာင္ မေနႏုိင္ေတာ့ ...
"ကုိဟန္ ၿငိမ္လွခ်ည္လားဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားကို ေျပာသမွ်ကိုလည္း ဘာမွျပန္မျငင္း အားလံုး သေဘာတူ .. ခုက်ေတာ့လည္း ဘာစကားမွ ဝင္မေျပာနဲ႔ .. ဘယ္လိုလဲဗ်ာ"
"ေအးေလ .. စကားေလး ဘာေလးေတာ့ ေျပာဦးမွေပါ့ .. ကဲ ကိုေရႊေအာင္ ကုန္ၿပီ .. ေနာက္ထပ္သြားဆြဲမယ္ ပိုက္ဆံေပး"
ကိုဝင္းက ကိုဟန္႔ကို ေျပာရင္း တလက္စတည္း ဘီယာျပတ္သြားသည့္ကိစၥကိုပါ ရည္ညႊန္းလိုက္ရာ .. ကိုေရႊေအာင္က ထဆဲသည္။
"@#%^^*+ ပဲကြာ .. အဲဒါကို တေထာင္နဲ႔ ေျမွာက္လိုက္။ ငါ့မွာ ပိုက္ဆံမက်န္ေတာ့ပါဘူးဆို"
"ဟာ .. ဒါဆို ခင္ဗ်ားက ဒီတုိင္း ဟတ္ေကာ့ႀကီးနဲ႔ ရပ္ေတာ့မွာလား"
"မရပ္နဲ႔ .. မရပ္နဲ႔ ေရာ့ က်ေနာ့္ဆီက ယူသြားလိုက္" ဟုကိုဟန္က ဆိုကာ ဘတ္ ၅၀၀ တန္တရြက္ကို ရက္ေရာစြာ ထုတ္ေပးသျဖင့္ အားလံုး အံ့ၾသရျပန္သည္။
ဒီေန႔ေတာ့ ကိုဟန္႔အမူအရာက တစံုတခုကို ေလးေလးနက္နက္ ေတြးေနပံုရသည္။ သိပ္ၾကာၾကာ မေစာင့္လိုက္ရ ကိုဟန္က နံရံ တေနရာကုိ ေငးရီကာၾကည့္ရင္း ..
“၂၀၁၂ ခုႏွစ္ၾကရင္ .. ကမၻာႀကီး ပ်က္ေတာ့မွာဗ်” ဟုေျပာလုိက္ေသာေၾကာင့္ .. အားလံုး ရုတ္တရက္ေၾကာင္ သြားၾကသည္။
“ဟုတ္တယ္ ၂၀၁၂ ခု ဒီဇင္ဘာလ ၂၁ ရက္ေန႔ .. ၂၁ နာရီကေနစၿပီး အဲဒီေျပာင္းလဲမႈ၊ ပ်က္စီးမႈႀကီး စျဖစ္ေတာ့မွာ”
“ေၾသာ္ အဲဒီေတာ့မွ စျဖစ္မွာလား .. ဒါဆိုေအးေအးေဆးေဆးေပါ့ ကိုဟန္ရာ။ တကယ္ဆို ခုကတည္းကလည္း ပ်က္ဆီးေနတာပဲဟာ အထူးအဆန္းလုပ္လို႔” ဟု ဇင္လတ္က ဝင္ေျပာလိုက္သည္။
“မဟုတ္ဘူး .. အဲလိုမဟုတ္ဘူး။ ငါ့စိတ္ထဲမွာ ခုတေလာ ဒီအေၾကာင္းေတြခ်ည္းပဲ စိုးမိုးေနတာ ... ခုဟာက ေရွးေဟာင္းပညာရွင္ေတြ တြက္ခ်က္ၿပီး ေဟာခဲ့တာ၊ ခုေခတ္သိပၸံပညာရွင္ေတြ တြက္ထားတာ .. ေနာက္ေတာ့ သမၼာက်မ္းစာထဲမွာ ပါတာ .. ကမၻာေပၚမွာရွိရွိသမွ် ပညာရွင္ေတြ တြက္ထားတာအားလံုး တိုက္ဆိုင္ေနတာ။ အဲဒီအခ်ိန္က်ရင္ တခုခု ျဖစ္ကိုျဖစ္မယ္။ အဲဒါက ဘာလဲေတာ့မသိဘူး။ ေျပာင္းလဲမႈေတြျဖစ္သြားမယ္၊ လူေတြရဲ႕ မ်ိဳးဗီဇေတြ ေျပာင္းသြားတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ လူေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ၿဂိဳဟ္သားေတြက လာအုပ္ခ်ဳပ္တာမ်ိဳး .. ဘာလဲေတာ့မသိဘူးကြာ .. တခုခု ျဖစ္မွာေတာ့ ေသခ်ာတယ္”
ကုိဟန္႔စကားအဆံုးမွာေတာ့ အားလံုးၿငိမ္က်သြားသည္။
“ဟာ သိၿပီ .. ကိုဟန္ေျပာပံုအရ အီေဗာ္လူးရွင္း ေနာက္တခါထပ္ျဖစ္မယ့္ သေဘာလား။ ဥပမာ - ဒါဝင့္အဆိုအရ ဆင့္ကဲျဖစ္စဥ္အတိုင္း ေမ်ာက္ကေန လူကို တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္းသြားသလို လူကေန တျခားတခုကို ေျပာင္းမယ္ ဆိုတဲ့ဟာမ်ိဳးလား” ဟု ဖိုးသြင္က ဝင္ေျပာလိုက္သည္။
“အဲလိုလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အတိအက်ေတာ့ ေျပာလို႔မရဘူး .. ပ်က္ဆီးသြားတာ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ႏုိင္တာပဲ .. ဥပမာ .. လူကေန ဟိုးအရင္ကမၻာဦးလူေတြလို .. ဒါမွမဟုတ္ ေမ်ာက္ေတြလို ျဖစ္ခ်င္လည္းျဖစ္သြားမယ္”
“ဟင္ .. ဒါဆို ဒီေဗာ္လူးရွင္းႀကီးေပါ့”
ဇင္လတ္က ဘီယာဘူးအသစ္တဘူးကို ေဖာက္ရင္းက “ဒါမွမဟုတ္ ကမၻာေပၚမွာရွိရွိသမွ် သံေတြ၊ သတၳဳေတြ ေပ်ာ္က်ကုန္လုိ႔ လူေတြက ကမၻာဦးေခတ္ကို ျပန္ေရာက္သြားတာေကာ ျဖစ္ႏုိင္လား ကုိဟန္” ဟု ဝင္ေဆြးေႏြးသည္။ သူတို႔ ေဆြးေႏြးပဲြက အေတာ္ေလး အသက္ဝင္လာခ်ိန္တြင္ ကိုဝင္း ဘီယာဘူးအသစ္ေတြႏွင့္ ျပန္ေရာက္လာသည္။
“ဇင္လတ္ေျပာတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ႏုိင္တာပဲ။ လူေတြအားလံုး လက္မဲ့ေတြျဖစ္သြားၿပီး ေက်ာက္ေခတ္တုန္းကလို သုညက ျပန္စရတာမ်ိဳးေပါ့”
“ဟာ ေကာင္းတာေပါ့ .. ကားေတြဘာေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ ေလယာဥ္ပ်ံလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ ခရီးသြားရင္ အရင္တုန္းကလို လွည္းေတြ ေလွေတြနဲ႔သြား၊ လမ္းေလွ်ာက္သြားၾက”
“ဒါဆို ဘီယာတို႔ အရက္တို႔လည္း ဝယ္လို႔ဘယ္ရေတာ့မလဲေနာ္” ဟု ကိုဝင္းက စိုးရိမ္တႀကီးဝင္ေျပာသည္။
ကိုဟန္က မစိုးရိမ္ပါနဲ႔ဟူေသာ မ်က္ႏွာေပးႏွင့္ “အဲေတာ့လည္း ကုိယ့္ဘာသာ ခ်က္ေသာက္ၾကတာေပါ့ကြာ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို ျဖစ္မယ္လို႔လည္း ကံေသ ကံမ မေျပာႏုိင္ဘူးကြ”
“ဟာဗ်ာ .. ခင္ဗ်ားဟာကလည္း ဘာမွလည္း မေသခ်ာဘဲ က်ဳပ္တို႔က ဘာကို ေၾကာက္ရမွာလဲဗ်” ဟု ကိုေရႊေအာင္က ဘုဝင္ေတာလုိက္ရာ အားလံုးၿငိမ္သက္သြားသည္။ စကားဝုိင္းစကတည္းက ဘာတခြန္းမွ ဝင္မေျပာဘဲ ဘီယာခ်ည္းလွိမ့္ေသာက္ေနေသာ သိုက္စိုးက သူမပါလွ်င္ပြဲမျပတ္ႏုိင္ ဆိုေသာ အမူအရာျဖင့္ စကားဝုိင္းထဲ ဝင္ပါလာသည္။
“သိၿပီဗ် .. ကမၻာပ်က္မယ္ဆိုတာထက္ အင္တာနက္စစၥတမ္ေတြအားလံုး ပ်က္သြားမယ္ဆိုတာ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလား။ ခုခ်ိန္မွာ အင္တာနက္စစၥတမ္ေတြပ်က္သြားရင္ ကမၻာပ်က္သြားသလို ျဖစ္သြားမွာပဲေလ။ ဘဏ္စနစ္ေတြ ပ်က္မယ္၊ တျခား အင္တာနက္နဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္တာမွန္သမွ် ပ်က္မယ္ဗ်ာ။ ဆက္သြယ္ေရးစနစ္ေတြပါပ်က္သြားမယ္။ ဒီဂ်စ္တယ္စနစ္ေတြ ဘာမွအလုပ္မလုပ္ေတာ့ဘူး .. ဆိုရင္...”
“ေနဦး သိုက္စိုးရ .. မင္းစဥ္းစားၾကည့္ အင္တာနက္ပ်က္ရံုနဲ႔ေတာ့ လူက သိပ္ျပႆနာမရွိေသးဘူး။ သူတို႔ ေခါင္းထဲမွာ ေဒတာေတြ က်န္ေနေသးတယ္။ ျပန္လုပ္လို႔ရေသးတယ္။ ေလာင္စာလိုဟာေတြ လံုးဝ ထုတ္ယူလို႔ မရေတာ့ဘူးဆိုရင္ေကာ ..” ဟု ဇင္လတ္က ျဖည့္စြက္သည္။ ထံုးစံအတုိင္း ကိုဟန္က “ဒါလည္း ျဖစ္မယ္လို႔ေတာ့ ကံေသကံမ ေျပာလို႔မရဘူး” ဆိုတာႏွင့္ ပိတ္သည္။ ကိုေရႊေအာင္က ဘာမွျပန္မေျပာဘဲ မ်က္ေစာင္းသာ ထုိးလိုက္သည္။
ကိုဝင္းက “ဘာျဖစ္မယ္မွန္းမသိဘဲနဲ႔ဗ်ာ ခင္ဗ်ားတို႔ကလည္း ဘာေတြေလွ်ာက္ေျပာေနၾကတာလဲ” ဟု ဝင္ဟန္႔ေသာ္လည္း မရေတာ့ အားလံုး ကိုဟန္႔ကိစၥကို စိတ္ဝင္စားေနၾကၿပီ။
“ကမၻာေပၚမွာ ရွိသမွ် ႏ်ဴကလီးယားလက္နက္ေတြ တၿပိဳင္တည္း ထ ေပါက္ကြဲမယ္ဆိုရင္ေကာ ..” ဆိုသည့္ ဇင္လတ္ စကားအဆံုးတြင္ေတာ့ အားလံုးၿငိမ္သြားၾကေတာ့သည္။ ကိုဟန္လည္း ဘာမွမေျပာေတာ့ .. ။
“အဲလိုဆိုရင္ေတာ့ .. ကမၻာႀကီးတကယ္ပ်က္စီးမွာပဲ။ လူေတြအားလံုးေသၾကမယ္။ တခ်ိဳ႕ပဲ ရွင္က်န္မယ္။ အဲဒီတခ်ိဳ႕လက္ထဲမွာ ဘာမွ မက်န္ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအခါက် ကာဘြန္ ထုတ္လႊတ္မႈေတြလည္း မရွိေတာ့ဘူး .. သစ္ပင္ေတြကိုလည္း အၿပိဳင္မခုတ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ မခုတ္ႏုိင္တဲ့အတြက္ သစ္ပင္ေတြက ေကာင္းေကာင္း ရွင္သန္မယ္။ ေတာေတြျပန္ျဖစ္လာမယ္၊ အိုဇုန္းက ျပန္ေစ့သြားၿပီး အပူေလ်ာ့က်သြားမယ္ .. အဲဒီအခါက် .. တိရစၦာန္ မ်ိဳးစိတ္ေတြလည္း ျပန္ေပၚလာမယ္။ ဝင္ရိုးစြန္းက ေရေတြျပန္ခဲၿပီး သမုဒၵရာထဲမွာ ျမဳပ္ေနတဲ့ ကၽြန္းေတြ ျပန္ေပၚလာမယ္။ ကမၻာႀကီးေပၚမွာ လူေတြ ေလ်ာ့သြားတာနဲ႔အမွ် ကမၻာႀကီး ေနျပန္ေကာင္းလာမယ္”
“ဟာ ဇင္လတ္ရာ .. မင္းေျပာတာကို နားေထာင္ရတာနဲ႔တင္ ရုပ္ရွင္ျပေနသလို မ်က္ေစ့ထဲမွာ ကြင္းကြင္းကြက္ ကြက္ ေပၚလာေတာ့တာပဲ။ ဟုတ္တယ္ မင္းေျပာတာ အျဖစ္ႏုိင္ဆံုးပဲ” ဟု ကိုဟန္က ဇင္လတ္စကားကို ေထာက္ခံလိုက္သည္။
သူတို႔အားလံုး ၿငိမ္သြားၾကသည္။ ဘယ္သူကမွ အတည္မျပဳေသာ္လည္း ႏ်ဴကလီးယား လက္နက္မ်ား တၿပိဳင္နက္ တည္း ထေပါက္ကြဲမည့္ကိစၥကို ျဖစ္ႏုိင္ေျခအရွိဆံုးအျဖစ္ ႏႈတ္ဆိတ္ကာ သေဘာတူလိုက္ၾကသည္။ သူတို႔ေဘး နံရံေပၚမွာေတာ့ တိုင္ကပ္နာရီတလံုးက ၁၀ နာရီ တိတိတြင္ ရပ္တံ့ေနသည္။
ဖုိးသြင္က နာရီကိုစိုက္ၾကည့္ရင္း “ဒီနာရီက ဘယ္အခ်ိန္ၾကည့္ၾကည့္ ၁၀ နာရီပဲေနာ္ .. ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ” ဟု ေမးလိုက္သည္။
သိုက္စိုးက “တကယ္လို႔သာ ခုနက ေျပာတဲ့ ႏ်ဴလက္နက္ေတြအားလံုး ေပါက္ကြဲသြားလို႔ ကမၻာေပၚက နာရီေတြအားလံုးပ်က္ဆီးသြားတယ္ ဆိုပါစို႔၊ ဒီနာရီတလံုးပဲ အေကာင္းအတုိင္းက်န္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ .. ေနာက္လူေတြက ၁၀ နာရီမွာ ကမၻာႀကီးပ်က္ခဲ့တယ္လို႔ မွတ္သားမိမယ္ထင္တယ္” ဟုဝင္ေျပာလိုက္သည္။
“ဟာ .. အဲလိုေတာ့မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးကြာ .. ဘယ္အခ်ိန္မွာ စျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ က်န္တဲ့သူေတြ မွတ္ထားမိမွာပါ”
“တကယ္လို႔ .. လူေတြအားလံုးက မွတ္ဥာဏ္ေတြေပ်ာက္ကုန္ရင္ေကာ၊ ဒီနာရီကိုပဲ အားကိုးမိမွာပဲ။ သမိုင္းက မွားေတာ့မွာေပါ့”
“သမိုင္းမွားေတာ့လည္း ဘာအေရးလည္းကြာ .. အားလံုးေတာင္ ေပ်ာက္ကြယ္ ပ်က္စီးကုန္ေသးတာပဲ”
သူတို႔ တေယာက္တေပါက္ေျပာသည့္ စကားမ်ားက နံရံေပၚက တိုင္ကပ္နာရီေလးေပၚ ေျပာင္းလဲသြားသည္။ ကိုေရႊေအာင္တို႔ ငွားမိသည့္ အိမ္မွ အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂမ်ားက လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းမ်ားျဖစ္ေသာ္လည္း ေရွးေဟာင္း ပစၥည္းမ်ားျဖစ္ေနတာ ထူးျခားသည္။ မိုက္ခရိုေဝ့ဖ္ မီးဖိုကလည္း ေရွးေခတ္က ကၽြန္းလက္ကိုင္ႏွင့္၊ အဲယားကြန္း ကလည္း ေရွးပံုစံ .. မီတာေတာ့ ေတာ္ေတာ္စားမည့္ပံု။
“ေအးကြာ .. ဒီနာရီေလးက ေရွးေဟာင္းနာရီေလး .. လွလို႔ ဒီအတုိင္းထားလိုက္တာ .. ငါတို႔ ေျပာင္းလာ ကတည္းက .. ဒီတိုင္း ၁၀ နာရီမွာ ရပ္ေနတာကြ .. ထူးေတာ့ ထူးဆန္းတယ္” ဟု ကိုေရႊေအာင္က ေျပာလုိက္သည္။
“အင္း .. ဒီအိမ္ႀကီးမွာ တခ်ိန္က မဂၤလာေဆာင္ပြဲတပြဲ က်င္းပမလို႔ .. လုပ္ေနတုန္း၊ သတို႔သမီးက အလွ
ွေတြ ျပင္ၿပီး ေစာင့္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ သတို႔သားက အခ်ိန္မီေရာက္မလာေတာ့ သတို႔သမီးက နာရီကုိ ၁၀ နာရီအတိမွာ ရပ္ထားလိုက္ၿပီး ဝတ္စံုျပည့္နဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတ္ေသသြားခဲ့တာ ဆိုရင္ ..”
“ဂရိတ္အိတ္စပတ္ေတးရွင္းထဲကလို .. အသက္ ၈၀ ေလာက္အဘြားႀကီးက တသက္လံုး မဂၤလာဝတ္စံုကို မခၽြတ္ေတာ့ဘဲ ဒီအိမ္ႀကီးရဲ႕ လွ်ိဳ႕ဝွက္အခန္းတခန္းမွာ မဂၤလာ ကိတ္မုန္႔ႀကီးတလံုးနဲ႔ သူ႔သတို႔သားကို ထိုင္ေစာင့္ေနရင္ေကာ”
“ဟင့္အင္း .. သရဲအျဖစ္နဲ႔ ေစာင့္ေနတာက ပိုျဖစ္ႏုိင္တယ္”
“ခုနက ႏ်ဴလက္နက္ေတြ ေပါက္ကြဲသြားၿပီဆိုရင္ေတာ့ .. ဒီသတို႔သမီးလည္း ပါခ်င္ပါသြားမွာပါကြာ ..”
သူတို႔ဘာသာ စကားဝိုင္းကို အာရံုစူးစိုက္ေနၾကေတာ့ .. သူတို႔ေနာက္မွာ တစံုတခု ျဖစ္သြားခဲ့တာ ဘယ္သူမွ မသိလိုက္ၾက။ ရည္းစားႏွင့္ ေလွ်ာက္လည္ၿပီး ျပန္လာသည့္ ရဲေခါင္က “အင္း .. ဒီအိမ္ႀကီးမွာ တခ်ိန္က မဂၤလာေဆာင္ ပြဲတပြဲ က်င္းပမလို႔ .. လုပ္ေနတုန္း၊ သတို႔သမီးက အလွေတြ ျပင္ၿပီး ေစာင့္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ သတို႔သားက အခ်ိန္မီေရာက္မလာေတာ့ သတို႔သမီးက နာရီကုိ ၁၀ နာရီအတိမွာ ရပ္ထားလိုက္ၿပီး ဝတ္စံုျပည့္နဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတ္ေသ ....” ဆိုသည့္ ဖိုးသြင္၏ စကားမဆံုးခင္ .. အေၾကာက္လြန္ကာ အိမ္ျပင္သို႔ ျပန္ထြက္ ေျပးသြားခဲ့သည္။ ရဲေခါင္က အလြန္ေၾကာက္တတ္သည္။ ဘာမွန္းမသိရသည့္ သရဲကိုေတာ့ အလြန္႔အလြန္ ေၾကာက္သည္။
တခါက သူ႔အခန္းထဲမွာ ေတြ႕သည့္ ပံုမက်ပန္းမက် ပိုးႏွံေကာင္တေကာင္ကို “ၿဂိဳဟ္သား” ပါ ဟုဆိုသျဖင့္ ကိုဝင္းက ဖိနပ္ႏွင့္ ရိုက္သတ္ေပးလိုက္ရေသးသည္။
ခု အိမ္ႀကီးက ကိုဝင္း၊ ကိုေရႊေအာင္ႏွင့္ ရဲေခါင္တို႔ စိတ္တူသူ ၃ ဦးစပ္ငွားေနသည့္ အိမ္ျဖစ္သည္။ ဘာဖိုးပဲ ေပးေပး ၃ ႏွင့္စားကာ ခြဲေဝေပးၾကသည္။ ခုေတာ့ ရဲေခါင္ အေၾကာက္လြန္ကာ ထြက္ေျပးသြားခဲ့ၿပီ။ အဲဒီညက ရဲေခါင္ အိမ္ျပန္မအိပ္ဟုသာ သိၾကသည္။ ဘာေၾကာင့္ျပန္မအိပ္လည္း ဘယ္သူမွမသိၾက။
ခဏေနေတာ့ ကိုဟန္က ျပန္ေတာ့မည္ဟုဆိုသည္။ သူ႔ ေလ့လာခ်က္ကို ဆက္လက္တိုးျမႇင့္ေလ့လာၿပီး အခ်က္အလက္သစ္မ်ား ရရွိလွ်င္ ျပန္ေျပာမည္ဟုလည္း ေျပာေသးသည္။ ျပန္ေတာ့ နည္းနည္း ယုိင္ေနသျဖင့္ ကိုဝင္းက အဝသို႔ တြဲကာ လိုက္ပို႔ရသည္။
ကိုေရႊေအာင္ကေတာ့ ကမၻာႀကီးပ်က္မယ့္အတူတူ ဂတ္စ္မီးဖို မဝယ္ေတာ့ရန္ ယာယီဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ဝယ္မည္ ဆိုလွ်င္လည္း ၃ ႏွင့္ စားရဦးမည္။ အဲဒီလို မစားခင္ သူတို႔ ၃ ဦး စည္းေဝးထုိင္ရမည္။ စည္းေဝးထိုင္လွ်င္ ဘီယာေလးနဲ႔မွဟု ကိုဝင္းကေျပာရာ .. ဘီယာစရိတ္မတတ္ႏို္င္ေသးေသာေၾကာင့္ ထိုအစီအစဥ္အားလံုးကုိ ဆိုင္းငံ့ လုိက္သည္။
ေနာက္တေန႔မွာ ရဲေခါင္က သူ႔ရည္းစားႏွင့္ သြားေနေတာ့မည္ဟု သတင္းေပးသည္။ သူတို႔အိမ္မွာ သရဲေျခာက္ ေသာေၾကာင့္ သူမေနလိုေတာ့ေၾကာင္း ေျပာျပရာ ကိုေရႊေအာင္ႏွင့္ ကိုဝင္း ဘယ္လိုမွ တားမရေတာ့။ ရွင္းျပလို႔လည္းမရ၊ သရဲဆိုတာ မရွိပါဟု ေျပာေသာ္လည္းမရေတာ့။ ရဲေခါင္၏ ခ်စ္သူေကာင္မေလးကလည္း သူ႔ခ်စ္သူအေၾကာက္လြန္ေနသည္ကို မၾကည့္ရက္ေတာ့သျဖင့္ ခု သူႏွင့္ ေခၚထားလိုက္ေတာ့မည္၊ လာမည့္ သတင္းကၽြတ္တြင္ လက္ထပ္လိုက္ၾက ေတာ့မည္ ဟု ဝင္ေျပာသည္။
ရဲေခါင္ကေတာ့ စုတ္ေကာလာဘ္ပါ ဝင္သည့္သေဘာျဖစ္သည္။ သူ႔ေကာင္မေလးအိမ္တြင္ တက္ေနလွ်င္ အိမ္လခလည္း ေပးစရာမလို .. ခ်စ္သူႏွင့္လည္း အျမန္နီးစပ္မည္။ သို႔ေသာ္ ျပႆနာတက္ကုန္တာက ကိုေရႊေအာင္ႏွင့္ ကိုဝင္းျဖစ္သည္။ အရင္က ၃ ႏွင့္ စားၾကရသမွ် အခု ၂ ႏွင့္ စားရေတာ့မည္။ ပိုက္ဆံက ေလာက္ဖို႔ မလြယ္ေတာ့ ..။ တျခားတေယာက္ကိုလည္း ထပ္မညွိခ်င္၊ သူတို႔ႏွင့္ စိတ္တူကိုယ္တူမျဖစ္လွ်င္ ျပႆနာရွိသည္။ ဒီထက္ေသးသည့္အိမ္ကိုလည္း ခ်က္ခ်င္းေျပာင္းဖုိ႔မျဖစ္ႏုိင္ .. ၆ လစာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ကာ ၂ လစာ စေဘာ္ေငြဆံုးလိမ့္မည္။
ဒီျပႆနာ၏ တရားခံက ကိုဟန္။ ကိုဟန္သာ မစလွ်င္ ဒီစကားမ်ား ေျပာျဖစ္ၾကမွာမဟုတ္၊ ရဲေခါင္လည္း ရုတ္တရက္ မိန္းမယူဖို႔ ျဖစ္လာမွာမဟုတ္။ ကမၻာႀကီးပ်က္မွာက ၂၀၁၂ .. မွ .. ေလာေလာဆယ္ သူတို႔ ဒုကၡေရာက္ၿပီ .. ။
ကိုဟန္က သူတို႔အားလံုးထက္ အသက္ႀကီးသည္၊ ပညာဗဟုသုတ ပိုမိုႂကြယ္ဝသည္၊ ဒီလို တရားခံရွာသည့္ အခ်ိန္တြင္ ေတြ႕လိုက္ရသူမွာ ကိုဟန္မဟုတ္ဘဲ ဇင္လတ္တို႔၊ သိုက္စိုးတို႔ သာဆို ကိုေရႊေအာင္ ဆဲနည္း ေပါင္းစံုႏွင့္ အားရေအာင္ဆဲၿပီး ထိုအဆဲမ်ားကို တေထာင္ႏွင့္ ေျမႇာက္္ခိုင္းလိုက္ၿပီ ..။ ခုေတာ့ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။
ကိုဟန္ကေတာ့ ဘာမွမသိ။ ေအးေအးေဆးေဆးပင္ .. ေနာက္ေန႔ သူတို႔အိ္မ္မွာ ဘီယာလာေသာက္သည္။ သူတို႔ကို လာတုိက္သည္ဟုဆိုလွ်င္ ပိုမွန္မည္။ ဒီေတာ့လည္း ကိုေရႊေအာင္အေနႏွင့္ ၂ ႏွင့္စားရမည့္ ကိစၥကိုေမ့ထား လိုက္ကာ .. တေထာင္ႏွင့္ေျမႇာက္ခ်င္သည့္စိတ္ကို ၿမိဳခ်လိုက္ေတာ့သည္။ တခုေတာ့ရွိသည္ .. တကယ္လို႔မ်ား ကိုဟန္က ၂၀၁၂ တြင္ ကမၻာႀကီးပ်က္ေတာ့မည္ဟု စကားထပ္မံ စလိုက္မည္ ဆိုလ်င္ေတာ့ ...။ ။
ေနာက္ဆက္တြဲ မွတ္ခ်က္။ ။ ကမၻာႀကီးပ်က္မည့္ ကိစၥကို ကိုဟန္ ထပ္ေျပာတာ မၾကားရေတာ့ .. ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ေနာက္ပုိင္းရက္မ်ားတြင္ ကိုဟန္ႏွင့္ တျခားသူမ်ား၏ အိပ္ခ်ိန္၊ ႏိုးခ်ိန္မ်ား ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ကုန္ၾကသျဖင့္ မဆံုၾကေတာ့ ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။
ဒီဇာတ္လမ္းကို စလိုက္သူက ကိုဟန္ျဖစ္သည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ သူတို႔ အားလံုး မူးေနၾကၿပီ ... လူမွန္းမသိေလာက္ေအာင္ေတာ့ မဟုတ္ေသး .. ။ ကိုဟန္က အီၾကာေကြးမ်ားကို အားလံုးစားဖို႔ ျပင္ထားသည့္ အမဲအူျပဳတ္ ပန္းကန္ထဲ တခုခ်င္းထည့္ေနသည္။ ကိုေရႊေအာင္က "ကိုဟန္ .. ခင္ဗ်ား အဲလို မလုပ္နဲ႔ေလဗ်ာ။ ကိုယ့္ဘာသာ စားခ်င္ရင္ သပ္သပ္ ပန္းကန္နဲ႔ ထည့္စားမွေပါ့ .. ဒါ တျခားသူေတြပါ စားဖို႔ လုပ္ထားတာေလ" ဟု ဟန္႔လိုက္ရာ ကိုဟန္က "ေၾသာ္ ဟုတ္လား .. ဟုတ္ကဲ့ ဟုတ္ကဲ့" ဟု ဆိုကာ ပန္းကန္အသစ္တခု ထယူ၍ ထည့္စားေနသည္။ အဲဒီမွာ မၿပီးေသး .. ကိုဟန္က ဘီယာကို ဘူးလိုက္မေသာက္ဘဲ ခြက္တခုထဲ ထည့္ေသာက္ဖို႔ ျပင္သည္ .. အဲဒါကို ကိုဝင္းက "ေဟ့ ကိုဟန္ ဘူးလုိက္ေမာ့ဗ်ာ .. ၿပီးရင္ က်ဳပ္ပဲ ဒီခြက္ေတြေဆးရတာ" ဟု ဆိုလုိက္ရာ .. ကိုဟန္က အျငင္း မပြားဘဲ .. "ဟုတ္ကဲ့ .. ခြက္နဲ႔ မေသာက္နဲ႔ ဆိုလည္း မေသာက္ပါဘူး ခင္ဗ်" ဟူ၍ ယဥ္ေက်းစြာ ျပန္ေျပာသည္။
အားလံုး အံ့ၾသသြားၾကသည္ ..။ ၾကည့္ရတာ ဒီေန႔အဖို႔ ဘာေျပာေျပာ လက္ခံမည့္ သေဘာမွာရွိသည္။ ကိုဟန္ ပိုက္ဆံေခ်းပါဗ်ာ ဆိုရင္ေတာင္ ေခ်းမည့္သေဘာရွိသည္ဟု .. ဇင္လတ္က ေတြးေနသည္။ မိေဝး ဘေဝး .. အိမ္ ေထာင္ႏွင့္ ေဝးရာမွာ သူတို႔ အလုပ္လာလုပ္ေနၾကတာ ဆိုေတာ့ နီးရာလူသာ ေဆြမ်ိဳးျဖစ္ေနသည္။ ကိုေရႊေအာင္တို႔ စုေနၾကသည့္ ဒီအိမ္မွာ အားလံုး ေပ်ာ္ၾကသျဖင့္ ညေနဆို ဒီအိမ္မွာပဲ လာစုရံုးေနၾက ျဖစ္သည္။
ကိုဟန္က ခါတုိင္းလည္း အၿငိမ္သမား .. သို႔ေသာ္ ဒီေန႔ကေတာ့ တျခားေန႔ထက္ ၿငိမ္လြန္းသည္။ အားလုံး မွန္မွန္ေလး မူးေနခ်ိန္မွာ .. ဖိုးသြင္က ကိုေရႊေအာင္ကို ထေဖာက္သည္
"ခင္ဗ်ားအိမ္ကလည္း ဂတ္စ္မီးဖို ေလးဘာေလးဝယ္ထားစမ္းပါဗ်ာ။ လူစံုတဲ့အခ်ိန္ ခ်က္ျပဳတ္စားခ်င္ရင္ အျပင္ ကပဲ ဝယ္စားေနရေတာ့ မတန္ဘူးဗ်"
"ေဟ့ေကာင္ ဖိုးသြင္ .. မဝယ္ႏုိင္ေသးဘူးကြ။ လက မကုန္ေသးဘူး ပိုက္ဆံက ျပတ္ေနၿပီ"
"မဝယ္ခ်င္လို႔ မဟုတ္ဘူးကြ .. ငါက ေတာသားဆိုေတာ့ ဂတ္စ္အိုး ထေပါက္မွာ ေၾကာက္လို႔”
“ၿပီးေတာ့ ငါတို႔ ၃ ေယာက္ စည္းေဝးထိုင္ရဦးမယ္။ စည္းေဝးထုိင္ရင္ ဘီယာေလးက ေသာက္ခ်င္ဦးမွာ”
ကိုေရႊေအာင္ႏွင့္ ကိုဝင္းတို႔က ဖိုးသြင္ကို မဆုိင္တာေတြေကာ၊ ဆုိင္တာေတြေကာ ျပန္ေျဖရွင္းေနခ်ိန္တြင္ ဇင္လတ္က ဂတ္စ္မီးဖို သံုးျခင္းေၾကာင့္ ရႏုိင္ေသာ အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ားကို တသီတတန္းႀကီး ရွင္းျပေနသည္။ ကိုဟန္ကေတာ့ ၿငိမ္ၿမဲၿငိမ္လွ်က္။ ကိုေရႊေအာင္ မေနႏုိင္ေတာ့ ...
"ကုိဟန္ ၿငိမ္လွခ်ည္လားဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားကို ေျပာသမွ်ကိုလည္း ဘာမွျပန္မျငင္း အားလံုး သေဘာတူ .. ခုက်ေတာ့လည္း ဘာစကားမွ ဝင္မေျပာနဲ႔ .. ဘယ္လိုလဲဗ်ာ"
"ေအးေလ .. စကားေလး ဘာေလးေတာ့ ေျပာဦးမွေပါ့ .. ကဲ ကိုေရႊေအာင္ ကုန္ၿပီ .. ေနာက္ထပ္သြားဆြဲမယ္ ပိုက္ဆံေပး"
ကိုဝင္းက ကိုဟန္႔ကို ေျပာရင္း တလက္စတည္း ဘီယာျပတ္သြားသည့္ကိစၥကိုပါ ရည္ညႊန္းလိုက္ရာ .. ကိုေရႊေအာင္က ထဆဲသည္။
"@#%^^*+ ပဲကြာ .. အဲဒါကို တေထာင္နဲ႔ ေျမွာက္လိုက္။ ငါ့မွာ ပိုက္ဆံမက်န္ေတာ့ပါဘူးဆို"
"ဟာ .. ဒါဆို ခင္ဗ်ားက ဒီတုိင္း ဟတ္ေကာ့ႀကီးနဲ႔ ရပ္ေတာ့မွာလား"
"မရပ္နဲ႔ .. မရပ္နဲ႔ ေရာ့ က်ေနာ့္ဆီက ယူသြားလိုက္" ဟုကိုဟန္က ဆိုကာ ဘတ္ ၅၀၀ တန္တရြက္ကို ရက္ေရာစြာ ထုတ္ေပးသျဖင့္ အားလံုး အံ့ၾသရျပန္သည္။
ဒီေန႔ေတာ့ ကိုဟန္႔အမူအရာက တစံုတခုကို ေလးေလးနက္နက္ ေတြးေနပံုရသည္။ သိပ္ၾကာၾကာ မေစာင့္လိုက္ရ ကိုဟန္က နံရံ တေနရာကုိ ေငးရီကာၾကည့္ရင္း ..
“၂၀၁၂ ခုႏွစ္ၾကရင္ .. ကမၻာႀကီး ပ်က္ေတာ့မွာဗ်” ဟုေျပာလုိက္ေသာေၾကာင့္ .. အားလံုး ရုတ္တရက္ေၾကာင္ သြားၾကသည္။
“ဟုတ္တယ္ ၂၀၁၂ ခု ဒီဇင္ဘာလ ၂၁ ရက္ေန႔ .. ၂၁ နာရီကေနစၿပီး အဲဒီေျပာင္းလဲမႈ၊ ပ်က္စီးမႈႀကီး စျဖစ္ေတာ့မွာ”
“ေၾသာ္ အဲဒီေတာ့မွ စျဖစ္မွာလား .. ဒါဆိုေအးေအးေဆးေဆးေပါ့ ကိုဟန္ရာ။ တကယ္ဆို ခုကတည္းကလည္း ပ်က္ဆီးေနတာပဲဟာ အထူးအဆန္းလုပ္လို႔” ဟု ဇင္လတ္က ဝင္ေျပာလိုက္သည္။
“မဟုတ္ဘူး .. အဲလိုမဟုတ္ဘူး။ ငါ့စိတ္ထဲမွာ ခုတေလာ ဒီအေၾကာင္းေတြခ်ည္းပဲ စိုးမိုးေနတာ ... ခုဟာက ေရွးေဟာင္းပညာရွင္ေတြ တြက္ခ်က္ၿပီး ေဟာခဲ့တာ၊ ခုေခတ္သိပၸံပညာရွင္ေတြ တြက္ထားတာ .. ေနာက္ေတာ့ သမၼာက်မ္းစာထဲမွာ ပါတာ .. ကမၻာေပၚမွာရွိရွိသမွ် ပညာရွင္ေတြ တြက္ထားတာအားလံုး တိုက္ဆိုင္ေနတာ။ အဲဒီအခ်ိန္က်ရင္ တခုခု ျဖစ္ကိုျဖစ္မယ္။ အဲဒါက ဘာလဲေတာ့မသိဘူး။ ေျပာင္းလဲမႈေတြျဖစ္သြားမယ္၊ လူေတြရဲ႕ မ်ိဳးဗီဇေတြ ေျပာင္းသြားတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ လူေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ၿဂိဳဟ္သားေတြက လာအုပ္ခ်ဳပ္တာမ်ိဳး .. ဘာလဲေတာ့မသိဘူးကြာ .. တခုခု ျဖစ္မွာေတာ့ ေသခ်ာတယ္”
ကုိဟန္႔စကားအဆံုးမွာေတာ့ အားလံုးၿငိမ္က်သြားသည္။
“ဟာ သိၿပီ .. ကိုဟန္ေျပာပံုအရ အီေဗာ္လူးရွင္း ေနာက္တခါထပ္ျဖစ္မယ့္ သေဘာလား။ ဥပမာ - ဒါဝင့္အဆိုအရ ဆင့္ကဲျဖစ္စဥ္အတိုင္း ေမ်ာက္ကေန လူကို တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္းသြားသလို လူကေန တျခားတခုကို ေျပာင္းမယ္ ဆိုတဲ့ဟာမ်ိဳးလား” ဟု ဖိုးသြင္က ဝင္ေျပာလိုက္သည္။
“အဲလိုလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အတိအက်ေတာ့ ေျပာလို႔မရဘူး .. ပ်က္ဆီးသြားတာ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ႏုိင္တာပဲ .. ဥပမာ .. လူကေန ဟိုးအရင္ကမၻာဦးလူေတြလို .. ဒါမွမဟုတ္ ေမ်ာက္ေတြလို ျဖစ္ခ်င္လည္းျဖစ္သြားမယ္”
“ဟင္ .. ဒါဆို ဒီေဗာ္လူးရွင္းႀကီးေပါ့”
ဇင္လတ္က ဘီယာဘူးအသစ္တဘူးကို ေဖာက္ရင္းက “ဒါမွမဟုတ္ ကမၻာေပၚမွာရွိရွိသမွ် သံေတြ၊ သတၳဳေတြ ေပ်ာ္က်ကုန္လုိ႔ လူေတြက ကမၻာဦးေခတ္ကို ျပန္ေရာက္သြားတာေကာ ျဖစ္ႏုိင္လား ကုိဟန္” ဟု ဝင္ေဆြးေႏြးသည္။ သူတို႔ ေဆြးေႏြးပဲြက အေတာ္ေလး အသက္ဝင္လာခ်ိန္တြင္ ကိုဝင္း ဘီယာဘူးအသစ္ေတြႏွင့္ ျပန္ေရာက္လာသည္။
“ဇင္လတ္ေျပာတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ႏုိင္တာပဲ။ လူေတြအားလံုး လက္မဲ့ေတြျဖစ္သြားၿပီး ေက်ာက္ေခတ္တုန္းကလို သုညက ျပန္စရတာမ်ိဳးေပါ့”
“ဟာ ေကာင္းတာေပါ့ .. ကားေတြဘာေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ ေလယာဥ္ပ်ံလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ ခရီးသြားရင္ အရင္တုန္းကလို လွည္းေတြ ေလွေတြနဲ႔သြား၊ လမ္းေလွ်ာက္သြားၾက”
“ဒါဆို ဘီယာတို႔ အရက္တို႔လည္း ဝယ္လို႔ဘယ္ရေတာ့မလဲေနာ္” ဟု ကိုဝင္းက စိုးရိမ္တႀကီးဝင္ေျပာသည္။
ကိုဟန္က မစိုးရိမ္ပါနဲ႔ဟူေသာ မ်က္ႏွာေပးႏွင့္ “အဲေတာ့လည္း ကုိယ့္ဘာသာ ခ်က္ေသာက္ၾကတာေပါ့ကြာ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို ျဖစ္မယ္လို႔လည္း ကံေသ ကံမ မေျပာႏုိင္ဘူးကြ”
“ဟာဗ်ာ .. ခင္ဗ်ားဟာကလည္း ဘာမွလည္း မေသခ်ာဘဲ က်ဳပ္တို႔က ဘာကို ေၾကာက္ရမွာလဲဗ်” ဟု ကိုေရႊေအာင္က ဘုဝင္ေတာလုိက္ရာ အားလံုးၿငိမ္သက္သြားသည္။ စကားဝုိင္းစကတည္းက ဘာတခြန္းမွ ဝင္မေျပာဘဲ ဘီယာခ်ည္းလွိမ့္ေသာက္ေနေသာ သိုက္စိုးက သူမပါလွ်င္ပြဲမျပတ္ႏုိင္ ဆိုေသာ အမူအရာျဖင့္ စကားဝုိင္းထဲ ဝင္ပါလာသည္။
“သိၿပီဗ် .. ကမၻာပ်က္မယ္ဆိုတာထက္ အင္တာနက္စစၥတမ္ေတြအားလံုး ပ်က္သြားမယ္ဆိုတာ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလား။ ခုခ်ိန္မွာ အင္တာနက္စစၥတမ္ေတြပ်က္သြားရင္ ကမၻာပ်က္သြားသလို ျဖစ္သြားမွာပဲေလ။ ဘဏ္စနစ္ေတြ ပ်က္မယ္၊ တျခား အင္တာနက္နဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္တာမွန္သမွ် ပ်က္မယ္ဗ်ာ။ ဆက္သြယ္ေရးစနစ္ေတြပါပ်က္သြားမယ္။ ဒီဂ်စ္တယ္စနစ္ေတြ ဘာမွအလုပ္မလုပ္ေတာ့ဘူး .. ဆိုရင္...”
“ေနဦး သိုက္စိုးရ .. မင္းစဥ္းစားၾကည့္ အင္တာနက္ပ်က္ရံုနဲ႔ေတာ့ လူက သိပ္ျပႆနာမရွိေသးဘူး။ သူတို႔ ေခါင္းထဲမွာ ေဒတာေတြ က်န္ေနေသးတယ္။ ျပန္လုပ္လို႔ရေသးတယ္။ ေလာင္စာလိုဟာေတြ လံုးဝ ထုတ္ယူလို႔ မရေတာ့ဘူးဆိုရင္ေကာ ..” ဟု ဇင္လတ္က ျဖည့္စြက္သည္။ ထံုးစံအတုိင္း ကိုဟန္က “ဒါလည္း ျဖစ္မယ္လို႔ေတာ့ ကံေသကံမ ေျပာလို႔မရဘူး” ဆိုတာႏွင့္ ပိတ္သည္။ ကိုေရႊေအာင္က ဘာမွျပန္မေျပာဘဲ မ်က္ေစာင္းသာ ထုိးလိုက္သည္။
ကိုဝင္းက “ဘာျဖစ္မယ္မွန္းမသိဘဲနဲ႔ဗ်ာ ခင္ဗ်ားတို႔ကလည္း ဘာေတြေလွ်ာက္ေျပာေနၾကတာလဲ” ဟု ဝင္ဟန္႔ေသာ္လည္း မရေတာ့ အားလံုး ကိုဟန္႔ကိစၥကို စိတ္ဝင္စားေနၾကၿပီ။
“ကမၻာေပၚမွာ ရွိသမွ် ႏ်ဴကလီးယားလက္နက္ေတြ တၿပိဳင္တည္း ထ ေပါက္ကြဲမယ္ဆိုရင္ေကာ ..” ဆိုသည့္ ဇင္လတ္ စကားအဆံုးတြင္ေတာ့ အားလံုးၿငိမ္သြားၾကေတာ့သည္။ ကိုဟန္လည္း ဘာမွမေျပာေတာ့ .. ။
“အဲလိုဆိုရင္ေတာ့ .. ကမၻာႀကီးတကယ္ပ်က္စီးမွာပဲ။ လူေတြအားလံုးေသၾကမယ္။ တခ်ိဳ႕ပဲ ရွင္က်န္မယ္။ အဲဒီတခ်ိဳ႕လက္ထဲမွာ ဘာမွ မက်န္ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအခါက် ကာဘြန္ ထုတ္လႊတ္မႈေတြလည္း မရွိေတာ့ဘူး .. သစ္ပင္ေတြကိုလည္း အၿပိဳင္မခုတ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ မခုတ္ႏုိင္တဲ့အတြက္ သစ္ပင္ေတြက ေကာင္းေကာင္း ရွင္သန္မယ္။ ေတာေတြျပန္ျဖစ္လာမယ္၊ အိုဇုန္းက ျပန္ေစ့သြားၿပီး အပူေလ်ာ့က်သြားမယ္ .. အဲဒီအခါက် .. တိရစၦာန္ မ်ိဳးစိတ္ေတြလည္း ျပန္ေပၚလာမယ္။ ဝင္ရိုးစြန္းက ေရေတြျပန္ခဲၿပီး သမုဒၵရာထဲမွာ ျမဳပ္ေနတဲ့ ကၽြန္းေတြ ျပန္ေပၚလာမယ္။ ကမၻာႀကီးေပၚမွာ လူေတြ ေလ်ာ့သြားတာနဲ႔အမွ် ကမၻာႀကီး ေနျပန္ေကာင္းလာမယ္”
“ဟာ ဇင္လတ္ရာ .. မင္းေျပာတာကို နားေထာင္ရတာနဲ႔တင္ ရုပ္ရွင္ျပေနသလို မ်က္ေစ့ထဲမွာ ကြင္းကြင္းကြက္ ကြက္ ေပၚလာေတာ့တာပဲ။ ဟုတ္တယ္ မင္းေျပာတာ အျဖစ္ႏုိင္ဆံုးပဲ” ဟု ကိုဟန္က ဇင္လတ္စကားကို ေထာက္ခံလိုက္သည္။
သူတို႔အားလံုး ၿငိမ္သြားၾကသည္။ ဘယ္သူကမွ အတည္မျပဳေသာ္လည္း ႏ်ဴကလီးယား လက္နက္မ်ား တၿပိဳင္နက္ တည္း ထေပါက္ကြဲမည့္ကိစၥကို ျဖစ္ႏုိင္ေျခအရွိဆံုးအျဖစ္ ႏႈတ္ဆိတ္ကာ သေဘာတူလိုက္ၾကသည္။ သူတို႔ေဘး နံရံေပၚမွာေတာ့ တိုင္ကပ္နာရီတလံုးက ၁၀ နာရီ တိတိတြင္ ရပ္တံ့ေနသည္။
ဖုိးသြင္က နာရီကိုစိုက္ၾကည့္ရင္း “ဒီနာရီက ဘယ္အခ်ိန္ၾကည့္ၾကည့္ ၁၀ နာရီပဲေနာ္ .. ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ” ဟု ေမးလိုက္သည္။
သိုက္စိုးက “တကယ္လို႔သာ ခုနက ေျပာတဲ့ ႏ်ဴလက္နက္ေတြအားလံုး ေပါက္ကြဲသြားလို႔ ကမၻာေပၚက နာရီေတြအားလံုးပ်က္ဆီးသြားတယ္ ဆိုပါစို႔၊ ဒီနာရီတလံုးပဲ အေကာင္းအတုိင္းက်န္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ .. ေနာက္လူေတြက ၁၀ နာရီမွာ ကမၻာႀကီးပ်က္ခဲ့တယ္လို႔ မွတ္သားမိမယ္ထင္တယ္” ဟုဝင္ေျပာလိုက္သည္။
“ဟာ .. အဲလိုေတာ့မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးကြာ .. ဘယ္အခ်ိန္မွာ စျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ က်န္တဲ့သူေတြ မွတ္ထားမိမွာပါ”
“တကယ္လို႔ .. လူေတြအားလံုးက မွတ္ဥာဏ္ေတြေပ်ာက္ကုန္ရင္ေကာ၊ ဒီနာရီကိုပဲ အားကိုးမိမွာပဲ။ သမိုင္းက မွားေတာ့မွာေပါ့”
“သမိုင္းမွားေတာ့လည္း ဘာအေရးလည္းကြာ .. အားလံုးေတာင္ ေပ်ာက္ကြယ္ ပ်က္စီးကုန္ေသးတာပဲ”
သူတို႔ တေယာက္တေပါက္ေျပာသည့္ စကားမ်ားက နံရံေပၚက တိုင္ကပ္နာရီေလးေပၚ ေျပာင္းလဲသြားသည္။ ကိုေရႊေအာင္တို႔ ငွားမိသည့္ အိမ္မွ အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂမ်ားက လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းမ်ားျဖစ္ေသာ္လည္း ေရွးေဟာင္း ပစၥည္းမ်ားျဖစ္ေနတာ ထူးျခားသည္။ မိုက္ခရိုေဝ့ဖ္ မီးဖိုကလည္း ေရွးေခတ္က ကၽြန္းလက္ကိုင္ႏွင့္၊ အဲယားကြန္း ကလည္း ေရွးပံုစံ .. မီတာေတာ့ ေတာ္ေတာ္စားမည့္ပံု။
“ေအးကြာ .. ဒီနာရီေလးက ေရွးေဟာင္းနာရီေလး .. လွလို႔ ဒီအတုိင္းထားလိုက္တာ .. ငါတို႔ ေျပာင္းလာ ကတည္းက .. ဒီတိုင္း ၁၀ နာရီမွာ ရပ္ေနတာကြ .. ထူးေတာ့ ထူးဆန္းတယ္” ဟု ကိုေရႊေအာင္က ေျပာလုိက္သည္။
“အင္း .. ဒီအိမ္ႀကီးမွာ တခ်ိန္က မဂၤလာေဆာင္ပြဲတပြဲ က်င္းပမလို႔ .. လုပ္ေနတုန္း၊ သတို႔သမီးက အလွ
ွေတြ ျပင္ၿပီး ေစာင့္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ သတို႔သားက အခ်ိန္မီေရာက္မလာေတာ့ သတို႔သမီးက နာရီကုိ ၁၀ နာရီအတိမွာ ရပ္ထားလိုက္ၿပီး ဝတ္စံုျပည့္နဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတ္ေသသြားခဲ့တာ ဆိုရင္ ..”
“ဂရိတ္အိတ္စပတ္ေတးရွင္းထဲကလို .. အသက္ ၈၀ ေလာက္အဘြားႀကီးက တသက္လံုး မဂၤလာဝတ္စံုကို မခၽြတ္ေတာ့ဘဲ ဒီအိမ္ႀကီးရဲ႕ လွ်ိဳ႕ဝွက္အခန္းတခန္းမွာ မဂၤလာ ကိတ္မုန္႔ႀကီးတလံုးနဲ႔ သူ႔သတို႔သားကို ထိုင္ေစာင့္ေနရင္ေကာ”
“ဟင့္အင္း .. သရဲအျဖစ္နဲ႔ ေစာင့္ေနတာက ပိုျဖစ္ႏုိင္တယ္”
“ခုနက ႏ်ဴလက္နက္ေတြ ေပါက္ကြဲသြားၿပီဆိုရင္ေတာ့ .. ဒီသတို႔သမီးလည္း ပါခ်င္ပါသြားမွာပါကြာ ..”
သူတို႔ဘာသာ စကားဝိုင္းကို အာရံုစူးစိုက္ေနၾကေတာ့ .. သူတို႔ေနာက္မွာ တစံုတခု ျဖစ္သြားခဲ့တာ ဘယ္သူမွ မသိလိုက္ၾက။ ရည္းစားႏွင့္ ေလွ်ာက္လည္ၿပီး ျပန္လာသည့္ ရဲေခါင္က “အင္း .. ဒီအိမ္ႀကီးမွာ တခ်ိန္က မဂၤလာေဆာင္ ပြဲတပြဲ က်င္းပမလို႔ .. လုပ္ေနတုန္း၊ သတို႔သမီးက အလွေတြ ျပင္ၿပီး ေစာင့္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ သတို႔သားက အခ်ိန္မီေရာက္မလာေတာ့ သတို႔သမီးက နာရီကုိ ၁၀ နာရီအတိမွာ ရပ္ထားလိုက္ၿပီး ဝတ္စံုျပည့္နဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတ္ေသ ....” ဆိုသည့္ ဖိုးသြင္၏ စကားမဆံုးခင္ .. အေၾကာက္လြန္ကာ အိမ္ျပင္သို႔ ျပန္ထြက္ ေျပးသြားခဲ့သည္။ ရဲေခါင္က အလြန္ေၾကာက္တတ္သည္။ ဘာမွန္းမသိရသည့္ သရဲကိုေတာ့ အလြန္႔အလြန္ ေၾကာက္သည္။
တခါက သူ႔အခန္းထဲမွာ ေတြ႕သည့္ ပံုမက်ပန္းမက် ပိုးႏွံေကာင္တေကာင္ကို “ၿဂိဳဟ္သား” ပါ ဟုဆိုသျဖင့္ ကိုဝင္းက ဖိနပ္ႏွင့္ ရိုက္သတ္ေပးလိုက္ရေသးသည္။
ခု အိမ္ႀကီးက ကိုဝင္း၊ ကိုေရႊေအာင္ႏွင့္ ရဲေခါင္တို႔ စိတ္တူသူ ၃ ဦးစပ္ငွားေနသည့္ အိမ္ျဖစ္သည္။ ဘာဖိုးပဲ ေပးေပး ၃ ႏွင့္စားကာ ခြဲေဝေပးၾကသည္။ ခုေတာ့ ရဲေခါင္ အေၾကာက္လြန္ကာ ထြက္ေျပးသြားခဲ့ၿပီ။ အဲဒီညက ရဲေခါင္ အိမ္ျပန္မအိပ္ဟုသာ သိၾကသည္။ ဘာေၾကာင့္ျပန္မအိပ္လည္း ဘယ္သူမွမသိၾက။
ခဏေနေတာ့ ကိုဟန္က ျပန္ေတာ့မည္ဟုဆိုသည္။ သူ႔ ေလ့လာခ်က္ကို ဆက္လက္တိုးျမႇင့္ေလ့လာၿပီး အခ်က္အလက္သစ္မ်ား ရရွိလွ်င္ ျပန္ေျပာမည္ဟုလည္း ေျပာေသးသည္။ ျပန္ေတာ့ နည္းနည္း ယုိင္ေနသျဖင့္ ကိုဝင္းက အဝသို႔ တြဲကာ လိုက္ပို႔ရသည္။
ကိုေရႊေအာင္ကေတာ့ ကမၻာႀကီးပ်က္မယ့္အတူတူ ဂတ္စ္မီးဖို မဝယ္ေတာ့ရန္ ယာယီဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ဝယ္မည္ ဆိုလွ်င္လည္း ၃ ႏွင့္ စားရဦးမည္။ အဲဒီလို မစားခင္ သူတို႔ ၃ ဦး စည္းေဝးထုိင္ရမည္။ စည္းေဝးထိုင္လွ်င္ ဘီယာေလးနဲ႔မွဟု ကိုဝင္းကေျပာရာ .. ဘီယာစရိတ္မတတ္ႏို္င္ေသးေသာေၾကာင့္ ထိုအစီအစဥ္အားလံုးကုိ ဆိုင္းငံ့ လုိက္သည္။
ေနာက္တေန႔မွာ ရဲေခါင္က သူ႔ရည္းစားႏွင့္ သြားေနေတာ့မည္ဟု သတင္းေပးသည္။ သူတို႔အိမ္မွာ သရဲေျခာက္ ေသာေၾကာင့္ သူမေနလိုေတာ့ေၾကာင္း ေျပာျပရာ ကိုေရႊေအာင္ႏွင့္ ကိုဝင္း ဘယ္လိုမွ တားမရေတာ့။ ရွင္းျပလို႔လည္းမရ၊ သရဲဆိုတာ မရွိပါဟု ေျပာေသာ္လည္းမရေတာ့။ ရဲေခါင္၏ ခ်စ္သူေကာင္မေလးကလည္း သူ႔ခ်စ္သူအေၾကာက္လြန္ေနသည္ကို မၾကည့္ရက္ေတာ့သျဖင့္ ခု သူႏွင့္ ေခၚထားလိုက္ေတာ့မည္၊ လာမည့္ သတင္းကၽြတ္တြင္ လက္ထပ္လိုက္ၾက ေတာ့မည္ ဟု ဝင္ေျပာသည္။
ရဲေခါင္ကေတာ့ စုတ္ေကာလာဘ္ပါ ဝင္သည့္သေဘာျဖစ္သည္။ သူ႔ေကာင္မေလးအိမ္တြင္ တက္ေနလွ်င္ အိမ္လခလည္း ေပးစရာမလို .. ခ်စ္သူႏွင့္လည္း အျမန္နီးစပ္မည္။ သို႔ေသာ္ ျပႆနာတက္ကုန္တာက ကိုေရႊေအာင္ႏွင့္ ကိုဝင္းျဖစ္သည္။ အရင္က ၃ ႏွင့္ စားၾကရသမွ် အခု ၂ ႏွင့္ စားရေတာ့မည္။ ပိုက္ဆံက ေလာက္ဖို႔ မလြယ္ေတာ့ ..။ တျခားတေယာက္ကိုလည္း ထပ္မညွိခ်င္၊ သူတို႔ႏွင့္ စိတ္တူကိုယ္တူမျဖစ္လွ်င္ ျပႆနာရွိသည္။ ဒီထက္ေသးသည့္အိမ္ကိုလည္း ခ်က္ခ်င္းေျပာင္းဖုိ႔မျဖစ္ႏုိင္ .. ၆ လစာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ကာ ၂ လစာ စေဘာ္ေငြဆံုးလိမ့္မည္။
ဒီျပႆနာ၏ တရားခံက ကိုဟန္။ ကိုဟန္သာ မစလွ်င္ ဒီစကားမ်ား ေျပာျဖစ္ၾကမွာမဟုတ္၊ ရဲေခါင္လည္း ရုတ္တရက္ မိန္းမယူဖို႔ ျဖစ္လာမွာမဟုတ္။ ကမၻာႀကီးပ်က္မွာက ၂၀၁၂ .. မွ .. ေလာေလာဆယ္ သူတို႔ ဒုကၡေရာက္ၿပီ .. ။
ကိုဟန္က သူတို႔အားလံုးထက္ အသက္ႀကီးသည္၊ ပညာဗဟုသုတ ပိုမိုႂကြယ္ဝသည္၊ ဒီလို တရားခံရွာသည့္ အခ်ိန္တြင္ ေတြ႕လိုက္ရသူမွာ ကိုဟန္မဟုတ္ဘဲ ဇင္လတ္တို႔၊ သိုက္စိုးတို႔ သာဆို ကိုေရႊေအာင္ ဆဲနည္း ေပါင္းစံုႏွင့္ အားရေအာင္ဆဲၿပီး ထိုအဆဲမ်ားကို တေထာင္ႏွင့္ ေျမႇာက္္ခိုင္းလိုက္ၿပီ ..။ ခုေတာ့ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။
ကိုဟန္ကေတာ့ ဘာမွမသိ။ ေအးေအးေဆးေဆးပင္ .. ေနာက္ေန႔ သူတို႔အိ္မ္မွာ ဘီယာလာေသာက္သည္။ သူတို႔ကို လာတုိက္သည္ဟုဆိုလွ်င္ ပိုမွန္မည္။ ဒီေတာ့လည္း ကိုေရႊေအာင္အေနႏွင့္ ၂ ႏွင့္စားရမည့္ ကိစၥကိုေမ့ထား လိုက္ကာ .. တေထာင္ႏွင့္ေျမႇာက္ခ်င္သည့္စိတ္ကို ၿမိဳခ်လိုက္ေတာ့သည္။ တခုေတာ့ရွိသည္ .. တကယ္လို႔မ်ား ကိုဟန္က ၂၀၁၂ တြင္ ကမၻာႀကီးပ်က္ေတာ့မည္ဟု စကားထပ္မံ စလိုက္မည္ ဆိုလ်င္ေတာ့ ...။ ။
ေနာက္ဆက္တြဲ မွတ္ခ်က္။ ။ ကမၻာႀကီးပ်က္မည့္ ကိစၥကို ကိုဟန္ ထပ္ေျပာတာ မၾကားရေတာ့ .. ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ေနာက္ပုိင္းရက္မ်ားတြင္ ကိုဟန္ႏွင့္ တျခားသူမ်ား၏ အိပ္ခ်ိန္၊ ႏိုးခ်ိန္မ်ား ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ကုန္ၾကသျဖင့္ မဆံုၾကေတာ့ ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။
Tuesday, September 08, 2009 | Labels: ဝတၳဳတို | 12 Comments
ေန႔နဲ႔ည ေရရင္ေလ ၃၈ ႏွစ္
ေမြးေန႔မွာ စာေရးခ်င္ေပမယ့္ မေရးအားဘူူးဆိုတာ ႀကိဳသိေနလို႔ က်မရဲ႕ အလြန္တရာမွ .. အလြန္ တရာ့တဆယ္မွ ခ်စ္လွစြာေသာ ေမာင္ေလးညီမေလးမ်ားကိုယ္စား ညီမေလးညီနဲ႔ ေမာင္ေလး ေတြ႕ကရာရွစ္ေသာင္းအန္ဒီဒူးပတ္စ္ ဖိုးေအာင္တို႔ကို ပို႔စ္ တပုဒ္စီေရးေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုလိုက္ပါတယ္။ ဒင္းတို႔ ၂ ေကာင္က ေရႊဥာဏ္ေတာ္စူးေရာက္စြာ အပ်င္း တစ္သမို႔ ခ်က္တင္မွာ အျပန္အလွန္ေပါက္တက္ကရေျပာၿပီး ဒါပို႔စ္ပါ ဆိုၿပီး ပို႔ေပးေလရဲ႕.. ဒီေတာ့ က်မကလည္း တင္ရၿပီေပါ့ေလ။ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ဆိုေတာ့လည္း မျငင္းေကာင္းဘူးမဟုတ္လား။ ဖိုးေအာင္က ေျပာေသးတယ္ စာေမးပြဲႀကီးတန္းလန္းနဲ႔ေရးရတာ ေဒၚလာ ၅၀ တန္တယ္ဆိုပဲ။ ေတာ္ၾကာ ပိုက္ဆံျပန္ေတာင္း ေနမွာစိုးလို႔ အသာၿငိမ္ၿပီး ဒီပို႔စ္ေလးကိုပဲ ယူထားလိုက္ရပါေတာ့တယ္။ သူတို႔ပို႔စ္ထဲမွာ နားမလည္တာရွိႏိုင္တာမို႔ ခက္ဆစ္ဖြင့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ညီနဲ႔ ေအာင္ဒီကန္ကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
andyေကာင္: မတူးအတြက္ကဗ်ာလား.. မနက္ျဖန္ဟာ အခုေတာ့ ငါ့ေခါငး္ထဲ mutliple choice ေတြပဲရွိတယ္
nye: ဖ်စ္ညွစ္ထုတ္လိုက္ပါ.. ခ်စ္မ အတြက္ပဲဟာ.. အင္တာဗ်ဴးပံုစံေရးမယ္..မတုဆိုတာ
andyေကာင္: မတုဆုိတာကို ဘယ္လိုျမင္သလဲဆုိရင္ေပါ့ေနာ္.. မ်က္စိနဲ႔ျမင္ပါတယ္.. ေပါေတာေတာ အမႀကီးတစ္ေယာက္လုိ႔ျမင္ပါတယ္
nye: ေဟာက္.. ေပါတာေတာ့ အေတာ္ေပါတာရွင့္.. မထင္ရေအာင္ကိုပါပဲ
andyေကာင္: ဟုတ္တယ္ခည ဒါေၾကာင့္
nye: ေနဦးဟာ မေကာင္းေသးဘူး.. ကဗ်ာ တစ္ပုိဒ္စီေရးမလား
andyေကာင္: အင္.. ဒါဆုိ ဒီလိုလုပ္ နင္ေရး.. ငါႏွမး္ျဖဴးမယ္.. ဟီဟိ
nye: အစပိုဒ္ ငါစေပးမယ္.. ကဲ စပီ
(မတူးအတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ကဗ်ာ.. ဘာမွ စဥ္းစားမရပါ.. )
ကဲ နင္ဆက္
andyေကာင္: ဘာကဗ်ာလဲဟင္
nye: ဟင္
andyေကာင္: ျပန္ခံလုိ႔လဲမရဘူး.. စဥ္းစားေနရင္း ခဏခဏ.. ေကာ္နတ္ရွင္က က်
nye: ဒါျဖင့္ နင္စ (ငါက ကဗ်ာမေရးတတ္ပါဘူးဆို)
andyေကာင္: (ေျပာျပန္ျပီ) မတူးေမြးေန႔ လက္ေဆာင္ကဗ်ာ စဥ္းစားမရပါ.. စဥ္းစားေနရင္ ခဏခဏ ေကာ္နတ္ရွင္က က်။
nye: ကေလးကဗ်ာႀကီး
andyေကာင္: ေအးေလ.. နင္အုပ္လုိက္တာ အဲ့လိုပံုၾကီးျဖစ္ေနလုိ႔
nye: LP ေလး ဘာေလးလာစမ္းပါ.. ငါက အယ္လ္ပီေရးထားတာ
ျပန္စမယ္.. (ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ ကဗ်ာတဲ့.. ဘယ္က စရမလဲ... စကားလံုးေတြလည္းခမ္း.. အေတြးေတြလည္းေပ်ာက္.. ေအာင္ဒီကန္ေရ ကူဦး)
ဟဟ ဘာႀကီးမွန္းလည္းသိဘူး
andyေကာင္: :( .. ေရွးေလးခ်ိဳးေတြပဲ ေရးရင္ေကာင္းမလား
nye: နင္ စလုိက္ပါဆို
andyေကာင္: စမယ္.. လဲ့လဲ့ၾကီးညိဳ.. အာ.. ဒါက ျမ၀တီမင္းၾကီး ျဖစ္သြားျပိ.. အဟမ္း
(အေပၚကေနရင္ကစျပီး မွတ္ထားလုိက္) (conversation အေနနဲ႔ထည့္လုိက္မယ္)
ေမြးေန႔မဂၤလာ ဘလာဘလာေရးရရင္ျဖင့္.. ကဗ်ာလကၤာဆိုတာကလည္း စုပ္ကာျမဳပ္ကာေျမာက္ေနသမုိ႔.. ျမင္ေနရတာက ေအဘီစီ ရႈပ္ေထြးေပြလီ။
(ေဟ့)
nye: ေဟ
andyေကာင္: ျမင္ေနရတာက ေအဘီစီ (အမယ္မင္း မယ္ညီရဲ့)ရႈပ္ေထြးေပြလီ။
အာ နင္ဝင္ မေဟနဲ႔ေလ ငါက ကဗ်ာစပ္ေနတာ.. ခုမွ ဆက္ရမွာ.. ေရွ႔ဆက္ေလ
nye: ေခါင္းေျခာက္ခံ စဥ္းစားေသာ္ညား အေတြးကမမွီ
andyေကာင္: အာ၀ိ.. အေတြးမမီလို႔မရဘူး.. ကုိယ့္အမၾကီးေမြးေန႔,, ျဖစ္ညစ္မွီရမယ္.. မွီကုိမွီမွရမယ္
nye: ဘာတုန္း ငါနင့္အပိုဒ္ကို ဆက္ေနတာေလ ေမြးေန႔မဂၤလာ ဘလာဘလာေရးရရင္ျဖင့္ ရႈပ္ေထြးေပြလီ
ေခါင္းေျခာက္ခံ စဥ္းစားေသာ္ညား အေတြးကမမွီ.. ျမင္ေနရတာက ေအဘီစီ
(အမယ္မင္း မယ္ညီရဲ့)ရႈပ္ေထြးေပြလီ။ အဲလိုလား
andyေကာင္: အဲလိုပဲထားပါေတာ့... ဒါနဲ႔ ပုေလြတစ္ရာၾကီးေကာဟင္
nye: ဘာ ဘာေတြလဲ
andyေကာင္: ပုေလြတစ္ရာေလ မတူးပို႔တဲ့ ပေလြတစ္ရာ.. ပေလြတရာ တညင္မွာ၀ိုက္ပါလုိ႔.. အစဥ္သာ ၾကိဳက္ခ်င္ေနတာမို႕.. အဲဒီပုေလြတရာကိုေျပာတာ
nye: အဲ့ဒါဘာျဖစ္
andyေကာင္: ထည့္စပ္မလားေမးတာေဟ.. အာဝိ ဒုတ္ခြပဲ
nye: ဟီး.. ေနဦးဟာ.. ငါမသိေတာ့ဘူး
andyေကာင္: ေအး.. ငါေရာပဲ..
nye: ေအ.. ဒီလိုလုပ္ေလ.. အလြယ္ဆံုးကဗ်ာ ရြတ္ေပးလိုက္ၾကမလား
andyေကာင္: ဘာလဲ
nye: ဟက္ပီဘသ္ေဒး တူးယူ ..
andyေကာင္: ဟက္ပီဘသ္ေဒး တူးယူ..
သံျပိဳင္: ဟက္ပီဘသ္ေဒး ဒီးယား“မတူး”.. ဟက္ပီဘသ္ေဒး တူးယူ
nye: ေအးကို .. ပီးေနတာပဲကို..
andyေကာင္: ဘသ္ေဒးကိတ္ေလးဘာေလး.. ဝယ္ေပးလိုက္ရေအာင္လား.. နင့္ ပိုက္ဆံဘေလာက္ရွိလဲ ထုတ္..
nye: အကုန္ေတာ့မရဘူး အိမ္ျပန္ကားခ ၂၀၀ ခ်န္ၿပီးထုတ္ရမယ္ဆိုရင္ျဖင့္ .. အင့္ ၁၀၀
andyေကာင္: ငါ့မလဲ ၁၀၀.. ဒေလာက္နဲ႔ ဘာကိတ္ရမတုန္း
nye: ဟို ဒင္း.. ပူတင္းကိတ္ေလာက္ေတာ့ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္..
(မတူးေရ ဤသို႔ဤႏွယ္ စည္းလံုးညီညြတ္အေပးအယူမွ်စြာ ကဗ်ာစပ္ၿပီးသကာလ.. မတူးအတြက္ ေမြးေန႔ပူတင္းတစ္လံုးႏွင့္အတူ သံၿပိဳင္ညီညာ ေမြးေန႔ဆုေတာင္းရြတ္ဆိုရင္း နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ပါသည္)
ေမာင္ညီမေလး - အန္ဒီညီ း)
ခက္ဆစ္အဓိပၸာယ္ - ပုေလြတရာ = ဟန္ဒရက္ ပိုက္ပါ ေခၚ စေကာ့ဝီစကီ (ထိုင္းတြင္အလြန္ေသာက္ေသာအရက္)
Friday, August 28, 2009 | Labels: အမွတ္တရ | 18 Comments
Subscribe to:
Posts (Atom)
