ဝတၳဳတို ၁၂

၂၀၀၂ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလက ရတီမဂၢဇင္းမွာ ပါခဲ့တဲ့ ဝတၳဳေလးကို ျပန္ေဖာ္ျပလိုက္ပါ တယ္။ တကယ္က သ႐ုပ္ေဖာ္ပံုေလးကိုပါ တင္ခ်င္တာ။ က်မရဲ႕ ခ်ိဳက်ိဳးနားရြက္ပဲ့ ေခတ္မမီ ပစၥည္းေတြေၾကာင့္ လက္ေလွ်ာ့လိုက္ရပါတယ္ (ကိုယ္အသံုးမက် တာလည္း ပါသေပါ့)။ ကာတြန္း ထက္မိုးက ေသခ်ာဆြဲေပးထားတဲ့ သ႐ုပ္ေဖာ္ပံုေလးကို အဆင္ေျပရင္ ေနာက္္ဆက္တဲြအေနနဲ႔ ေဖာ္ျပေပးပါမယ္ (စိစစ္ေရးမရွိတာ အဲဒါ တပန္းသာတယ္ေနာ္ ႀကိဳက္သလိုလုပ္ ေအးေဆးပဲဲ)။ ေဘာ္ဒါေတြက အသစ္ေတြေရးဖို႔ တိုက္တြန္းေပမယ့္ က်မ ဒီတေလာမွာ အသစ္ေရးဖို႔ အဆင္ မေျပလွတာနဲ႔ (ပ်င္းတာကို ဂလိုပဲ ဖံုးဖံုးဖိဖိေပါ့) အေဟာင္းေတြခ်ည္း လွိမ့္တင္ေနမိတာပါ။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီအေဟာင္းေတာင္ ျပန္႐ိုက္ဖို႔ ခပ္ပ်င္းပ်င္းရယ္။ ဒါေပမယ့္ က်မစီပံုးေလး အသက္ဝင္ေနတာကို စြဲလမ္းေနမိတာေၾကာင့္ ပ်င္းပ်င္းနဲ႔ ရွိၿပီးသား အေဟာင္းေတြ အတင္း႐ုိက္ အတင္းတင္ လုပ္ေနမိတာပါ။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေရးခ်င္တာေတြ၊ ဇာတ္လမ္းေတြ ရွိပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး အေဟာင္းကလည္း ၁ ပုဒ္၊ ၂ ပုဒ္ေလာက္ပဲ လက္ထဲရွိတာ က်န္ေတာ့တာ ဆိုေတာ့ အသစ္က မျဖစ္မေန ေရးကို ေရးရေတာ့မွာ။ က်မရဲ႕ အမာခံပရိသတ္လည္းျဖစ္၊ က်မကို လာလာဆူေနက်လည္းျဖစ္တဲ့ ေမာင္ ၂ ေကာင္ (က်မစီပံုးကုိ အလြဲသံုးစား လုပ္ၿပီး တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ လွမ္းလွမ္း ေအာ္ေနတဲ့ ေကာင္ေတြ) ကလည္း က်မကို အသစ္ေရးပါ၊ အသစ္ေရးပါခ်ည္္း လုပ္ေနေလရဲ႕။ သူတို႔မေရးရတိုင္းေလ။ “ေဟးေယာင္ေတြ ဒီတခါအသစ္ေရးရင္ ဇာတ္ေကာင္က နင္တို႔ထဲက တေကာင္ပဲ သေဘာေပါက္”။ ဒီ အစီအစဥ္ ေၾကညာသူ ႀကီးကလည္း အျပင္မွာ တကယ္ရွိတဲ့ လူတေယာက္အေၾကာင္းပါ။ ဇာတ္လမ္း တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ ၂ ခုကို ေရာ ေမႊထားတာ။ ဖတ္ၾကည့္ပါဦးေနာ္ (မဖတ္ဘဲေက်ာ္သြားလည္း တတ္ႏိုင္ဘူးေပါ့)။ :P

အစီအစဥ္ ေၾကညာသူႀကီး

ဖိုးသိုက္တေယာက္ သူ႔ကိုယ္သူ မွန္ထဲမွာ တတိယ အႀကိမ္ေျမာက္ ျပန္ၾကည့္လိုက္တယ္။ ၿဖီးၿပီးသား ေခါင္းကို တခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ ျပန္ၿဖီးရင္း နာရီကို လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ ဆယ္နာရီ ေလးဆယ္။ ဆယ့္တနာရီ လာေခၚမွာဆိုေတာ့ မိနစ္ ၂၀ ေတာင္လိုေသးတယ္။

ဒီေန႔ သူကိုက စိတ္ေစာေနမိတာပါ။ သူ႔လက္စြမ္းျပခြင့္ မရတာၾကာၿပီေလ။ ဟုတ္တယ္ ... ဒရမ္စတစ္ေတြနဲ႔ သူ႔လက္ေတြ ကင္းကြာ ေနရတာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ ၾကာေနၿပီ။ ဒီလို ၿမိဳ႕ေလးမွာ သူလို ဒရမ္မာတေယာက္ အေနနဲ႔ ဘယ္မွာ ဆက္တိုက္လာၿပီး လက္စြမ္းျပခြင့္ ရပါ့မလဲ။ ခုေနာက္ပိုင္း မဂၤလာေဆာင္ေတြကလည္း တီးဝုိင္းေတြ ဘာေတြ မထည့္ဘဲ ကက္ဆက္နဲ႔တင္ ၿပီးသြားတာ မ်ားတယ္ေလ။ သီတင္းကၽြတ္တို႔၊ တန္ေဆာင္တိုင္တို႔မွာလည္း ပါမစ္မရတာနဲ႔၊ ဦးေဆာင္မယ့္သူ မရွိတာနဲ႔ တီီးဝိုင္းသံ မၾကားရတာၾကာၿပီပဲ။ ေဟာ ... ခုေတာ့ သူတီးရေတာ့မယ္။ မေန႔ကပဲ ကိုျမဟန္က သူ႔ကိုလာေျပာသြားတယ္။

ကိုျမဟန္ဆိုတာ စက္ေတြ ငွားစားတဲ့သူ၊ သေဘၤာသားေလ ...။ သူ႔စက္ေတြကို လာငွားသြားတယ္တဲ့။ အဲဒီမွာ ဒရမ္သမားနဲ႔ ကီးဘုတ္သမား မရွိဘူးတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ဖိုးသိုက္ကို လာေျပာတာ။ ကီးဘုတ္သမားလည္း ဖိုးသိုက္ပဲ ရွာေပးရတယ္။ ကိစၥမရွိဘူး၊ ကိုရဲ ကီးဘုတ္ တီးတတ္တယ္။ ကိုရဲဆိုတာက သူ႔ေယာက္ဖ။ သူ႔မိန္းမရဲ႕ေမာင္။ ၿပီးၿပီေပါ့။

ဒီေန႔ ေန႔လယ္ဘက္ အစမ္းေလ့က်င့္ၿပီး ညတခါတည္း ဆက္တီးရမွာတဲ့။ ခုမွ သတိရတယ္။ တီးခ်င္ေဇာနဲ႔ ဘယ္မွာတီးရမွာလဲ မေမးမိဘူး။ ဒါျပႆနာ မဟုတ္ပါဘူးေလ။ တီးရဖို႔က အဓိကပဲဟာ။ ခဏေနေတာ့ ဖိုးသိုက္ေရ ... ဆိုတဲ့အသံနဲ႔ အတူ ကိုရဲ ဝင္လာတယ္။

“ကိုျမဟန္ မလာေသးဘူးလား” လို႔ေမးတယ္။
“ေအး ..။ ဆယ့္ တနာရီ ခ်ိန္းထားတာပဲ။ သူလာမွာပါ”

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ အိမ္ေရွ႕မွာ ကားရပ္သံ ၾကားရၿပီး ကိုျမဟန္ ဆင္းလာတယ္။
“ဖိုးသိုက္ေရ ၿပီးၿပီလား။ သြားမယ္ေဟ့”
“ၿပီးၿပီ ကိုျမဟန္။ ဒါနဲ႔ခုတီးရမွာ ဘယ္မွာလဲ”
“သဲျဖဴေခ်ာင္းမွာ”
“ဗ်ာ ... သဲျဖဴေခ်ာင္း ဟုတ္လား။ အဲဒါဘယ္မွာလဲ”
ကိုရဲ ဝင္ေမးလိုက္တယ္။
“ဟာ မင္းတို႔ကလည္း သဲျဖဴေခ်ာင္းဆိုတာ ေညာင္သံုးပင္နားတင္ကြ။ ၿမိဳ႕ျပင္ အထြက္ေလး မွာပဲ။ ဒါေတာင္ မသိဘူးလား”

မသိဘူး။ သူတို႔ တခါမွ မၾကားဖူးတာပဲ။ ထားပါေလ။ ေညာင္သံုးပင္နားဆိုေတာ့ သိပ္ မေဝးဘူး ေျပာရမွာေပါ့။

“ဒီပြဲက ဘာအတြက္ လုပ္တာလဲ ကိုျမဟန္”
ဖိုးသိုက္က ေမးလိုက္တယ္။ အခုမွပဲ ကိုယ္တီးရမယ့္ပြဲအေၾကာင္း ေမးရတာ။ ကိုျမဟန္က ေျဖပါတယ္။

“အဲဒီရြာက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက ဦးပဥၨင္းတပါး ပထမျပန္ေအာင္လို႔ ဂုဏ္ျပဳပြဲ လုပ္တာ”

* * * *

သူတို႔ ေရာက္သြားေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ လူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိေနတယ္။ ကိုျမဟန္က သူ႔ပစၥည္းေတြခ်ရင္း အလုပ္မ်ားေနတဲ့အခ်ိန္ သူတို႔ ၂ ေယာက္ကေတာ့ ေယာင္ခ်ာခ်ာနဲ႔ေပါ့။

“ဆရာတို႔ ၂ ေယာက္ ထမင္းစားဖို႔ ႂကြပါခင္ဗ်”
“က်ေနာ္တို႔ကို ေခၚတာလား”
ေမးသာေမးရတယ္။ သူတို႔ကိုေခၚတယ္ မထင္ဘူး။ ဟုိက ..

“ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်” တဲ့။

သူတို႔လိုက္သြားေတာ့ ေက်ာင္းတေဆာင္ေပၚမွာ ထမင္းပြဲႀကီးက ဟည္းလို႔။ ၾကက္သားဟင္း၊ ငါးပိေၾကာ္၊ ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းခ်ိဳ၊ တို႔စရာ၊ အသီးအရြက္ေၾကာ္ စံုလို႔ပဲ။ ေမႊးေနတာပဲ။ သူတို႔ သိပ္ ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဗိုက္ကလည္း ဆာေနၿပီေလ။ မနက္က လက္ဘက္ရည္ကေလး တခြက္ပဲ ေသာက္ထားတာ ဆိုေတာ့ ဝင္တြယ္လိုက္ေတာ့တယ္။ သူတို႔ ဝုိင္းမွာ သူတို႔ ၂ ေယာက္တည္း။ ဘယ္သူမွလည္း မပါဘူး။ သူတို႔ ၂ ေယာက္ ထမင္းလိုက္ပြဲ တပြဲစီ ယူအၿပီးမွာ ေနာက္နားက အသံေတြ ၾကားတာနဲ႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အာကာႀကီးရယ္၊ ၾကက္ေခါင္းရယ္၊ ကိုေနာင္ႀကီးရယ္၊ ခုဏက လူက သူတို႔ကို အတင္းဆြဲေခၚေနတယ္။

“ဆရာတို႔၊ တခါတည္း ဝင္လိုက္ပါ။ လုပ္ပါ၊ အားမနာပါနဲ႔။ ဆရာတို႔ တပည့္ေတြ ဝိုင္းမွာပဲ ဝင္လိုက္ေပါ့”

ဖိုးသိုက္နဲ႔ ကိုရဲ မ်က္လံုးျပဴးသြားတယ္။ ဒီေကာင္ေတြ ဘာေတြ ေျပာထားပါလိမ့္။ ဒီေကာင္ေတြ က သိပ္ယံုရတာမဟုတ္ဘူး။ ေတာ္ေတာ္ ဗယုတ္က်တာ။

“ဟာ ... ။ မစားေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္တို႔ စားၿပီးၿပီခင္ဗ်”

နည္းနည္း ရွက္တတ္တဲ့ ၾကက္ေခါင္းက ျငင္းတယ္။ ဒါကို အာကာႀကီးက ဝင္ေျပာတယ္။

“ဟာ ကိုၾကက္ေခါင္းကလည္း။ ဘယ္မွာ စားရေသးလို႔လဲ။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေပၚမွာ မလိမ္ပါနဲ႔။ ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်။ က်ေနာ္တိို႔ ဒီေကာင္ေတြ ဝုိင္းမွာပဲ ဝင္လိုက္မယ္ေနာ္”

ၾကက္ေခါင္းက အာကာႀကီးကို အံတခ်က္ႀကိတ္ျပတယ္။ ကိုေနာင္ႀကီးကေတာ့ အိေႁႏၵႀကီး တခြဲသားနဲ႔ စားပြဲမွာ ဝင္ထုိင္လိုက္တယ္။ သူတို႔ကို လိုက္ပို႔ေပးတဲ့သူ ထြက္သြားတာနဲ႔ ဖိုးသိုက္ သိခ်င္စိတ္ကို မေအာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။

“ေနစမ္းပါဦး မင္းတို႔ ဘယ္ကဘယ္လို ေရာက္လာၾကတာလဲ။ ၿပီးေတာ့ ငါတို႔ကို မင္းတို႔ရဲ႕ တပည့္ေလး ဘာေလးနဲ႔ မင္းတို႔က ဘာတီးတတ္လို႔လဲ။ လက္ခုပ္ေတာင္ ေျဖာင့္ေအာင္ မတီးတတ္ဘဲနဲ႔မ်ား”

“ေအးကြာ။ ငါတို႔ အာကာ့ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ လိုက္လာၾကတာ။ မင္းတို႔ ဒီဘက္မွာ တီးဝိုင္းတိုက္ ရွိတယ္ဆိုတာနဲ႔။ ဒီေရွ႕လည္းေရာက္ေရာ ခုနက လူနဲ႔ ေတြ႕တာပဲ”

ကိုေနာင္ႀကီးက ရွင္းျပတယ္။ အာကႀကီးက ဆက္ၿပီး ...။
“အဲဒါ ဘယ္သူနဲ႔ ေတြ႕ခ်င္လို႔လဲ။ ခင္ဗ်ားတို႔က ဘယ္သူေတြလဲ ေမးတာနဲ႔ ငါက က်ေနာ္တို႔က ဒီမွာ ဒရမ္နဲ႔ ကီးဘုတ္တီးမယ့္ ေကာင္ေလးေတြရဲ႕ ဆရာေတြပါလို႔။ ၿပီးေတာ့ ေကာင္ေလးေတြ ကို ဒီအတိုင္း မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္ရမွာ စိတ္မခ်လို႔ပါလို႔ ဆိုလိုက္တာနဲ႔ ပ်ာပ်ာသလဲျဖစ္သြားၿပီ။ ဟဲဟဲ။ မင္းေရွ႕က ၾကက္သားပန္းကန္ေလး လွမ္းလိုက္စမ္းပါ”

အာကာႀကီး စကားအဆံုးမွာ ဖိုးသိုက္ အသံမထြက္ေအာင္ ဆဲလိုက္တယ္။ အသံထြက္လို႔က လည္း မရဘူးေလ။ သူတို႔နားကို ဟိုလူေရာက္လာၿပီ။ ၿပီးေတာ့ ဖိုးသိုက္နဲ႔ ကိုရဲကို ရွိတယ္ ေတာင္ မထင္ေတာ့ဘဲ ဟိုသံုးေယာက္ကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ ဂ႐ုစိုက္ေနေတာ့တယ္။

ထမင္းစားေသာက္ၿပီး စက္ေတြ ဆင္ၿပီးတာနဲ႔ တီးဝိုင္း စတိုက္ၾကတယ္။ အာကာႀကီးတို႔ သံုးေယာက္ကေတာ့ ခံုသံုးလံုးမွာ သြားၾကားထိုးတံ ကိုယ္စီနဲ႔ ခန္႔ခန္႔ႀကီးေတြ ထိုင္လို႔ေပါ့။ ဘာမွ နားမလည္ဘဲ အကဲခပ္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနတယ္။ ဆိုတဲ့သူေတြကေတာ့ ရြာထဲကပါပဲ။ ေကာင္ေလး ေကာင္မေလး ဆယ့္ေလး ငါးေယာက္ ေလာက္ရွိမယ္။

ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေတြကလည္း ၾကားဖူးနားဝ ရွိတာေတြခ်ည္းဆိုေတာ့ သိပ္ အခက္အခဲ မရွိလွဘူး။ တခ်ိဳ႕ အသံေလးေတြ ေစာင္းေနတာ၊ ကီးမဝင္ဘဲ ေခ်ာ္ေနတာမ်ိဳးကလြဲရင္ေပါ့။ အဲဒီမွာ ေကာင္မေလးတေယာက္က တင္ဇာေမာ္ရဲ႕ ၾကင္နာသူ ႏွစ္ဦး ဆံုႏိုင္ရင္ကို ဆိုတယ္။ ကီးေလး နည္းနည္း လြဲေနတာကလြဲရင္ မဆိုးပါဘူး။ ဆိုတတ္တယ္လို႔ ေျပာရမယ္။ ဒီလူေတြထဲမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္ေပါ့ေလ။ အႏူေတာမွာ လူေခ်ာေပါ့။ အဲဒီေကာင္မေလးလည္း ဆိုၿပီး ေရာ အာကာႀကီးက တစခန္းထပါေလေရာ။ လက္ခုပ္ တေျဖာင္းေျဖာင္း ထတီးၿပီး ...

“ဟား ... ေကာင္းလိုက္တာကြာ။ အရမ္းေကာင္းတာပဲ။ ညီမေလး စီးရီးထုတ္ဖို႔ ေကာင္းတယ္။ ညီမေလးအသံက ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ပဲ”
အာကာႀကီးေျပာတာကို ေကာင္မေလးက ရွက္ေနတယ္။
“ဒီေလာက္လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ သမီးက ဝါသနာေတာ့ပါတယ္။ အဆက္အသြယ္က မရွိဘူးေလ”
“ဟာ အဆက္အသြယ္အတြက္က မပူနဲ႔။ အစ္ကိုတို႔က ဒါေတြလုပ္ေနတာပဲ”

အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ေကာင္မေလးက အားကိုးတႀကီးပံုစံနဲ႔ အာကာႀကီးကို ၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ ၂ ေယာက္ ေလေပးေတြေျဖာင့္လို႔။ ဖိုးသိုက္ကေတာ့ ဒရမ္တီးရင္း အာကာႀကီး ကို မ်က္လံုးျပဴးျပရတာ အေမာ..။
* * * *

“ေက်းဇူးျပဳ၍ ... ၍ .... ၍ .... နားဆင္ ... နားဆင္ ပါခင္ဗ်ာ ... ဗ်ာ ... က်ေနာ္မ်ား ... မ်ား ... အခုည .... ည ... ည”

စက္ထဲမွာ အဲကိုးပါတယ္လို႔ ထင္ေနပါသလား။ လံုးဝမဟုတ္ပါ။ ကိုရဲေတာ္ေတာ္ အံ့ၾသသြားတယ္။ ရယ္လည္း ရယ္ခ်င္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရယ္ခ်င္စိတ္ကို ႀကိတ္မွိတ္ ၿမိဳသိပ္ထားရတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ ကိုယ့္ကို ထမင္းေခၚေကၽြးထားတဲ့ သူကို ဘယ္ရယ္သင့္ပါ့မလဲ။ မိုက္ကို ဟန္ပါပါနဲ႔ ကိုင္လို႔။ အဲကိုးမပါတဲ့ စက္ကို ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ့္အဲကိုးသံေတြ ထည့္ၿပီး ေအာ္ေနတဲ့ သူ႔ပံုစံကေတာ့ ခပ္တည္တည္ပဲ။ ကိုရဲ ဖိုးသိုက္ကို လက္တို႔ၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား ၿပံဳး႐ံုပဲ ၿပံဳးလိုက္ရတယ္။

“ဟုတ္ကဲ့ ဒီည ... ည .... ေဖ်ာ္ေျဖေရးအစီအစဥ္မွာ ... မွာ ... ဂီတ ငွက္ငယ္ေလးမ်ား အဖြဲ႕ရဲ႕ .. ရဲ႕ ေတးဂီတ ေဖ်ာ္ေရးကို ... ကို ... ကို”
သူ႔စကားနဲ႔သူ လည္ၿပီး အဆံုးသတ္မရဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ကိုရဲက ....
“ေတာ္ေသးတာေပါ့။ မိုးႀကိဳးငွက္ငယ္ေလးမ်ား မဟုတ္လုိ႔”
ဆိုၿပီး ရယ္ေနတယ္။

ၿပီးေတာ့ ဟိုလူ လည္ေနတာကိုၾကည့္ၿပီး ဖိုးသိုက္ကို မ်က္စပစ္ျပလိုက္တယ္။ ဖုိးသိုက္က သေဘာေပါက္စြာနဲ႔ ဒရမ္ကို ဝုန္းဒိုင္း တီးေပးလိုက္တယ္။ ဒီလူ႔ကို ကယ္တင္လိုက္တဲ့ သေဘာ။ ပရိသတ္က “ေဝး” ကနဲထေအာ္တယ္။

“အစီအစဥ္ စတင္ပါေတာ့မယ္ ခင္ဗ်ာ။ အခု ပထမဦးဆံုး စတင္ေဖ်ာ္ေျဖတင္ဆက္မယ့္ သူကေတာ့ ေအာင္ေက်ာ္ဟိန္းတဲ့ ခင္ဗ်ား။ သူကေတာ့ ေသျခင္းရဲ႕တံခါးမ်ား ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို သီဆိုမွာ ျဖစ္ပါတယ္”

ကိုအဲကိုးလည္း မအဲကိုးရဲေတာ့ဘူး။ သူေၾကညာၿပီးတာနဲ႔ စင္ေပၚကို လူငယ္တေယာက္ တက္လာတယ္။ ဆံပင္တိုန႔ံနံ႔ကို ေနာက္က မမီ့တမီ စည္းထားတယ္။ ေဘာင္းဘီက ေဘထုပ္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီပြပြႀကီး။ အကႌ်ကေတာ့ ေျပာင္ေျပာင္လက္လက္ေတြနဲ႔။

“ေသျခင္းရဲ႕ တံခါးမ်ား ... ေဟး ... ေဟး ... ေသျခင္းရဲ႕ တံခါးမ်ား ... ေဟး ... ေဟး ...။ တံခါးမ်ားလည္း ပိတ္လိုက္ပါဦး ... ဟံုး .. ဟံုး ... ဝါး ဟားဟား ... ဝိုးဟိုးဟိုး... ေဝးေဟးေဟး .. ေဟး .. ေဟး”

သူဆိုရမယ့္ ေနရာေကာ။ သူမ်ားေနာက္က လိုက္ဆိုရမယ့္ ဟာေတြေကာ ... တေယာက္ တည္း ဆိုသြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ သီခ်င္းအဆံုးမွာ သရဲကားထဲက အသံမ်ိဳးေတြပါ အဆစ္ ေအာ္ထည့္သြားေသးတယ္။ ေလးျဖဴသာ ၾကားရင္ အတုခိုးမလားမသိ။

“ဒုတိယ သီဆိုမယ့္ သူကေတာ့ မမိုးမိုးစီပဲ ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ သူဆိုမယ့္ သီခ်င္းေလးရဲ႕ အမည္ကေတာ့ ၾကင္နာသူ ႏွစ္ဦး ဆံုႏိုင္ရင္ တဲ့”

ဟိုေကာင္မေလး တက္လာတယ္။ မ်က္ႏွာက ေမာ့ေမာ့ ေမာ့ေမာ့နဲ႔။ ေန႔ခင္းက အာကာႀကီး ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေျမႇာက္ေပးလိုက္သလဲ မသိဘူး။ မိတ္ကပ္ေတြက မ်က္ႏွာမွာ ေဖြးလို႔။ လည္ပင္းကို မလိမ္းဘဲထားေတာ့ လည္ပင္းက မည္းေနတယ္။ နႏြင္းေရာင္ ဝမ္းဆက္နဲ႔။ တီးလံုး အင္ထ႐ို စဝင္လိုက္ၿပီ ဆိုရင္ပဲ ကုိယ္ကို စတင္လႈပ္ခါပါေတာ့တယ္။ တီးလံုးအၿပီးမွာ မိုက္ကို ဟန္ပါပါနဲ႔ ကိုင္ၿပီး ဆိုလုိက္တာနဲ႔ ကိုရဲ ႐ႈံ႕မဲ့သြားတယ္။

တီးတာ တျခား ဆိုတာတျခား။ ကီးက လံုးဝလြဲေနတယ္။ သူကေတာ့ ခပ္တည္တည္ပဲ။ ကုိယ္ေလးကို ယမ္းၿပီး ဆက္ဆို ေနေလရဲ႕။ သူမွားေနတယ္ ဆိုတာ လံုးဝ မသိ။ ဂစ္တာသမားကေတာ့ က႐ုနာသက္စြာနဲ႔ ကီး ခ်ိန္းၿပီးတီးေပးဖို႔ ႀကိဳးစားေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္မေလးဆိုေနတဲ့ ကီးကို လံုးဝဖမ္းမရဘဲ ေဂၚ ကနဲ၊ ဂြမ္ ကနဲ ျဖစ္သြားၿပီး ပိုဆိုးသြားတယ္။ ေကာင္မေလးကလည္း မ်က္ေစာင္းလွည့္ထိုးတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ဂစ္တာသမား လည္း ၿငိမ္ၿပီး ကီးတလြဲႀကီးကိုပဲ ဆက္တီး ... ေကာင္မေလးကလည္း အဆံုးထိ တလြဲႀကီးနဲ႔ ဆုိၿပီး “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္” ေတြ ဘာေတြ ေျပာလို႔ ဆင္းသြားေလရဲ႕။

“အခု သီဆိုေဖ်ာ္ေျဖမယ့္ သူကေတာ့ ဧည့္သည္အဆိုေတာ္ အာကာထြန္း ျဖစ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ”

ကိုရဲနဲ႔ ဖိုးသိုက္ ေၾကာင္သြားတယ္။ နာမည္တူတာေတာ့ ဟုတ္မယ္မထင္ဘူး။ တေယာက္ကို တေယာက္ ေၾကာင္ၿပီးၾကည့္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ စင္ေပၚကို ဝက္တေကာင္လို အာကာႀကီး တက္လာတယ္။ အံမယ္ သူက ဂစ္တာသမားေတြကို ႏုတ္ စာရြက္ေတြေတာင္ေဝလို႔။ သားေရ ဂ်ာကင္အက်ပ္၊ သားေရ ေဘာင္းဘီ အက်ပ္နဲ႔ ကန္းထရီး ဘုႀကီး စီးလို႔။ သူက ေဇာ္ဝင္းထြတ္ရဲ႕ ဂ်စ္ပစီ မိုးတိမ္ကို ဆိုတာ။ သီခ်င္းက ေအးေအးေလးကို သူက တြန္႔လိမ္ ေကာက္ေကြးၿပီး တီေကာင္တေကာင္လို ကေနတယ္။

သီခ်င္းအဆံုးက်ေတာ့ ဘာမွ မဆိုင္ဘဲ “အိုးေရး” လို႔ ေအာ္ၿပီး လက္သီးဆုပ္ ၂ ဘက္ကို ဟန္ပါပါ ေဒါင္လိုက္ ဆြဲခ်ၿပီး ခပ္တည္တည္နဲ႔ ဆင္းသြားေလရဲ႕။ ဖုိးသိုက္ရဲ႕ ဦးေခါင္းထဲမွာ ေမးခြန္း သေကၤတေတြ ေပၚလာတယ္။ ဒီေကာင္ ဘယ္လိုေရာက္လာတာပါလိမ့္။ သီခ်င္းလည္း မက်င့္ဘဲနဲ႔။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ။ ဒီေကာင္ရွိေနေတာ့ အျပန္က် အဆင္ေျပတာေပါ့ဆိုၿပီး ေျဖေတြး ရတယ္။

“အခု ဆက္လက္ၿပီး ...”
အစီအစဥ္ေၾကညာသူရဲ႕ “အခုဆက္လက္ၿပီး” ဆိုတဲ့ စကားေလး စ႐ံုပဲရွိေသးတယ္။ ပြဲခင္း တေနရာက ဝုန္းဒိုင္း ဝုန္းဒိုင္း အသံေတြ ဆူဆူညံညံ ၾကားရၿပီး လူတေယာက္ စင္ေပၚကို ဝုန္းခနဲ႔ ခုန္တက္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ မိုက္ကိုလွမ္းယူၿပီး ....။
“ေဟ့ ငါ့ညီကို ခ်သြားတာ ဘယ္ေကာင္လဲကြ။ သတၱိရွိရင္ ထြက္ခဲ့”

မိုက္နဲ႔ေအာ္တာဆိုေတာ့ အသံက ဟိန္းၿပီး ထြက္သြားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ပြဲခင္းေရွ႕နားက မိန္းမႀကီး တေယာက္က စင္ေပၚကို လွမ္းေအာ္တယ္။
“သား ...။ ဆက္ေျပာ။ အေမရွိတယ္။ သတၱိမရွိတဲ့ဟာေတြ”

ဖိုးသိုက္တို႔ အံ့ၾသတႀကီးနဲ႔ ဘာဆက္လုုပ္ရမွန္း မသိခင္မွာ စင္ေပၚကို ဘုန္းႀကီးတပါး တက္လာၿပီး ဟိုလူ႔ဆီက မိုက္ကိုလုတယ္။

“အားလံုးၿငိမ္ၾကစမ္း။ မၿငိမ္တဲ့သူ ႀကိမ္လံုးစာ မိသြားမယ္။ ငါ့အေၾကာင္း သိတယ္မဟုတ္လား”
သူ႔လက္ထဲက ႀကိမ္လံုးကိုဝင့္ၿပီး ေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဖိုးသိုက္တို႔ဘက္လွည့္ၿပီး ...
“ကဲ ... ဒကာတို႔ ဆက္တီးၾက” တဲ့
ဟိုလူက ဘုန္းႀကီးလက္ထဲက မိုက္ကို ျပန္လုၿပီး ...
“ေဟ့ ၾကက္ေတာင္တဲ့ကြ။ မိုက္တဲ့လူတက္ခဲ့။ ငါ့ညီကို ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ ေဆာ္သြားတာ ဘယ္သူလဲ”

ဘုန္းႀကီးက မိုက္ကို ျပန္လုတယ္။
“ေဟ့ ဘာသတၱိရွိတာလဲ။ ဘာေကာင္ေတြလဲ။ ပြဲဖ်က္မယ္ေတာ့ မႀကံနဲ႔ေနာ္။ ငါ့အေၾကာင္း သိသြားမယ္။ ေဟ့ေကာင္ ၾကက္ေတာင္ ... ျပန္ဆင္းစမ္း”

သူ႔ႀကိမ္လံုးႀကီးနဲ႔ ၾကက္ေတာင္ဆိုတဲ့လူကို ႐ိုက္ဖို႔ရြယ္တယ္ဆိုရင္ပဲ စင္ေအာက္ဘက္က အသံ ထြက္လာတယ္။

“ဘုန္းဘုန္းဘုရား... သူတို႔က အရင္စ ခ်တာဘုရား။ တပည့္ေတာ္မသားက မခံႏိုင္လို႔ ဘုရား”
ေအာက္ကအသံကုိ ဘယ္လိုမွမတံု႔ျပန္ဘဲ သူတို႔ဘက္ ျပန္လွည့္တယ္။

“ကဲ .... ။ ဒကာတို႔ ဆက္တီး။ ဟိုေကာင္ ေၾကညာတဲ့ေကာင္ ဆက္ေျပာ”
ဆိုၿပီး ဘုန္းႀကီးက ၾကက္ေတာင္ရဲ႕ကုပ္ကို ဆြဲၿပီး ဆင္းသြားတယ္။ ၾကက္ေတာင္လည္း ဆုတ္ကနဲ ဆုတ္ကနဲ ပါသြားတယ္။

“အခု ဆက္လက္ၿပီး ...”

အစီအစဥ္ေၾကညာတဲ့သူက ထပ္ေၾကညာဖို႔ လုပ္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ စင္ေပၚကို ၾကက္ေတာင္ ျပန္ေျပး တက္လာတယ္။ သူ႔ေနာက္က လူ ၂ ေယာက္လည္း ပါလာတယ္။ သူတို႔လည္း စင္ေပၚေရာက္ေရာ ေအာက္က ခဲေတြ ေျပာင္းဖူး႐ိုးေတြ တခုၿပီး တခု ဝဲပ်ံတက္လာၾကတယ္။ ကိုရဲက ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ေဘ့စ္ ဒရမ္ႀကီးေနာက္မွာ ဝင္ပုန္းတယ္။ ဖိုးသိုက္လည္း ဒရမ္တီးတဲ့ ခံုေပၚမွာ မထိုင္ရဲေတာ့ဘဲ ေအာက္မွာ ဆင္းထိုင္ရတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ခဲျဖစ္ျဖစ္ ေျပာင္းဖူး႐ိုးျဖစ္ျဖစ္ မွန္လိုက္တာနဲ႔ မသက္သာဘူး။

ခဏ ဝုန္းဒိုင္း ဝုန္းဒိုင္း ျဖစ္ၿပီး ျပန္ၿငိမ္သြားျပန္တယ္။ မရဲတရဲနဲ႔ ေခါင္းေထာင္အၾကည့္မွာ ခုနက ဘုန္းႀကီး စင္ေပၚ ျပန္တက္လာတယ္။

“ကဲ၊ မွတ္ၾကၿပီ မဟုတ္လား။ ငါ့ႀကိမ္လံုးက အေၾကာင္း သံုးပါး မေရြးဘူး။ ေနာက္တခါ ျဖစ္ရင္ ဒီထက္နာမယ္။ ကဲ ... ဒကာတို႔ ဆက္တီးၾက”

ဘုန္းႀကီးက ဒကာတို႔ ဆက္တီးၾကဆိုေပမယ့္ ဘယ္ဒကာမွ ဆက္မတီးရဲၾကေတာ့ဘူး။ ခုနက ေၾကာက္ေနတဲ့ အရွိန္က မေသေသးဘူးေလ။ မေတာ္ ဒရမ္တီးေနတုန္း ခဲလံုး နဖူးလာမွန္ရင္ မခက္လား။ ဖိုးသိုက္နဲ႔ ကိုရဲ တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘုန္းႀကီး ကို ဆက္မတီးရဲေၾကာင္း ေလွ်ာက္လိုက္ ရတယ္။ ဂစ္တာသမားေတြကေတာ့ ခုနက ႐ုတ္႐ုတ္သည္းသည္း ျဖစ္ကတည္းက ရွာမေတြ႕ေတာ့ဘူး။ ပြဲပ်က္ၿပီ။ ဟန္အျပည့္နဲ႔ သီခ်င္းတက္ဆို သြားတဲ့ အာကာႀကီးလည္း ေၾကာက္ၿပီး လစ္ၿပီထင္ရဲ႕။ အစေတာင္ ရွာမရေတာ့ဘူး။


ျပန္မယ္ဆိုရင္ သခ်ႋဳင္းကုန္းကို ျဖတ္ျပန္ရမွာ။ ကိုျမဟန္ကလည္း ကားကို ျပန္လႊတ္လိုက္ေတာ့ ကားနဲ႔ ျပန္မပို႔ႏိုင္ဘူး။ ရြာခံလူေတြကလည္း ဒီအတိုင္းေတာ့ မျပန္ေစခ်င္ဘူး။ လူမွားၿပီး ႐ိုက္မွာစိုးလို႔တဲ့။ တီးခ်င္ဦးဟဲ့ ဒရမ္။

ျခင္ေတြတဖတ္ဖတ္ ႐ိုက္ရင္း ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေပၚ တက္ေကြးမလား စဥ္းစားတယ္။ မျဖစ္ဘူး။ ေဘာင္းဘီေတြနဲ႔ ဆိုေတာ့ ၿခံဳၿပီးေကြးစရာ ပုဆိုးလည္းမပါ။ ဒီဇင္ဘာႀကီး ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္လည္း ခ်မ္းတယ္။ ကိုျမဟန္နဲ႔ အဖြဲ႕ကေတာ့ ေက်ာင္းေပၚမွာဘဲ အိပ္မယ္တဲ့။ သူတို႔ ၂ ေယာက္သာ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနတာ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုရဲက အႀကံေပးတယ္။ စင္ေပၚမွာ တာလပတ္စႀကီးရွိတယ္။ အဲဒါႀကီး ခင္းလည္းခင္း ၿခံဳလည္းၿခံဳ လုပ္ရေအာင္ ဆိုေတာ့ အိုေကသြားတယ္။ တာလပတ္စႀကီးက ေႏြးေနတာပဲ။


“ဟလို ... ဟလို .... ဟဲလို ... ဟလို .... ဟယ္လို”

ဘာပါလိမ့္ ေစာေစာစီးစီး ဘယ္က အသံခ်ဲ႕စက္ လာစမ္းေနတာလဲ။ ဟလို တလံုးထဲကို အသံေန အသံထားအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေအာင္ေနတယ္။ ဖိုးသိုက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မိုးေတာင္ စင္စင္ မလင္းေသးဘူး။

“ဟလို ... ဟဲလို ... ဟယ္လို ... ဟလို”

မျဖစ္ေသးပါဘူး ဆိုၿပီး တာလပတ္စကိုဖယ္ ေဘးကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုရဲလည္း ငုတ္တုတ္ေလး ထထိုင္ၿပီး ဘာလဲ ဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ သူ႔ကိုၾကည့္တယ္။ ခဏေနေတာ့မွ မနက္က သူတို႔ကို ထမင္းေကၽြးတဲ့သူ။ အစီအစဥ္ ေၾကညာသူႀကီး စင္ေပၚတက္လာတယ္။

“ေၾသာ္ ... ဆရာတုိ႔ ... ႏိုးၾကၿပီလား” တဲ့ ....။
“ဟာ ... ခင္ဗ်ားတို႔ ဟလိုႀကီးနဲ႔ မႏိုးဘဲေနမလားဗ်”
ကိုရဲက ဘုေတာေတာ့ သူက ရယ္ၿပီး ...
“ဟုိဒင္းေလ ... ပစၥည္းေလးေတြ သိမ္းခ်င္လို႔ .. အဲဒါ ... ဆရာတို႔ကိုႏႈိးရမွာ အားနာတာနဲ႔ အသံခ်ဲ႕စက္ဆင္ၿပီး ...”

လတ္စသတ္ေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ဟလို က သူတို႔ကို ႏိႈးေနတာကိုး။

“ေအးဗ်ာ၊ ေက်းဇူးပဲ။ နင့္မို႔ဆို က်ေတာ္တို႔ ႏိုးဦးမွာ မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ္တို႔က မနက္ဆို ေနဖင္ထိုးမွ ထေနက်ဗ်။ ကဲ ... ကိုရဲေရ၊ ငါတို႔ျပန္ရေအာင္။ က်ေနာ္တို႔ ျပန္လိုက္ပါဦးမယ္ေနာ္”

ဖိုးသိုက္က ေျပာေျပာဆိုဆို ျပန္ဖို႔ျပင္တယ္။ ျပင္တယ္သာေျပာတာ။ သူတို႔မွာ ျပင္စရာ ဘာမွ ပါတာမဟုတ္ဘူး။ ဒီလိုပဲ ထျပန္လိုက္႐ံုပဲေလ။

ဟုိလူက ဖုိးသိုက္တို႔ ၂ ေယာက္နား ကပ္လာၿပီး ဖိုးသိုက္လက္ထဲ ပိုက္ဆံအလိပ္ကေလး တလိပ္ လာထည့္တယ္။

“နည္းတယ္မ်ားတယ္ သေဘာမထားပါနဲ႔ဗ်ာ”
လို႔လည္းေျပာေသးရဲ႕။ ဖိုးသိုက္ကလည္း သေဘာမထားပါဘူး။ ရသမွ် အျမတ္ပဲဆိုၿပီး ယူထားလိုက္တယ္။ လမ္းေရာက္လို႔ ျဖန္႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တေထာင္တန္ ၂ ရြက္။ တေယာက္ တေထာင္စီေပါ့။ ဘယ္ဆိုးလို႔လဲ။ တီးခ်င္တာ တခုတည္းနဲ႔ လိုက္လာတာ။ ပိုက္ဆံရဖို႔ ဆိုတာ ေမွ်ာ္လင့္မထားဘူးေလ။ ေနာက္မွ ကိုျမဟန္ႀကီးနဲ႔ ျပန္ဆံုေတာ့ သူကေျပာတယ္။ ဒီပြဲကို အဲဒီ လူတေယာက္တည္း အကုန္အက်ခံလုပ္တာတဲ့။ ထမင္း စားရိတ္ကအစ သူတို႔ကို ေပးလိုက္တဲ့ ပိုက္ဆံ ၂ ေထာင္အဆံုး သူခ်ည္း စိုက္လုပ္ေပးတာတဲ့။ ဖိုးသိုက္ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ အျပည့္နဲ႔ ညည္းလိုက္မိတယ္။

“ေၾသာ္ .... အစီအစဥ္ ေၾကညာသူ ႀကီးရယ္ ... ရယ္ ... ရယ္ ... ရယ္...”



4 comments:

ေအာင္သာငယ္ said...

တေထာင္တန္ ေ၀ဒနာေပါ့ေလ။

အေတာ္ေကာင္းတဲ့ ၀တၳဳဗ်ာ။

က်ေနာ္ ငယ္တုန္းက
မဂၤလာေဆာင္တခုမွာ ဂစ္တာသြားတီးဖူးတာေလး သတိရသြားတယ္။

Han Thit Nyeim said...

Sponsor ဒုကၡေပါ့ေနာ္... ေနာ္... ေအာ္... ေအာ္...

Freshup said...

အေတာ္ေကာင္းတဲ႔ ၀တၳဳ ဆို ေရးတဲ႔သူက ႏွယ္ႏွယ္ရရမွမဟုတ္တာ.. :D
ွဆီးဗံုးက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အဆင္မေျပလို႔ ဒီမွာပဲမန္႔သြားတယ္ဗ်ာ

ေကာင္းကင္ကို said...

ဝတၳဳတိုေလး ၾကိဳက္တယ္ဗ်ာ။ ျမဴးျမဴးေလး