အမွတ္တရရက္စြဲမ်ား ၃

အလွဆံုးအိပ္မက္ေတြ မက္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကိုေျပာပါဆိုရင္ ... က်မ အတြက္ေတာ့ ငယ္ဘဝကိုပဲ ညႊန္းရလိမ့္မယ္ ထင္ပါရဲ႕ ...။ က်မတင္ မကဘူး ဘယ္သူမဆို ငယ္ဘဝကို ျပန္ၾကည့္လိုက္တိုင္း ရႊန္းလက္ေနတဲ့ ေရႊေရာင္ အိပ္မက္ေတြနဲ႔ သာယာ လွပေနပါလိမ့္မယ္ ...။ အဲဒီတုန္းက က်မတို႔အားလံုး ဝါဂြမ္းေတြလို .. တိမ္စိုင္ေတြလို ျဖဴစင္ေနမွာပါ။ ဝမ္းနည္းျခင္းဆိုတာ ရွိရင္ေတာင္ ခနတာ ခံစားၿပီး ေမ့ေပ်ာက္ပစ္ႏိုင္ခဲ့ၾကတဲ့ ကေလးဘဝကို က်မတို႔အားလံုး ျပန္မရႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်မကေတာ့ အဲဒီကေလးဘဝကေလးကို မၾကာခန ျပန္ျပန္ သြားမိတယ္ ... သြားမိတိုင္းလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးရပါတယ္ ...။
*
ဆက္သနာ့ရိ ... ေသေသာေခြး

သူငယ္တန္း စတက္တက္ခ်င္း အမွတ္တရတခုကေတာ့ က်မတို႔အိမ္မွာ လာေနတဲ့ မနာေယာ ဆိုတဲ့ အစ္မႀကီး ရြာျပန္သြားတာပါ။ သူက လားဟူလူမ်ိဳး နာ ဆိုတာ လားဟူလို မ ေပါ့။ သူ႔နာ မည္က မေယာ.. သို႔ေသာ္ က်မတို႔က မနာေယာလို႔ေခၚတယ္။ သူက က်မ မေမြးခင္ကတည္း က အိမ္မွာလာေနၿပီး ေက်ာင္းတက္တာပါ။ သူျပန္တဲ့အခိ်န္မွာ ဆယ္တန္းလည္း ေအာင္ၿပီးၿပီ၊ အလုပ္ေတာင္ ဝင္ေနပါၿပီ။ သူ႔အိမ္က လူမ်ိဳးကြဲေတြနဲ႔ ရသြားမွာစိုးလို႔ ဆိုၿပီး ျပန္လာေခၚသြား တာ။ ေမေမတို႔လည္း စိတ္မေကာင္းၾကသလို သူလည္း မျပန္ခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မိဘေတြ ရဲ႕ သေဘာထားကို မလြန္ဆန္ႏိုင္လို႔ ျပန္သြားတယ္။

ျပန္ခါနီးမွာ က်မေက်ာင္းတက္ဖို႔ လြယ္အိတ္ကေလး တလံုး လက္ေဆာင္ဝယ္ေပးသြားတယ္။ အစိမ္းေရာင္ေလးပါ။ ျပန္ခါနီးမွာ က်မကို သူဖက္ငိုတယ္။ က်မလည္း ေကာင္းေကာင္း နားမလည္ေပမယ့္ သူ႔ကိုဖက္ၿပီး ငိုခဲ့ပါတယ္။ သူနဲ႔က်မ ေနာက္ပိုင္း ေတာက္ေလွ်ာက္ စာ အဆက္အသြယ္ ရွိခဲ့တယ္။ တကယ့္ညီအစ္မ အရင္းေတြလိုပဲ။

သူ ရြာျပန္ေရာက္တာနဲ႔ သူ႔အိမ္က သူတို႔ရြာသား မူလတန္းေက်ာင္းဆရာေလး တေယာက္နဲ႔ ေပးစားလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူလည္း ရြာမွာ မူလတန္းျပလုပ္ေနတယ္။ သိပ္သနား စရာ ေကာင္းတဲ့ မနာေယာပါ။ သူ႔ခမ်ာ အလယ္တန္းျပေတြ အထက္တန္းျပေတြ ျဖစ္ေအာင္ ဆရာျဖစ္သင္တန္းေတြတက္ စာေမးပြဲေတြေျဖ ... အဲလိုလုပ္ခ်င္တယ္လို႔ က်မကို ေရးတဲ့ စာတိုိင္းမွာ ထည့္ေရးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူစာေမးပြဲေျဖမယ့္အခ်ိန္တိုင္းဟာ သူ ကေလးေမြး ရမယ့္ အခ်ိန္ေတြနဲ႔ တိုက္တိုက္ေနတယ္။

သူက တႏွစ္တေယာက္ ကေလးေမြးပါတယ္။ သားဆက္ျခားဖို႔တို႔ ဘာတို႔ ဒီေခတ္မွာလို ပညာ ေပးမယ့္သူလည္း မရွိေသးပါဘူး။ သူ႔စာထဲမွာ စာေမးပြဲလာေျဖရင္း က်မတို႔ဆီလာလည္မယ္ လို႔ ေရးေပမယ့္ သူနဲ႔က်မတို႔ ျပန္ေတြ႕ခြင့္ မႀကံဳခဲ့ပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ငါးေယာက္ ေျမာက္ သမီးမိန္းကေလး ေမြးရင္း မီးတြင္းထဲမွာ ကြယ္လြန္သြားလို႔ပါ။ က်မရဲ႕ ငယ္ဘဝ အခ်ိန္ေတြထဲမွာ မေမ့ႏိုင္စရာ လူတေယာက္အျဖစ္ ပါဝင္ေနလို႔ မနာေယာ အေၾကာင္းေလး ထည့္ေျပာရတာပါ။

ေနာက္ထပ္ ငယ္ဘဝမွာ မေမ့ႏိုင္စရာ တဦးကေတာ့ က်မကို ထိမ္းခဲ့တဲ့.. က်မတို႔က အန္တီႀကီး လို႔ေခၚတဲ့ ကုလားမ အပ်ိဳႀကီးပါ။ သူက က်မကိုသိပ္ခ်စ္တယ္။ ဆာရီအၿမဲဝတ္တဲ့ အန္တီႀကီးရဲ႕ မ်က္ႏွာက သိပ္ကိုၾကည္လင္တာပဲ။ သူကအိႏၵိယလူမ်ိဳး ခရစ္ယာန္ ဘာသာဝင္ (အာရ္စီ ေပါ့)။

က်မသိပ္ငယ္ေသးတဲ့ သူငယ္တန္း၊ တတန္း ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ ေမေမတို႔ အလုပ္ သြားတဲ့အခ်ိန္ အန္တီႀကီးနဲ႔ ေနခဲ့ရပါတယ္။ အန္တီႀကီးက ကုလားေလးေတြကို ကုလားစာ သင္တဲ့ အလုပ္လည္း လုပ္တယ္ေလ။

အိမ္ေတြမွာ လိုက္သင္တာပါ။ အဲလိုေတြ သူ စာသြားသင္ရင္ က်မက သူ႔ေနာက္က တ ေကာက္ေကာက္ ဆာရီစဆြဲၿပီး လိုက္တာပဲ။ သန္လ်င္ၿမိဳ႕မွာ ကုလားေတြ စုေနတဲ့ ရပ္ကြက္ ေတြရွိတယ္။ ဟိႏၵဴေတြ၊ ခရစ္ယာန္ေတြေပါ့။ အဲဒီရပ္ကြက္ေတြက ၿမိဳ႕ထဲနဲ႔ ေတာ္ေတာ္လွမ္း ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔အိမ္ကေလးေတြက ေျမႀကီးအိမ္ေလးေတြေလ ... သိပ္ေအးတာပဲ။ ဓနိမိုး ထရံကာၿပီး ရႊံနဲ႔ႏြားေခ်းမံထားတဲ့ အခင္းက ေျပာင္လက္ေနတာ။

အန္တီႀကီးကစာသင္ ... က်မက တေရးတေမာအိပ္။ တခါတေလ ... အနီးအနားမွာ ေလွ်ာက္ ကစား။ ေညာင္သံုးပင္လို႔ ေခၚတဲ့ ခရစ္ယာန္သခ်ႋဳင္းနားမွာ သြားသင္ရတဲ့ ေန႔ေတြဆို သိပ္ေပ်ာ္ စရာေကာင္းတယ္။ သူစာသင္ေနတုန္း အနီးအနားက ျမယာပင္ေလးေတြမွာ ခ်ဥ္ျဖဳန္းျဖဳန္း ျမယာသီးမွည့္ေလးေတြ ခူးစား၊ ၿပီးေတာ့ ကြင္းျပင္က်ယ္ႀကီးထဲမွာ ကုလားမေလးေတြနဲ႔ ေလွ်ာက္ေျပးေဆာ့၊ ေမာရင္ ေအးစိမ့္ေနတဲ့အိမ္ကေလးထဲ ဝင္အိပ္။ ညေနေစာင္းမွ အန္တီႀကီးနဲ႔အတူ ေတာကားႀကီးစီးၿပီးျပန္ေပါ့။

တခါတေလ က်မက သူသင္တဲ့နားသြားထိုင္ ေငးေမာ ... ကုလားစာေတြ လိုက္ရြတ္ .. ကုလား ကႀကီး ခေခြးေတြ လိုက္ေရး ... “အာရီး၊ စစ္သရီး၊ နာနား၊ ေမာဝနား ...” “ရီးနာ့ကရီး .. ဘာဟင္းခ်က္လဲ” “ပါးရပူးကရီး ... ပဲဟင္းေပါ့” “ျမီးနိကရီး ... ငါးဟင္း” ေနာက္ က်မ ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္မိေနတာ တခုက “ဆက္သနာ့ရိ .. ေသေသာေခြး” တဲ့။ က်န္တာေတြ ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူးေလ။

ေဒပါဝါလီေန႔လို ... ဟိႏၵဴေတြရဲ႕ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ေတြမွာဆို သိပ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ မုန္႔အခ်ိဳေတြ ဆိုတာေအာတိုက္ပဲ။ အဝစားယံုတင္မကဘူး အိမ္ကိုပါ အမ်ားႀကီးထည့္ ေပးလိုက္ ေသးတာ။ ေနာက္ေတာ့ အန္တီႀကီးတို႔ အာရ္စီ ဘုရားေက်ာင္းမွာ ပြဲေန႔ေတြဆိုရင္ လည္း သိပ္ေပ်ာ္တယ္။ ထမင္း႐ံုႀကီးေတြနဲ႔ ထမင္းေကၽြးတာေလ။ အဲဒီမွာ က်မ ငွက္ေပ်ာဖက္နဲ႔ ထမင္းေကာင္းေကာင္းစားတတ္သြားတာေပါ့။

ေရစင္ေအာင္ေဆးထားတဲ့ ငွက္ေပ်ာ္ဖက္ စိမ္းစိမ္းကို ေရွ႕မွာလာခ် ... ၿပီးရင္ ထမင္းပူပူကို သံပုဂံျပားနဲ႔ေကာ္ၿပီး ပံုေပး၊ တေယာက္က ငွက္ေပ်ာဖက္ေထာင့္ေလးမွာ ဆားပံုေလးလိုက္ပံု၊ ေနာက္တေယာက္က ဘာလီပံုးႀကီးနဲ႔ထည့္ထားတဲ့ ပဲဟင္းပူပူကို လာဆမ္း (မဆလာနံ႔ေလး ခုေတာင္ သင္းေနေသးသလိုပဲ)၊ ေနာက္တေယာက္က ဘာဂ်ီေၾကာ္လို႔ေခၚတဲ့ ေဂၚဖီနဲ႔အာလူး ေၾကာ္ထားတာေလးပံု၊ ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ ခရမ္းခ်ဥ္သီးခ်က္ျဖစ္ျဖစ္ မန္က်ည္းမွည့္ ေထာင္းျဖစ္ျဖစ္ လိုက္ပံုေပး ... အဲဒါကို လက္နဲ႔ အားရပါးရ စားေပေတာ့။ က်မအႀကိဳက္ဆံုး ကေတာ့ ခ်ဥ္တင္တင္နဲ႔ မလုပ္တံနီ ဟင္းခ်ိဳပါ။ အဲဒါကို စတီးခြက္ေလးနဲ႔ လာခ်ေပးတာေလ။

ၿပီးသြားရင္ အဲဒီငွက္ေပ်ာဖက္ေပၚမွာပဲ သာကူျပစ္ျပစ္ကို အခ်ိဳပြဲအေနနဲ႔ လိုက္တင္ေပး ေသးတာ၊ ပါပရာေၾကာ္ ႂကြပ္ႂကြပ္နဲ႔တြဲစားရတာေလ။ အမယ္ ... ငွက္ေပ်ာ္ဖက္ ျပန္႔ျပန္႔ႀကီးနဲ႔ သာကူကို ေဘးက်မသြားေအာင္ လက္နဲ႔စားတာကိုက ပညာေနာ္။ ေတာ္ေတာ္ခက္တာ :P

မယ္ေတာ္မာရီ ႐ုပ္တုလွည့္တဲ့ ေန႔ေတြမွာဆို ဘုရားေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ ေကာ္ဖီတိုက္ ေသးတယ္။ ေကာ္ဖီဆိုတာက ေကာ္ဖီၾကမ္းလို႔ က်မတို႔ေခၚတဲ့ ဘလက္ေကာ္ဖီကို ခ်င္းရယ္ ထန္းလွ်က္ရယ္နဲ႔ေဖ်ာ္တာပါ။ ပူပူ ေမႊးေမႊး ခ်ိဳခ်ိဳ ခါးခါးေလးေပါ့။

အန္တီႀကီးက တခါတေလ က်မတို႔အိမ္မွာ ဟင္းေတြဝင္ခ်က္ေပးတယ္။ အထူးသျဖင့္ သူခ်က္ ေပးတဲ့ ဂဏန္းဟင္းကို က်မခုထိမေမ့ဘူး။ ေမေမက ဂဏန္းဟင္း ဘယ္ေတာ့မွ မခ်က္ ဘူးေလ။ အရွင္ေတြကိုင္ရလို႔တဲ့။ အန္တီႀကီးခ်က္ေကၽြးမွ က်မတို႔စားရတာ။ အန္တီႀကီး တပည့္ေတြေနတဲ့ ကမ္းနားပိုင္းမွာကလည္း ဂဏန္းေတြ အလြန္ေပါဆိုေတာ့ က်မတို႔ ေမာင္ႏွမ ႀကိဳက္မွန္းသိေတာ့ အန္တီႀကီးက ဝယ္ဝယ္လာခဲ့တာ ... က်မတို႔ႀကီးတဲ့ အထိပါပဲ။

အန္တီႀကီးက က်မအဘြားရဲ႕ ၿခံဝင္းထဲမွာ အိမ္ေသးေသးေလးေဆာက္ၿပီးေနတာေလ။ က်မတို႔ ေမာင္ႏွမေတြက ႀကီးတဲ့ထိ အားရင္ သူ႔ဆီသြားလည္တာပဲ။ က်မကို ထိန္းခဲ့သလို က်မေမာင္ ကိုရဲေလးကိုလည္း တခါတေလ ထိန္းပါတယ္။ ခုေတာ့ အန္တီႀကီး မရွိေတာ့ပါဘူး။ ၈၈ အေရး အခင္းအၿပီး ညမထြက္ရအမိန္႔ေတြ ထုတ္ထားတဲ့ကာလမွာ သူ႔ရဲ႕ တဦးတည္းေသာ တူရဲ႕ လက္ထဲ ကြယ္လြန္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ကို က်မအဘြားက အန္ေထာ္နီမာႀကီးလို႔ေခၚတယ္။ အဘြားက ကုလားစကားလည္းတတ္ေတာ့ အန္တီႀကီးကို ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ပါတယ္။

က်မအဘြားမွာ အဲလိုပဲ ေခၚယူေမြးစားထားတဲ့ ေမြးစားသားသမီးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ အမ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ အိႏၵိယလူမ်ိဳးေတြပါ။ အဘြားကို က်မတို႔ေျမးေတြက မာမီႀကီးလို႔ ေခၚတယ္။ မာမီႀကီးက က်မွတ္မိတဲ့အခ်ိန္မွာ တေခါင္းလံုးျဖဴေဖြးေနၿပီေလ။ ဒါေပမယ့္ သိပ္လွတယ္။ အသက္ ၈၀ ေလာက္အရြယ္မွာ လံုးဝ ခါးမကံုးဘူး။

မာမီႀကီးက အျပင္သြားခါနီးမွာ အၿမဲတမ္း ေျမးတေယာက္ေယာက္ကိုေခၚၿပီး သူဝတ္ထားတဲ့ ထမီနဲ႔ အကႌ်လိုက္ရဲ႕လားလို႔ ေမးတတ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အျပင္ထြက္ၿပီဆို ေရေမႊးန႔ံေလး တသင္းသင္းနဲ႔။ က်မမွတ္မိတဲ့ အရြယ္ထိ မာမီႀကီးက သိုးေမႊးထိုးတုန္း။ ေျမးေတြအတြက္ အကႌ်ေလးေတြ ဦးထုပ္ေလးေတြေပါ့။

ၿပီးေတာ့ ခရစၥမတ္စ္ဆိုရင္ မုန္႔ေတြသူ႔ဖာသာသူ လုပ္တယ္။ ကာရ္ကာရ္ လို႔ေခၚတဲ့ဂ်ံဳေက်ာ္ ေတြ၊ ဒိုဒိုးလုိ႔ေခၚတဲ့ မုန္႔ကလားမေတြ ေနာက္ ... ေရႊၾကည္ဆႏြင္းမကင္းေပါ့။ က်မ လက္ဆင့္ကမ္း လုပ္တတ္တာ တခုက ပန္းေဂၚဖီသနပ္ပါ။ ႀကိဳက္လြန္းလို႔ သင္ထားတာ။

ခရစၥမတ္လို၊ မာမီႀကီးေမြးေန႔လို၊ ဒယ္ဒီႀကီးေသတဲ့ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔လိုဆို မာမီႀကီးတို႔ အိမ္မွာ အမ်ိဳးေတြေကာ မာမီႀကီးရဲ႕ ေမြးစားသားသမီး ေတြေကာ စံုလို႔။ က်မတို႔ကေလးေတြ သိပ္ေပ်ာ္ ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြေပါ့။

မွတ္မွတ္ရရ မာမီႀကီး ၈၅ ႏွစ္ျပည့္တဲ့ႏွစ္မွာ က်မဦးေဆာင္ၿပီး ဗမာျပည္မွာရွိတဲ့ ေျမးေတြ အားလံုးဆီက တေယာက္ တက်ပ္ေကာက္ ... ေမြးေန႔ကိတ္ႀကီးတခု လက္ေဆာင္ ေပးပါတယ္။ ေျမးဘယ္ေလာက္ မ်ားသလဲ ဆိုရင္ တေယာက္ တက်ပ္နဲ႔တင္ ေမြးေန႔ကိတ္ အႀကီးႀကီး ရပါတယ္။ အဲဒါ ႏုိင္ငံျခား ေရာက္ေနတဲ့ ေျမးေတြ မပါေသးဘူး ...။

အမ်ိဳးေတြ စံုၿပီဆိုရင္ ေပ်ာ္ၾကတဲ့ က်မတို႔ေမာင္ႏွမေတြကေတာ့ ကစားနည္းေပါင္းစံုကို ကစားရင္း .... အိမ္ေဘးက ငုပင္ေပၚက ေရႊပိုးေကာင္ေလးေတြကို ဖမ္းရင္း ... လူႀကီးေတြ လုပ္သမွ် မွတ္သားရင္း အခ်ိန္ကုန္ၾကရ တာပါပဲ။

အဲဒီတုန္းက အိပ္မက္ေတြသိပ္လွတယ္ ..။ အပူအပင္ကင္းခဲ့တယ္ ... အညႇိဳးအေတး မရွိဘူး .. အာဃာတ ဆိုတာလည္း မရွိ ... ။

က်မတို႔ ဆိုးေတ သမွ် ခြင့္လႊတ္ၿပံဳးကေလးၿပံဳးရင္း ၾကည့္ေနတတ္တဲ့ အန္တီႀကီးရဲ႕ တဲငယ္ေလးထဲ အေမာဝင္ေျဖရင္း... အန္တီႀကီးေကၽြးတဲ့ မုန္႔ေတြစားရင္း... ရယ္ေမာ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတဲ့ ေန႔ေတြ ... သတိရမိပါရဲ႕ ....။ ဆက္ ေရးုပါမယ္ ....
။ ။

9 comments:

ေယာနသံစင္ေရာ္ said...

မတူးတူးသာေရ... ငယ္ဘဝေတြက ျပန္ေတြးလုိက္တိုင္း အမွတ္ရစရာေတြပဲ.. အဖုိးနဲ႔ အဖြားနဲ႔ မိသားစုေတြနဲ႔ .. ဖြားကလည္း မတူးတူးသာ အဖြားလုိပဲ မုန္႔ေတြအမ်ဳိးမ်ိဳးလုပ္တတ္တယ္၊ ပန္းပြင့္သနပ္လုပ္တာလည္း တူေနျပန္တယ္။

ဟန္လင္းထြန္း said...

လူတုိင္းမွာ ငယ္ဘ၀ေတြရွိၾကတယ္ေနာ္။ အမက အေရးေကာင္းလုိ႔ အားက်မိပါတယ္

sin dan lar said...

ကိုယ့္ ငယ္ဘ၀ကိုျပန္ေတြးရင္လည္းျပံဳးမိတယ္။
သူမ်ားေတြ ငယ္ဘ၀အေၾကာင္း ေရးရင္လည္း
စိတ္၀င္စားတယ္။ ဖတ္ခ်င္တယ္.. ဖတ္ရင္းေပ်ာ္လို႕

tg.nwai said...

ေပ်ာ္စရာႀကီးပဲ..။ ဖတ္ရင္း ကိုယ့္ငယ္ဘ၀ေတြကိုပါ ျပန္လြမ္းသြားရဲ႕။

Han Thit Nyeim said...

အစ္မကေတာ့ အမွတ္တရေရးခ်န္ပီယံလို႔ တင္စားရမွာပဲ... အစကေန အဆံုးထိ ဖတ္ခ်င္ေအာင္ကို ေရးတတ္တယ္ဗ်ာ။

pandora said...

အဲဒီလို သိပ္လွခဲ့တဲ့ ငယ္ဘ၀ေတြကို ျပန္ျပန္ေတြးရင္းနဲ႕လည္း လက္ရွိ အပူေတြ အာဃာတေတြ အညိဳးေတြကို (ရွိခဲ့ရင္) ေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္လိမ့္မယ္လို႕ ေမွ်ာ္လင့္တာပဲ။

မ်ားမ်ားေရးပါ အစ္မေရ :)

ခင္မင္းေဇာ္ said...

ပန္းပြင့္သနပ္ လုပ္တတ္တယ္ဆိုတာ မယံုဘူး။
လက္ေတြ႕လုပ္ေကၽြးမွ ယံုမယ္ေနာ္.. ဒါပဲ..

ေကာင္းကင္ကို said...

အပူအပင္ ကင္းတဲ့ ကေလးေလး ဘဝတာ
တစ္ခါျပန္ျပီး ရခ်င္ေသးတယ္
အျပစ္မရွိ ေသးတဲ့ ကေလးေလး ဘဝတာ
တစ္ခါ ျပန္ျပီးေရာက္ခ်င္ေသးတယ္။

ဒါေပမယ့္ အရုိက္ေတာ့ မခံခ်င္ဘူး။ :P

mm thinker said...

ေရးထားတာ ဖတ္လို႔ ေကာင္းတယ္။ “မလုပ္တံနီ” စာလံုးေပါင္းကို ခုမွ သိတယ္။ “မႏုသာနီ” ဆိုျပီး အရပ္စကားနဲ႔ ေျပာေျပာေနေတာ့ မႏုစာရီနဲ႔မ်ား ဘာေတာ္သလဲ စဥ္းစားေနတာ။ ခုမွ သိတယ္၊ ေက်းဇူး။

အဖြားက ကုလားစကား ေျပာတတ္တယ္လား။ မတူးကေတာ့ ကုလားဆင္ မဟုတ္ပါဘူး။