ဆီလီကြန္အခ်စ္

ညေနထမင္းစားဝုိင္းမွာ စက္႐ုပ္ဇနီးသည္ကို ေပါင္းသင္းေနၾကတဲ့ သူေတြအေၾကာင္း ေဒါ့ကူမန္ထရီနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေျပာေနရာက အေတြးတစရၿပီး ဒီဝတၳဳကို ဖန္တီးပါတယ္။

ဝတၳဳတို ၂၂


သူ႔မ်က္ခြံမ်ားေလးလံလာသည္။ ေစာေစာက စားထားသည့္ မွ်စ္ခ်ဥ္ႏွင့္ ဝက္သားက တန္ခိုးျပေနၿပီထင့့့္။ အျမင္အာရံုမ်ားက တျဖည္းျဖည္းေဝဝါးလာၿပီး ငိုက္ကနဲျဖစ္သြား ခ်ိန္တြင္ “ေဒါက္တာ ေဒါက္တာ” ဟူေသာအသံေၾကာင့္ လန္႔သြားသည္။ ေမာ္နီတာက တဆင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဟိုဘက္တလမ္းေက်ာ္က လူပ်ိဳႀကီး ကိုသာမညျဖစ္ေနသည္။

သူထိုင္ေနသည့္ ကုလားထိုင္လက္တန္းေပၚက ခလုတ္တခုကို ႏွိပ္လုိက္ေတာ့ တံခါးကေရွာခနဲ ပြင့္သြားရာ ကိုသာမညဝင္လာသည္။ သူက ေမးဆတ္ျပလုိက္ေတာ့ ကိုသာမညက သြားကေလးၿဖီးျပသည္။ “ဟုိဒင္းဗ်ာ ခင္ဗ်ားဆီမွာ စက္ရုပ္ေအာ္ဒါမွာလို႔ရတယ္ ၾကားလို႔” ေၾသာ လတ္စသတ္ေတာ့ ဒီလူႀကီး စက္ရုပ္ေအာ္ဒါ မွာခ်င္တာကိုး။ အင္းေပါ့ေလ သူက တကိုယ္တည္း လူပ်ိဳႀကီးဆိုေတာ့ လုိခ်င္ရွာေပမေပါ့။

“ရတယ္ ခင္ဗ်ားက ဘယ္လို စက္႐ုပ္မ်ိဳး လိုခ်င္တာလဲဗ်”

သူ႔အေမးကိုေျဖဖို႔အတြက္ ကိုသာမညက ေတာင္ၾကည့္ေျမာက္ၾကည့္ ၾကည့္လိုက္ေသးသည္။ တကယ္က ေဘးမွာ ဘယ္သူမွလည္းရွိတာမဟုတ္။ သူ႔အိမ္ကလည္း ၁၀၀ ရာခိုင္ႏႈန္းအသံလံုစနစ္ တပ္ဆင္ထားတာ။

“ဒီလိုဗ်ာ မာရီလင္မြန္ရိုး အသက္ ၂၀ အရြယ္က ဆိုဒ္အတုိင္းနဲ႔ မ်က္ႏွာကေတာ့ ခင္သန္းႏု အသက္၂၀ က ႐ုပ္ေပါ့ဗ်ာ ဟဲဟဲ” ရတာမွသိပ္ရသေပါ့။ သို႔ေသာ္ ဒီလူပ်ိဳႀကီးကို နည္းနည္းေတာ့ ေငြညွစ္ရမည္။ ေစ်းကိုင္ထားမွ။ သူ ဒီစီလီကြန္စက္႐ုပ္မ်ားလုပ္ေနခဲ့တာ ၾကာၿပီ။ ေအာ္ဒါေတြလည္း လာလိုက္သည့္ျဖစ္ခ်င္း။

စီလီကြန္က အထိအေတြ႕ ညက္ေညာသည္။ စက္႐ုပ္ျဖစ္သည့္အတြက္ ကိုယ္ႀကိဳက္သလို မွာယူႏိုင္သည္။ တခ်ိဳ႕ဆို ကိုရီးယားမင္းသမီးေလးေတြ ပံုစံမွာၾကသည္။ အြန္ေစာကေတာ့ အမွာအမ်ားဆံုးေပါ့။ ခုဆို သူအြန္ေစာ ႐ုပ္လုပ္ေပးခဲ့တာ ၃၃၉ ႐ုပ္ရွိသြားၿပီ။ ခက္တာက သူ႔စက္ရုပ္မ်ားႏွင့္ အတူေနထုိင္ဖူးသူမ်ား အားလံုး လူသားမ်ားႏွင့္ မေနခ်င္ၾကေတာ့။ အဲဒီ့အတြက္ သူကေတာ့ ပိုက္ဆံရသည္ေပါ့။

လူသားတို႔၏ သဘာဝကုိ ေတာ္လွန္ရာက်ေနမလားလို႔ ခဏခဏ စဥ္းစားရသည္။ သို႔ေသာ္လည္း အခ်ိန္တန္လို႔ အမွာေရာက္လာရင္ သူ႔လက္ေတြက ကြန္ပ်ဴတာဆီ အလိုလို ေရာက္သြားၿမဲ။ သူက ပေရာ္ဖက္ဆာႀကီးဆိုေပမယ့္ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းမ်ားကိုေတာ့ ျမတ္ႏိုးလွသည္။ သူမ်ားေတြကို စက္႐ုပ္ဇနီးေတြ စက္႐ုပ္ခင္ပြန္းေတြ ဖန္တီးေပးေနေပမယ့္ သူကေတာ့ တကယ့္လူသားဇနီးသည္ကို ေပါင္းေနသူျဖစ္သည္။

“ကဲ ေဒါက္တာ ဘယ္ေတာ့ရမလဲ။ ဘယ္ေလာက္က်မလဲ။ စရံ ဘယ္ေလာက္ ေပးခဲ့ရမလဲ”

ကိုသာမညအသံက သူ႔အေတြးကို ျဖတ္ေတာက္လိုက္ သည္။ သူ႔ေခါင္းထဲတြင္ ေပါင္းႏႈတ္ေျမႇာက္စား အျမန္လုပ္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။ “ေဒၚလာ ၆ ေသာင္း က်မယ္ဗ်” သူ႔စကားေၾကာင့္ ကိုသာမညက နည္းနည္းေတာ့ တြန္႔သြားသည္။ တြန္႔ေပမေပါ့။ ဒီစက္ရုပ္ဇနီးသည္ကိုလုိခ်င္လြန္းလို႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ စုေဆာင္းလာသည့္ ေငြေတြ တထိုင္တည္း ကုန္ေတာ့မွာကိုး။

သို႔ေသာ္ တန္ပါသည္။ စက္႐ုပ္ဇနီးသည္က လူသားဇနီးသည္လို စကားလည္းမမ်ား၊ ေနာက္ဆံုးေပၚ အဆင္ဆန္းဝတ္ခ်င္လွခ်ည္ ရဲ႕လည္း မပူဆာ၊ ထမင္းလည္းေကၽြးစရာမလို၊ ႐ုပ္ရွင္လည္း လိုက္ျပဖို႔မလို။ ဒါေပမယ့္ ဒီစက္႐ုပ္ဇနီးသည္ ဆီကေတာ့ ကိုယ္လုိအပ္သေလာက္ ခ်မ္းသာသုခ အျပည့္အဝ ရႏုိင္သည္။ ၿပီးေတာ့ အိမ္မႈ ကိစၥေတြလည္း ႏုိင္နင္း လိုက္သည့္အမ်ိဳး။ အသက္ကလည္း ကိုကသာ ႀကီးခ်င္သေလာက္ႀကီးလာမည္ သူတို႔က ဒီအရြယ္က ဒီအရြယ္။ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းလိုက္သလဲ ဆိုတာ။

ကိုသာမညက စရံ ေဒၚလာ တေသာင္းထုတ္ေပးရင္း တိုးတိုးကပ္ေျပာသည္

“က်ေနာ့္ကို ေမာင္ေတာ္ဘုရားလို႔ ေခၚေအာင္ ထည့္ေပးထားေနာ္။ အသံကေတာ့ ႀကိဳးၾကာေလးရဲ႕ အသံေပါ့ဗ်ာ”

သူ႔စက္႐ုပ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ လူႀကိဳက္မ်ားလိုက္သလဲ ဆိုရင္။ တခ်ိဳ႕မ်ား အဲဒီစက္႐ုပ္ ပိုင္ဆိုင္ၿပီးေနာက္ပိုင္း ရွိထားသည့္ လူသားမိ္န္းမမ်ားႏွင့္ ကြာ၊ ရည္းစားမ်ားႏွင့္ ျပတ္သည္အထိျဖစ္ၾကသည္။ တအိမ္ေက်ာ္က ကိုေဆြကေတာ့ အ႐ုပ္ ၂ ႐ုပ္မွာထားသည္။ တ႐ုပ္က မို႔မို႔ျမင့္ေအာင္ ၁၆ ႏွစ္သမီးက မ်က္ႏွာႏွင့္ နႏၵာလႈိင္ ၂၀ အရြယ္ကိုယ္လံုးတဲ့။ ေနာက္တ႐ုပ္ကေတာ့ အြန္ေစာမ်က္ႏွာႏွင့္ မိုးေဟကိုဆိုဒ္၊ အသားအေရာင္က ေမသန္းႏုလို။

သူ႔ဆီကို ထူးဆန္းသည့္ အမ်ိဳးသမီး ၂ ေယာက္လည္း လာဖူးသည္။ သူတို႔က သတ္သတ္စီ တေနရာစီက လာၾကတာဆိုေပမယ့္ မွာေတာ့ ကီဗင္ေကာ့စနာ နဲ႔ တပံုစံထဲတူတဲ့ ေယာက္်ားလိုခ်င္သည္ဟုဆိုသည္။ သူက လုပ္ေပးရတာ အပမ္းမႀကီး။ အြန္ေစာေတာင္ ၃၃၉ ႐ုပ္ လုပ္ေပးခဲ့တာပဲ။ ကီဗင္ေကာ့စနာ ၂ ႐ုပ္ေလာက္မ်ား၊ ဘာမွမခက္။ သို႔ေသာ္ ခက္ေနတာက ထိုအမ်ိဳး သမီးမ်ားျဖစ္သည္။ သူ႔ေရွ႕တြင္ သူအရင္မွာတာ၊ ကိုယ္အရင္မွာတာ ျဖစ္ကုန္သည္။ သူက ၂ ႐ုပ္လုပ္ေပးပါမည္ ဆိုေတာ့ လက္မခံ။ တ႐ုပ္ထဲျဖစ္ေစရမည္တဲ့။ ရန္ထျဖစ္ လိုက္တာ ႂကြက္ႂကြက္ညံသြားသည္။ ေနာက္ဆံုးမနည္းေတာင္းပန္ၿပီး မဲစနစ္ႏွင့္ လုပ္ခိုင္းရသည္။ မဲမေပါက္တဲ့သူကိုေတာ့ ဘရက္ပစ္ပဲယူပါဟု ေျပာလုိက္ရသည္။

မိန္းမ ကေတာ့ သိပ္မလာ။ ၾကည့္ရတာ လူေယာက်္ားေတြကိုပဲ ႀကိဳက္ေနတုန္းထင္သည္။ ခက္တာက ေယာက်္ားေတြျဖစ္သည္။ သူတို႔လိုအပ္ခ်က္က ဆန္းက်ယ္လြန္းလွ၏။ လိုအပ္ခ်က္က ျပည့္ပဲမျပည့္ႏိုင္ၾက။ ခုဏ ကိုသာမညပဲၾကည့္ ေမာင္ေတာ္ဘုရားလို႔ေခၚေအာင္ လုပ္ေပးရမယ္တဲ့။

ကိုေဆြ က်ေတာ့တမ်ိဳး သူ႔စက္ရုပ္မ ႏွစ္ရုပ္ကုိ သဝန္တိုတတ္တဲ့စိတ္ ထည့္ေပးထားရမယ္တဲ့။ ႀကံႀကံဖန္ဖန္။ ေတာ္ေတာ္အႏုစိတ္ရတာ ဆိုေတာ့ ေဒၚလာ ၅ ေထာင္ ပိုယူလို္က္ သည္။ ကိုေဆြကေတာ့ သူေဌးဆိုေတာ့ ေအးေဆးပဲ ထုတ္ေပးပါသည္။ သဝန္တိုစိတ္ ထည့္ေပးထားတဲ့ မို႔မို႔ျမင့္လႈိင္နဲ႔ အြန္ေစာကိုႏု တို႔က အသက္ဝင္လာတာနဲ႔ တေယာက္ကို တေယာက္ ေစာင္ေနၾက ေတာ့သည္။ ကိုေဆြက တေယာက္အနားကို ကပ္ရင္ ေနာက္တေယာက္က ျငဴစူေစာင့္ေအာင့္သည္၊ ႏႈတ္ခမ္းစူ စိတ္ေကာက္သည္။ တျခား တေယာက္နားကပ္ရင္ က်န္တေယာက္က ပစၥည္းေတြကို ေဆာင့္ခ်သည္။ မ်က္ေစာင္းထိုးသည္။ ကိုေဆြကေတာ့ ေက်နပ္လို႔။

သူကေတာ့ ဒီစက္႐ုပ္ေတြတီထြင္ရင္း ပိုက္ဆံေတြ ထားစရာ ေနရာမရွိေတာ့။ သို႔ေသာ္လည္း သူ႔ေၾကာင့္ ကမၻာ့လူဦးေရ ေလ်ာ့က်မႈႀကီး ဆက္တိုက္ဆိုသလို ျဖစ္လာေနၿပီ။ ၾကာလွ်င္ လူသားမ်ား မ်ိဳးသုဥ္းသြားၿပီး ပုရြက္ဆိတ္ႏွင့္ လင္းပိုင္မ်ားသာ ႀကီးစိုးေသာ ကမၻာႀကီးျဖစ္ေတာ့မည္ဟု တခ်ိဳ႕ပညာရွင္မ်ားက မွန္းဆေနၾကသည္။ ထို႔အတြက္ ေရွးရိုးအယူအဆရွိသူတို႔က ယၾတာ ေျခၾကသည္။

သူ႔အေတြမဆံုးခင္ ဇနီးသည္ သူ႔အနားေရာက္လာသည္။ ေကာ္ဖီလင္ဗန္းကေလးကို ကိုင္ရင္း သူ႔နားမွာ ထိုင္လိုက္သည္။ သူ႔ဇနီးက ငယ္ငယ္က ေတာ္ေတာ္လွသည္။ ခုေတာ့ အသက္အရြယ္အရ အလွေတြေပ်ာက္ဆုံးကုန္ၿပီ။ ငယ္ငယ္ကအလွက နည္းနည္းသာ ရိုးတိုးရိတ္တိတ္ေလး က်န္ေတာ့သည္။ သူ႔ဇနီးကိုၾကည့္ရင္း သူ႔စိတ္ထဲ အာသီသ တခုျဖစ္ေပၚလာသည္။ သူ႔စက္ရုပ္ေတြကို သူခိုင္းခ်င္တိုင္း ခိုင္းလို႔ရ၊ ေျပာခ်င္တိုင္းေျပာလို႔ရေနတာ။ တခါေလာက္ေတာ့ လူသားဇနီးသည္ကို ခိုင္းၾကည့္ဦးမွ ဆိုသည့္စိတ္ကေလး ျဖစ္၏။ ကိုသာမညေျပာခဲ့သည့္ စကားတခြန္းကို သတိရမိသြားေသာေၾကာင့္ ဇနီးသည္ကို ၾကည့္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။

“ခင္ ကိုယ့္ကို ေမာင္ေတာ္ ဘုရား လို႔ ေခၚပါလားဟင္” ဇနီးသည္က ၿပံဳးၿပံဳးေလး ၾကည့္ေနသည္။ သူအားတက္သြား၏ “ေခၚမလား။ အဲလိုေခၚပါေနာ္။ ကိုယ္က ခင္ေရဆိုရင္ ေမာင္ေတာ္ ဘုရားလို႔ ထူးေပါ့”

ထိုစဥ္ အံုးကနဲ အသံႀကီးတသံ ၾကားလိုက္ရသျဖင့္ လန္႔သြားသည္ “ဟင္ ေသနာက် အိပ္ေနလိုက္တာ ကုလားေသ၊ ကုလားေမာ။ ဒင္းကိုမ်ား က်ဳပ္က ေမာင္ေတာ္ဘုရားလို႔ ေခၚရမယ္တဲ့ ဟုတ္လား။ ကဲကဲ ေခၚမယ္။ ေမာင္ေတာ္ဘုရားေရ ဒီေန႔ မီးမလာေတာ္မူတဲ့ေန႔ မို႔လို႔ ထမင္းကို မီးေသြးေတာ္ေမႊးၿပီးခ်က္ရမယ္။ ခ်ိဳးေရေတာ္ေတြလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ အဲေတာ့ ရပ္ကြက္ေရတြင္းက ေရသြားခပ္ဖို႔ ဒီမွာ ေရပံုးေတာ္ႀကီး။ သြားေတာ္မူေတာ့။ ရွင္ရဲ႕ ေရးလက္စ ႏွစ္ေၾကာင္းေတာင္ မၿပီးေသးတဲ့ စာမူေတာ္ႀကီးကို ညက်မွ ဖေရာင္းတိုင္ေတာ္ထြန္းၿပီး ဆက္ေရးေပါ့ ဟုတ္ၿပီလား”

ေျပာၿပီးေဘာက္ဆတ္ေဘာက္ဆတ္ ထြက္သြားတဲ့ သူ႔မိန္းမရဲ႕ ထဘီစကို ဆြဲလို႔ လိုက္သြားတာကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ မတိမ္းမယိမ္း ဘု၊ စု၊ ခ႐ု သံုးေကာင္။ အင္းေလ စက္႐ုပ္ေတြ မတီထြင္ႏုိင္ေသးေတာ့လည္း လူသား မ်ိဳးသုဥ္းမႈ အႏၱရာယ္ မႀကံဳရဘူးေပါ့။

14 comments:

ဖိုးဂ်ယ္ said...

အမေရ ေမာင္ငယ္ေလး ဖတ္ေတာ္မူသြားတယ္
ရီေတာ္မူၿပီး ျပန္ေတာ္ မူသြားတယ္
အမစဥ္းစားေတာ္မူတာ ေတာ္ ေတာ္မူတယ္။
ေလးစားေတာ္ မူတယ္ အမေတာ္ း)
အမေတာ္လို သေရာ္ေတာ္ေတ္ာေလးေတြ
ေရးတတ္ခ်င္ေတာ္ မူတယ္ အမေတာ္ရယ္ း)

Mg Gabar said...

ကိုယ့္အမေတာ္ရဲ့ ဝတၳဳေတာ္ကို ဖတ္ေတာ္မူၿပီးသကာလ စက္ရုပ္ေတာ္တခုေလာက္ မွာေတာ္မူမလားလို႔.......

ေအာင္သာငယ္ said...

အံုး ကနဲ ဆိုလို႕ အေျမာက္နဲ႕မ်ား ထုလိုက္သလား မွတ္တယ္... စိတ္ထဲေတာ့ ထင္ေနသား... း)

chanye` said...

အေတြးဆန္းသေလာက္ အေရးလန္းပါေပတယ္ :D
ဂြတ္ဒ္ ဂြတ္ဒ္!

mama said...

မဖုရားေလးတုိင္းခန္းလွည္.လယ္လာတယ္၊
တယ္ဟုတ္ပါလား၊မဖုရားေလးလည္း
ေဇာ္၀င္းထြဋ္ မ်က္နွာ၊ ကုိေနကုိတုိး အရပ၊္ သေျပသီးဖူး(အဲ)ေျပတီဦး အသံ၊ အုိဗားမာ ပါ၀ါ၊ bill gate ဥိးေနွာက္ နွင္. စက္ရုပ္အလုိရွိေတာ္မူေျကာင္းပါ။
ေစ်း၀ယ္၊ဟင္းထမင္းခ်က္၊အိမ္သန္.ရွင္းေရးအတြက္
Paris Hilton,Victory Backham,တုိ.ကုိ
ေယာင္လုိ.ေတာင္ လက္ေဆာင္ေတာ္ မပသေတာ္မူလုိက္ပါနဲ.ေနာ္..
ေကလာမမ

sin dan lar said...

ဎတၳဳေရာ၊ ေကာမန္႕ေတြေရာ.. ရယ္လိုက္ရတာ အူနာေရာ

tututha said...

စက္႐ုပ္ေတာ္မွာေတာ္မူရင္ သတိေတာ့ထား ကိုေမာင္ကမၻာေရ႕။ ေတာ္ၾကာ ကိုယ့္အစ္မေတာ္ရဲ႕ အစ္မေတာ္နဲ႔ ေတြ႕သြားလို႔ မီးပြင့္ေတာ္မူေနဦးမယ္ .. :P

ေကာင္းကင္ကို said...

စက္ရုပ္မ်ားမ်ားမွာ ဖို ့ပိုက္ဆံစုေတာ့မယ္ဗ်ိဳ ့။ :D

ေမျငိမ္း said...

ခုမွပဲ နာ့အကိုေတာ္ ကိုသာမညအၾကိဳက္ကို သိေတာ္မူေတာ့တယ္.. ဟဲဟဲ....
အင္း ေကဗင္ေကာ့စနာကိစၥကလည္း တခ်ိဳ႔ကို ေစာင္းေျပာေတာ္မူတယ္ထင္ပါ့ :P

မိုးခါး said...

ဟားဟားဟား .. အရမ္းကို ရီေတာ္မူသြားပါတယ္ဗ်ိဳ႕ .. :D:D:D

ဗီလိန္ said...

ေျပာခ်င္တာက မိန္းမေတြက လိုဘက္မျပည့္တာလား။
ေယာက္်ားေတြက လိုဘက္မျပည့္တာလားဟင္။

မိန္းမေတြ လိုခ်င္သေလာက္ ေယာက္်ားေတြ မျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္တာကိုပဲ ေျပာရမလား။
ေယာက္်ားေတြ ေပးႏိုင္သမွ်နဲ႔ မေရာင့္ရဲႏိုင္တဲ့ မိန္းမကိုပဲ ေျပာရမလား။

သိေတာ့ဘူး ၾကက္မနဲ႔ ၾကက္ဥ ျဖစ္ေနၿပီ။
ေခါင္းမူးၿပီး ျပန္သြားၿပီ။

Htoo Myat said...

လက္ခုပ္တီးပါတယ္ဗ်ာ...

တကယ့္ကို ပါရမီထူးတဲ့ အေရးအသားနဲ႔ ထိုးေဖာက္ စဥ္းစားတဲ့ အုိင္ဒီယာပါပဲ။

JulyDream said...

အခုလက္ရိွအခ်ိန္ထိေတာ့ လူသားမ်ိဳးမတံုးမွာေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ။ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုျဖစ္လာမလဲ ဆုိတာေတာ့ မေျပာတတ္ေသးဘူးေပါ့။

mm thinker said...

အက်င့္က မေပ်ာက္ဘူး
ဝတၳဳေရးတာေတာင္ အေစာင္းအခ်ိတ္ကေလးနဲ႔။

အဟဲ...

က်ေနာ္ေတာ့ တိုက္တန္းနစ္ မတိုင္ခင္ ကိတ္ဝင္းစလက္ တစ္ရုပ္ေလာက္လိုခ်င္ပါတယ္။

တျခားမဟုတ္ပါဘူး။ ဘီယာ ငွဲ႔ခိုင္းဖို႔ပါ။