tag:blogger.com,1999:blog-85655779168315639702011-07-29T02:04:14.271+07:00tututhahttp://www.blogger.com/profile/01861509391771056760noreply@blogger.comBlogger1131100tag:blogger.com,1999:blog-8565577916831563970.post-91187016764005387342011-05-11T17:24:00.002+07:002011-05-11T17:27:12.616+07:00လူကိုယ္တုိင္ မသြားရေပမယ့္ ... ဓာတ္ပံုေတြ ျမင္ရတယ္။ ကိုေက်ာ္သူ႔ facebook က ယူပါတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-0C0IEJtuIuc/Tcpj8eXbbBI/AAAAAAAAAGo/83xy6v_dq24/s1600/230502_10150182201806698_174427511697_6744838_2099771_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-0C0IEJtuIuc/Tcpj8eXbbBI/AAAAAAAAAGo/83xy6v_dq24/s400/230502_10150182201806698_174427511697_6744838_2099771_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605402576810634258" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-mfWAzjcviwI/Tcpj8EoM-FI/AAAAAAAAAGg/r1GynmgSftU/s1600/230151_10150182201956698_174427511697_6744841_4263991_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-mfWAzjcviwI/Tcpj8EoM-FI/AAAAAAAAAGg/r1GynmgSftU/s400/230151_10150182201956698_174427511697_6744841_4263991_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605402569901668434" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-KEiEaEm_zPw/Tcpj8JSQVMI/AAAAAAAAAGY/zBuLgZgKN18/s1600/225412_10150182201991698_174427511697_6744842_161589_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-KEiEaEm_zPw/Tcpj8JSQVMI/AAAAAAAAAGY/zBuLgZgKN18/s400/225412_10150182201991698_174427511697_6744842_161589_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605402571151791298" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8565577916831563970-9118701676400538734?l=tututha.blogspot.com' alt='' /></div>tututhahttp://www.blogger.com/profile/01861509391771056760noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8565577916831563970.post-7344712757757818272011-05-11T14:22:00.003+07:002011-05-11T14:36:14.287+07:00အခုေလာက္ဆို သူတို႔ သြားၾကေရာေပါ့ ... <br />ီ <br />သူတို႔ဆိုတာက က်မရဲ႕ ေဆြမ်ိဳး ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြ ... သြားၾကၿပီ ... ေရေဝးမွာ ဒီညေန ၃ နာရီ။ <br /><br />“သူ ... ေဒၚေဒၚခ်ိဳ႕ကို ၿပံဳးျပသြားေသးတာ” ဆိုတဲ့အသံကို က်မ ၾကားေယာင္ေနမိတယ္။ ေအာက္ခ်င္းငွက္ေတြဟာ ငွက္ဖိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ငွက္မပဲျဖစ္ျဖစ္ တေကာင္ေသရင္ ေနာက္တေကာင္လည္း လိုက္ေသတယ္ဆိုတာကို က်မ မယံုတဝက္ ယံုတဝက္ ... ဒီေန႔ က်မရဲ႕ ေဒၚေဒၚခ်ိဳ စ်ာပန ... တိုက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ ... သူ႔ ခင္ပြန္းသည္ က်မတို႔ရဲ႕ ဦးဝဏၰ (စာေရးဆရာ ဒါရိုက္တာ ေမာင္ဝဏၰ) ဆံုးတာ ၄ လျပည့္တဲ့ေန႔။ <br /><br />အေဒၚထဲမွာ အငယ္ဆံုး ... က်မတို႔နဲ႔ အေဒၚလိုထက္ ညီအစ္မလို၊ သူငယ္ခ်င္းလို ေနာက္ေနာက္ေျပာင္ေျပာင္ ေနတတ္သူ။ သူ႔ ခင္ပြန္းသည္ကို အားကိုတာထက္ ကိုးကြယ္တယ္လို႔ ထင္ရေလာက္ေအာင္ ခ်စ္တဲ့သူ။ ခင္ပြန္းေသၿပီး မၾကာဘူး အိပ္ရာေပၚ ဗံုးဗံုးလဲက် ... ၄ လ မျပည့္ခင္ ေနာက္က လိုက္သြားတဲ့သူ။ ေမာင္စိန္းေသာင္းနဲ႔ မႏွင္းရည္ဆိုတာ တြဲရက္ပါလို႔ သူ သက္ေသျပလိုက္တယ္လို႔ က်မ ထင္မိတယ္။ <br /><br />အခုေတာ့ ေမာင္စိန္ေသာင္းရဲ႕ မႏွင္းရည္ဟာ မႏွင္းရည္ရဲ႕ ေမာင္စိန္ေသာင္းေနာက္ကို ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္သြားေလၿပီ။ <br /><br />ဝါႏု၊ ထြန္းဝင္းေအာင္ ... ေျပဇင္ (ေမာင္ေမာင္)၊ ဥကၠာ (ဓာတ္ခဲ) တို႔ရဲ႕ ခ်စ္ေသာ ေမေမ၊ ပန္းႏုေလးရဲ႕ ခ်စ္စြာေသာ ဘြားဘြား ... ေကာင္းရာသုဂတိ လားမွာပါ ...။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8565577916831563970-734471275775781827?l=tututha.blogspot.com' alt='' /></div>tututhahttp://www.blogger.com/profile/01861509391771056760noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8565577916831563970.post-85615077008437370432011-03-22T13:54:00.004+07:002011-03-22T14:08:02.750+07:00<span style="font-size:100%;">အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ က်မ ကဗ်ာ မေရးတတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အေၾကာင္း တိုက္ဆိုင္သြားတဲ့အတြက္ မေန႔က (၂၀၁၁ ရဲ႕ ကမၻာ့ကဗ်ာေန႔) မွာ ကဗ်ာေလးတပုဒ္ေရးျဖစ္ပါတယ္။ အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္တယ္လို႔ ေျပာရတာက မေန႔က ရန္ကုန္မွာရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကဗ်ာဆရာ တေယာက္နဲ႔ ဖုန္းေျပာျဖစ္ေတာ့ သူက “ဒီေန႔ ရန္ကုန္မွာ လုပ္မယ့္ ကမၻာ့ကဗ်ာေန႔ပြဲက သစ္ပင္စိုက္တဲ့ ကဗ်ာဆရာေတြ လုပ္တဲ့ပြဲ” လို႔ ေျပာတဲ့အတြက္ က်မ အေတြးတစ ရသြားလို႔ပါ။ သစ္ပင္စိုက္တဲ့ ကဗ်ာဆရာဆိုတာ တင္စားေျပာလိုက္တာပါ။ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရး ကို စိတ္ဝင္စားတဲ့ ကဗ်ာဆရာေပါ့။ အဲဒီမွာ က်မ အရင္ဆံုးေျပးျမင္လိုက္တာ ကဗ်ာဆရာ မင္းထက္ေမာင္ပါ။ က်မအစ္ကို တေယာက္လို ခင္ရတဲ့ ကိုမင္းထက္ေမာင္က ကဗ်ာေရးေကာင္းသလို သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ကိစၥ ေတြကိုလည္း ေတာ္ေတာ္စိတ္ဝင္စားပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဒီကဗ်ာေလးကို က်မ သူ႔ကို ရည္ညႊန္းၿပီး ေရးမိပါတယ္။ ေနာက္တခုက မေန႔ညက က်မတို႔အိမ္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြစုၿပီး ကဗ်ာရြတ္ပြဲေလး လုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ရြတ္ဖို႔ ကဗ်ာတပုဒ္ ကိုယ့္ဘာသာ ေရးခ်င္ေနပါတယ္။ က်မတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက တေယာက္က ဒီပြဲမလုပ္ခင္ တရက္မွာ ကဗ်ာေန႔မွာ ရြတ္ဖို႔ ကဗ်ာေရးတဲ့အခါက်ရင္ လက္ရွိျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ကမၻာႀကီးရဲ႕ ရာသီဥတု၊ ပ်က္စီးေနတဲ့ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ စတာေတြကို ေရးရင္ေကာင္းမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း က်မ အေတြးတစ ထပ္ရပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ဒီ ကဗ်ာကို ေရးျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။ ကဗ်ာဆရာ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္က သူ႔ရဲ႕ သစၥာပန္းမ်ားနဲ႔ ေမလ ကဗ်ာမွာ “တဘဝ ကဗ်ာဆရာ” တဲ့ က်မကေတာ့ တရက္ ကဗ်ာ ဆရာေပါ့ :P<br /><span style="font-size:130%;"><br /></span></span> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);" align="LEFT"><span style="font-size:130%;">“ကမၻာႀကီးအတြက္ သစ္ပင္စိုက္တဲ့ ကဗ်ာဆရာအတြက္ ကဗ်ာ”</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">အခ်စ္ေတြ ေလ်ာ့လာတာနဲ႔အမွ်</span></p><p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">ကမၻာႀကီး ပူေႏြးလာေတာ့တာပါပဲ</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">ျမစ္ေရေတြလွ်ံက် … ေရႀကီးရတယ္ဆိုတာကလည္း</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;"> … </span><span style="font-size:100%;">ေရခဲေတာင္ေတြ ငိုလို႔ပါ</span><span style="font-family:Times New Roman, serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;"><br /></span></p><p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">သစ္ေတာေတြကေတာ့ </span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">ငိုခ်ိန္ေတာင္မရလိုက္ရွာဘူး</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">နာရီဝက္ကို ၁၀ ပင္တဲ့ … </span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">လႊေၾကာ္ျငာထဲက ေမာ္ဒယ္မေလးခမ်ာ</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">ဘီလူးဆုိင္းနဲ႔ ကေနရမွန္း မသိဘူးတဲ့ကြယ္</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">သစ္တပင္ခုတ္ ေထာင္ ၆ ႏွစ္ … </span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;"><br /></span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">ခ်စ္တယ္ဆုိတာ ဘာခက္တာလိုက္လို႔ </span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;"><br /></span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">ဟိုမွာေတာ့ ဆူနာမီတဲ့</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">ဒီမွာေတာ့ ငလ်င္တဲ့ </span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">အဲဒါ မခ်စ္ေတာ့လို႔ေပါ့</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">ဒါမွမဟုတ္ မခ်စ္တတ္လို႔ေပါ့။</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;"><br /></span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">ေရဒီယိုသတၱိ ႂကြႂကြ မႂကြႂကြ</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">အက္ဆစ္ မိုးမိုး မမိုးမိုး </span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">ေဝလငါး ကုန္ေတာ့လည္း ငါးမန္းစားမေပါ့</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">ငါးမန္းကုန္ေတာ့လည္း ငါးတန္တို႔ ငါးျမစ္ခ်င္းတို႔ … </span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">ေနာက္ဆံုး … အေမ့ ဒယ္အိုးထဲမွာ ခ်က္စရာ ငါးေတာ့ ရွိဦးမွာပါ။</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;"><br /></span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">ဒီလိုပါပဲ </span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">ဒိုင္ႏိုေဆာေသေတာ့လည္း</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">ဘာႏိုေဆာ ညာႏိုေဆာေတြ ရွိခဲ့တာပဲ</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">အခုေတာင္ သူတို႔မ်ိဳးႏြယ္ တေကာင္က အိမ္ေခါင္မိုးေပၚက </span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);" align="LEFT"><span style="font-size:100%;">စုတ္ထိုးျပေနေလရဲ႕ </span><span style="font-family:Times New Roman, serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;"><br /></span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">ဒီလိုပါပဲ</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">ပ်ဥ္းမေတြ ေႂကြေပမယ့္</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">ခ်င္းမုိင္ဟာ ခ်င္းမုိင္ပါ။</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;"><br /></span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္းဆိုတာ </span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">ခ်င္းမုိင္နဲ႔ အေဝးႀကီး … </span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">ဂ်ပန္ဆိုတာလည္း ေဝးပါေသးတယ္</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">နယူးဇီလန္ … ေဟတီ … ေဝးပါတယ္ … ေဝးၾကပါတယ္ … </span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">ေဝးရင္ေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;"><br /></span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">သူမ်ားကို နည္းနည္းခ်စ္ … ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မ်ားမ်ားခ်စ္ </span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">ဒီလိုနဲ႔ မသိမသာ ကိုယ့့္ကိုယ္ကိုယ္ မုန္းသလို ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;"><br /></span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">မပူပါနဲ႔</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">ကဗ်ာဆရာေတြ သစ္ပင္စိုက္ေနပါတယ္</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">ခ်စ္တတ္တဲ့ ကဗ်ာဆရာေတြေပါ့။</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;"><br /></span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">ဒါေပမယ့္ ကဗ်ာဆရာေရ</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">လႊေတြက ကဗ်ာဆရာထက္မ်ားေနပါေပါ့လား။</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">ကဗ်ာဆရာေတြက ကဗ်ာဆရာေလာက္ပဲ ရွိေပတာကိုး။</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;"><br /></span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">ကမၻာေျမႀကီး ဆိုတဲ့ သတို႔သမီးက </span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">တျခားသူနဲ႔ လက္ထပ္သြားၿပီ ကဗ်ာဆရာေရ</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">ဟို သီခ်င္းထဲကလို ၂၅ မိနစ္ေတာင္မဟုတ္ဘူး</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">၂၅ နာရီလည္း မဟုတ္ဘူး။</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">သူ႔ခမ်ာ ၂၅ ႏွစ္ေလာက္ ေစာင့္ခဲ့ပါရဲ႕ …။</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;"><br /></span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">အခ်စ္ေတြ ေလ်ာ့သြားမွေတာ့ …</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">ေရခဲေတာင္ႀကီး ငိုၿပီေပါ့ ကဗ်ာဆရာ …</span><span style="font-size:100%;">။</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;"><br /></span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-family:Times New Roman, serif;font-size:100%;"><i>(</i></span><span style="font-size:100%;"><i>အစ္ကို ကဗ်ာဆရာ မင္းထက္ေမာင္အတြက္</i></span><span style="font-family:Times New Roman, serif;font-size:100%;"><i>)</i></span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;"><i>မတ္ ၂၁၊ ၂၀၁၁ </i></span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;"><br /></span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;"><br /></span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;"><br /></span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="font-size:100%;"><br /></span> </p> <span style="font-size:100%;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8565577916831563970-8561507700843737043?l=tututha.blogspot.com' alt='' /></div>tututhahttp://www.blogger.com/profile/01861509391771056760noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8565577916831563970.post-32885216270038214372011-03-10T18:15:00.007+07:002011-03-12T15:07:07.553+07:00<div style="text-align: justify; color: rgb(0, 153, 0);">ကိုစီတုတ္တို႔က ဆုိက္ကားသာနင္းတာ သူ႔ကိုယ္သူ ေလယာဥ္ပ်ံ ပိုင္းေလာ့ေလာက္ ထင္ထားတာ။ ဒီေတာ့ ဆုိက္ကား သမားအခ်င္းခ်င္း လူက မထင္ခ်င္ဘူး။ ေျပာလုိက္ရင္ အႀကီးႀကီး ...၊ ကမၻာနဲ႔ ခ်ီၿပီးမွ ေျပာခ်င္တာ။ အဲဒီလို ကမၻာေလာက္ႀကီးေတြ ေျပာခ်င္တဲ့ ကိစၥေၾကာင့္လည္း မဒမ္စီတုတ္ေခၚ မသြယ္နဲ႔ ခဏခဏ စကားမ်ားရ၊ ရန္ျဖစ္ရ ..။<br /><br />မသြယ္ကေတာ့ သူ႔ေယာက္်ား ဝါသနာကို သိရွာပါတယ္။ အႀကီးႀကီးေျပာတာ ေျပာပါ၊ ဒါေပမယ့္ အလုပ္ေလးလည္း လုပ္ ... မွ်မွ် တတေပါ့။ သို႔ေပမယ့္ ကိုစီတုတ္က အရွိန္ရလာရင္ အႀကီးႀကီးေတြေျပာရင္းက သူ႔စကား သူ မထိန္းႏုိင ္ေတာ့ဘဲ ဟပ္ထုိး ျဖစ္လိုျဖစ္၊ ေမွာက္ရက္လဲက်လိုက် ...။ အဲဒီလိုက်ေတာ့ မသြယ္ပါးစပ္နဲ႔ ေတြ႕ေရာေပါ့။<br /><br />ဒါမ်ိဳး ကိုေဖတို႔ ကိုအာႀကီးတို႔နဲ႔ေတာ့ ကိုက္တယ္။ ကိုေဖကလည္း ဆိုက္ကားသာ နင္းေနတာ ... ကမၻာနဲ႔ခ်ီၿပီး မေျပာရရင္ ထမင္းစား ဝင္တဲ့သူ မဟုတ္ဘူး။ ကိုအာႀကီးကေတာ့ သတင္းေထာက္လိုလို စာေရးဆရာလိုလိုပါ။ ေျပာသာေျပာရတယ္ ကိုအာႀကီးေရးတဲ့စာ တလံုးတေလေတာင္ ဘယ္သူမွ မျမင္ဖူးဘူး။ ကိုေဖတို႔ ကိုအာႀကီးတို႔ ကေတာ့ ထားေတာ့ေလ ...။ လူပ်ိဳႀကီးေတြ ဆိုေတာ့ ေနာက္မွာ စားမယ့္ ေသာက္မယ့္သူလည္း မရွိဘူး။ ကိုေဖဆို ဆာရင္ သူ႔အစ္မအိမ္ တက္စားရံုပဲမဟုတ္လား။ ကိုစီတုတ္က်ေတာ့ ေနာက္မွာ မသြယ္အပါအဝင္ ဘု ရယ္ စုရယ္ ခရုရယ္ ကေလး ၃ ေယာက္နဲ႔။ ကိုစီတုတ္ ဆုိက္ကားနင္းတာနဲ႔ အိမ္စားရိတ္ မေလာက္လို႔ မသြယ္က မုန္႔ဟင္းခါး ထြက္ေရာင္းေနရကတည္းက သိပ္ၾကည္တာ မဟုတ္ဘူး။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ကိုစီတုတ္က မသြယ္ မည္သို႔ပင္ ဆူပူ ေဆာင့္ေအာင့္ေစကာမူ ဆုိက္ကားနင္းသာ အလွည့္ေက်ာ္ခ်င္ ေက်ာ္ေပးလိုက္မယ္ အႀကီးႀကီးေတြ မေျပာဘဲေတာ့ မေနႏုိင္ဘူး။ ကိုေဖနဲ႔ ကိုက္တယ္ဆိုတာကလည္း ကိုေဖ လုပ္သမွ် သူက အကုန္ခ်ီးက်ဴးတာေလ။ ဟုတ္ေသာ္ရွိ မဟုတ္ေသာ္ရွိေပါ့။<br /><br />သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္တို႔၊ ကမၻာႀကီး ပူေႏြးလာတဲ့အေၾကာင္းတို႔က သူတို႔ခ်င္း ေဆြးေႏြးၿပီးတာ ၾကာလွေပါ့။ တျခား ဆိုက္ကားဆရာေတြကိုေတာ့ သူတို႔က ဖုတ္ေလတဲ့ ငပိ ရွိတယ္ ထင္ၾကတာမဟုတ္ဘူး။ အခ်င္းခ်င္းကေတာ့ ဘုတ္ က်ီးရိုေသ က်ီးဘုတ္ရိုေသ ဆိုတာမ်ိဳး။ ကိုေဖကလည္း ကိုစီတုတ္ကို ေျမႇာက္ေျမႇာက္ေပးေနက်။ မသြယ္ လုပ္ေပးတဲ့ အျမည္းေလးေတြ အလကားဝင္ႀကိတ္ရ နည္းလားဆိုၿပီး ကိုစီတုတ္ေျပာသမွ် အကုန္ ေထာက္ခံတာပါ။<br /><br />သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကသာ တေန႔ တေန႔ အႀကီးႀကီးေတြ ေျပာရင္း တေယာက္ကိုတေယာက္ ေျမႇာက္ေပးေနတာ တျခား ဆိုက္ကားဆရာေတြက သူတို႔ကို အရူးေတြလို႔ သတ္မွတ္ထားတာပါ။<br /><br />တေလာကေတာ့ ဘာစိတ္ကူးေပါက္တယ္ မသိဘူး၊ ဂ်ာနယ္ေတြဖတ္ရင္း အႀကီးႀကီးေတြ ေျပာေနေလရဲ႕။<br /><br />“ကိုစီတုတ္ေရ ... မင္းသားေတြကေတာ့ ေဖာင္ေဒးရွင္းေတြ လုပ္ေနတယ္တဲ့ဗ်”<br />“ဟုတ္လား ကိုေဖ။ မင္းသားေတြက ေဖာင္ေဒးရွင္း ကိုယ္တုိင္ လုပ္တယ္ဆိုေတာ့ မိတ္ကပ္ဖိုး သက္သာ သြားတာေပါ့ဗ်ာ”<br />“ဟာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ေဖာင္ေဒးရွင္းဆိုတာက ...”<br />“သိပါတယ္ဗ်။ ေအာက္ခံလိမ္းတဲ့ မိတ္ကပ္ေလ။ မသြယ္ကေတာ့ ပရိုမီနာသံုးတယ္။ ဒါေပမယ့္သူက ေဖာင္ေဒးရွင္း သိပ္မခံပါဘူး။ သနပ္ခါးပဲ လိမ္းတာ မ်ားပါတယ္”<br /><br />ကိုစီတုတ္က ထင္ရာေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနေတာ့ ကုိေဖ ေခါင္းကုတ္တယ္။<br /><br />“ေနဦး ကိုစီတုတ္ရဲ႕ ... က်ေနာ္ေျပာတဲ့ ေဖာင္ေဒးရွင္းက အဲဒီေလာက္ မေသးဘူး။ အေသးအဖြဲေတြ က်ေနာ္ ဘယ္တုန္းက ေျပာဖူးလို႔လဲဗ်ာ”<br />“အဲ ... ထင္ေတာ့ထင္သားပဲ ... ကိုေဖ ... ခင္ဗ်ားေျပာရင္ အဲဒီေလာက္ မေသးႏုိင္ပါဘူးလို႔”<br /><br />ဆိုက္ကားသမား တေယာက္နဲ႔ က်ားထိုးေနတဲ့ ကိုခ်င္းျမင့္က လွည့္ၾကည့္ၿပီး ၿပံဳးစိစိ လုပ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကို ေလွာင္ေနတာလည္း မသိပါဘူး။ ဆက္ေျပာၾကတာပဲ။<br /><br />“ဒီမွာ ကိုစီတုတ္ ... ေဖာင္ေဒးရွင္းဆိုတာ ... ”<br />“သိပါၿပီ ကိုေဖရယ္ ... မင္းသားေတြက ရုပ္ရွင္လုပ္ငန္းကို အားမရဘဲ ေဆာက္လုပ္ေရးဘက္ကူးတာကို ေျပာခ်င္တာ မဟုတ္လား”<br />“စကားကို ဆံုးေအာင္ နားေထာင္စမ္းပါဗ်ာ။ ေငြပင္ေငြရင္းတခု စိုက္ထုတ္ၿပီး စီးပြားေရးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘဏ္တခုခုမွာ အပ္တာပဲျဖစ္ျဖစ္လုပ္ၿပီး ေခါင္းစဥ္ တခုေအာက္မွာ လွဴဒါန္းတာကို ေျပာတာဗ်”<br />“ေအးေလ ... အစကတည္းက အဲဒီလို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ေျပာပါလား”<br />“ေျပာမလို႔ပဲ ခင္ဗ်ားက စကားမွ ျဖတ္လို႔မရတာ”<br />“ေနပါဦး။ ဘယ္မင္းသားေတြက ဘယ္လို ေဖာင္ေဒးရွင္းေတြ လုပ္မွာတဲ့လဲ”<br />“ေျပတီဦးတို႔ ရဲတုိက္တုိ႔ဗ်ာ။ ေျပတီဦးကေတာ့ ပညာေရးအတြက္ ေငြစိုက္ထုတ္ၿပီး လွဴမယ္တဲ့၊ ရဲတုိက္ကေတာ့ ေလလြင့္ကေလးေတြနဲ႔ သဘာဝ ေဘးဒဏ္ခံရတဲ့သူေတြကို လွဴမွာ”<br /><br />ကိုစီတုတ္က မ်က္ႏွာကို ရႈံ႕လိုကု္ၿပီး “ေကာင္းေတာ့ ေကာင္းပါတယ္ ကိုေဖရယ္။ ဒါေပမယ့္ ရိုးလြန္းပါတယ္” လို႔ ေျပာလုိက္တယ္။<br /><br />“ဘယ္လို ရိုးတာလဲ ကိုေဖရဲ႕။ သူတို႔ တတ္ႏုိင္တာကို သူတို႔ လုပ္တာပဲဟာ”<br />“အဲဒါေၾကာင့္ေျပာတာ ရိုးလြန္းတယ္လို႔ ...။ မင္းသားေတြ လုပ္ေနၿပီး အႀကီးႀကီးေတြ မစဥ္းစားတတ္ဘူး။ ဘာလုပ္မွာလဲ ... ပညာေရးကိစၥတို႔၊ ေလလြင့္ ကေလးငယ္ေတြအတြက္တို႔ ... ဒါေတြက လူတုိင္းလုပ္လို႔ရတယ္။ လုပ္တဲ့သူေတြလည္း ရွိတာပဲ”<br />“ကဲ ... ဆိုစမ္းပါဦး။ ခင္ဗ်ားဆိုရင္ ဘာလုပ္မွာလဲ။ အႀကီးႀကီး ေျပာၾကည့္စမ္းပါဦး”<br />“ငပ်င္း ေဖာင္ေဒးရွင္းဆိုၿပီး ထူေထာင္မယ္ဗ်ာ။ ဘဝမွာ အလုပ္ဆိုလို႔ ဘာအလုပ္မွ မလုပ္ဘူးတဲ့ သူေတြကို ေထာက္ပံ့ေပးမယ့္ ေဖာင္ေဒးရွင္းေပါ့။ က်ဳပ္ ဘီလ်ံနာျဖစ္ရင္ တကယ္လုပ္မွာ”<br /><br />ကိုစီတုတ္စကားေၾကာင့္ ကိုေဖ့မ်က္ႏွာႀကီး ဝင္းလက္သြားတယ္။<br /><br />“ေကာင္းလိုက္တာဗ်ာ။ က်ေနာ္ေတာင္ မစဥ္းစားမိဘူး။ ခင္ဗ်ားက ေတာ္ေတာ္စဥ္းစားတတ္တာပဲ”<br />“ဒါ အကင္းပဲ ရွိေသးတာဗ်။ စဥ္းစားၾကည့္ေလဗ်ာ။ ေဖာင္ေဒးရွင္း ဆိုတာေတြက အမ်ားႀကီး။ ေထာက္ပံ့ေပး ေနၾကတာေတြကလည္း အကုန္လံုး အလုပ္လုပ္တဲ့သူတို႔၊ ပညာေတာ္တဲ့ တတ္တဲ့သူတို႔ကိုခ်ည္းပဲ။ အပ်င္းထူၿပီး ဘာအလုပ္မွ မယ္မယ္ရရမလုပ္တဲ့သူေတြ သနားစရာ မေကာင္းဘူးလား။ ဒီလူေတြကို ေထာက္ပံ့ေပးရမွာ ေပါ့ဗ်”<br />“မွန္တယ္ ... မွန္တယ္။ ဒါမွ တကယ့္အႀကီးႀကီး”<br />“ငပ်င္းေဖာင္ေဒးရွင္းက ေထာက္ပံ့မႈ ရယူခ်င္တဲ့သူက အမွန္တကယ္ ပ်င္းရမယ္။ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ အလုပ္ တစံုတရာ လုပ္ဖူးတဲ့သူဆိုရင္ေတာ့ မေပးႏုိင္ဘူးဗ်”<br />“ဒါဆို က်ေနာ္တို႔ဆို မရဘူးေပါ့ေနာ္။ က်ေနာ္က အလုပ္လုပ္ဖူးတယ္ေလ”<br />“ဘယ္ရမလဲ ... ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားက ေထာက္ပံ့ေၾကး ရဖို႔ မလိုဘူးေလ။ က်ေနာ့္ေဖာင္ေဒးရွင္းမွာ အႀကံေပး လုပ္ေပါ့”<br />“သိပ္ေကာင္းတယ္ဗ်ာ ... ခင္ဗ်ား ဘာမွမလုပ္ဘဲ ဘီလ်ံခ်ီ ခ်မ္းသာသြားရင္ အေတာ္ေကာင္းမွာပဲ”<br />“ဆိုက္ကားအားလား”<br /><br />ကိုေဖ့စကားအဆံုးမွာ ဆိုက္ကားငွားမယ့္သူတေယာက္ ေရာက္လာတာပါ။ ကိုေဖနဲ႔ ကိုစီတုတ္ တေယာက္ မ်က္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္ၿပီး ၿပိဳင္တူ ေခါင္းခါလိုက္တယ္။ က်ားထိုးေနတဲ့ ဆုိက္ကားဆရာ ကိုေပၚတက္က သူ႔အလွည့္ မဟုတ္ေပမယ့္ “အားတယ္ အားတယ္။ က်ဳပ္လိုက္မယ္” ဆိုၿပီး ထလုိက္သြားလို႔ ... က်ားဝိုင္းလည္း ပ်က္သြားတယ္။<br /><br />ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ေနာက္မွာ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ သိမ္းၿပီး တျခားဆုိက္ကားတစီးနဲ႔ ျပန္လာတဲ့ မသြယ္ေရာက္ေနတာ ကိုစီတုတ္ မသိလိုက္ဘူး ...။<br /><br />“ကိုစီတုတ္ ........” ဆိုတဲ့ ေအာ္သံႀကီးၾကားမွ လန္႔ၿပီးေနာက္လွည့္ၾကည့္မိတာ။<br /><br />“လာခဲ့ ... လာခဲ့။ ရွင္လာခဲ့။ က်ဳပ္ကို မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ အသိမ္းလည္း လာမႀကိဳဘူး။ က်ဳပ္ကေတာ့ ပါစင္ဂ်ာ ရေနလို႔ မလာတာလို႔ ထင္တာ။ အခုေတာ့ ရွင္က ရတဲ့ပါစင္ဂ်ာကိုေတာင္ သူမ်ားလက္လႊဲလိုက္ၿပီး ေလေပါ ေနတယ္ေပါ့ေလ။ အခု က်ဳပ္မွာ သူမ်ားဆိုက္ကားနဲ႔ ျပန္လာရတယ္။ လာ ... အခု အိမ္လိုက္ပို႔ ... ရွင္ေနာ္ ... ရွင္”<br /><br />ကိုစီတုတ္ကေတာ့ မသြယ္ရဲ႕ ေပါက္ေပါက္ေဖာက္သံေတြကို နားဆင္ရင္း အိမ္လိုက္ပို႔ေပးလိုက္ရတယ္၊ ကိုေဖကေတာ့ သူတို႔လင္မယားကို ေငးရင္း ကိုစီတုတ္ရဲ႕ ေရႊဥာဏ္ေတာ္ စူးေရာက္မႈကို သေဘာက်ၿပီး ဆက္စဥ္းစားေနတယ္ ...။<br /><br />“ခက္တယ္ ... ခက္တယ္။ မိန္းမေတြမ်ား ... ေယာက္်ားလုပ္တဲ့လူက အႀကီးႀကီးေတြး၊ အႀကီးႀကီး လုပ္မယ့္ ကိစၥဆို ဖ်က္လိုဖ်က္ဆီးနဲ႔ ...။ တေန႔စာ တေန႔ရဖို႔ ဆိုက္ကားနင္းတယ္ဆိုတာ ဘာမ်ား အေရးႀကီးလို႔လဲ။ ဒါ လူတုိင္း လုပ္ႏုိင္တဲ့ကိစၥ ...။ ငါ ... ငပ်င္းေဖာင္ေဒးရွင္း ထူေထာင္ႏုိင္တဲ့ တေန႔က်မွ လူဆိုတာ အလုပ္မလုပ္လည္း စားႏိုင္ ေသာက္ႏုိင္တယ္ဆိုတာ သက္ေသျပရမယ္”<br /><br />ကိုစီတုတ္ ပါးစပ္ကေတာ့ ထုတ္ေျပာရဲတာ မဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္ထဲက ေျပာေနတာ ... မသြယ္ကေတာ့ ဘယ္ၾကားပါ့မလဲ။<br /><br />+++++++<br /><br />ဒီေန႔ေတာ့ ကိုစီတုတ္ ဆုိက္ကား ထြက္လို႔မရဘူး။ မေန႔က စိတ္ကူးယဥ္ၿပီး ဆုိက္ကားနင္းလိုက္တာ ခ်ိဳင့္အႀကီးႀကီးထဲကို မျမင္ဘဲ က်သြားလို႔ ဆုိက္ကား ေခြလိမ္သြားတယ္။ မသြယ္ကေတာ့ စိတ္ဆိုးတာ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ...။<br /><br />“ရွင္ ဆုိက္ကား မထြက္ႏုိင္ရင္လည္း က်မ ဆိုင္မွာကူ” ဆိုတဲ့ တခ်က္လႊတ္အမိန္႔ေၾကာင့္ ဟင္းရည္အိုး ေမႊသလိုလို ... နံနံပင္ပန္းကန္ေလး ခ်သလိုလိုနဲ႔ ေယာင္ေျခာက္ဆယ္ လုပ္ေနရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ဆုိင္ကို ကိုအာႀကီး ေရာက္လာတာပါ။<br /><br />ကိုအာႀကီးဆိုတာကလည္း ကိုစီတုတ္တို႔နဲ႔ နင္လားငါလား အႀကီးႀကီးေျပာၿပီး ေသးေသးေလး လုပ္တဲ့သူပါပဲ။ ကိုစီတုတ္တို႔ ကိုေဖတို႔နဲ႔ သူတို႔ခ်င္းေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး အဆင္ေျပၾကတယ္။ က်ီးဘုတ္ေျမႇာက္ ဘုတ္ႀကီးေျမႇာက္တဲ့ ရာဇဝင္ထဲမွာ ကိုအာႀကီးလည္း ပါသေပါ့။ ကိုစီတုတ္ကေတာ့ ကိုအာႀကီး ေရာက္လာလို႔ ေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္သြားတယ္။ ပြားေဖာ္ ပြားဘက္ ရၿပီ ဆိုၿပီးေတာ့ေလ ...။<br /><br />“ဟား ကိုစီတုတ္ ... ဆုိက္ကား မထြက္ဘူးလားဗ်”<br />“ဆုိက္ကားက ခ်ိဳင့္ထဲက်ၿပီး ေခြလိမ္သြားလို႔ ဆုိင္ပို႔ထားရတယ္ဗ်”<br />“ေအးဗ်ာ ... ကမၻာႀကီးကလည္း ပ်က္ဆီးေနပါၿပီ။ တေန႔ထက္ တေန႔ ပူေႏြးလာၿပီေလ။ တေန႔ကလည္း ဂ်ပန္မွာ ငလ်င္လႈပ္သြားတာ ၾကားလိုက္တယ္ မဟုတ္လား။ သိပ္အေရးႀကီးတယ္ဗ် ... ခင္ဗ်ားလည္း မေပါ့နဲ႔ ... အင္း က်ေနာ္ေတာ့ ကမၻာႀကီး ပူေႏြးလာတာနဲ႔ စပ္ဆက္ၿပီး ခင္ဗ်ား ဆိုက္ကား ေခြလိမ္သြားတဲ့ကိစၥ သတင္း ေဆာင္းပါး တပုဒ္ ေရးဦးမယ္”<br /><br />ကိုအာႀကီးက သူ သိထားတဲ့ ဂ်ပန္ငလ်င္အေၾကာင္း ေျပာခ်င္တာနဲ႔ပဲ ကိုစီတုတ္ ဆုိက္ကား ေခြလိမ္သြားတာနဲ႔ကို အတင္းရေအာင္ ဆြဲခ်ိတ္လိုက္တယ္။<br /><br />မသြယ္ကေတာ့ မ်က္ေစာင္းထိုးၿပီး “ကိုအာႀကီး မုန္႔ဟင္းခါးပဲလား။ ဘာနဲ႔ စားမွာလဲ” ဆို ေမးလိုက္တယ္။<br /><br />ကိုအာႀကီးက “ဒီလို မသြယ္ရယ္ ... က်ေနာ္က မုန္႔ဟင္းခါးစားမယ္ဗ်ာ ... အဲဒီ မုန္႔ဟင္းခါးေလးကို ဘယ္လို စားမလဲ ဆိုေတာ့ ...”<br /><br />မသြယ္ ေတာ္ေတာ္စိတ္မရွည္ေတာ့ဘူး ... သူက မုန္႔ပန္းကန္ကိုင္ၿပီး ေစာင့္ေနရတာ ...။ ကိုအာႀကီးက မၿပီးႏုိင္ဘူးေလ ...။ ၾကားထဲမွာ ပါဆယ္လာဝယ္တဲ့ တေယာက္ကို ထည့္ေပးလုိက္ေတာ့ ကိုအာႀကီးက စကား မဆက္ေသးဘဲ ေစာင့္ေနတယ္။<br /><br />“ကဲ ... ေျပာ ကိုအာႀကီး မုန္႔ဟင္းခါးက ဘာနဲ႔ စားမွာလဲ”<br />“ဟုတ္ကဲ့ ... ဒီလိုဗ်ာ ...ပန္းကန္ ျဖဴျဖဴေလးထဲကို မုန္႔ဖတ္ ျဖဴျဖဴ သြယ္သြယ္ေလးေတြ ထည့္ၿပီး ... ဟင္းရည္ကို ခ်က္ခ်င္း မထည့္ဘဲနဲ႔ ...”<br /><br />အဲဒီမွာ ရပ္ကြက္ထဲက ေဒၚဘူခ်ီ ေရာက္လာၿပီး “မသြယ္ေရ ... အေၾကာ္လြတ္ ၾကက္သြန္ဥမ်ားမ်ား၊ ငွက္ေပ်ာအူမ်ားမ်ား တပြဲ ထည့္စမ္းပါ” ဆိုၿပီး ဇိုးဇိုးဇတ္ဇတ္ ေျပာလို႔ ကိုအာႀကီးအတြက္ ပန္းကန္ကို ခ်ၿပီး ေဒၚဘူခ်ီ႕ကို ထည့္ေပးလိုက္တယ္။<br /><br />“ကဲ ကိုအာႀကီး ... ရွင္ ဒီေန႔ မုန္႔ဟင္းခါး စားဦးမွာလား” ဆိုတဲ့ မသြယ္ရဲ႕ ေဆာင့္ႀကီး ေအာင့္ႀကီး ေမးသံ အဆံုးမွာေတာ့ ကိုစီတုတ္က ဝင္ပါတယ္။ သူက ကိုအာႀကီး မုန္႔ဟင္းခါး မွာပံုမွာနည္းကို သေဘာက် ေနတာေလ။ မုန္႔ဟင္းခါးကို ဒီလို ကဗ်ာဆန္ဆန္ မွာတတ္တာ ကိုအာႀကီး တေယာက္ပဲ ရွိလိမ့္မယ့္လို႔ ထင္တယ္။<br /><br />“ေနေန မသြယ္ ... ကိုအာႀကီးကို ငါပဲ ေမးလိုက္မယ္” ဆိုတဲ့ ကိုစီတုတ္ စကား မဆံုးခင္ ေနာက္ထပ္ မုန္႔ဟင္းခါး စားမယ့္သူ သံုးေယာက္နဲ႔ ပါဆယ္ဝယ္မယ့္သူ တေယာက္ ေရာက္လာလို႔ မသြယ္လည္း အလုပ္ရႈပ္သြားတာနဲ႔ ကိုစီတုတ္ကို မဟန္႔လုိက္ ႏုိင္ေတာ့ဘူး။<br /><br />“ကဲ ကိုအာႀကီး ေျပာဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားေျပာပံုဆိုပံု က်ဳပ္ အရမ္းသေဘာက်တယ္။ အရမ္းကို ကဗ်ာဆန္တယ္”<br />“ဒီလိုဗ်ာ ... ခုနက ဘယ္ေရာက္သြားၿပီလဲ မသိဘူး”<br />“မုန္႔ဖတ္ျဖဴျဖဴေလးေပၚကို ဟင္းရည္ မဆမ္းေသးဘဲ”<br />“အဲ ... ဟုတ္ၿပီ ... ဟင္းရည္ မဆမ္းခင္မွာ ဘူးသီးေၾကာ္ ႂကြပ္ႂကြပ္ေလးကို ကပ္ေက်းနဲ႔ ခ်ပ္ကနဲ ခ်ပ္ကနဲ လွလွပပေလး ညႇပ္ထည့္ ေစခ်င္တယ္ဗ်ာ”<br />“ဟုတ္ၿပီ ... ဆက္ပါဦး”<br />“ၿပီးတဲ့ အခါမွာေတာ့ ... အေပၚက နံနံပင္ စိမ္းစိမ္းေလးကို ျဖဴး ... ၿပီးမွ ဟင္းရည္ကို ၾကက္သြန္ဥ သံုးဥေလာက္ ပါေအာင္ ခပ္ထည့္ၿပီး ....”<br /><br />မသြယ္က မုန္႔လာဝယ္သူေတြ လာစားသူေတြနဲ႔ ဇယ္ဆက္သလို အလုပ္ရႈပ္ေနသလို ကိုစီတုတ္ကေတာ့ ကိုအာႀကီးရဲ႕ မုန္႔ဟင္းခါး မွာပံုမွာနည္းမွာ ေမ်ာေနတယ္။<br /><br />“ငွက္ေပ်ာအူ ေကြးေကြးေလးေတြလည္း ပါသင့္တယ္ဗ်။ ဒါမွ ဟာမိုနီျဖစ္မွာ မဟုတ္လား”<br />“ဒါေပါ့ ကိုအာႀကီးရယ္ ... အေတြးေတြက သိပ္ႀကီးက်ယ္ ခန္းနားတာပဲ။ က်ေနာ္လည္း တေန႔က်ရင္ မသြယ္ရဲ႕ မုန္႔ဟင္းခါးဆုိင္မွာ ကြန္ပ်ဴတာ ဝယ္တပ္ေပးထားမယ္။ ၿပီးေတာ့ လူတဦးခ်င္းစီရဲ႕ အႀကိဳက္ကို ခလုတ္တခ်က္ ႏွိပ္လိုုက္တာနဲ႔ အေျဖထြက္လာေအာင္ ေဆာ့ဖ္ဝဲ သြင္းေပးထားမယ္ဗ်ာ”<br />“ေကာင္းတယ္ ေကာင္းတယ္ ... အရမ္းေကာင္းတယ္ဗ်ာ။ မုန္႔ဟင္းခါး ေဆာ့ဖ္ဝဲေပါ့ ... ဟုတ္လား”<br />“ဒါေပါ့ဗ်။ က်ဳပ္က မလုပ္ရင္လည္း မလုပ္ဘူး။ လုပ္ရင္လည္း အဲဒီလို ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ပဲ လုပ္ခ်င္တာ ...။ ဒါနဲ႔ ကိုအာႀကီးအတြက္ မုန္႔ဟင္းခါး မွာလိုက္ေတာ့မယ္ေနာ္”<br />“မွာဗ်ာ ... မွာလိုက္ေတာ့။ က်ေနာ္ ခုနကေျပာတဲ့အတိုင္း မွတ္မိတယ္ေနာ္”<br />“မွတ္မိပါတယ္ စိတ္ခ်စမ္းပါ”<br /><br />ကိုစီတုတ္က မသြယ္ဘက္ကိုလွည့္ၿပီး ကိုအာႀကီး ေျပာတဲ့အတိုင္း မုန္႔ဟင္းခါးမွာေပးမလို႔ ရွိေသးတယ္ မသြယ္က “မုန္႔ဟင္းခါး ကုန္ၿပီ ကုိစီတုတ္။ ဆိုင္ဝိုင္းသိမ္းေတာ့” ဆိုတာနဲ႔ပဲ ကိုအာႀကီးလည္း အဲဒီေန႔က မုန္႔ဟင္းခါး စားတဲ့ဆီ မေရာက္လိုက္ေတာ့ပါဘူး။<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8565577916831563970-3288521627003821437?l=tututha.blogspot.com' alt='' /></div>tututhahttp://www.blogger.com/profile/01861509391771056760noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8565577916831563970.post-70981187675098562932011-03-05T12:30:00.012+07:002011-03-05T13:29:39.175+07:00<a style="color: rgb(255, 102, 0);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-EQ3t3ToSOMI/TXHVTOaczhI/AAAAAAAAAF8/6EprhTz3Mng/s1600/minlu.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 267px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-EQ3t3ToSOMI/TXHVTOaczhI/AAAAAAAAAF8/6EprhTz3Mng/s400/minlu.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5580475939552022034" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 102, 0);">၁၉၈၈ ခုႏွစ္ အခုလို အခ်ိန္ေလာက္ကို ျပန္လွည့္ၾကည့္မိေတာ့ ... က်မ ဆယ္တန္း ဒုတိယအႀကိမ္ေျဖထားၿပီးခ်ိန္၊ ေအာင္စာရင္းကို ေစာင့္ေနခ်ိန္၊ စာအုပ္ေတြ လွိမ့္ဖတ္ေနတဲ့ ေႏြေန႔လယ္ခင္းေတြကို ျပန္သတိရမိတယ္။ မႏွစ္က က်ခဲ့ေပမယ့္ ဒီႏွစ္ေတာ့ ေအာင္မယ္ဆိုတာ ေသခ်ာသေလာက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သိေနခဲ့တယ္။ စိတ္ထဲမွာ ေအးေအး ေဆးေဆးပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္က ႏိုင္ငံေရးအေျခအေန တအံုေႏြးေႏြးနဲ႔ ... ေပါက္ကြဲလု ဗံုးတလံုးကို ထုိင္ၾကည့္ ေနရတဲ့ အခ်ိန္လိုပါ ...။ ၁၉၈၇ ခုႏွစ္မွာ ေငြစကၠဴ အေရးအခင္းျဖစ္လို႔ က်မတို႔ ဆယ္တန္း စာေမးပြဲေတြကို မတ္လမွာ မစစ္ႏုိင္ေတာ့ဘဲ ဧၿပီလအထိ ေရႊ႕ခဲ့ရတယ္။ အစိတ္တန္၊ ၇၅ က်ပ္တန္ ေငြစကၠဴေတြ သိမ္းေတာ့လည္း က်မတို႔အိမ္က ခ်မ္းသာသမွ် တရြက္ တည္းေသာ အစိတ္တန္ကေလး ပါသြားခဲ့ရဖူးၿပီ ...ေနာက္ေတာ့ မတ္လ ၁၃ ရက္ေန႔မွ ဖုန္းေမာ္အေရးအခင္း ျဖစ္ခဲ့တယ္။<br /><br />၁၉၈၈ သႀကၤန္က သႀကၤန္မပီသလိုပဲ။ လူႀကီးေတြ ပါးစပ္က ကုန္ေစ်းႏႈန္းတက္တယ္ ဆိုတဲ့ အသံေတြပဲ ၾကား ေနရတာ။ ဆန္ေစ်းေတြ ဆီေစ်းေတြ တရိပ္ရိပ္တက္လာေတာ့ အေဖကေတာ့ တခုခု ျဖစ္ေတာ့မွာလို႔ နိမိတ္ဖတ္ေနခ်ိန္။ က်မေတာ့ ဘာမွသိပ္မသိတဲ့ ကေလးသာသာစိတ္နဲ႔ ... အေမ့ရဲ႕ မူႀကိဳေက်ာင္းကေလးက ကေလးေတြၾကားမွာ ငွားလာတဲ့ စာအုပ္ေတြကို တအုုပ္ၿပီး တအုပ္လွမ့္ဖတ္ ... အဲဒီမွာ ဆရာမင္းလူ၊ ဆရာမ ႏုႏုရည္ အင္းဝတို႔ မိုးမုိးအင္းလ်ားတို႔နဲ႔ က်မ စာအုပ္ေတြကေနတဆင့္ ရင္းႏွီးခဲ့ရ ...။<br /><br />ပန္းေက်ာင္း ... ငွက္ကေလး ... သံေယာဇဥ္ အဖြဲ႕ကေနစၿပီး မင္းလူစာအုပ္ေတြကို တအုပ္ၿပီးတအုပ္ အာသာ ငမ္းငမ္း လိုက္ရွာဖတ္ေနခဲ့တယ္။ အဲဒီတုန္းက စာအုပ္ ဝယ္ဖတ္ဖို႔ဆိုတာ စိတ္ကူးေတာင္ မယဥ္ႏုိင္တဲ့ကာလ။ အငွားဆိုင္ေတြ အားကိုးျပန္ေတာ့လည္း မင္းလူစာအုပ္ကို တင္တဲ့ဆုိင္ကတင္ ... မတင္တဲ့ဆိုင္က မတင္နဲ႔ ...။ ဒါေပမယ့္ အေဖ့ ေက်းဇူးနဲ႔ အေဖငွားဖတ္ေနက် ေကာက္ရိုးႏြယ္ဆိုတဲ့ စာအုပ္ဆိုင္ကေလးကို ဝင္ေမႊခြင့္ရခဲ့ၿပီး က်မ စိတ္ႀကိဳက္ စာအုပ္ေတြ ဖတ္ခြင့္ရခဲ့တယ္။<br /><br />အဲဒီေႏြက အခု ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္လြမ္းစရာ ...။ ဂစ္တာကေလးကလည္း တီးတတ္ခါစဆိုေတာ့ က်မမွာ စာအုပ္ေတြရယ္၊ ထူးအိမ္သင္ သီခ်င္းေလးေတြရယ္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ့ ျပည့္စံုခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ဂစ္တာတီးရင္း (ဂစ္တာက ကိုယ္ပိုင္ေတာ့ မဝယ္ႏုိင္ဘူး၊ က်မအစ္ကို သူငယ္ခ်င္းေတြ ခဏ ထားထားသြားတဲ့ ဂစ္တာကို ယူတီးရတာ) ... စာအုပ္ေတြဖတ္ရင္း ဒီလိုနဲ႔ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ရဲ႕ ၾသဂုတ္လထဲမွာ ... တုိက္ဆုိင္စြာပဲ ... အေရးအခင္း ဆိုတာႀကီးမစခင္ ဆရာမင္းလူရဲ႕ စာအုပ္သစ္တအုပ္ ထြက္လာခဲ့တယ္။<br /><br />“ရင္ခုန္သူမ်ား” ဆိုတဲ့ စာအုပ္ပါ။ အဲဒီေခတ္က စာဂ်ပိုးလူငယ္ေတြ မွတ္မိၾကလိမ့္ဦးမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ က်မကေတာ့ အဲဒီစာအုပ္ကို ေတာ္ေတာ္ေလးႀကိဳက္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ အဲဒီစာအုပ္ထဲမွာ ဆရာ မင္းလူတို႔ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ကဗ်ာေလးေတြကို ၾကားညႇပ္ ေဖာ္ျပထားလို႔ပါ။<br /><br />စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္မ်ား<br />စားရေသာအခါဝယ္ ...<br />ခ်စ္သူကို သတိရ တမ္းတမိတယ္<br />ခုမ်ားေတာ့ကြယ္ မုန္းလို႔ရယ္ဟုတ္ဘူး<br />စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ဆိုတာ<br />ဘယ္လိုဟာ မသိတာေၾကာင့္<br />မင္းကိုေမ့ေနရပါေၾကာင္း<br />ေတာင္းပန္စိတ္ကူး ... ။<br /><br />ဒါကေတာ့ ဆရာ့ကဗ်ာေလးပါ။ ေနာက္ပုိင္းမွာ သားႀကီးေမာင္ေဇယ်ရဲ႕ ကဗ်ာလို႔ သိရတဲ့ ကဗ်ာေလးတပုဒ္ ရွိေသးတယ္။<br /><br /><span style="font-size:130%;">ကြ်န္ေတာ္ၿပန္ပါေတာ့မယ္</span><br /><br />“သြားေတာ့မယ္ေနာ္”<br />“ျပန္ေတာ့မွာလား”<br />“၀ုိး၀ါးမပီ<br />ေန၀င္ၿပီေလ”<br />“ေနပါအုံးဟယ္”<br />“ေစာပါေသးတယ္”<br />“ျပန္မယ္..ျပန္မယ္<br />အခုျပန္မယ္ဟာ”<br />အခါေပါင္းမ်ားစြာ<br />ငါေၾကညာရင္း<br />သက္ျပင္းကေလးမႈတ္<br />ေခါင္းကုတ္ကာ ငိုင္တိုင္တုိင္နဲ႔<br />ေဟာၾကည့္ .......<br /></div><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 102, 0);" id=":2ns">ျပန္ထိုင္မိျပန္ၿပီ။</div><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 102, 0);"><br />အမ်ားေသာအားျဖင့္ အခ်စ္ကဗ်ာေလးေတြပါ။ ေနာက္ပိုင္း သူတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ (မင္းလူ၊ တိုးမိုး၊ ျမင့္ေကာင္း၊ သားႀကီးေမာင္ေဇယ်၊ ေမာင္ေမာင္စေန) စုထုတ္တဲ့ “ေရႊႏွလံုးသား” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ထဲမွာပါပါတယ္။<br /><br />မေန႔တေန႔က ဆရာမင္းလူရဲ႕ သမီးငယ္ ယုယနဲ႔ စကားေျပာမိေတာ့ သူက “အဲဒီကဗ်ာေလးေတြက ဇာတ္လမ္း ေလးေတြနဲ႔တူတယ္။ သမီးတုိ႔ငယ္ငယ္က ကဗ်ာမွန္းမသိဘူး။ သီခ်င္းလို လုပ္ဆိုခဲ့တာ” လို႔ ေျပာျပတယ္။<br /><br />အဲဒီ ရင္ခုန္သူမ်ားထဲက ကဗ်ာေတြကို ဟိုမွာ၊ သည္မွာ ျပန္ေတြ႕ရေပမယ့္ ... လံုးဝ ျပန္မေတြ႕ရေတာ့တဲ့ ကဗ်ာ တပုဒ္အေၾကာင္းကို က်မ ေျပာခ်င္တာပါ။ မင္းလူရဲ႕ အဲဒီတုန္းက ပရိသတ္ေတြ သတိထားမိမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ရင္ခုန္သူမ်ား ဒုတိယအႀကိမ္ ျပန္ထုတ္ခြင့္ရေတာ့လည္း အဲဒီကဗ်ာက စိစစ္ေရးက ခြင့္မျပဳခဲ့ဘူး ...။ တျခားေသာ ကဗ်ာေပါင္းခ်ဳပ္ စာအုပ္ကေလးေတြ ထုတ္ေတာ့လည္း အဲဒီကဗ်ာ ပါမလာဘူး။<br /><br />အဲဒီကဗ်ာကို က်မ ျပန္ရွာေနတာၾကာပါၿပီ ...။ ရင္ခုန္သူမ်ား ပထမ ဗားရွင္းကလည္း က်မမွာ မရွိေတာ့ဘူးေလ။ အခုေတာ့ ယုယရဲ႕ ေက်းဇူးနဲ႔ ျပန္ေတြ႕ပါၿပီ။ အဲဒီ ကဗ်ာေလးက “ဝမ္းနည္း မွတ္တမ္း” လို႔ အမည္ရပါတယ္။ ရင္ခုန္သူမ်ားဟာ ... အခ်စ္ဝတၳဳ ရိုးရိုးေလး တပုဒ္လို႔ ေျပာလို႔ ရေပမယ့္ ေခတ္ကို ထင္ဟပ္ေနတဲ့ ဝတၳဳတအုပ္ပါ ...။ ဒီ ဝမ္းနည္းမွတ္တမ္းဟာ အဲဒီ ေခတ္ႀကီး တခုလံုးကို ထင္ဟပ္ ျပေနခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီကဗ်ာကို ဖတ္လိုက္ရံုနဲ႔ အဲဒီတုန္းက တကၠသိုလ္ႀကီးရဲ႕ အေျခအေနကို ျမင္ေနရပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက က်မက တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီကဗ်ာေလးကို ဖတ္ၿပီး ဘာကို ဆံုးရႈံးမွန္းမသိ ... တခုခု ဆံုးရႈံုးလုိုက္ရတယ္ဆိုတာကို သိခဲ့တယ္။ အဲဒီကဗ်ာေလးကိုလည္း အလြတ္ မရြတ္ႏုိင္ေပမယ့္ က်မ လံုးဝ မေမ့ခဲ့ဘူး။ အခြင့္သာတုိင္း ျပန္ရွာေနမိတယ္။ မွတ္သားမိသေလာက္ ဆရာမင္းလူ အဲဒီရင္ခုန္သူမ်ား စာအုပ္ကို ေရးၿပီးတဲ့အခ်ိန္က ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ေမလပါ။<br /><span style="font-size:130%;"><br />ဝမ္းနည္းမွတ္တမ္း</span><br /><br />တေပါင္းေႏြတြင္<br />ေႂကြလြင့္ေမ်ာလ်က္၊ ေႏြသစ္ရြက္ရယ္<br />မင္းတြက္ လြမ္းေတး ဆိုပါမည္။<br /><br />ဥၾသငွက္လွ်င္၊ ေမွ်ာ္စင္ထက္မွ<br />အမွ်ေပးေဝ ေတာင္းဆုေခၽြဆဲ<br /><br />အင္းလ်ားကန္က မွန္သားမ်က္ႏွာ<br />လက္ျဖင့္ကာလ်က္ မရႈရက္ႏုိင္<br /><br />ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ မရႊင္မပ်<br />မ်က္လႊာခ်လ်က္ ႏႈတ္မဆက္ႏုိင္<br /><br />ေၾကးျခေသၤ့သည္ မ်က္လံုးနီလ်က္<br />မ်က္ရည္တစ ထိန္းမရေတာ့<br /><br />အဓိပတိ မခ်ိသျဖင့္<br />ရင္နင့္လိႈင္းထ ေမာပန္းလွၿပီ<br /><br />ကံ့ေကာ္ေတာအုပ္ အပူရုပ္ျဖင့္<br />စုတ္သပ္မစဲ ယုိင္လဲမတတ္<br /><br />မင္းအခ်စ္ဦး လိပ္ျပာရူးၿပီ<br />ဟိုကူးဒီလာ ဆတ္ဆတ္ခါစဥ္<br /><br />သစ္ပုတ္ပင္သည္<br />ရင္မွေပါက္ဖြား သူ၏သားတြက္<br />ဖားလ်ားပင္ယံ ပန္းမပန္ဘဲ<br />အလံတဝက္ လႊင့္ထူၿပီ။<br /><br />တေပါင္းေႏြတြင္<br />ေႂကြလြင့္ေမ်ာလ်က္ ေႏြသစ္ရြက္ရယ္<br />မင္းတြက္ လြမ္းေတး ဆိုပါမည္ ...။<br /><br />ရင္ခုန္သူမ်ား စာအုပ္ေနာက္ေက်ာဖုံုး အတြင္းမွာ သီးသန္႔ ... ဝတၳဳနဲ႔မဆုိင္ဘဲ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ဒီကဗ်ာေလးကို ဖတ္ၿပီး က်မ ေမာသြားတယ္ ... ဝမ္းနည္းမွတ္တမ္းဟာ ... အဲဒီေခတ္ အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာ ျဖစ္ရေတာ့မယ့္ အမိတကၠသိုလ္ႀကီးရဲ႕ မွတ္တမ္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္ ....။<br /><br /><span style="font-style: italic;">(ကဗ်ာေလးေတြ ရွာေပးတဲ့ ညီမေလး ယုယကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္)</span> <span style="font-style: italic;">မတ္လ ၂၁ ရက္ေန႔ဟာ ကမၻာ့ကဗ်ာေန႔ပါ ... ကဗ်ာေန႔ကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ ဒီစာကို တင္ဆက္ပါတယ္။</span><br />တူးတူးသာ<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8565577916831563970-7098118767509856293?l=tututha.blogspot.com' alt='' /></div>tututhahttp://www.blogger.com/profile/01861509391771056760noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8565577916831563970.post-15379102823484665132011-03-03T11:55:00.025+07:002011-03-03T17:47:12.539+07:00<div style="text-align: justify;">၂၀၁၁ မွာ ဘေလာ့ဂ္ပို႔စ္ တခု ေရးၿပီးတဲ့ေနာက္ က်မ ဘေလာ့ဂ္ေလးဘက္ကို ေျခဦးမလွည့္ႏိုင္ ျပန္ပါဘူး။ အလုပ္မ်ားတာက အေၾကာင္းျပခ်က္ သက္သက္ပါ။ တကယ္က က်မ စာေရးဖုိ႔ကို လန္႔ေနတာဆိုရင္ ပိုမွန္ပါမယ္။ အထူးသျဖင့္ စာနယ္ဇင္းသမားဘဝ ကေမာက္ကမ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ဆက္ေရးဖို႔ကို ေၾကာက္ေနတာပါ။ ဒီေခါင္းစဥ္က က်မတေယာက္တည္းရဲ႕ ျဖစ္ရပ္ဆိုေပမယ့္ ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရသူေတြရဲ႕ ဘဝေတြနဲ႔ပါ ဆက္စပ္ေနတာကိုး။ ဒါေပမယ့္ က်မ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ နည္းနည္း ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ေျပာမယ္ဆိုရင္ ဒါ သမိုင္းတခုပါ။ သမိုင္းဆိုတာ ဘယ္သူမွ ဖ်က္ဆီးလို႔ မရစေကာင္းဘူးလို႔ ေတြးမိပါတယ္။ လိပ္ျပာသန္႔သန္႔နဲ႔ ေရးႏိုင္ဖို႔ဆိုရင္ေတာ့ က်မကိုယ္ က်မေကာ တျခားသူေတြကိုပါ ဘက္မလိုက္ဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။ ဒီလို ေတြးမိၿပီး က်မ ဆက္ေရးဖို႔ ႀကိဳးစား ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြက အနည္းဆံုး ၇ ႏွစ္၊ ၈ ႏွစ္ေလာက္ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။<br /><br /><span style="font-size:130%;">စာနယ္ဇင္းသမားဘဝ ကေမာက္ကမ ( ... )</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">“မနက္ျဖန္မနက္ ၄၃ လမ္းနဲ႔ ကုန္သည္လမ္းေထာင့္က အေဆာက္အအံုကို လာခဲ့ ... ေလွခါးကေန ၄ ထပ္ကိုသာ တက္ခဲ့” လို႔ ဆရာမ်ိဳး (ဦးမ်ိဳးျမတ္သူက) ဖုန္းထဲကေန ေျပာတဲ့အထိ က်မ ဘာလုပ္ရမလဲ ဆိုတာ တကယ္ မသိခဲ့ ပါဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">တကယ္ေတာ့ စာအုပ္သမိုင္းသစ္တခုရဲ႕ ေျခလွမ္းအစမွာ တေထာင့္တေနရာက က်မ ပါဝင္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ အျဖစ္ အပ်က္ရဲ႕ အစပါ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">“နင္ စိတ္ဝင္စားမွာပါ။ ျမန္မာအီးဘုခ္ စလုပ္ၾကမယ္။ အဲဒီမွာနင္က အယ္ဒီတာ လုပ္ရမယ္”</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ဆရာမ်ိဳးနဲ႔က်မက အင္တာဗ်ဴးဂ်ာနယ္ကေန က်မ ထြက္လာကတည္းက ၃ ႏွစ္ေလာက္ အဆက္အသြယ္ ျပတ္ေနတာပါ။ သူနဲ႔ ျပန္ဆက္သြယ္မိခ်ိန္မွာ သူက အီးဘုခ္ျဖစ္ေျမာက္ေရးရဲ႕ ပေရာဂ်က္ မန္ေနဂ်ာ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">အီးဘုခ္ ဆိုတာ ဘာလဲလို႔ က်မ စဥ္းစားမိေတာ့ ရိုးရိုးေလး ေတြးရင္ အီလက္ထေရာနစ္ စာအုပ္ေပါ့။ အဲဒီ အီလက္ ထေရာနစ္ စာအုပ္ဆိုတာ ဘယ္လိုဟာပါလိမ့္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်မအတြက္ အင္တာနက္ဆိုတာ စာအုပ္ထဲမွာပဲ ဖတ္ဖူးေသးတာပါ။ အီး .......... ဆိုတဲ့စကားလံုး ျမန္မာျပည္မွာ စတင္ ေခတ္စားေနၿပီ ဆိုေပမယ့္ က်မ အတြက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ေဝးတယ္ ဆိုရမွာပါ။ ဂ်ီတီအုိင္ကို အီးစီနဲ႔ ဆင္းခဲ့ေပမယ့္ က်မက သူငယ္ခ်င္း ေတြ ေျပာသလို အီလက္ထေရာနစ္ လမ္းေက်ာက ေသြဖယ္ၿပီး အရူးေက်ာကို နင္းမိထားသူကိုး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ဆရာမ်ိဳး အေျပာအရေတာ့ အီးဘုခ္ဆိုတာ ထုတ္ၿပီးသား သုတ၊ ရသ စာအုပ္ေတြကို အင္တာနက္ေပၚ တင္ၿပီး ေရာင္းမွာ ဆိုပဲ။ ဘယ္လိုတင္ၿပီး ဘယ္သူေတြကို ေရာင္းမလဲလို႔ ေတြးမိေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်မ အေျဖမရ ပါဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">အေကြ႕မရွိတဲ့ ေလွခါးရွည္ႀကီးကေန ၄ ထပ္အထိ တက္ရတာ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ေမာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်မ အတြက္ အသစ္အဆန္းတခု ႀကံဳရေတာ့မယ္ဆုိတဲ့စိတ္ေၾကာင့္ ေမာဖို႔ကို သတိမရႏိုင္ပါဘူး။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ေဖာ္အဲဗားဂၽြန္ ... ဆိုတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္ကေလးကလည္း က်မအတြက္ နည္းနည္း ဆန္းလို႔ေနပါတယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">“ေဟာဒါက ဦးေဌးဝင္းတဲ့ ... ကဗ်ာဆရာ ေမာင္လင္းရိပ္ေပါ့။ ဒီမွာ နင္နဲ႔အတူတူ အယ္ဒီတာ လုပ္မွာ”</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ဆရာမ်ိဳး မိတ္ဆက္ေပးလိုက္သူကို က်မ ၾကည့္မိေတာ့ ခင္မင္စရာေကာင္းတဲ့ မ်က္ႏွာတခုကို ျမင္ရပါတယ္။ ေလးေထာင့္စပ္စပ္မ်က္ႏွာက ကာတြန္းေမာင္ဝဏၰရဲ႕ ဇာတ္ေကာင္ ေတာင္ပုလုၿမိဳ႕စားႀကီး ထင္ရာစိုင္း ကို သြား သတိရမိေစပါတယ္။ သူက က်မကို ၿပံဳးျပတယ္။ ေမာင္လင္းရိပ္ရဲ႕ ကဗ်ာတခ်ိဳ႕ကို ဖတ္ဖူးတဲ့ က်မအတြက္ေတာ့ သူ႔ရုပ္က သူ႔ ကဗ်ာေလးေတြလိုလည္း မႏုပါလားလို႔ ေတြးမိပါတယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">“သူက နင့္လိုပဲ ဂ်ီတီအုိင္ပဲေလ” လို႔ ဆရာမ်ိဳးက ဆက္ေျပာေတာ့ က်မ အမ်ိဳးတေယာက္ကို ေတြ႕ရသလို ေပ်ာ္သြားပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ ဆရာဦးေဌးဝင္းရဲ႕ အမ်ိဳးသမီးကလည္း အင္းစိန္ဂ်ီတီအိုင္မွာ ဆရာမ၊ ဆရာ ကိုယ္တုိင္ ဂ်ီတီအုိင္ဆင္းၿပီး THS ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး လုပ္ခဲ့သူလို႔ သိလိုက္ရပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ဆရာမ်ိဳးက က်မနာမည္ကို ေျပာျပၿပီး “သူက ဆရာျပည့္ တူမေလ” လို႔ ဆက္ေျပာေတာ့ ဆရာဦးေဌးဝင္းက ထပ္ၿပီး ၿပံဳးျပပါတယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">“ဟုတ္လား ... တို႔လည္း ႁပြန္တံဆာ ဇာတိပဲကြ” ဆိုၿပီး က်မ ဦးေလးေတြ၊ အေဒၚေတြရဲ႕ အေၾကာင္းကို ေမးပါ ေတာ့တယ္။ အဲဒီမွာပဲ က်မအတြက္ ဦးေဌးဝင္းဟာ အတူ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ဆိုတဲ့အျပင္ ေဆြမ်ိဳး ဦးေလး သားခ်င္းလို က်မအတြက္ ေနာက္ပိုင္းအခ်ိန္ေတြအထိ ခင္မင္ရမယ့္သူဆိုတာကို တြက္မိပါတယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">အဲဒီေန႔မွာပဲ ရံုးခန္းထဲမွာ က်မ ေနာက္ထပ္ တေယာက္ ထပ္သိရတာကေတာ့ ဆရာမ်ိဳးရဲ႕ မန္ေနဂ်ာျဖစ္တဲ့ မေဟြခင္ပါ။ တရုတ္ အမ်ိဳးသမီး ... ပိန္ပိန္ပါးပါးနဲ႔ အပ်ိဳႀကီးေပါ့။ သူနဲ႔ က်မကေတာ့ ျမင္ျမင္ခ်င္း ေဆာက္နဲ႔ မထြင္းေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ ေဆာက္ထက္ ဆိုးတာေတြနဲ႔ ထြင္းျဖစ္ၾကပါတယ္ :)။ (ေနာက္ပိုင္း ျပန္ေတြးမိေတာ့ ငယ္စိတ္နဲ႔ မွားခဲ့တဲ့ က်မ အမွားေတြကိုလည္း ျပန္ျမင္မိပါတယ္)</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">က်မတို႔ လုပ္ၾကမယ့္အလုပ္ေတြကို ဆရာမ်ိဳးက ရွင္းျပပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ဒီေနရာမွာ ဆရာမ်ိဳးအေၾကာင္းကို က်မ နည္းနည္းေတာ့ ေျပာမွျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ဆရာမ်ိဳးက စကားေျပာရင္ နည္းနည္းေတာ့ အႀကီးႀကီးေတြ ေျပာတတ္ပါတယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">“ငါတို႔ လုပ္မယ့္အလုပ္က ... လံုးဝအသစ္။ ဘယ္သူမွ မလုပ္ဖူးေသးတဲ့ အလုပ္ပဲ။ အီးဘုခ္ ကို ငါတို႔ စလုပ္ၾကမယ္။ အင္တာနက္ေပၚတင္ၿပီး ေရာင္းႏုိင္မယ္ဆိုရင္ စာေရးဆရာေတြေကာ၊ ထုတ္ေဝသူေတြေကာ ေနာက္ထပ္ အက်ိဳး ခံစားရမယ္။ ငါတို႔က စာေပေလာကရဲ႕ အက်ိဳးကို တေထာင့္တေနရာက သယ္ပိုးတဲ့သူေတြ ျဖစ္မယ္ ...” အစရွိသျဖင့္ ရွင္းျပတာေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပါ။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">တကယ္ေတာ့လည္း အႀကီးႀကီးေတြ ေျပာတာဟာ သူ႔ရဲ႕ ဝသီျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ အဲဒီ အႀကီးႀကီးေတြကို အႀကီးႀကီးေတြလို႔ တကယ္ထင္ခဲ့မိတဲ့ က်မတို႔က လြန္တာျဖစ္မွာပါ :P</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">က်မအတြက္ေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာဆိုတာ အစိမ္းသက္သက္။ ကြန္ပ်ဴတာ ဆိုတာကို ဂ်ီတီအိုင္ တက္တုန္းက lab ခန္းထဲမွာ မွန္ေလွာင္အိမ္နဲ႔ ျပထားတာပဲ အနီးကပ္ေတြ႕ဖူးတာ ... အတြင္းက ကလီစာေတြကို ေျပာပါတယ္။ အဲဒါ တကယ္ပါ။ အဲဒီတုန္းက ဘယ္လိုဖြင့္တယ္ ပိတ္တယ္ ဆိုတာေလာက္ေတာ့ သိသေပါ့။ ဒီေလာက္ပါပဲ။ က်မ ထက္စာရင္ ဆရာဦးေဌးဝင္းက အမ်ားႀကီး အေတြ႕အႀကံဳရွိပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ဆိုေတာ့ သူက ေက်ာင္း သခၤန္းစာေတြနဲ႔ မျပတ္တဲ့အျပင္ ... ေလးေအာက္ ဒီဇိုင္းေတြကိုလည္း ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ လုပ္ေနတဲ့သူ မို႔လို႔ပါ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">အဲဒီမွာ က်မနဲ႔ တရုတ္မ အပ်ိဳႀကီးနဲ႔ စေတြ႕ၾကေတာ့တာပါပဲ။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">က်မရဲ႕ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ မနီးစပ္တဲ့ အားနည္းခ်က္ကို သူက စဖိုက္တာပါ။ တကယ္ေတာ့ သူ မမွားပါဘူး။ အဲဒီ ေလာကဓာတ္ေတြကို သိေအာင္ က်မ လုပ္ရမွာေပါ့ေလ။ က်မလုပ္ရမယ့္ အလုပ္ကိုက ဒီဟာေတြ မသိရင္ လုပ္လုိ႔မွမရဘဲ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ က်မ နည္းနည္း စိတ္တိုမိတယ္။ စိတ္ထဲကေန “က်မကို တလအခ်ိန္ေပး ... ဒီေလာကဓာတ္ ေတြကို အကုန္သိေအာင္လုပ္ျပမယ္။ ရွင္လည္း တလအတြင္း စာတပုဒ္ေလာက္ ေရးျပစမ္း” လို႔ ေျပာေနမိတယ္။ အခု စဥ္းစားမိေတာ့ ရယ္စရာႀကီးေပါ့။ တကယ္က စာေရးတယ္ ဆိုတာလည္း ဘာမွခက္တဲ့အလုပ္ မဟုတ္ပါဘူး။ က်မဘာသာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ မာန္တက္မိေနတာပါ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ဆက္ေျပာရရင္ က်မတို႔ လုပ္ရမွာက ... ဘယ္လိုစာအုပ္ေတြကို ဘယ္ပံုစံ အင္တာနက္ေပၚ တင္မယ္ ဆိုတာက စၿပီး လုပ္ရမယ္။ တကယ့္ကို ကနဦးအစလို႔ ေျပာရမွာပါ။ အဲဒီ အီးဘုခ္ ရံုးႀကီးမွာ ဆရာမ်ိဳး၊ ေဒၚေဟြခင္၊ ဦးေဌးဝင္းနဲ႔ က်မ ၄ ေယာက္ပဲ ရွိေသးတာ။ က်မ ေခါင္းထဲမွာေတာ့ စစခ်င္းေန႔မွာပဲ ေမးခြန္းေတြ တပံုတေခါင္း ဝင္လာပါတယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">၁။ စာအုပ္ေတြ ဘယ္ကရမလဲ</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">က်မတို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ မူပုိင္ခြင့္ ဘာညာ ေသေသခ်ာခ်ာ ဥပေဒနဲ႔ မရွိေသးေပမယ့္ စိတ္ကူးေပါက္တဲ့ စာအုပ္ကို ဒီတုိင္း ယူခ်င္တုိင္း ယူတင္လို႔ ဘယ္ရမလဲ။ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ယူတင္မယ္ ဆိုရင္ေတာင္ စာစီစာရိုက္ လုပ္္ရမယ္။ ဘယ္သူ လုပ္မွာလဲ။ တအုပ္ခ်င္းစီအတြက္ စာစီစာရိုုက္ကို အပ္မွာလား။ လူကလည္း ၄ ေယာက္တည္း ဘယ္သူ ရိုက္မွာလဲ ... မသိဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">၂။ ထုတ္ေဝသူေတြဆီက ေတာင္းမွာလား </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ေတာင္းမယ္ဆို ဘယ္သူေတြက အလြယ္တကူေပးမွာလဲ။ က်မတို႔ အီးဘုခ္ လုပ္မယ္ဆိုတဲ့သူေတြေတာင္ ဒါကို နားမလည္ေသးတာ ထုတ္ေဝသူေတြ နားလည္ေအာင္ ဘယ္သူက ရွင္းျပမွာလဲ။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">၃။ အင္တာနက္ေပၚ တင္ေရာင္းပါၿပီတဲ့ ... ဘယ္သူက ဝယ္မွာလဲ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ျမန္မာျပည္မွာ အင္တာနက္ ဆိုတာ ခ်ိဳနဲ႔လားလို႔ ေမးရမယ့္ ဘဝပဲ ရွိေသးတာ။ အင္တာနက္ ကေဖးဆိုတာလည္း မရွိေသး။ ျပည္သူလူထုနဲ႔ အင္တာနက္ အေဝးႀကီး။ အမ္အိုင္စီတီ ဆိုတာႀကီးေတာ့ ရွိေနၿပီေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါႀကီးကလည္း လက္တဆုပ္စာ လူေတြေလာက္ပဲ ဝင္လုပ္ၿပီး သိထားတာ။ အဲဒီကို တခါမွေတာင္ က်မ မေရာက္ဖူးဘူး (တကယ္ေတာ့ က်မတို႔ရဲ႕ အီးဘုခ္ေတြကို အဲဒီ အမ္အိုင္စီတီက ေဖာ္အဲဗား ရံုးခန္းကေန အိုင္တီ သမားေတြက အင္တာနက္ေပၚ တင္မယ္လို႔ ေနာက္ေတာ့ သိရပါတယ္)</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">၄။ ကဲ ... ႏုိင္ငံျခား ေရာက္ေနတဲ့ အင္တာနက္နဲ႔ ထိေတြ႕နီးစပ္ေနသူ ျမန္မာေတြက ဝယ္မယ္ ဆိုပါေတာ့။ သူတို႔က ဘယ္လို ေငြေခ်မွာလဲ။ အီးဘုခ္ တအုပ္ရဲ႕ တန္ဖိုးက မူလစာအုပ္တန္ဖိုးရဲ႕ ၁၀ ပံုတပံုေလာက္ေတာင္ မရွိဘူးလို႔ ဆရာမ်ိဳးက ေျပာပါတယ္။ တအုပ္ကို မူလတန္ဖိုး က်ပ္ ၃၀၀ တန္ရင္ အီးဘုခ္ရဲ႕တန္ဖိုးက က်ပ္ ၃၀ ေတာင္ မရွိဘူး ဆိုတဲ့သေဘာပါ။ ဒီေလာက္ ပမာဏေလးကို ဘဏ္စနစ္မရွိ ဘာမရွိနဲ႔ ဘယ္လို ေငြေခ်မလဲ။ က်မ ေခါင္းေတာ္ေတာ္ရႈပ္သြား ပါတယ္။</span><br /><br />ႇွ<span style="color: rgb(0, 0, 102);">ဒါေပမယ့္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မသိျခင္းေတြနဲ႔ပဲ အီးဘုခ္ ဆိုတာႀကီးက က်မကို ညႇိဳ႕ေနသလိုပဲ။ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ စိတ္ဝင္စားမိေနပါၿပီ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ဒီအီးဘုခ္ ဆိုတာႀကီးကို ေဖာ္အဲဗား စေပ့စ္ ကုမၸဏီနဲ႔ အိုေအစစ္ေသာက္ေရသန္႔ ထုတ္တဲ့ ဂၽြန္ ကုမၸဏီ ေပါင္းၿပီး ထူေထာင္တာလို႔လည္း သိထားပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အဲဒီကုမၸဏီပိုင္ရွင္ လူႀကီးမင္းေတြနဲ႔ က်မတုိ႔ ဆံုပါတယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">အဲဒီအေဆာက္အအံုကလည္း အသစ္လား ... အေဟာင္းကို ျပဳျပင္ထားတာလားေတာ့ မသိဘူး ...။ အသစ္ဆို ရင္လည္း ေဆာက္ဆဲ၊ ျပဳျပင္ထားတာဆိုရင္လည္း ဘာမွ မၿပီးေသးတဲ့ လက္စပဲ ရွိေသးတယ္။ ဒီေတာ့ က်မအတြက္ အကုန္လံုး အသစ္စက္စက္ပါ။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ဦးေဌးဝင္းကေတာ့ ဒီဇိုင္းေတြ စဆြဲပါတယ္။ ဝက္ေပ့ခ်္ ဒီဇိုင္းေပါ့။ အဲဒါလည္း က်မ နားမလည္ပါဘူး။ ေနာက္ေတာ့ နည္းနည္းေရးေတးေတး သိလာပါတယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">စစခ်င္းေန႔မွာ က်မအတြက္ စိတ္ဝင္စားစရာေတြ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ျပည့္လုိ႔ေပါ့။ စာအုပ္အမ်ိဳးအစားသစ္ တခုရဲ႕ သမိုင္းအစမွာ ငါ ပါဝင္ခြင့္ရၿပီဆိုၿပီးလည္း စိတ္ႀကီးဝင္မိပါတယ္။ တကယ္ပါ။ အဲဒီအခ်ိန္က တကယ္ကို ထူးဆန္းတဲ့အျဖစ္ပါ။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ေနာက္ပိုင္း စိတ္ပ်က္စရာေတြ တန္းစီၿပီး ဝင္မလာခင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာအထိ အဲဒီ အီးဘုခ္ ရံုးခန္းကေလးက က်မအတြက္ ေပ်ာ္စရာေတြနဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီး ေပးခဲ့တယ္။ အမွတ္ရစရာေတြနဲ႔လည္း ၾကည္ႏူး ခဲ့ရပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 102);">ေနာက္ေတာ့ ဆက္ပါဦးမယ္</span><br /><br /><br /><span style="display: block;" id="formatbar_Buttons"><span class="" style="display: block;" id="formatbar_JustifyFull" title="Justify Full" onmouseover="ButtonHoverOn(this);" onmouseout="ButtonHoverOff(this);" onmouseup="" onmousedown="CheckFormatting(event);FormatbarButton('richeditorframe', this, 13);ButtonMouseDown(this);"><img src="http://www.blogger.com/img/blank.gif" alt="Justify Full" class="gl_align_full" border="0" /></span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8565577916831563970-1537910282348466513?l=tututha.blogspot.com' alt='' /></div>tututhahttp://www.blogger.com/profile/01861509391771056760noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8565577916831563970.post-50630512779666264402011-01-13T11:34:00.009+07:002011-01-13T13:11:51.683+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_TjGcPA9ihwM/TS6XVyWcZ1I/AAAAAAAAAFo/lTmYSXtrOyM/s1600/IMG_0001.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 400px; height: 286px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_TjGcPA9ihwM/TS6XVyWcZ1I/AAAAAAAAAFo/lTmYSXtrOyM/s400/IMG_0001.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5561548990398097234" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">“တနဂၤေႏြသားသမီးက တခုခုေကာက္ၾကတယ္ ... စိတ္ေကာက္ရင္ေကာက္၊ မေကာက္ရင္ ဆံပင္ေကာက္ ... မေကာက္ရင္ ဖင္ေကာက္” လို႔ ဦးဝဏၰက မႀကီးကို စ လိုက္ေတာ့ မႀကီးက “ဦးဝဏၰကေကာ ဘာေကာက္လဲ” လို႔ ျပန္ေမးလိုက္တယ္။ ဦးဝဏၰ ျပန္မေျဖႏုိင္ခင္မွာပဲ အဘြားက “သူကလား ... သူက သူမ်ားေတြ က်သမွ် လိုက္ေကာက္တာေလ” လို႔ ပက္ခနဲ ျပန္ေျပာလိုက္လို႔ က်မတို႔အားလံုး အံ့လည္းၾသ၊ ရယ္လည္း ရယ္မိၾက ... ဦးဝဏၰဆို မ်က္ရည္လည္တဲ့အထိ ရယ္ေနတာ ... အခုထိ မွတ္မိေနေသးတယ္။<br /><br />အဲဒီဦးဝဏၰ ဆိုတာကေတာ့ က်မတို႔ေမာင္ႏွမေတြ သိပ္ခ်စ္တဲ့ အငယ္ဆံုး အေဒၚ ေဒၚေဒၚခ်ိဳ႕ ေယာက္်ား စာေရးဆရာ၊ ဒါရိုက္တာ ေမာင္ဝဏၰပါ။<br /><br />၂၀၁၀ ထဲမွာ စာေရးခ်င္စိတ္ ေတာ္ေတာ္ေလး ေခါင္းပါးေနခဲ့တယ္။ ၂၀၁၁ မွာေတာ့ ဘေလာ့ေလးကို အသက ္ျပန္သြင္းမယ္လို႔ ရည္ရြယ္ခဲ့ေပမယ့္ ႏွစ္ဆန္းမွာ ပို႔စ္ အသစ္ကို နာေရးတခုနဲ႔ စရလိမ့္မယ္လို႔ေတာ့ မထင္ထားခဲ့ဘူး။<br /><br />၁၁ ရက္ေန႔ မနက္က ဦးဝဏၰ ဆံုးၿပီ ဆိုတဲ့ သတင္းကို ၾကားလိုက္ရေတာ့ က်မ ရုတ္တရက္ ေဒၚေဒၚခ်ိဳ႕ကို ဖုန္းမဆက္ရဲဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ေဒၚေဒၚခ်ိဳ႕မွာ ႏွလံုးမေကာင္းတဲ့ ေရာဂါရွိတယ္။ ေနာက္ ... ေဒၚေဒၚခ်ိဳက သိပ္ အခ်စ္ႀကီးတယ္။ ဘြားဘြား ဆံုးတုန္းက၊ က်မ ပါပါ ဆံုးတုန္းက၊ ေနာက္ ဦးျမင့္ (ဦးေအာင္ျပည့္) ဆံုးတုန္းက ေဒၚေဒၚခ်ိဳ ငိုတာေတြကို က်မ ျမင္ဖူးထားတာကိုး။ အဲဒီတုန္းက ေဒၚေဒၚခ်ိဳ ငိုတဲ့အခ်ိန္ ႏွစ္သိမ့္သူ၊ ျပဳစုသူက ဦးဝဏၰေလ။ အခု ဦးဝဏၰ ဆံုးသြားေတာ့ ေဒၚေဒၚခ်ိဳ႕ကို ဘယ္သူက ႏွစ္သိမ့္မွာလဲ ဆိုတာ က်မ စိတ္ပူၿပီး ဖုန္းမဆက္ရဲတာပါ။ ဖုန္းထဲမွာ ေဒၚေဒၚခ်ိဳ ငိုရႈိက္လိုက္ရင္ က်မလည္း မႏွစ္သိမ့္တတ္၊ ၿပီးေတာ့ က်မပါ ငိုမိမယ္ ထင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္ေလး ေနာက္က်မွ မရဲတရဲနဲ႔ က်မ ဖုန္းဆက္လိုက္တယ္။<br /><br />ေဒၚေဒၚခ်ိဳ႕အသံက သိပ္ကို တည္ၿငိမ္ေနတာ က်မ အံ့ၾသတႀကီး ၾကားလိုက္ရတယ္။ ဝမ္းနည္းတဲ့ၾကားက ေဒၚေဒၚခ်ိဳ႕အတြက္ က်မ စိတ္ေအးသြားတယ္။ တႏွစ္ေလာက္ ... သူ သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ ခင္ပြန္းသည္ကို ျပဳစု လိုက္ရၿပီပဲ။ ေဒၚေဒၚခ်ိဳဟာ က်မ သိသေလာက္ေတာ့ သူ႔ခင္ပြန္းကို သိပ္ခ်စ္တဲ့ ပါရမီျဖည့္ဘက္ တေယာက္ပါ။ သားသမီးေတြအတြက္၊ ခင္ပြန္းသည္အတြက္ အသက္ရွင္ေနတဲ့သူလို႔ က်မေတာ့ ယံုၾကည္တယ္။<br /><br />က်မ အေတြးေတြက ဟိုးအေဝးႀကီးကို ျပန္ေရာက္သြားတယ္ ...<br /><br />က်မတို႔ သန္လ်င္အိမ္မွာ ေဒၚေဒၚခ်ိဳ လာေနၿပီး ေက်ာင္းတက္တဲ့ကာလေပါ့။ ေဒၚေဒၚခ်ိဳက အငယ္ဆံုး အေထြးဆံုး ... ပါပါက အႀကီးဆံုးဆိုေတာ့ ေမာင္ႏွမေပမယ့္ သားအဘလို ျဖစ္ေနတာ။ ေဒၚေဒၚခ်ိဳ အပ်ိဳအရြယ္ ... စီးပြားေရး တကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့အခ်ိန္ ... အဲဒီတုန္းက သေဘၤာေခတ္။ က်မက စာေရးခ်င္တဲ့သူ ဆိုေတာ့ ... လူႀကီးေတြေျပာသမွ် ... အကုန္လိုက္မွတ္ထားခဲ့တာပါ။<br /><br />က်မ ဦးေလးအငယ္ ဦးညြန္႔ (ေဒၚေဒၚခ်ိဳ႕အထက္က ... သူက ေကာင္းညြန္႔နာမည္နဲ႔စာေရးတယ္။ ျမဝတီေခတ္က အယ္ဒီတာ) က အၿမဲ ဂုဏ္ယူၿပီး ေျပာေလ့ရွိတယ္။ ေဒၚေဒၚခ်ိဳက ငယ္ငယ္က သိပ္လွတာကိုး ... ဒီေတာ့ ပိုးတဲ့ ပန္းတဲ့သူေတြလည္း မ်ားတာေပါ့။ အဲဒီထဲမွာ ထူးျခားတာ ၃ ေယာက္ေလာက္ပါတယ္။ ေဒၚေဒၚခ်ိဳ႕ကို ဇြဲေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ပိုးတဲ့သူေတြေပါ့။ ဒါရိုက္တာေပါက္စ ေမာင္ဝဏၰရယ္၊ ေနာက္ ၂ ေယာက္ကေတာ့ စစ္ဗိုလ္ တေယာက္ သမဝါယမက အရာရွိေလး တေယာက္ရယ္ထင္တယ္။ ဒီ ၃ ေယာက္ကို ေဒၚေဒၚခ်ိဳ ေရြးရခက္ ေနေတာ့ ဦးညြန္႔ကို တုိင္ပင္သတဲ့။ ဒီသံုးေယာက္ထဲမွာ ေငြေၾကးအားျဖင့္၊ ရုပ္ရည္အားျဖင့္ ဦးဝဏၰက ေအာက္ဆံုး အဆင့္မွာ ရွိေနတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။<br /><br />“ကိုကိုညြန္႔ ခ်ိဳရီ ဘယ္လိုလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ” ေပါ့။ အဲဒီမွာ ဦးညြန္႔က ဦးျမင့္ (ဦးေအာင္ျပည့္) ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း ေမာင္ဝဏၰကို အမွတ္ေပးတယ္။ က်မအေဖေကာ၊ ဦးေလးေတြေကာက အႏုပညာ သမားေတြ ဆိုေတာ့ အားလံုး ဦးဝဏၰကို အမွတ္ေပးၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အားလံုးကေတာ့ ဘယ္သူ႔ကို ေရြး၊ ဘယ္သူနဲ႔ပဲ သေဘာတူတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေတာ့ မရွိဘူးေပါ့ေလ။ အဲဒီမွာ ေဒၚေဒၚခ်ိဳက ဦးဝဏၰကို ေရြးခ်ယ္လိုက္တာပါ။ သူတို႔ အသက္လည္း ေတာ္ေတာ္ ကြာတယ္ ... ဒါေပမယ့္ သူတို႔ ၂ ေယာက္ သိပ္ခ်စ္ၾကတာေတာ့ က်မ မ်က္ျမင္ပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ဦးဝဏၰကို သူ႔ ေယာက္ဖေတြျဖစ္တဲ့ ပါပါတို႔ ညီအစ္ကိုေတြက သိပ္ခ်စ္ၾကပါတယ္။<br /><br />က်မ အေတြ႕အႀကံဳအရ ေဒၚေဒၚခ်ိဳ ဦးဝဏၰကို စိတ္ဆိုးတာ တခါပဲ ေတြ႕ဖူးပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဦးညြန္႔ရဲ႕ အိမ္မွာပဲေပါ့။ က်မတို႔က ခပ္ငယ္ငယ္ ကေလးသာသာအရြယ္။ ပါပါတို႔ ေမာင္ႏွမေတြ စုဆံုၾကတဲ့ ပြဲ တပြဲပါ။<br /><br />က်မ ပါပါက လံုးဝ အရက္မေသာက္တတ္ဘူး။ ဦးညြန္႔နဲ႔ ဦးဝဏၰတို႔က ေရေရလည္လည္ ေသာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့ (ဦးဝဏၰတို႔ ဦးျမင့္တို႔ အရက္ျဖတ္လိုက္ေပမယ့္ ဦးညြန္႔က ဒီေန႔ထိ မျဖတ္ဘူးလို႔ ၾကားပါတယ္)။ အဲဒီေန႔က ဦးျမင့္ေတာ့ မရွိဘူး။ သူက အဲဒီအခ်ိန္က လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ စာေရးဆရာ၊ အယ္ဒီတာ၊ သရုပ္ေဆာင္၊ က်ဴရွင္ဆရာလည္း လုပ္ေနတာဆိုေတာ့ က်မတို႔ သိပ္မျမင္ၾကရပါဘူး။<br /><br />က်မတို႔ ေမာင္ႏွမေတြက ဦးညြန္႔ေယာကၡမ ဆရာႀကီး ဦးတက္တိုးနဲ႔ ေဒၚႏုယဥ္တို႔ ၿခံထဲမွာ ေျဗာင္းသတ္ေအာင္ ေဆာ့ၿပီး ေမာေမာနဲ႔ လူႀကီးေတြ ျပင္ေကၽြးတဲ့ ညေနစာ စားၿပီးခ်ိန္မွာ ဦးညြန္႔နဲ႔ ဦးဝဏၰက မ်က္ရိပ္ျပၿပီး အျပင္ထြက္ဖို႔ ျပင္ပါတယ္။ သူတုိ႔ခ်ည္းထြက္ရင္ ေဒၚေဒၚခ်ိဳတို႔က မလႊတ္ဘူး ဆိုတာသိေတာ့ အားလံုးရဲ႕ အစ္ကိုႀကီးျဖစ္တဲ့ ပါပါ့ကိုပါ အပါေခၚပါတယ္။ ပါပါက မေသာက္တတ္ေပမယ့္ သူ႔ညီနဲ႔ ေယာက္ဖကို ခ်စ္ေတာ့ လိုက္သြားေပးပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူတို႔ ... အဲဒီေနရာနဲ႔ နီးတဲ့ မီးရထားဟိုတယ္မွာ သြားေသာက္ၾက တယ္ေပါ့။<br /><br />က်မ မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ ေမေမက အရမ္းကို စိတ္ပူေနၿပီ။ ဦးညြန္႔မိန္းမ ေဒၚရည္ေလးက ... လူတကာကို အားနာတတ္ေတာ့ ေမေမ့ကို အလကားေနရင္း အားေနၿပီ။ ေဒၚေဒၚခ်ိဳကေတာ့ ဦးဝဏၰကို က်ိန္းေနတာေပါ့။ ညဥ့္ ေတာ္ေတာ္နက္ေတာ့မွ သိုင္းကြက္ ေတာ္ေတာ္ေလး နင္းလာတဲ့ ပါပါ့ကို ခပ္ေထြေထြ ပံုစံနဲ႔ ဦးဝဏၰရယ္ ဦးညြန္႔ရယ္က တြဲလာပါတယ္။ အိမ္ထဲကို ေရာက္တာနဲ႔ ပါပါက ထိုးအန္ပါေတာ့တယ္။<br /><br />ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ... မေသာက္တတ္တဲ့ သူတို႔ အစ္ကိုႀကီးကို တိုက္ရပါ့မလားဆိုၿပီး ေဒၚေဒၚခ်ိဳတို႔ ပြက္ခ်က္က ... ဦးဝဏၰဆိုတာ ၿငိမ္ကုတ္လို႔။ နဂိုကတည္းက ဦးဝဏၰက အေန အရမ္းေအးတာကိုး ...။ ဦးညြန္႔ကိုေတာ့ ေဒၚရည္ေလးက သိပ္မႏုိင္ဘူး ... ေဒၚေဒၚခ်ိဳပဲ ပတ္ရမ္းတာပါ။ ေဒၚေဒၚခ်ိဳကလည္း အစ္ကိုဆိုေတာ့ သိပ္ မေျပာသာတာနဲ႔ ... ဒဂံု ၁ ေက်ာင္းေနာက္မွာေနတဲ့ ပါပါ့ေအာက္က ေဒၚေဒၚသန္းကို ဖုန္းဆက္ေခၚ ... ေဒၚေဒၚသန္းပါ ေရာက္လာၿပီး ဦးညြန္႔ကို ဆူ ... ေဒၚေဒၚခ်ိဳက ဦးဝဏၰကို ပြမ္တဲ့ ... ပါပါ အရက္ေသာက္မိတဲ့ ကိစၥ ေတာ္ေတာ့္ကို ေျပာစမွတ္ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။ က်မအေဖအရက္ေသာက္တာကို က်မ အဲဒီတခါပဲ ျမင္ဖူးတယ္ ဆိုပါေတာ့။ တရားခံကေတာ့ ဦးဝဏၰနဲ႔ ဦးညြန္႔ေပါ့။<br /><br />ဦးဝဏၰ စိတ္ဆိုးတာလည္း က်မ တခါပဲ ႀကံဳဖူးပါတယ္။ သူကေတာ့ ေဒၚေဒၚခ်ိဳ႕ကို စိတ္ဆိုးတာ မဟုတ္ပါဘူး။<br /><br />သန္လ်င္မွာ ... ေဒြး၊ ဇင္ဝိုင္း၊ မ်ိဳးသႏၱာထြန္း၊ ဆုဒါလီတို႔နဲ႔ ရယ္စရာေမာစရာ ကားႀကီး လာရိုက္တဲ့အခ်ိန္ပါ။ က်မတို႔ ေမာင္ႏွမေတြကလည္း အားေနတဲ့အခ်ိန္ဆိုေတာ့ ေဒၚေဒၚခ်ိဳ႕ကို ရိုက္ကြင္းမွာလိုအပ္တာေတြ သြားကူ ေပးၾကတဲ့အခ်ိန္ ... တရုန္းရုန္းေပါ့။ ေနရာက က်ိဳက္ေခါက္ဘုရားေျခရင္းက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဝင္းထဲမွာပါ။ အဲဒီေနရာက ဇရပ္ကေလးေတြနဲ႔ ရြာေလးလို ျဖစ္ေနေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ရုပ္ရွင္ရိုက္ရတာ အဆင္ေျပတဲ့ ေနရာေပါ့။<br /><br />ရုပ္ရွင္ရိုက္ကြင္းထဲကို ရုုပ္ရွင္မွာပါသမွ်လူေတြအကုန္ ေရာက္ေနၾကေတာ့ သူတို႔အလွည့္မေရာက္မခ်င္း အားေနၾကပါတယ္။ ဒီေတာ့ ပိုကာအေပ်ာ္ဝုိင္း ကစားေနၾကတယ္။ မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ မင္းေမာ္ကြန္းက မင္းသားမျဖစ္ေသးဘူး။ ၉ တန္းလားပဲ ရွိေသးတာပါ။ သူ႔အေဖရဲ႕ ရိုက္ကြင္းကို လိုက္လာရင္း သူ႔အေဖ ကားရုိက္ေနတဲ့အခ်ိန္ သူ႔အေဖရဲ႕ ေနရာဝင္ထုိင္ ကစားေပးေနပါတယ္။<br /><br />ေဒၚေဒၚခ်ိဳကလည္း ထုတ္လုပ္သူဆိုေတာ့ ဦးဝဏၰကားရုိက္ေနတဲ့အခ်ိန္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားအားေနေတာ့ ဖဲဝိုင္းမွာ ခဏတျဖဳတ္ ဝင္ထုိင္တတ္ပါတယ္။ အဲဒီ ေက်ာင္းက ဦးပဥၨင္းႀကီးက အရမ္းသေဘာေကာင္းၿပီး ... ဦးဝဏၰတို႔ရိုက္ကြင္းက လုိအပ္ခ်က္ မွန္သမွ် ကူညီေပးပါတယ္။ ကူညီေပးလြန္းလို႔ အားလံုး အားနာရတဲ့ အထိပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီဦးပဥၨင္းႀကီးက ေတာ္ေတာ့္ကို ေပ်ာ္တတ္ပံုရတယ္။ တရက္ေတာ့ ဆုဒါလီနဲ႔ ဇင္ဝိုင္းရဲ႕ အခန္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရိုက္ပါတယ္။ ဆုဒါလီက လွထံု ေနရာက သရုပ္ေဆာင္ေတာ့ ဆံပင္ရွည္ အတုႀကီး တပ္ၿပီး သရုပ္ေဆာင္ပါတယ္။<br /><br />ဖဲဝိုင္းက ေက်ာင္းအဝင္ဝက ေျမစိုက္ အုတ္ဇရပ္ကေလးမွာပါ။ အဲဒီမွာ ရုပ္ရွင္သမားေတြလည္း နားေနၾက ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဘယ္လိုက ဘယ္လိုျဖစ္တယ္မသိဘူး ... ဖဲရိုက္ရင္း ေဒၚေဒၚခ်ိဳ သတိလစ္ တက္သြားလို႔ ဆိုၿပီး ေတာ္ေတာ္ေလး ရုတ္ရုတ္သည္းသည္း ျဖစ္သြားတယ္။ ဦးဝဏၰကလည္း ရိုက္ကြင္းျဖဳတ္ခါစ ... ပစၥည္းေတြေတာင္ မသိမ္းရေသးဘူး။ သူ႔မိန္းမ သတင္းၾကားေတာ့ အူယားဖားယားနဲ႔ ေျပးသြားၿပီး ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ ေမးျမန္းၾက၊ ေဒၚေဒၚခ်ိဳ႕ကို ႏွာႏွပ္သူေတြက ႏွပ္ၾကနဲ႔။ ေနာက္မွ အေၾကာင္းစံု သိရတာပါ။<br /><br />ဆုဒါလီက သူ႔ဆံပင္တုႀကီးကို ျပဴတင္းေပါက္နားက ခံုေပၚမွာ ခၽြတ္တင္ၿပီး အဝတ္အစားလဲေနတုန္း ... ဦးပဥၨင္းႀကီးက ျပဴတင္းေပါက္နားကို ေရာက္လာ ... ဆံပင္တုႀကီးကိုေတြ႕ေတာ့ ... ယူေဆာင္းၾကည့္ပါသတဲ့ ... အဲဒီမွာ ျပဴတင္းေပါက္ဘက္ကို မ်က္ႏွာမူၿပီး ဖဲရုိက္ေနတဲ့ ေဒၚေဒၚခ်ိဳက သဃၤန္းဝတ္နဲ႔ ဆံရွည္ႀကီးကိုလည္း ေတြ႕ေရာ လန္႔ၿပီး သတိလစ္ ေမ့ေမ်ာသြားရတာပါ။ အားလံုးလည္း ငိုအားထက္ ရယ္အားသန္ ... ဦးဝဏၰႀကီး စိတ္ဆိုးေနေတာ့ ဘယ္သူမွ မရယ္ရဲၾက ...နဲ႔ ဦးပဥၨင္းလည္း လန္႔ၿပီး ထြက္မလာေတာ့ပါဘူး။ ဦးဝဏၰက သူ႔မိန္းမ ဒီလိုျဖစ္ရလို႔ စိတ္အရမ္း ဆိုးေနေပမယ့္ သူတို႔အတြက္ အစစအရာရာ ကူညီထားတဲ့ ဦးပဥၨင္းျဖစ္ေလေတာ့ သူ႔ေဒါသကို ၿမိဳသိပ္ထားလိုက္တာေတြ႕ရပါတယ္။<br /><br />ေနာက္ပိုင္းလည္း ဦးဝဏၰက အဲဒီ ေက်ာင္းေလးမွာ တရားသြားထုိင္၊ တရားသြားေဆြးေႏြးတာေတြ လုပ္ေလ့ ရွိပါတယ္။ ကာတြန္း ဦးခ်စ္ေဆြကလည္း အဲဒီနားမွာေနေတာ့ သူတို႔ အၿမဲ ဆံုၾက ေအးေအးေဆးေဆး စကားေျပာၾက လုပ္ေလ့ရွိပါတယ္။<br /><br />ဦးဝဏၰကို စိတ္ဆိုးတာ အဲဒီတခါပဲ ေတြ႕ဖူးၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ အၿမဲတမ္း ၿပံဳးေနတာပဲ ေတြ႕ရပါေတာ့တယ္။ အထူးသျဖင့္ သူက က်မတို႔ ကေလးေတြကို ခ်စ္ပါတယ္။ ဦးဝဏၰလည္း ဦးဗလ (သုေမာင္)လို နားမေကာင္းပါဘူး။ သူတို႔အေဖ ဦးသာဓုနဲ႔ တူတာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ နားမေကာင္းသူေတြဟာ စကားေျပာရင္ အသံ အရမ္း က်ယ္ရင္က်ယ္၊ မက်ယ္ရင္ ဂရုစိုက္ေျပာလို႔ အရမ္းကို တိုးပါတယ္။ ဦးဝဏၰက ဒုတိယ အမ်ိဳးအစားပါ။ က်မလည္း နားတဘက္ေလးပါတယ္။ က်မကေတာ့ စကားေျပာရင္ က်ယ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ က်မနဲ႔ ဦးဝဏၰ စကားေျပာရင္ တေယာက္ေျပာတာ တေယာက္ ေသခ်ာ မၾကားၾကဘဲနဲ႔ ခပ္တည္တည္နဲ႔ “အင္း” လိုက္ ... ေခါင္းညိတ္ ေခါင္းခါ လုပ္နဲ႔ ... အဆင္ေျပေနတာပါပဲ။<br /><br />ဒီစာရဲ႕ အစကေတာ့ ... က်မ ဘြားဘြား ... ပါပါတို႔ အေမ မေသခင္က အျဖစ္အပ်က္ပါ။ ေဆြမ်ိဳး တေယာက္ေယာက္ အိမ္မွာ အလွဴလုပ္ရင္ က်မတို႔ေမာင္ႏွမ ဝမ္းကြဲတသိုက္ ဆံုေနၾကပါ။ ဦးဝဏၰကေတာ့ လူႀကီးဝိုင္းရယ္လို႔လည္း မဟုတ္ဘဲ ေထာင့္တေထာင့္မွာ ေအးေအးေဆးေဆး ထုိင္ေနတတ္ပါတယ္။ ေဒၚေဒၚခ်ိဳ ျပန္ခ်င္မွ ထျပန္ပါတယ္။ က်မတို႔ ဘြားဘြား မေသခင္က သတိေမ့တဲ့ေရာဂါ ျဖစ္ပါတယ္။ သူငယ္ျပန္တယ္ ေျပာမလားေတာ့ မသိဘူး။ ဟိုး ... ၿမိဳ႕လွ တုန္းက သူ ေစ်းဆိုင္တည္ခဲ့တာေတြ ကုန္ကူးခဲ့တာေတြကို ျပန္ျပန္ ေျပာေလ့ရွိပါတယ္။ အဲဒီမွာ က်မတို႔ ေမာင္ႏွေတြက ဘြားကို ေပါက္ကရေတြေလွ်ာက္ေျပာၾက ... ရယ္ၾက ေမာၾက လုပ္ရင္ ဦးဝဏၰပါ လာထိုင္ၿပီး ရယ္ေနေလ့ ရွိပါတယ္။<br /><br />အဲဒီမွာ ဘြားဘြားက ဦးဝဏၰကို “ဟဲ့ ... နင္က ကုန္ကားေမာင္းတဲ့ ဒရိုင္ဘာ မဟုတ္လား။ နင့္မိန္းမ ေနေကာင္းလား” လို႔ ေမးရင္ ဦးဝဏၰကလည္း အလိုက္သင့္ေျဖ ... က်မတို႔ကေတာ့ ဒါရိုက္တာကို ဒရိုင္ဘာလို႔ ေျပာတဲ့ ဘြားကို ရယ္ၾက။ ဦးဝဏၰ အလုိက္သင့္ေျဖတာေတြကို ရယ္ၾကနဲ႔ ... ေပ်ာ္စရာ အရမ္းေကာင္းပါတယ္။<br /><br />ဦးဝဏၰရဲ႕ အႏုပညာေတြ၊ ရုပ္ရွင္ကားေတြ၊ စာေပေတြကိုေတာ့ သူ႔လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ေတြနဲ႔ ပရိသတ္က သိၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ က်မကေတာ့ ဦးဝဏၰရဲ႕ စရိုက္နဲ႔ ရိုးသားမႈေတြ၊ မိသားစုအေပၚ သိပ္ခ်စ္တာေတြ၊ သူ႔အႏုပညာ အတြက္ ေခါင္းမာတာေတြကို သတိရေနမိပါတယ္။ ေျပာစရာေတြလည္း အမ်ားႀကီး က်န္ေနပါေသးတယ္။<br /><br />ေအးေဆး ၿငိမ္းခ်မ္းလြန္းတဲ့ ဦးဝဏၰအျဖစ္၊ က်မတို႔ သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ ဦးဝဏၰအျဖစ္ ႏွေမ်ာသလို ... အစားထုိး မရတဲ့ အႏုပညာရွင္ တေယာက္အျဖစ္လည္း က်မ သိပ္ႏွေမ်ာမိပါတယ္။<br /><br />ေဒၚေဒၚခ်ိဳနဲ႔ ဖုန္းေျပာေတာ့ ေဒၚေဒၚခ်ိဳ႕အသံက သိပ္ကို တည္ၿငိမ္ေနတယ္လို႔ က်မေျပာၿပီးပါၿပီ။ က်မရဲ႕ ဦးညြန္႔ကေတာ့ အရက္ေတြေသာက္ၿပီး ေထာင့္တေထာင့္မွာ ထုိင္ေနတယ္တဲ့ ... ေဒၚေဒၚခ်ိဳ ေျပာတာပါ ... “နင့္ဦးညြန္႔ကေတာ့ ေျပာလို႔လည္း ရေတာ့မွာမဟုတ္ပါဘူး” လို႔ ေဒၚေဒၚခ်ိဳက က်မကို ေျပာပါတယ္။ က်မ ေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းလို အစ္ကိုလို တြယ္တာခ်စ္ခင္ရတဲ့သူ ၃ ေယာက္စလံုး မရွိေတာ့ဘူးကိုး ...။ ပထမဆံုးထြက္သြားတာက ဦးျမင့္၊ ေနာက္ေတာ့ ဦးဗလ၊ ေနာက္ေတာ့ ဦးဝဏၰ ...။ ဒီလူေတြ အကုန္လံုးကို က်မလည္း ခ်စ္တယ္။ က်မ သူတို႔ကို အသက္ရွည္ရွည္နဲ႔ အႏုပညာေတြ ဖန္တီးေနတာ ျမင္ခ်င္တယ္။ အႏုပညာ မာနေတြတခြဲသားနဲ႔ ရိုးသားမႈေတြ ယွက္သန္းေနတဲ့ သူတို႔မ်က္ႏွာေတြကို က်မလြမ္းတယ္။ က်မအတြက္ အစားထုိးမရတဲ့ ဦးေလးေတြ ... ႏုိင္ငံအတြက္ အစားထိုးမရတဲ့ အႏုပညာရွင္ေတြ ... သူတို႔ကို ေစာေစာေခၚတဲ့ ေသမင္းကို က်မ မုန္းလိုက္တာ။<br /><br />ဒီေန႔ ၃ နာရီဆို ဦးဝဏၰရဲ႕ ေနာက္ဆံုးခရီး ... ေရေဝးမွာ ... အေတာ္ေလး စည္ေနမွာ က်မ ျမင္ေယာင္ေနမိတယ္။ ေဆြမ်ိဳးေတြ ထဲမွာ နာေရးဆိုရင္ က်မက ပန္းျခင္းလုပ္ေပးေနက် ... ဦးျမင့္အထိ က်မ ပန္းျခင္း လုပ္ေပးခဲ့ရတယ္။ ဦးဝဏၰအတြက္ေတာ့ က်မ စိတ္ထဲကပဲ ပန္းတျခင္း အလွဆံုးျပင္ေပးေနမိတယ္။ အဲဒီပန္းျခင္းမွာ ႏွင္းဆီေတြ ခ်ည္း ပါမယ္ ... ဒါေပမယ့္ ေရာင္စံု မဟုတ္ဘူး .... အျဖဴအမည္း ... ခင္ယုေမေခါင္းေပၚက ျဖတ္ခနဲ ျပဳတ္က် သြားတဲ့ ႏွင္းဆီေတြ။ အျဖဴအမည္း ႏွင္းဆီေတြ ...။ ေဝေနမယ့္ ႏွင္းဆီေတြ ...။<br /><br />ငါသည္<br />သူ႔ကိုခ်စ္၏<br />ထိုသို႔ ခ်စ္ေသာေၾကာင့္<br />ခံစားရေသာ ဒုကၡသည္<br />ႀကီးစြ။<br />ထိုဒုကၡသည္ ႀကီးစြာေသာ ပီတိကိုျဖစ္ေစ၏<br />ဟိသစၥံ ဤစကားမွန္၏။<br />ဤမွန္ေသာ သစၥာစကားေၾကာင့္<br />ငါသည္<br />ဘဝဆက္တုိင္း “ခ်စ္တတ္ေသာကိုယ္”<br />ျဖစ္လို၏။<br /><br />ပန္းေတြနဲ႔ေဝ ဝတၳဳမွာ ေရးထားတဲ့စာသားေလးကို သူ႔ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးလက္ကမ္းစာရြက္မွာ ေရးထားတာပါ။ ဘဝဆက္တုိင္း ခ်စ္တတ္ေသာကိုယ္ ျဖစ္ရပါလို၏ တဲ့လား ဦးဝဏၰရယ္။<br /><br />ဘဝဆက္တိုင္း ပန္းေတြနဲ႔ ေဝေနပါေစလို႔ ေကာင္းရာမြန္ရာကို ေသခ်ာေပါက္ ေရာက္မယ့္ ဦးဝဏၰအတြက္ စိတ္ထဲက ပန္းတျခင္းနဲ႔အတူ သမီး ေနာက္ဆံုး ႏႈတ္ဆက္ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္ ...။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8565577916831563970-5063051277966626440?l=tututha.blogspot.com' alt='' /></div>tututhahttp://www.blogger.com/profile/01861509391771056760noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8565577916831563970.post-46806124193037081662010-10-07T14:16:00.002+07:002010-10-07T14:22:20.414+07:00<p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ညီမေလး … ဟိုေသနာက်ကို မယု လိုက္ရွာလိုက္ဦးမယ္ … ကေလး ခဏ ၾကည့္ထားေပးဟာ”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">မယု … ကိုႏိုင္နဲ႔ သမီးေလး တေယာက္ ေမြးၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ မၾကာခဏ ၾကားရတဲ့ စကားပါ။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ကိုႏုိင့္ကို ဘယ္မွာ လိုက္ရွာမလို႔လဲ </span><span style="font-family:Times New Roman, serif;font-size:100%;">..”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ဘယ္မွာရွာရမွာလဲဟယ္ … ဒီနားက အရက္ဆုိင္ေတြမွာပဲေပါ့။ ဒင္းေတာ့လား … ေတြ႕လို႔ကေတာ့ အေသကို လုပ္လိုက္ဦးမယ္”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ကဲ ကဲ ရွာရင္လည္း သြားရွာေလ … ဟန္နီေလးကို ညီမေလးနဲ႔ ထားခဲ့။ ရန္လည္း ျဖစ္မေနနဲ႔ဦး”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">မယုသမီးငယ္ေလးက မယုနဲ႔ တပံုစံတည္း </span><span style="font-family:Times New Roman, serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">သူတို႔မိသားစု သံုးေယာက္ေနၾကတဲ့ ဘႀကီးၿခံထဲက တဲကေလးက က်မတို႔ ေဆြမ်ိဳးေတြ စုေနတဲ့ ေနရာနဲ႔ဆို ၄၊ ၅ မုိင္ေလာက္ ေဝးပါတယ္။ မနက္တုိင္းမွာ ကိုႏုိင္က ဟန္နီေလးကို ပခံုးေပၚမွာ ထမ္း မယုကို လက္တြဲၿပီး ေလွ်ာက္လာတဲ့ ျမင္ကြင္း ျမင္ရသလို … ညေနတုိင္းလည္း အဲဒီလိုပံုစံနဲ႔ အိမ္ျပန္ၾကတဲ့ သူတို႔မိသားစုကို ျမင္ေနၾက </span><span style="font-family:Times New Roman, serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">က်မက အိမ္ေထာင္က်စ … မနက္ခင္း လင္မယားႏွစ္ေယာက္ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္ေနတဲ့ အခ်ိန္ဆို မယုတို႔ မိသားစု အဲဒီ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္ေရွ႕က ျဖတ္ေလွ်ာက္ၾကၿမဲ … ။ တခါတေလမွာ က်မတို႔ လက္ဘက္ရည္ဝိုင္းမွာ သူတို႔ ဝင္ထုိင္ၾကတတ္ သလို … တခါတေလေတာ့လည္း … မထိုင္ေတာ့ဘဲ ေအာ္ဟစ္ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ဆက္ေလွ်ာက္သြားတတ္တယ္။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">ညေနပိုင္းေတြမွာေတာ့ တခါတေလ ကိုႏုိင္ အလုပ္ေကာင္းတဲ့အခါ အရက္ဆိုင္ကို ေရာက္ေနတတ္လို႔ မယုက ကေလးကို က်မနဲ႔ အပ္ၿပီး လိုက္ရွာရတာမ်ိဳးရွိတတ္တယ္။ အဲဒီအခါမ်ိဳးမွာ ကိုႏိုင္က မယုေျပာဆိုသမွ်ကို ၿငိမ္ၿပီး ခံေနေလ့ရွိတယ္။ ေနာက္ဆံုး မယုပဲ ေမာပန္းၿပီး သူ႔စကားကို သူ အဆံုးသတ္ … ကိုႏုိင္က ကေလးကို ေကာက္ခ်ီၿပီး အိမ္ျပန္ၾကေတာ့ တာပါပဲ။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">အဲဒီ ပံုစံအတုိင္း ေက်ာ္ျဖတ္သြားလိုက္တာ … ေန႔ေတြ၊ ညေတြက တပံုစံတည္းလားေတာင္ ထင္ရရဲ႕ </span><span style="font-family:Times New Roman, serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ က်မ သားႀကီး ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ေတာ့ မယုသမီး ဟန္နီေလးေတာင္ ၅ ႏွစ္ျပည့္လို႔ သူငယ္တန္းစတတ္ၿပီ။ မိဇာေလးက အလယ္တန္းေတာင္ ေရာက္ၿပီ … ။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="border-style: none none solid; border-color: -moz-use-text-color -moz-use-text-color rgb(0, 0, 0); border-width: medium medium 1px; padding: 0cm 0cm 0.07cm; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> <span style="font-size:100%;"><br /></span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">က်မ သားႀကီးေမြးေတာ့ မယုေရာက္လာၿပီး ထဘီက အစ မရြံမရွာ ေလွ်ာ္ေပးတာပါ။ အဲဒီလို ရွိသမွ် အလုပ္ေတြ သိမ္းက်ံဳး လုပ္ရင္းက သူ႔ထံုးစံ ၾကားထားသမွ် အတင္းေတြေတာ့ ေျပာတတ္တာေပါ့ေလ </span><span style="font-family:Times New Roman, serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">တခါေတာ့ ကေလး နီတာရဲေလးကို ေထြးေပြ႕ထားတဲ့ က်မကို ေစ့ေစ့ … ေတြေငး ၾကည့္ရင္းက “မယုလည္း ကေလးေလး တေယာက္ ထပ္ေမြးခ်င္လိုက္တာ” လို႔ ေျပာလာတယ္။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">မေမြးပါနဲ႔ မယုရယ္။ မယုတို႔ အဆင္ေျပၾကတာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ဟန္နီ တေယာက္တည္းနဲ႔ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ ရုန္းကန္ရတာ။ ေနာက္တေယာက္ဆို ဘယ္ႏုိင္မလဲ” လို႔ က်မ ျပန္ေျပာမိတယ္။ မယုက သက္ျပင္းကို ဟင္းခနဲခ်ရင္း “ကိုသက္တင္ တေယာက္လည္း ဘယ္ေရာက္ေနလဲ မသိဘူးေနာ္” လို႔ အစပ္အဆက္မဲ့ ေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ့ “မယုေလ … ေမေအးကို တခါတခါ ေတာ္ေတာ္ စိတ္နာတယ္” တဲ့။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">သူ႔ရင္ထဲမွာ ဘာေတြရွိေနလဲ က်မ ေသခ်ာမသိေပမယ့္ သူ ခံစားေနရတာကို က်မ နားလည္သလိုလိုပဲ </span><span style="font-family:Times New Roman, serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ သူ ကိုယ္တုိင္လည္း သူ ဘာျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ ေသခ်ာ မဖြင့္ခ်ျပတတ္တဲ့ က်မ အစ္မကို ၾကည့္ရင္း က်မရင္ထဲမွာ ဆို႔ က်ပ္လာတယ္။ က်မကသာ ဆို႔က်ပ္လာတာ သူကေတာ့ ေျပာခ်င္တာ ေျပာၿပီး ဘာမွ မျဖစ္သလိုပဲ “ညီမေလး … ၿပီးရင္ မယု ေစ်းသြားမယ္။ ပုစြန္နဲ႔ ခ်ဥ္ေပါင္ဝယ္ခဲ့မယ္။ ညီမေလး ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္ စားမယ္မဟုတ္လား” လို႔ ေအးေအး ေဆးေဆးပဲ ေျပာေနတယ္။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="border-style: none none solid; border-color: -moz-use-text-color -moz-use-text-color rgb(0, 0, 0); border-width: medium medium 1px; padding: 0cm 0cm 0.07cm; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> <span style="font-size:100%;"><br /></span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">ယုဇနပန္းကေလးေတြက သူ႔ဘာသာ အပင္မွာ လန္းဆန္းၿပီး ေမႊးျမခ်ိန္ ဘာလို႔ တိုေတာင္းရတာလဲ က်မ သိခ်င္လိုက္တာ။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ညီမေလး … မယုမွာ ေနာက္ထပ္ ကိုယ္ဝန္ရွိေနၿပီ”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ဘယ္လို ျဖစ္တာလဲ မယုရယ္ … တို႔ ေသခ်ာ ေျပာထားရဲ႕ သားနဲ႔။ ေတာ္ၾကာ အဆင္မေျပ ျဖစ္ေနဦးမယ္”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">အဟီး … မေကာ … ကိုႏုိင္ေကာ ေနာက္ထပ္ ကေလးေလးတေယာက္ လိုခ်င္လာလို႔ဟ” </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">အင္းေလ … မယုတို႔ အဆင္ေျပရင္ၿပီးတာပါပဲ”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ေျပာသာ … ေျပာရတာ။ မယုလည္း ခပ္လန္႔လန္႔ပဲ သိလား။ တကယ္ေတာ့ မယုတို႔ တဲကေလးက မိုးေတာင္ လံုတာ မဟုတ္ဘူး”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">က်မ သနားသြားတယ္။ တကယ္ေတာ့ က်မတို႔ ညီအစ္မဝမ္းကြဲ တေတြ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ ကေလးေတြ ရလာတာကို ၾကည့္ၿပီး သူလည္း တဒဂၤ ကေလးလိုခ်င္စိတ္နဲ႔ ယူလိုက္တယ္လို႔ပဲ ေတြးလိုက္ပါတယ္။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">ဒါေပမယ့္ … အဲဒီေနာက္မွာ အျဖစ္အပ်က္ေတြက ရုပ္ရွင္ကားတကားကို ဖလင္ အျမန္ဆြဲၿပီး ျပလိုက္သလိုပဲ ဖ်တ္ခနဲ ဖ်တ္ခနဲ ျမန္ဆန္လြန္းလွတယ္။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="border-style: none none solid; border-color: -moz-use-text-color -moz-use-text-color rgb(0, 0, 0); border-width: medium medium 1px; padding: 0cm 0cm 0.07cm; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> <span style="font-size:100%;"><br /></span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">ကိုယ္ဝန္သံုးလမွာ … မယု ေကသီပန္ ေသြးပုပ္ခ်ေဆးေတြ ေသာက္ၿပီး ေဆးရံုေရာက္သြားတယ္ ဆိုတဲ့သတင္း က်မဆီ ေရာက္လာတယ္။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ဘာလို႔ အဲဒီလို လုပ္တာလဲ မယုရယ္။ အႏၱရာယ္ရွိတယ္ဟ”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">မသိဘူးဟာ။ တကယ္တကယ္ေတာ့ ကေလးယူဖို႔ဆိုတာ ဘယ္လြယ္ပါ့မလဲ”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">အဲဒါဆိုလည္း အစကတည္းက </span><span style="font-family:Times New Roman, serif;font-size:100%;">...”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">က်မ စကားမဆက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး … သူ႔မ်က္ဝန္းက မ်က္ရည္ေတြေၾကာင့္ပါ </span><span style="font-family:Times New Roman, serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ ကိုႏုိင္ကေတာ့ သူ႔မိန္းမကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ၾကည့္ရင္း လက္ကေလးကို မလႊတ္တမ္း ဆုပ္ကိုင္ထားတယ္။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">တခါတုန္းက သူကိုယ္တုိင္ ရွိမွန္း မသိလိုက္တဲ့ ကိုယ္ဝန္ကို ဖ်က္ခ်ဖို႔ သူမ်ားတိုက္တဲ့ ေဆးေတြကို သြန္ပစ္တဲ့သူက အခု သူကိုယ္တုိင္ ေသခ်ာ ယူခဲ့တဲ့ ကိုယ္ဝန္ကို ပ်က္က်ေအာင္ ေဆးေတြ ဘာေၾကာင့္ ေသာက္ရတာတဲ့လဲ။ သူ႔မ်က္ရည္ေတြ ဘာေၾကာင့္ က်တယ္ ဆိုတာ မိခင္တေယာက္ ျဖစ္ေနတဲ့ က်မ နားလည္လိုက္ပါတယ္။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="border-style: none none solid; border-color: -moz-use-text-color -moz-use-text-color rgb(0, 0, 0); border-width: medium medium 1px; padding: 0cm 0cm 0.07cm; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> <span style="font-size:100%;"><br /></span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">မယု ေဆးရံုက ဆင္းဆင္းျခင္း တိုက္ေဆာက္ေနတဲ့ ေနရာမွာ ဘိလပ္ေျမ သြားသယ္တယ္ …</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">မယု မ်က္ႏွာက ေဖာေယာင္ေနတာပဲ … ကိုႏုိင္ ေဆးခန္း လုိက္ျပေနရတယ္ …</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">မယု နည္းနည္း သက္သာလာၿပီ … ခါတုိင္းလိုပဲ ကိုႏုိင္နဲ႔ ဟန္နီေလးနဲ႔အတူ လမ္းေလွ်ာက္လာ၊ လမ္းေလွ်ာက္ ျပန္ၾကတယ္။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">မယု ကိုႏုိင္အရက္ေသာက္တဲ့ ဆုိင္ေတြမွာ လိုက္ရွာရျပန္ၿပီ။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">မယုတုိ႔ တဲကေလးကို ဓနိမိုး ျပန္မိုးေနရလို႔ ႀကီးမာအိမ္မွာ တရက္ လာအိပ္ၾကတယ္။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">မယုတို႔ တဲကေလး ဓနိအသစ္ မိုးၿပီးၿပီ။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">မယုရယ္ ကိုႏုိင္ရယ္ ဟန္းနီရယ္ လက္တြဲလို႔ … ေလွ်ာက္သြားတာ ေတြ႕လိုက္တယ္။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">ကိုႏိုင္အရက္ေသာက္တဲ့ ဆိုင္ထဲမွာ မယု သြားေသာင္းက်န္းတယ္တဲ့။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">မယုတို႔သတင္းေတြကို အမ်ိဳးမ်ိဳး ၾကားေနရေပမယ့္ မယုနဲ႔ က်မ အဲဒီရက္ပိုင္းက မဆံုျဖစ္ၾကဘူး။ မယုနဲ႔ ဆံုျဖစ္ေတာ့ … ခါတိုင္းနဲ႔မတူဘဲ ပိန္ခ်ံဳးေနတဲ့ မယုကို အံ့ၾသတႀကီး ေတြ႕လိုက္ရတယ္။။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">က်န္းမာေရး ဂရုစိုက္ပါဦး မယုရယ္”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">မယုက ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး ညီမေလးရဲ႕ … ကိုႏိုင့္ေၾကာင့္စိတ္ညစ္ေနရတာ။ ပင္ပမ္းတယ္ဆိုၿပီး အရက္ေတြ အရမ္း ေသာက္တာပဲ”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">မယုရဲ႕ စကားသံက ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္နဲ႔ ေရာေထြးလို႔ </span><span style="font-family:Times New Roman, serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ေဆးခန္းေလး ဘာေလး ျပၾကည့္ပါဦးဟာ”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး။ ညီမေလး ဘာစားမလဲ … မယု ခ်က္ေပးမယ္ေလ”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">မက်န္းမမာ ျဖစ္ေနတဲ့ ပံုစံနဲ႔ေတာင္ အၿငိမ္မေနဘဲ က်မအိမ္က ေလွ်ာ္စရာေတြကို အတင္း ယူေလွ်ာ္ေနလို႔ က်မ အတင္းလိုက္ဆြဲရျပန္တယ္။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ကိုႏုိင္ကသိပ္ရယ္ရတယ္ သိလား … သူက မူးလာေပမယ့္ မယု ဆူရင္ ၿငိမ္ေနေရာ။ ၿပီးရင္ မယုကို အတင္း လိုက္ေခ်ာ့တယ္။ သူ႔ သမီးေတာ့ သူ အရမ္းခ်စ္တယ္ေလ။ သူ႔သမီးက ဒယ္ဒီ အရက္ေသာက္ရင္ ဟန္းနီ မေခၚေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာရင္ ပ်ာ ေနတာပဲ”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">သူ႔ေယာက္်ားအေၾကာင္း ေျပာေနတဲ့ မယုမ်က္ႏွာက ၾကည္လင္လို႔ … ၿပံဳးလို႔။ ကိုသက္တင္ကို သူ ေမ့သြားၿပီ </span><span style="font-family:Times New Roman, serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ က်မ သူ႔လက္ထဲကို ထည့္ေပးလုိက္တဲ့ ငါးရာတန္တရြက္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ရင္း … “မယု ေစ်းသြားလိုက္ဦးမယ္ သိလား … ညီမေလးေကာ ဘာမွာမလဲ။ ကိုႏုိင္က ငါးဟင္း စားခ်င္တယ္ဆိုလို႔ … ေစ်းသြားၿပီး အိမ္ျပန္ခ်က္လိုက္ဦးမယ္” လို႔ ေျပာေနတဲ့ မယုမ်က္ႏွာက ၿပံဳးရႊင္လို႔ </span><span style="font-family:Times New Roman, serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">မမွာေတာ့ပါဘူး မယုရယ္ … ကိုႏိုင့္အတြက္ပဲ ျပန္ခ်က္လိုက္ပါ ေနာ္”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="border-style: none none solid; border-color: -moz-use-text-color -moz-use-text-color rgb(0, 0, 0); border-width: medium medium 1px; padding: 0cm 0cm 0.07cm; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> <span style="font-size:100%;"><br /></span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">က်မ သိသေလာက္ေတာ့ မယု ခ်က္ေပးတဲ့ ငါးဟင္းကို ကိုႏုိင္ မစားသြားရ ရွာဘူး </span><span style="font-family:Times New Roman, serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">အဲဒီေန႔က ကိုႏိုင္ အရက္ေတြ မူးၿပီး အိမ္ျပန္လာခ်ိန္ ေတာ္ေတာ္ ေနာက္က်တယ္။ မယုတို႔ သားအမိေတာင္ အိပ္ေနၾကၿပီတဲ့။ ေႏြ … ညဘက္ႀကီး … ပူလို႔ဆို ေရခ်ိဳးၿပီး ဘာမွေတာင္ မစားေတာ့ဘဲ ဝင္အိပ္လိုက္တဲ့ ကိုႏိုင့္မွာ အရင္ကတည္းက ေသြးတိုးရွိေနတယ္ ဆိုတာလည္း မယုက ႀကိဳမသိထားပါဘူး။ သိရင္ေတာင္ ဘယ္လို ေနရထုိင္ရမယ္ဆိုတာ မယု ဘယ္ေျပာတတ္ ပါ့မလဲ။ ဦးေႏွာက္ ေသြးေက်ာ ျပတ္တယ္ဆိုတာလည္း ေတာ္ေတာ့္ကို ျမန္တဲ့ ေရာဂါ တခုပါ။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">ရုတ္တရက္ႀကီး မယုတို႔ ဘဝထဲက ကိုႏုိင္ ထြက္သြားလိုက္ပံုမ်ား … ႏုတ္ဆက္ခ်ိန္ေတာင္ မရဘူးေလ။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="border-style: none none solid; border-color: -moz-use-text-color -moz-use-text-color rgb(0, 0, 0); border-width: medium medium 1px; padding: 0cm 0cm 0.07cm; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> <span style="font-size:100%;"><br /></span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">အခ်စ္ ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ပဲ ဆန္းက်ယ္ပါသလား </span><span style="font-family:Times New Roman, serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ ရင္ကြဲနာက်တယ္ဆိုတာကို က်မ တသက္နဲ႔တကုိယ္ ဝတၳဳေတြထဲမွာ ဖတ္ဖူးတာကလြဲရင္ … တခါမွ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ မျမင္ဘူးတာပါ။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">ကိုႏုိင္ ဆံုးၿပီးတဲ့ေနာက္ မယု အိပ္ရာထဲမွာ ဘံုးဘံုး လဲၿပီး … အစာ မဝင္ေတာ့တာ၊ မယု ကေယာင္ကတန္းေတြ ေျပာတာ … က်မကိုေတာင္ မမွတ္မိေတာ့တာေတြဟာ ထူးဆန္းတယ္လို႔ ဆိုရမလား။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ကိုသက္တင္ကို ေျပာလိုက္ပါ။ ကိုႏုိင္နဲ႔ပဲ ေနေတာ့မယ္လို႔ … ေနာ္” </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">သတိလက္လြတ္ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ မယု မၾကာခဏ ေျပာတတ္တယ္။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">သူ႔ကို ေဆးတိုက္တဲ့ အခါမွာ … “အဲဒီေဆးေတြ မေသာက္ခ်င္ဘူး … သြား။ ငါ့ ကိုယ္ဝန္ ပ်က္က်သြားလိမ့္မယ္” လို႔လည္း ေျပာတတ္တယ္။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">က်မက “မယု … ညီမေလး ေကၽြးတာစားေနာ္။ ညီမေလး ခြံ႕ေကၽြးမယ္” ဆိုၿပီး စားစရာ တခုခု ခြံ႕ေကၽြးရင္ေတာ့ သူ နည္းနည္း စားတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ “ကိုသက္တင္ကို ေျပာလိုက္ပါ … ကိုႏုိင္နဲ႔ပဲ ေနေတာ့မယ္” ဆိုတဲ့ စကားကိုေတာ့ သူ တတြတ္တြတ္ ေျပာၿမဲ </span><span style="font-family:Times New Roman, serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">ရင္ကြဲနာ ဆိုတာကို က်မ မႀကံဳဖူးေပမယ့္ ယံုလိုက္ရၿပီ …။ ကိုႏုိင္ ဆံုးၿပီး သံုးလ တိတိ ျပည့္တဲ့ေန႔မွာ … မယုလည္း တကယ္ကို လုိက္ပါ သြားခဲ့ၿပီ </span><span style="font-family:Times New Roman, serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ သူေျပာသလိုပဲ … ကိုႏိုင္နဲ႔ပဲ ေနေတာ့မယ္ ဆိုတာ တကယ္ပဲ ထင္ပါရဲ႕ </span><span style="font-family:Times New Roman, serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">တရႈပ္ရႈပ္ငိုေနတဲ့ မိဇာေလးရယ္၊ ဘာမွ နားမလည္ေသးတဲ့ ဟန္းနီရယ္ … သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ႀကီးမာရဲ႕ သမီးေတြ ျဖစ္သြားၾကၿပီ … ။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="border-style: none none solid; border-color: -moz-use-text-color -moz-use-text-color rgb(0, 0, 0); border-width: medium medium 1px; padding: 0cm 0cm 0.07cm; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> <span style="font-size:100%;"><br /></span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">ယုဇန ပန္းေလးေတြက ခ်စ္တတ္ပါသလား … ။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">ေျမမွာ ပ်ံ႕က်ဲေနတဲ့ ယုဇနပန္းေလးေတြကို ေတြ႕တိုင္း … တခ်ိန္က ယုဇနပန္းကေလး တပြင့္ကို က်မ သတိမရဘဲ မေနႏုိင္ဘူး။ အဲဒီယုဇန ပန္းေလးဟာ … တခ်ိန္တုန္းက အပင္ေပၚမွာ တကယ္ကို ေမႊးျမခဲ့ဖူးတယ္။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">သူက … မိုးကို ခ်စ္ၿပီး မိုးေၾကာင့္ ပြင့္အာရေပမယ့္ … မုိးေၾကာင့္ပဲ … အေႂကြလြယ္ရတဲ့ ပန္းကေလးပါ </span><span style="font-family:Times New Roman, serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ အဲဒီ ယုဇနပန္းကေလးက ကိုႏိုင္နဲ႔ပဲ ေနတဲ့ ယုဇနပန္းကေလးေပါ့။ ။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><br /></span> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8565577916831563970-4680612419303708166?l=tututha.blogspot.com' alt='' /></div>tututhahttp://www.blogger.com/profile/01861509391771056760noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8565577916831563970.post-38714318159338338912010-10-05T13:45:00.004+07:002010-10-05T13:52:51.750+07:00<p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">အဲဒီႏွစ္က ေအာင္စာရင္းေတြထြက္ၿပီး ၂ လအၾကာမွာ တႏိုင္ငံလံုးပါတဲ့ အေရးေတာ္ပုံႀကီးကို ဆင္ႏႊဲ၊ က်မကိုယ္တုိင္လည္း ၁၀ တန္းေအာင္ ေက်ာင္းသူတေယာက္အျဖစ္ ပါဝင္ခဲ့ … ။ သပိတ္စခန္း၊ ေဟာေျပာပြဲေတြ၊ ညဘက္ သတိရွိရွိ အိပ္ၾကဖို႔ ႏႈိးေဆာ္သံ၊ နီးနီးေလးပါဆိုတဲ့ ရန္ကုန္နဲ႔ေတာင္ အဆက္အသြယ္ျပတ္၊ ထမင္းထုပ္၊ အစာငတ္ခံဆႏၵျပ …</span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">.</span><span style="font-size:100%;">။ ေနာက္ဆံုးမွာ ေသနတ္သံေတြနဲ႔ သပိိတ္နိဂုံး …</span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">.</span><span style="font-size:100%;">။ သဃၤန္းတလႊားလႊားနဲ႔ ဘယ္သြားရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနတဲ့ စာသင္သား သံဃာေတြ၊ အစုလိုက္ အၿပံဳလိုက္ ဖမ္း၊ အစုလုိက္အၿပံဳလုိက္ အလုပ္ျပဳတ္၊ ရာထူးက်၊ ပင္စင္သြား </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ ေသနတ္သံ၊ ညမထြက္ရ …</span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">. </span><span style="font-size:100%;">။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">ေနာက္ေတာ့ ပင္နီ၊ ခေမာက္၊ လွပရဲရင့္တဲ့ မိန္းမတေယာက္ရဲ႕ အၿပံဳး၊ ျပတ္သားတဲ့ သူ႔မိန္႔ခြန္း … ၊ ေရြးေကာက္ပဲြ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ ခေမာက္ကိုပဲ မဲထည့္ခဲ့တယ္။ က်မ ၁၈ ႏွစ္ျပည့္ၿပီ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ အံုးအံုးႂကြက္ႂကြက္ …</span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">. </span><span style="font-size:100%;">တႏိုင္ငံလံုးမွာ ၈၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္ … မဲ အျပတ္အသတ္ အႏိုင္ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">အခ်ိန္ေတြ တေရြ႕ေရြ႕ကုန္ … က်မရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္ အေဖ … ေရႊေတာင္ႀကီး ၿပိဳက် </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ က်မတို႔ ဘဝေတြ ေၾကမြ ပ်က္စီးမသြားခင္ အေမက အခ်ိန္မီစုစည္း၊ အစ္ကိုႀကီးက ျပန္လည္ထူမတ္ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ တို႔ေမာင္ႏွမေတြ မငိုေၾကး </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ က်မ ေသေသခ်ာခ်ာ လူလားေျမာက္ခဲ့ရ …</span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">.</span><span style="font-size:100%;">။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="border-style: none none solid; border-color: -moz-use-text-color -moz-use-text-color rgb(0, 0, 0); border-width: medium medium 1px; padding: 0cm 0cm 0.07cm; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><br /></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">တရက္မွာ ေမေအး က်မတို႔အိမ္ ေရာက္လာရာက စခဲ့တာ …</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ငါ … ကိုႀကီးကို ခဏေခၚသြားမယ္။ ေက်ာ္စြာကို လိုက္သြားရမယ္။ အေဖာ္မရွိလို႔” ဆိုတဲ့စကားကို က်မ ေမေမ မလြန္ဆန္ႏုိင္ခဲ့။ က်မ ကိုႀကီး ေက်ာ္စြာကိုပါသြားခဲ့တယ္။ တပတ္အၾကာမွာ ကိုႀကီး ျပန္ေရာက္လာတယ္ … ကိုႀကီးရဲ႕ ေနာက္မွာ …</span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">.</span><span style="font-size:100%;">။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">မယု” </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">က်မ အခ်ိန္ေတြ အၾကာႀကီး ေမ့ထားခဲ့တဲ့ အစ္မ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ မေတြ႕တာ အၾကာႀကီးေနမွ ျပန္ေတြ႕ရတဲ့အစ္မ။ က်မတို႔ စကားေတြ တြတ္ထိုးၾကေပမယ့္ စိတ္ဝင္စားတဲ့ အေၾကာင္းအရာခ်င္း ကြဲျပား </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">အတင္း သိပ္မေျပာပါနဲ႔ မယုရယ္ ေနာ္”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">အို မယုက မွန္တာေျပာတာပဲ”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">က်မတို႔ စကားဝိုင္းမွာ ဒီစကားႏွစ္ေၾကာင္းနဲ႔ အဆံုးသတ္ၿမဲ။ မယုက ေဆြမ်ိဳးေတြၾကားထဲမွာေတာ့ ဟိုစကား ဒီပို႔၊ ဒီစကား ဟိုပို႔ ဆိုတဲ့ ဘြဲ႕နဲ႔ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူေတြ ဘယ္လိုစိတ္ပ်က္ပ်က္ က်မရဲ႕အစ္မ။ က်မကို သိပ္ခ်စ္တဲ့ အစ္မေလ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ ဥာဏ္ရည္ မမီတာကလြဲရင္ သူက လူေကာင္းပါ။ စာသင္လို႔ မရတာကလြဲရင္ … သူက ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတာပဲ။ က်မ သာသာထုိးထိုး ေတြးတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ရဲ႕။ က်န္တဲ့ အမ်ိဳးေတြကေတာ့ ယုယုေဟ့ ဆိုရင္ ခ်ဥ္ခ်င္ၾကၿပီ။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ညီမေလး … အဝတ္ေတြေပး မယုေလွ်ာ္ေပးမယ္”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ညီမေလး … အေဆာင္ျပန္ရင္ ယူသြားဖို႔ … ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္ေပးမယ္ေနာ္”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ညီမေလး … ငါးပိေၾကာ္ ေၾကာ္ထားတယ္။ ယူသြားသိလား။ မယုကို ညီမေလး ဆိုးၿပီးက်န္တဲ့ ႏႈတ္ခမ္းနီဘူး ေပးပါလား။ ကလစ္ကေလးက လွလိုက္တာဟယ္ မယုကိုလည္း တခုဝယ္ေပးေနာ္”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">အလွႀကိဳက္တဲ့ မယုက က်မဆီက အတိုအထြာေလးေတြ ေတာင္းတတ္သလို အေဆာင္ေနတဲ့ က်မ တပတ္တခါ ျပန္လာတုိင္း အဝတ္ေလွ်ာ္ေပးတာ၊ အေျခာက္အျခမ္းေၾကာ္ေပးတာမ်ိဳး လုပ္တတ္တယ္။ သူက သူ႔အေမ ႀကီးမာလိုပဲ ဟင္းခ်က္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းတယ္။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">မယု … စကတ္ေတြ မဝတ္နဲ႔ေတာ့ေလ၊ ေတာ္လည္း မေတာ္ဘဲနဲ႔။ ထဘီဝတ္ပါ။ ေရာ့ ညီမေလးဟာ ယူလိုက္” </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">တရက္ေတာ့ ဝဝကစ္ကစ္ျဖစ္ေနတဲ့ သူ႔ပံုစံနဲ႔ စကတ္တိုတို ဘယ္လိုမွ မလိုက္ဖက္တာမို႔ က်မ ထဘီတထည္ ေပးလိုုက္တယ္။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ေအးဟာ … မယုလည္း ဒီေရာက္မွပဲ ဝလာတာ လံုးေနတာပဲ”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">မယု … လမ္းထိပ္ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္က ေကာင္ေတြကို အေရာမဝင္နဲ႔ေနာ္။ သိလား”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">မဝင္ပါဘူး။ ညီမေလးကို ဘယ္သူေျပာလဲ။ မနီတို႔ မဟုတ္လား”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">မဟုတ္ပါဘူး … မယုနဲ႔ စကားရပ္ေျပာေနတာ ညီမေလး ျမင္လို႔ေျပာတာ”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">အလကား ဟာေတြပါ။ မယုသိပါတယ္”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">သိရင္ၿပီးတာပဲ”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">မယုကေလ ကိုသက္တင္ တေယာက္တည္းကိုပဲ ခ်စ္တာသိလား”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">အဲဒါ မယုရည္းစားလားဟင္”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ဟုတ္တယ္ … သူနဲ႔ မယုနဲ႔ ေလွ်ာက္လည္ၾကတယ္ သိလား”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ေပ်ာ္စရာႀကီးလားဟင္”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">အင္းေပါ့ … ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔က မိုးေတြရြာေတာ့ မယုတို႔ မိုးဝင္ခိုရတယ္။ လူမေနတဲ့ ဇရပ္ႀကီး တခုမွာေပါ့ … ဟီးဟီး”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ဟင္ … ဘာရယ္တာလည္း မယုရဲ႕”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">သတိရလို႔ပါ။ အရမ္းေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတာပဲ။ ကိုသက္တင္ကေလ … အဲဒီေန႔က မယုကိုေျပာတယ္သိလား။ ယုယု … နင့္ကို ငါယူမယ္တဲ့”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ဟယ္ … မယုက ေယာက္်ားယူေတာ့မွာလား။ မယူပါနဲ႔ဦးဟာ ငယ္ငယ္ေလး ရွိေသးတာ”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">အင္းေလ … အခုလည္း ဒယ္ဒီတုိ႔က မယုကို ကိုသက္တင္နဲ႔မယူေအာင္ ဒီကို ျပန္ပို႔လိုက္တာပဲဟာ။ ဒါေပမယ့္ မယု ကိုသက္တင္ကို သတိရတယ္ သိလား”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">အင္း … သတိရရင္စာေရးေပါ့”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">မေရးေတာ့ပါဘူးဟယ္။ ေၾသာ္ ဒါနဲ႔ ညီမေလးကိုေလ … ဟိုဘက္လမ္းက ေအးသီတာက ဘာေျပာလဲသိလား။ နင့္ညီမက ဘဝင္ရူးတဲ့ မယုကိုေျပာတာ။ အဲဒါနဲ႔ မယုလည္း ကေလာ္ဆဲပလိုက္တယ္ ေအးေရာ”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ဟာ … မယုကလည္း ဘာလို႔ ေလွ်ာက္ဆဲတာလည္း။ ေျပာပေစေပါ့။ သူ႔ဘာသာေျပာတာပဲ”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">အို … မေျပာရပါဘူး။ ငါ့ညီမလို သူတို႔က ေတာ္တာမဟုတ္ဘဲနဲ႔”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">အဲဒီလို က်မတို႔ စကားအၾကာႀကီး ေျပာျဖစ္ၾကၿပီး ေနာက္ေတာ့ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ မေတြ႕ျဖစ္ၾကျပန္ဘူး။ သူက ေမေအးတို႔အိမ္၊ မနီတို႔အိမ္မွာ ေနရတာကိုး </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ ေနာက္ က်မကလည္း အေဆာင္ျပန္ရတာနဲ႔ သူနဲ႔ မေတြ႕ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ေတြ မ်ားေနတာ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">တရက္ က်မ အေဆာင္ကေန အိမ္ျပန္ေရာက္ေနတဲ့ စေနေန႔မွာ ေမေအး အိမ္ေရာက္လာတယ္ …</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ျမတ္ … နင့္တူမကို ေဆးရံုလိုက္ပို႔လိုက္”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">ေမေအးရဲ႕ အသံက အာဏာသံအျပည့္နဲ႔ … က်မေမေမက အံ့ၾသလို႔ မဆံုးျဖစ္ေနတုန္း … က်မက ဝင္ေမးမိတယ္ …</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ေမေအး … မယုဘာျဖစ္လို႔လဲ။ ဘာျဖစ္လို႔ ေဆးရံုသြားရမွာလဲဟင္”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ကေလးေမြးဖို႔ သြားရမွာ … နင္တို႔ လိုက္သြားလိုက္ၾက။ ငါေတာ့ မလိုက္ႏုိင္ဘူး ဒါပဲ”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">က်မ ေမေမက အသားတဆတ္ဆတ္တုန္ေနေအာင္ ေဒါသထြက္ေနတယ္။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">မမေအး … ဘယ္လိုက ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ ျမတ္ကို ရွင္းျပဦး။ ယုယုက ဘယ္တုန္းက ကိုယ္ဝန္ရွိလိုက္တာလဲ”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ေက်ာ္စြာက လာကတည္းက ကိုယ္ဝန္ရွိလာတာ”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ဘာေျပာတယ္။ အဲဒါကို ျမတ္ကို ေျပာမျပဘဲနဲ႔ … အခု ကေလးေမြးေတာ့မွ … မမေအး မတရားဘူး”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ေအး … ငါလည္း ျဖတ္ခ်ေပးမယ္ဆိုၿပီး သူ႔အေဖကို ကတိေပးခဲ့တာပဲ။ ငါတုိက္တဲ့ေဆးေတြ ဒီေကာင္မ မေသာက္တာ ေတာ့ ငါမသိဘူး။ ေျပာလိုက္ရဦးမယ္။ ငါတို႔ မ်ိဳးရိုးမွာဒါမ်ိုဳးမရွိဘူး။ ငါ့သမီးေတြကို ေဆးရံုကို လံုးဝ မလႊတ္ႏုိင္ဘူးေနာ္ ဒါပဲ။ နင္တို႔ပဲ သြားေစာင့္ေရွာက္လိုက္ၾက”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">က်မအတြက္ အားလံုးက အသစ္။ အသက္ ၂၀ အရြယ္ မိန္းကေလးတေယာက္ ျဖစ္ေနေပမယ့္ ဒီကိစၥေတြကို က်မ တခါမွ နားမလည္တာအမွန္။ ရည္းစားေတာင္ မထားဘူးေသးတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်မနဲ႔ အရမ္းကိုနီးကပ္ခဲ့တဲ့ ရြယ္တူအစ္မက ကေလး ေမြးေနၿပီတဲ့ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ တကယ္ေတာ့ မယုရဲ႕ အပ်ိဳဗိုုက္ကို က်မ မေျပာနဲ႔ က်မ အေမလို အေတြ႕အႀကံဳရွိတဲ့ ကေလးအေမေတာင္ မရိပ္မိခဲ့တာ။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">ေဆြမ်ိဳးေတြထဲမွာ နည္းနည္းစြာတဲ့ မဟုတ္မခံ က်မ ေမေမနဲ႔ ေမေအးတို႔ရဲ႕ ရန္ပြဲကို က်မ ငုတ္တုတ္ထုိင္ၾကည့္ေနတုန္း က်မ ကိုႀကီးက က်မကို လက္ကုတ္ၿပီးလာေခၚတယ္ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="border-style: none none solid; border-color: -moz-use-text-color -moz-use-text-color rgb(0, 0, 0); border-width: medium medium 1px; padding: 0cm 0cm 0.07cm; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><br /></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ေတာက္”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">ကိုႀကီးရဲ႕ တက္ေခါက္သံေၾကာင့္ က်မ နည္းနည္း လန္႔သြားတယ္။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ငါသိတယ္။ ငါ ရိပ္မိတယ္။ ေတာ္ေတာ္ အေရးမပါတဲ့ဟာေတြ။ သူ႔ဘာသာ ရည္းစားနဲ႔ ဗုိက္ႀကီးတာကို ေပးစားလိုက္ ၿပီးေနၿပီ။ အဲဒါကို အတင္း ခြဲၾကတယ္။ အေဖလုပ္တဲ့သူကလည္း ေတာ္ေတာ္ အဓိပၸာယ္ မရွိတာကို လုပ္တာ”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ဘာလဲဟင္ ကိုႀကီး … မယုကို သူ႔ရည္းစားက မယူလို႔လား … ဟုတ္လား”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ဘယ္ကလာဟုတ္ရမွာလဲ။ ငါ အဲဒီသူ႔ရည္းစား သက္တင္နဲ႔လည္း ေတြ႕ခဲ့တယ္။ သူက ယုယုကုိ ယူမွာ။ အဲဒါကို သူ႔အေဖက အသားလြတ္ခဲြမယ္ဆိုၿပီး ေမေအးလက္ထဲထည့္လိုက္တာ။ ေမေအးကလည္း ဆရာႀကီးလုပ္ၿပီး ေခၚလာတာ။ ယုယုက ကိုယ္ဝန္ကို တမင္ မဖ်က္ခ်တာ ျဖစ္မယ္”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ဘယ္လို လုပ္မလဲဟင္ ကိုႀကီး”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ငါလည္း မသိဘူး။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေမေအးတို႔က လက္ေရွာင္သြားၿပီ။ ဒုကၡေရာက္မွာက ယုယု”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">တကယ္ကို က်မတို႔ ဘာမွန္း မသိခဲ့ၾကတာ။ ေမေအးက သူတာဝန္ယူခဲ့တဲ့ မယုကို လ်စ္လွ်ဴရႈႏုိင္ခဲ့ေပမယ့္ က်မ ေမေမက သူ႔တူမအရင္းမို႔ လ်စ္လွ်ဴမရႈႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ က်မကလည္း က်မ အစ္မရယ္ … နီတာရဲ တူမေလးရယ္ကို ဘယ္လိုလုပ္ လ်စ္လွ်ဴ ရႈႏုိင္ပါ့မလဲေလ။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ေမေအးကေလ … မယုကုိ ေဆးေတြတိုက္တယ္ သိလား။ အဲဒါ ကိုယ္ဝန္ ပ်က္က်ေအာင္လုုပ္တဲ့ ေဆးေတြေလ။ မယုက ေသာက္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ၿပီး သြန္ပစ္လိုက္တာ။ ညီမေလး ကိုသက္တင္လာရင္ မယုကို ေျပာေနာ္ သိလား”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">က်မမွာ ရွိတဲ့ မုန္႔ဖိုးေလးထဲက စုထားသမွ်ေလးကို တူမေလးနဲ႔ မယုအတြက္ေပးတာကလြဲရင္ က်မ ဘာမွ မလုပ္ေပး ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ထမင္းသြားပို႔ေပးတဲ့ ကိုႀကီးကို ပတ္ဝန္းက်င္က ကေလးအေဖလားလို႔ ထင္လာလို႔ ကိုႀကီး ထမင္းသြားမပို႔ရဲေတာ့တဲ့အခါ … တခါ ပတ္ဝန္းက်င္က ကေလးအေဖေကာ ဆိုတဲ့ ေမးေငါ့တာေတြ၊ စူးစမ္းမႈေတြကို မယု အံႀကိတ္ အားတင္း ခံခဲ့ရတာပါ။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီကိစၥေတြအားလံုး …၊ မယုမွာ ကေလးပါသြားတယ္ ဆိုတာကိုပါ ကိုသက္တင္က သိခြင့္မသာခဲ့တာ။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">ျမန္မာ လူ႔ပတ္ဝန္းက်င္မွာ … အေဖ မရွိဘဲ ကေလးေမြးရတာေလာက္ မ်က္ႏွာငယ္စရာ ေကာင္းတာ မရွိတဲ့ အေနအထား ဆိုေပမယ့္ … မယု ဒယ္ဒီရဲ႕ သမီးႀကီးအေပၚ အခ်စ္လြန္ကဲမႈေၾကာင့္ မယုတေယာက္ မ်က္ႏွာလည္းငယ္ အရွက္လည္း ကြဲခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္လို႔ ဆိုရမလား။ ကံၾကမၼာကို ဘယ္သူက ေစစားတာတဲ့လဲ …</span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">.</span><span style="font-size:100%;">။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="border-style: none none solid; border-color: -moz-use-text-color -moz-use-text-color rgb(0, 0, 0); border-width: medium medium 1px; padding: 0cm 0cm 0.07cm; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><br /></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ညီမေလး … မယုတို႔ကို ေမေအးက အင္းစိန္အိမ္မွာ သြားေနရမယ္တဲ့”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">အင္းစိန္မွာ ေမေအးရဲ႕ ဝမ္းကြဲ ညီအစ္မေတြ ရွိေနတယ္။ က်မတို႔နဲ႔ ဘာအမ်ိဳးမွ မေတာ္ဘူး။ က်မ အေမက တားတယ္။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">မတားၾကနဲ႔။ သူလုပ္လို႔ ဒီက အပ်ိဳေလးေတြပါ နာမည္ပ်က္ရမယ္။ အေဖမေပၚဘဲ ကေလးေမြးတဲ့ မိန္းမရဲ႕ အမ်ိဳးေတြ အျဖစ္ ငါတုိ႔ ဘယ္လိုမ်က္ႏွာျပမွာလဲ။ ငါစီစဥ္မယ္။ အဲဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ကေလးကို အေမနဲ႔ခြဲၿပီး …</span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">.”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">ေမေအးရဲ႕စကား ဆံုးခ်ိန္ မရလိုက္ဘူး … မယု ရႈိက္ႀကီးတငင္ငိုေတာ့တယ္ …</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ဟင့္အင္း … သမီး ေမေအးခိုင္းတဲ့အတုိင္း သြားပါ့မယ္။ သမီးေလးနဲ႔ မခြဲပါနဲ႔ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...” </span><span style="font-size:100%;">ဆိုတဲ့ အသံက မယု အင္းစိန္မသြားခင္ ေနာက္ဆံုး ၾကားလိုက္ရတာပါ။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">ဒုတိယအႀကိမ္ မယုနဲ႔ က်မ ခြဲခြာရတဲ့အခ်ိန္ကေတာ့ ပထမ အႀကိမ္ထက္ ဝမ္းနည္းဖို႔ ေကာင္းလွတယ္။ သူစိမ္းေတြ ၾကားမွာ မယု ဘယ္ေလာက္ မ်က္ႏွာငယ္ရရွာမလဲ ဆိုတာေလာက္ေတာ့ က်မ စဥ္းစားတတ္ခဲ့ၿပီ။ က်မလည္း လူႀကီးေတြ စီစဥ္မႈကို နားမလည္ႏိုင္တာကလြဲလို႔ ဝင္ေျပာႏုိင္တဲ့ အေနအထားမွ မရွိဘဲေလ။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="border-style: none none solid; border-color: -moz-use-text-color -moz-use-text-color rgb(0, 0, 0); border-width: medium medium 1px; padding: 0cm 0cm 0.07cm; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><br /></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">ေက်ာ္စြာကေန မယုရဲ႕ ဒယ္ဒီနဲ႔ မာမီတို႔ သန္လ်င္ကို အၿပီး ျပန္ေျပာင္းလာတဲ့ ကာလေလးကေတာ့ မယုအတြက္ စိတ္ခ်မ္းသာစရာ ျပန္ေကာင္းပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မယုရဲ႕သမီး မိဇာေလးေတာင္ ၅ ႏွစ္ ရွိၿပီ။ မူလတန္း စတက္ၿပီ။ က်မတို႔ ငယ္ငယ္က တက္ခဲ့တဲ့ မူလတန္းေက်ာင္းေလးမွာ က်မတူမေလးက ေက်ာင္းတက္ေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ သန္လ်င္လို ၿမိဳ႕က်ဥ္းက်ဥ္းေလးမွာ မိဇာေလးက မယုရဲ႕ သမီးမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ႀကီးမာရဲ႕ သမီး အငယ္ဆံုးအျဖစ္ ျပန္ေရာက္လာ ခဲ့ရတာ။ မယုကေတာ့ … အမ်ားအျမင္မွာ အပ်ိဳတေယာက္ေပါ့။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ညီမေလး … ဘာလုပ္စရာရွိလဲ … မယု ဘာလုပ္ေပးရမလဲ” </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">က်မဆီ မယုေရာက္လာတုိင္း ေျပာေနက် စကားေတြပါ။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">က်မေမေမကေတာ့ … “ယုေနာ္ … နင္ … စကားေတြကို ဟိုက ဒီပို႔ … ဒီက ဟိုပို႔ မလုပ္နဲ႔ ၾကားလား” လို႔ ဟန္႔ၿမဲ။ မယုကလည္း သူ႔ကို ဘယ္သူဆူဆူ ဘယ္ေလာက္ေျပာေျပာ … သူေျပာခ်င္တဲ့ အမ်ိဳးေတြရဲ႕ အတင္းေတြကို ေဖာက္သည္ ခ်ၿမဲ</span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ အတင္းဆိုေပမယ့္ မယုေျပာတာေတြက ေကာလာဟလေတြ မဟုတ္ဘဲ သတင္းေတြ ျဖစ္ျဖစ္ ေနတတ္တာ၊ မွန္ေနတတ္တာ ဆိုေတာ့ အမ်ိဳးေတြက သူတို႔ လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ေတြ ေပါက္ၾကားမွာ … မဟုတ္တာ လုပ္သမွ် ေပၚမွာကို ေၾကာက္ၾကတာလည္း ပါရဲ႕။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">သမီးေခ်ာေတြ ေမြးထားလို႔ မာန္တက္ေနတဲ့ ေမေအးရဲ႕ သမီးေတြအားလံုးလည္း သူလိုငါလိုထက္ ဘာမွ မထူးတဲ့ ေယာက္်ား ေတြနဲ႔ လိုက္ေျပးတဲ့သူက လိုက္ေျပး … လက္မထပ္ခင္ ကိုယ္ဝန္ရွိလို႔ ေပးစားရတဲ့သူက ေပးစားရနဲ႔ … ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေမေအးလည္း မာန္ေတြ ခ်လိုက္တဲ့ အေနအထား ေရာက္ရတာပါပဲ။ ရီစရာေကာင္းတာက အဲဒီကိစၥေတြ အားလံုးကို မယုက က်မကို လာလာေျပာတတ္တာပါပဲ။ သူေျပာတဲ့အတုိင္း ဘယ္သူနဲ႔ ဘယ္သူကေတာ့ ယူေတာ့မယ္၊ ရည္းစား ျဖစ္ေနၿပီဆို … မွန္ေနတာမ်ားေတာ့ အံ့ၾသမိတာ အမွန္ပဲ။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">မယုက ကိုသက္တင္ အေၾကာင္းကို တခါတေလ လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြး ေျပာတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ … သူ႔ပံုစံက တခုုခုကို အေလးအနက္ ထားရေလာက္ေအာင္လည္း ဦးေႏွာက္က ဥာဏ္ရည္မမီေတာ့ ေျပာၿပီး ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ပါပဲ။ က်မကသာ စာေရးဖို႔ တာစူေနတဲ့သူ မို႔လို႔လား မေျပာတတ္ဘူး … သူ႔အစား ဇာတ္လမ္းေတြဆင္ … ဝင္လြမ္းေပးေနရတာ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ သူတို႔ မိသားစု ျပန္ဆံုၾကရင္ …</span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">. </span><span style="font-size:100%;">ဆိုတဲ့ ဇာတ္လမ္းက က်မရဲ႕စိတ္ကူးထဲမွာ အၿမဲ ဆင္မိေပမယ့္ … တကယ့္လက္ေတြ႕မွာ ျဖစ္မလာခဲ့ပါဘူး။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">တကယ္ ျဖစ္လာတာကေတာ့ …</span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">.</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ညီမေလး မယု … ကိုႏိုင့္ကို ယူေတာ့မယ္”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ကိုႏိုင္ဆိုတာ ဘယ္သူလဲဟင္”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ကိုႏိုင္ဆိုတာ မယုတို႔ အိမ္ေဘးမွာ လာငွားေနတဲ့ ေကာင္ေလးေပါ့”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">မယုမ်က္ႏွာက ၿပံဳး … လုိ႔</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">သူ႔ ထံုးစံအတုိင္း ေဆးေပါ့လိပ္ႀကီးဖြာၿပီး စကားကို ေအးေအး ေျပာတတ္တဲ့ ႀကီးမာကေတာ့ သူ႔သားမက္ကုိ အေတာ္ေလး သေဘာက်ေနပံုရတယ္။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္က လိုက္ပါတယ္။ ယုကို ေမာင္ႏုိင္က ေတာ္ေတာ္ခ်စ္တယ္။ သူလည္း ယုယုလို ေပါေတာေတာပဲ။ ေနာက္ … မိဇာေလးက ယုယု သမီးဆိုတာလည္း သိတယ္။ သူ နားလည္တယ္” လို႔ ရိုးရိုး ရွင္းရွင္းပဲ ေျပာတယ္။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">မယုကို ဘာအလုပ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ မေရြးဘဲ လုပ္ကိုင္ ရွာေဖြ ေကၽြးေမြးတဲ့ ကိုႏုိင့္ကို က်မလည္း ခ်ီးက်ဴးမိတယ္။ ကိုႏုိင္က မယုထက္ နည္းနည္း ငယ္တာ၊ အရက္ႀကိဳက္တာက လြဲရင္ မယုကို ေတာ္ေတာ္ခ်စ္တယ္ေလ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို က်မတို႔ ဘႀကီး တေယာက္က သူပိုင္တဲ့ ၿခံဝိုင္းေလးထဲမွာ တဲေလးထုိးၿပီးေနခြင့္ ေပးထားတယ္။</span></p><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္</span><br /></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="border-style: none none solid; border-color: -moz-use-text-color -moz-use-text-color rgb(0, 0, 0); border-width: medium medium 1px; padding: 0cm 0cm 0.07cm; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8565577916831563970-3871431815933833891?l=tututha.blogspot.com' alt='' /></div>tututhahttp://www.blogger.com/profile/01861509391771056760noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8565577916831563970.post-34014533959924413842010-09-30T13:09:00.005+07:002010-09-30T13:25:39.036+07:00<div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">ယုဇန ပန္းကေလးေတြက ေမႊးသေလာက္ … ခ်စ္စရာေကာင္းသေလာက္ … ဘာလို႔ ေႂကြလြယ္ရတာလဲ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ မိုးေၾကာင့္ပဲ သူက ေဖြးေဖြးလႈပ္ေအာင္ ပြင့္ျပၿပီး … မိုးစက္မိုးေပါက္ေတြ ဒဏ္ကို မခံႏုိင္ျပန္တာလည္းသူ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ </span></div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">ေျမမွာ ျပန္႔က်ဲေနတဲ့ ယုဇန ပြင့္ဖတ္ ကေလးေတြက က်မကို ေျပာတယ္ … “ညီမေလး … မယု … ကိုယ္ဝန္ ရွိေနျပန္ၿပီ” တဲ့။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="border-style: none none solid; border-color: -moz-use-text-color -moz-use-text-color rgb(0, 0, 0); border-width: medium medium 1px; padding: 0cm 0cm 0.07cm; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><br /></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">သူ႔ေဖေဖက သူ႔ကို သမီး အႀကီးဆံုးမို႔ သိပ္ခ်စ္ဟန္တူတယ္။ သူ႔နာမည္ကို သိပ္မလွေပမယ့္ သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ … သိပ္ကို ေမႊးျမတဲ့ ပန္းေလးရဲ႕ နာမည္ေပးထားတယ္ … ယုဇန … တဲ့။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">သူငယ္တန္း တက္ၾကေတာ့ သူ႔ေမေမက က်မတို႔ ညီအစ္မ သံုးေယာက္ကို ေက်ာင္းလိုက္ပို႔တယ္။ ဟုတ္တယ္ … က်မတို႔ ေမေမေတြက ဝန္ထမ္းေတြ ဆိုေတာ့ က်မတို႔ကို သူ႔ေမေမ …၊ က်မေမေမရဲ႕ ညီမ ႀကီးမာ ကပဲ ေက်ာင္းလိုက္ပို႔ … ေက်ာင္းႀကိဳ၊ ထမင္းလာေကၽြး ေပါ့ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ က်မတို႔ ဆိုတာက က်မရယ္ သူရယ္ မနီရယ္ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ က်မက အငယ္ဆံုး … မနီက အႀကီးဆံုး။ က်မက သူတို႔ကို မယု၊ မနီ လို႔ ေခၚတယ္။ တကယ္ေတာ့ က်မတို႔သံုးေယာက္က တဝမ္းကြဲေတြ ဆိုေပမယ့္ … ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ လပဲ ငယ္ၿပီး ေမြးလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုလည္း မမွားဘူး။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">က်မရဲ႕ ငယ္ဘဝမွာ မနီရယ္၊ မယုရယ္ … ေက်ာက္သင္ပုန္း၊ ေက်ာက္တံေလးေတြရယ္ … အရုိုက္ၾကမ္းတဲ့ ဆရာႀကီးရယ္၊ ပံုေျပာျပတဲ့ ဆရာမ ဝတုတ္ႀကီးရယ္ … ၿပီးေတာ့ ႀကီးမာရယ္ … သူတို႔က တလွည့္စီ ေပၚလာလိုက္ ေပ်ာက္သြားလိုက္ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">စကားနည္းၿပီး မ်ားမ်ား မွတ္တတ္တဲ့ က်မက ဆရာမေတြအျမင္မွာ ေအးတဲ့သူ။ တကယ္လည္း က်မက ျပႆနာ ျဖစ္ရမွာ ေၾကာက္တတ္တဲ့သူ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ မနီနဲ႔ မယုကေတာ့ တေန႔ကို အနည္းဆံုး ငါးခါေလာက္ ရန္ျဖစ္ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ ရန္ျဖစ္ၿပီးရင္ ျပန္ေခၚ။ ျပန္ေခၚၿပီး ျပန္ရန္ျဖစ္ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ သူတို႔ၾကားမွာ က်မက ၾကားေန </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ညီမေလး … ယုနဲ႔ မနီနဲ႔ စကားမေျပာဘူး … သူ႔ကို မေခၚနဲ႔ သိလား” လို႔ မနီက လာေျပာရင္လည္း က်မက ေခါင္းညိတ္။ “ညီမေလး မနီနဲ႔ မယု ရန္ျဖစ္ထားတယ္ သူ႔ကို မေခၚနဲ႔ေနာ္။ ေခၚရင္ေတာ့ အသိပဲ” လို႔ မယုက ဆိုလာရင္လည္း က်မက ေခါင္းညိတ္။ ဒီအစ္မႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ က်မက လည္သလို … အဆင္ေျပသလိုု ေနခဲ့ရင္း က်မရဲ႕ မူလတန္း ေန႔ရက္ေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရတာ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ေက်ာက္တံလုရင္း၊ ေပတံ ခ်ိဳးရင္း၊ ေက်ာက္သင္ပုန္း ခြဲရင္း၊ ဝလံုးေတြ မညီမညာ ေရးၾကရင္း မတည့္အတူေနေတြပါ။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြကေတာ့ က်မတို႔အတြက္ ဖုန္တေထာင္းေထာင္းၾကားမွာ ကစားနည္း ေပါင္းစံုကို ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္ဟစ္ ေဆာ့ကစားၾကရတဲ့ အေပ်ာ္လြန္ ေန႔ရက္ေတြေပါ့ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">မနီက ညီအစ္မခ်ည္းပဲ ၆ ေယာက္မွာ ၅ ေယာက္ေျမာက္ဆိုေတာ့ အစ္မေတြအားကိုးနဲ႔ က်မတို႔ကစားဝုိင္းကို မၾကာခဏ ဆန္႔က်င္တတ္တယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ … အိုးခြက္ေလးေတြနဲ႔ … ဒါမွမဟုတ္ … ထိုးလက္စ ကုလားမစည္းနဲ႔ က်န္ခဲ့ရတာက မယုနဲ႔ က်မ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ တေယာက္ပဲ့သြားလို႔ ၿငိမ္သြားတဲ့ ကစားဝိုင္းကို ႀကီးမာက ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း သိမ္းခိုင္းၿပီး … သရက္သီးစိတ္ ေတြကို ငံျပာရည္ေဖ်ာ္နဲ႔ ေႂကြးတဲ့အခါ … ခုနက ကစားဝိုင္းကို က်မတို႔ ေမ့သြားၾကတာပါပဲ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ လူႀကီးေတြ ၾကားမွာ က်မတို႔ နားမလည္ႏုိင္တဲ့ ေအးစက္မႈေတြ ရွိေနပါလားလို႔ မသိေလာက္ေအာင္ ငယ္ၾကေသးတယ္။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">အစပ္ေၾကာက္ ေပမယ့္ သရက္သီးစိတ္နဲ႔ ငံျပာရည္ေဖ်ာ္ စပ္စပ္ကိုက်ေတာ့ အငမ္းမရ စားလို႔ ေခၽြးသီးေခၽြးေပါက္ေတြက်၊ တရႈးရႈးနဲ႔ ျဖစ္ေနတဲ့ က်မကို မယုက တဟားဟားရယ္ရင္း သေဘာက်တတ္တယ္။ ၿပီးရင္ေတာ့ ႀကီးမာက က်မတို႔ ေခါင္း ႏွစ္လံုးကို ဇိုးခနဲ ဇတ္ခနဲ ဆြဲယူၿပီး သန္း … တိုက္ေပးေတာ့တာပဲ။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">စာရြက္ျဖဴ တရြက္ေပၚ တဖြဲဖြဲ က်လာတဲ့ သန္းမႀကီးေတြ၊ သန္းျပ ေလးေတြဟာလည္း က်မတို႔ရဲ႕ ငယ္ဘဝ ဇာတ္ေကာင္ေတြထဲမွာ ပါေလရဲ႕ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="border-style: none none solid; border-color: -moz-use-text-color -moz-use-text-color rgb(0, 0, 0); border-width: medium medium 1px; padding: 0cm 0cm 0.07cm; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><br /></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">တို႔ … ေက်ာ္စြာကို ေျပာင္းရေတာ့မယ္” လို႔ မယုက တံုးတိတိေျပာေတာ့ … ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ အေဖာ္မဲ့ေတာ့မယ့္ အျဖစ္ကို ေတြးမိၿပီး က်မ မ်က္ရည္ေတြ ဝဲ ေနတယ္။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">ဒယ္ဒီကလည္းဟာ … ဘာလို႔ ေျပာင္းရတာလဲ မသိပါဘူး” </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">မယုမသိသလို က်မလည္း မသိဘူးေလ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ အဲဒီတုန္းက ႀကီးမာကလည္း သမီးမိန္းကေလးဆိုလို႔ မယုတေယာက္တည္း ေမြးထားေသးတာ၊ က်မ ေမေမကလည္း က်မ တေယာက္တည္း မိန္းကေလး ေမြးထားတာဆိုေတာ့ မနီတို႔ ညီအစ္မေတြ အုပ္စုဖြဲ႕တာကို ယွဥ္ႏုိင္ဖို႔ က်မမွာ မယုရွိမွ ျဖစ္မွာ ဆိုတာတခုပဲ သိတယ္။ ေလးတန္းဆိုတဲ့ အရြယ္က ကစားဖို႔နဲ႔ စားဖို႔ပဲ သိေသးတာ မဟုတ္လား။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">“</span><span style="font-size:100%;">စာေရးေနာ္ … မယု … တို႔လည္း ေရးမယ္သိလား”</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">အဲဒီတုန္းက က်မရဲ႕ ခ်စ္လွစြာေသာ အစ္မဟာ ေလးတန္းနဲ႔ စာဆက္သင္လို႔မရေလာက္ေအာင္ ဥာဏ္ရည္ မမီတဲ့သူ ဆိုတာ ဘယ္သိပါ့မလဲ။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">က်မက တတန္းၿပီး တတန္းေအာင္ … မူလတန္းကေန အထက္တန္း ေက်ာင္းႀကီးကိုေရာက္၊ အလယ္တန္းက စာေတြနဲ႔ ပိေနတဲ့အခ်ိန္ … မယုက ေက်ာ္စြာမွာ ေက်ာင္းဆက္မေနေတာ့ဘူး ဆိုတဲ့သတင္း ၾကားလိုက္ရ … ဒါေပမယ့္ အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ … က်မအတြက္ မယုဆိုတာ မွိန္ေဖ်ာ့စျပဳခဲ့ၿပီ။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">အလယ္တန္း တက္စ … လမ္းအေဝးႀကီး ေလွ်ာက္ရတဲ့ အထက္တန္းေက်ာင္းႀကီးကို ေျပာင္းတက္ရေတာ့ တေယာက္တည္း ျဖစ္ေနတဲ့က်မကို မနီတို႔ ညီအစ္မေတြ ပညာအမ်ိဳးမ်ိဳး ျပတာကို ႀကိတ္ခံရင္း မယုသာရွိရင္ က်မကို ကာကြယ္မွာဆိုတဲ့ သတိရ စိတ္ကေလး နည္းနည္းေတာ့ ျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">ေက်ာင္းသြားဖို႔ ဝင္ေခၚမယ္ေျပာထားလို႔ ေစာင့္ေနတဲ့က်မကို တမင္ မေခၚဘဲ တိတ္တိတ္ ထြက္သြားၾကလို႔ က်မ ေက်ာင္း အခါခါ ေနာက္က်ရတာ၊ ထမင္းစားခ်ိန္ က်မကို မေခၚဘဲ မနီတေယာက္တည္းကို သူ႔အစ္မ ေတြက ကြက္ေခၚသြားလို႔ အေဖာ္မပါဘဲ ထမင္းစားရင္း မုန္႔တန္းကို မဆင္းရဲ ျဖစ္ခဲ့ရတာေတြ အႀကိမ္ႀကိမ္ ထပ္လာေတာ့ က်မဘာသာ ကိုယ့္အား ကိုယ္ကိုးၿပီး ကိုယ့္ျပႆနာ ကိုယ္ရွင္းဖို႔ ႀကံစည္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ က်မ မယုကို ေမ့စျပဳၿပီ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">သူငယ္ခ်င္း ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ ခ်စ္စရာေကာင္းပါလားလို႔ သိစျပဳတဲ့အခ်ိန္မွာ … ညီအစ္မ ဆိုတာေတြကို က်မစိတ္ထဲက လံုးဝ ထုတ္လိုက္ဖို႔ ႀကံစည္မိၿပီ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ ေက်ာင္းကို ဘယ္သူမွမပါဘဲ က်မတေယာက္တည္း သြားရဲခဲ့တဲ့ေနာက္ ထမင္းကို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေဝမွ်စားရတာ … စာေတြကို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူဖတ္ မွတ္ သင္ၾကားရတာ… ဝယ္လာတဲ့ မုန္႔ေတြကို တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ မွ်စားရတာဟာ ဘယ္ေလာက္ ခ်ိဳၿမိန္တယ္ဆိုတာ သိလာတဲ့ေနာက္ က်မဘဝမွာ ညီအစ္မဆိုတာ လိုကို မလိုအပ္ေတာ့တာ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">အဆိုးဆံုးကေတာ့ က်မ ရွစ္တန္းကို ဒီ ၂ လံုးနဲ႔ ေအာင္တဲ့ႏွစ္ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ အဲဒီႏွစ္က မနီ ရွစ္တန္းက်တယ္။ သူ႔အစ္မေတြက မနီကို ေပၚေပၚတင္တင္ပဲ က်မနဲ႔ မေခၚဖို႔ အမိန္႔ေပးလိုက္တာ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="border-style: none none solid; border-color: -moz-use-text-color -moz-use-text-color rgb(0, 0, 0); border-width: medium medium 1px; padding: 0cm 0cm 0.07cm; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><br /></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">တကယ္ေတာ့ က်မရဲ႕ အလယ္တန္း ေန႔ရက္ေတြထဲမွာ မယုရဲ႕ မညီညာတဲ့ လက္ေရးနဲ႔ သတ္ပံု မမွန္တဲ့ စကားလံုးေတြလည္း အက်ံဳးဝင္ခဲ့တာပါ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ က်မကသာ က်မရဲ႕ ဘဝထဲက အမ်ိဳး၊ ညီအစ္မ ဆိုတာေတြကို ဆြဲထုတ္ရင္း မယုကိုပါ မသိမသာ ဆြဲ ထုတ္ခဲ့မိတာေလ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="border-style: none none solid; border-color: -moz-use-text-color -moz-use-text-color rgb(0, 0, 0); border-width: medium medium 1px; padding: 0cm 0cm 0.07cm; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><br /></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">ညီမေလ</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">မယု စာေရလိုက္ပါတယ္။ ေနေကာင္က်ရဲ႕လာ။ မယုေတာ့ ေနေကာင္တယ္။ မာမီေတာ့ ေနနဲနဲ မေကာင္းဘူ။ ညီမေလး။ မယုမရွေတာ့ ညီမေလ ပ်င္ေနမွာေပါ။ မယုလဲ ေက်ာ္စြာမွာ မေပ်ာဘူး။ တညင္ကိုပဲ သတိရတယ္။ ႀကီးႀကီးေကာ ေနေကာင္လား။ ကိုရဲေလးေကာ ေနေကာင္းလာ။ ဦးဦေကာ ေနေကာင္လား။ ဗညားက အရမ္ဆိုတယ္။ ဝဏၰက လိမ္မာတယ္။ ငေပ်ာ္ပင္စိုက္တာ ငေပ်ာ္သီမွည့္ေတာ့ ေရာင္းစားလို႔ရတယ္။ မနီကို ေခၚလား။ မဇူးက အရမ္စြာတယ္ေနာ္။ ေမေအးကလည္း အျမင္ကတ္စရာႀကီးေနာ္။ ညီမေလး မယုကို သတိရရင္ စာေရးပါ။ မာမီကလည္ သတိရေနတယ္။ တညင္ကိုလာခ်င္တယ္။ေက်ာင္းပိတ္ရင္ ေက်ာ္စြကိုလာခဲပါလာ။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">ခ်စ္ေသာ္အမ</span></p><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">မယူ</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">အဲဒီလို မေသမသပ္လက္ေရးနဲ႔ မမွန္တဲ့စာလံုးေပါင္းေတြနဲ႔ စာကေလးေတြဟာ မယုဆီကေန က်မကို လစဥ္နီးပါ ေရာက္ ေရာက္ လာတတ္တယ္။ က်မကေတာ့ ေမ့ေလာက္မွ တခါ ျပန္တတ္တယ္။ က်မဘဝမွာ မယုက ေမွးမွိန္ေနၿပီကိုး … က်မအတြက္ ခင္စရာေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ရေနၿပီးကိုးေလ။ မယုကေတာ့ မသိရွာဘူး။ က်မဆီကို စာမွန္မွန္ ေရးဆဲပဲ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">သူ႔ စာထဲက ကိုရဲေလး ဆိုတာက က်မေမာင္အငယ္ဆံုးေကာင္။ ဗညားဆိုတာက ကိုရဲနဲ႔ ရြယ္တူ သူ႔ေမာင္အငယ္၊ ဝဏၰကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ေမာင္အႀကီးေပါ့။ မဇူးဆိုတာက မနီအထက္ကအစ္မ။ ေမေအး ဆိုတာက ႀကီးမာတို႔ က်မ အေမတို႔ရဲ႕ ေယာင္းမ … မနီရဲ႕ အေမ … ဒီဇာတ္လမ္းမွာ အဓိက ဇာတ္ေကာင္ျဖစ္လာမယ့္ သူတေယာက္ပါ။ မယုစာထဲမွာ အတင္းေတြ ပါလာတတ္ခဲ့ၿပီ။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">ညီမေလး</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">မယု သတိရစြာနဲ႔ စာေရလုိက္ပါတယ္။ ညီမေလးေနေကာင္းရဲလာ။ ညီမေလက အခု ၈ တန္းေအာင္တယ္ဆိုး။ ေတာ္တယ္ ညီမေလးက မနီကမေတာဘူး ညီမေလးဆရာဝန္မႀကီလုပ္ေနာ မယုကေတာ့ စာမေတာ္ဘူး ေက်ာင္ထြက္လိုက္ရတယ္။ မာမီကအခု ဗိုက္ႀကီေနၿပီ။ မဇူက လာေနေပးတယ္။ ဒါေပမယ့္ မဇူးက အရမ္းနန္႔တယ္ သိလား။ ကိုသက္တင္က ေခ်ာ္တယ္။ မဇူက ကိုသက္တင္ကို ႀကိဳက္ေနတာ။ မယုေတာ့ အျမင္ကတ္ပါတယ္။ ကိုသက္တင္က ခင္ဖိုေကာင္းတယ္။ ညီမေလ စာႀကိဳးစားေနာ္။ ကိုသက္တင္က ေက်ာင္ဆရာ ေတာ္တယ္ မယုကိုအရမ္းခင္တယ္။ မယုအခု မပ်င္းေတာ့ဘူ။ ဝဏၰက ခရမ္းခ်ဥ္သီး ပင္ေတြလည္းစိုက္တယ္။ ေရာင္းရတယ္။ ကိုသက္တင္က ဝဏၰကိုေျပာျပတယ္။ မဇူးက အပ်င္းထူ။ အလကားပဲ။ ညီမေလးက ဘာလို႔ေက်ာ္စြကိုမလာတာလဲ။ လာခဲ့ပါဦး။ လူႀကံဳရွိရင္ ႏႈတ္ခမ္နီေပးလိုက္ပါ။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">ခ်စ္ေသာ မယု</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">မယုအေမ ႀကီးမာက က်မ ၉ တန္းႏွစ္မွာ ညီမေလး တေယာက္ေမြးတယ္။ မဇူးက သြားေစာင့္ေရွာက္ေပးတယ္။ မယုက မဇူးကို ၾကည့္မရဘူးဆိုတာ ေပၚလြင္ေနတယ္။ သူ႔စာထဲမွာ ကိုသက္တင္ဆိုတဲ့ သူစိမ္းတေယာက္အေၾကာင္း မိုးမႊန္ေအာင္ ပါလာပါၿပီ။ ကိုသက္တင္ ေခ်ာေၾကာင္း၊ ေတာ္ေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းဆရာျဖစ္ေၾကာင္းကို သူေရးတတ္သလို ေရးျပပါတယ္။ က်မကေတာ့ စာလံုးေပါင္း မမွန္တဲ့သူစာကို ဟာသတပုဒ္ေလာက္ပဲ သိပ္အေလးအနက္ထား မဖတ္မိတာ အမွန္ပဲ။ ၿပီးေတာ့ သိပၸံတြဲ စသင္ရတဲ့ ႏွစ္မို႔ ေနာက္ႏွစ္ ၁၀ တန္းအတြက္ပါႀကိဳၿပီး စာေတြနဲ႔ ပိေနတဲ့အခ်ိန္ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">က်မတို႔ တျဖည္းျဖည္း အရြယ္ေရာက္လာတယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ဘာသာ သတိမျပဳမိေသးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ … မနီကို ေကာင္ေလးေတြ လိုက္စတာ ေတြ႕ရေတာ့မွ … ေကာင္ေလးေတြေရွ႕ေရာက္ရင္ မနီရဲ႕ စကားေျပာတဲ့အသံ ေျပာင္းသြားတာ၊ မ်က္လံုးအၾကည့္ေတြ မၿငိမ္တာ၊ လမ္းကို ေႏွးေႏွးေလး ေလွ်ာက္တာ၊ ရယ္စရာမဟုတ္ဘဲ အသံထြက္ ရယ္တာေတြကို ေတြ႕ေတာ့မွ အံ့ၾသတႀကီး ျဖစ္ခဲ့ရ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">ကိုးတန္းႏွစ္ရဲ႕ တခုေသာရက္မွာ … က်မဘဝရဲ႕ အေျပာင္းအလဲႀကီးတရပ္ကို ရင္ဆိုင္လိုက္ရၿပီး … ရုတ္တရက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မိန္းကေလးပါလား ဆိုတာကို အထိတ္တလန္႔ သိလိုက္ရေတာ့မွ … က်မလည္း သစ္ရြက္္လႈပ္တာကို ျမင္ရင္ ရယ္ခ်င္တာ၊ အခ်စ္ကဗ်ာေလးေတြ ဖတ္ခ်င္တာ ကာတြန္းစာအုပ္ေတြအစား အခ်စ္ဝတၴဳေတြ ခိုးဖတ္ခ်င္မိတာကို သတိထားမိ…</span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">.</span><span style="font-size:100%;">။ </span> </p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">ခ်စ္သူ ရည္းစား ဆိုတာကို ဘာမွန္းလည္းမသိ ျမည္းလည္း မျမည္းစမ္းရဲဘဲ … စိတ္ကူးေရယာဥ္ေက်ာမွာ ေမ်ာခ်င္တဲ့ စိတ္ကို ဓာတုေဗဒ၊ ရူပေဗဒ၊ ဘုိင္အိုဆုိတဲ့ ဘာမွန္းအတင္းနားလည္ေအာင္ လုပ္ေနရတဲ့စာေတြနဲ႔ အစားထိုး ျဖတ္ေတာက္ရတဲ့ ကာလတခု </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။ အဲဒီကာလမွာလည္း က်မ မယုကို လံုးဝ ေမ့ထားခဲ့တယ္ </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">အသက္ကငယ္ …</span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">. </span><span style="font-size:100%;">စာေတြက ေလးပင္ဖိစီးၿပီး … မႏိုင္မနင္းျဖစ္ေနရာက က်မ ဆယ္တန္းကို တႏွစ္က် </span><span style="font-family:Times New Roman,serif;font-size:100%;">...</span><span style="font-size:100%;">၊ ေငြစကၠဴ အေရးအခင္းကို ေက်ာ္ျဖတ္ … သစ္ရြက္ေလတိုးသံေတြကို သဘာဝပဲလို႔ ေသခ်ာ သိမွတ္ၿပီး စာၿပီးရင္း စာ …၊ ကိုယ့္ ကိုယ္ကိုယ္ ဒဏ္ခတ္အေရးယူ … ေပ်ာ္စရာေတြနဲ႔ ျဖတ္ေတာက္လို႔ … ၁၀ တန္းဆိုတာႀကီးကို က်မ လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ ေအာင္ သြားခ်ိန္မွာ … မယုက အခ်စ္စာေမးပြဲေတြ ေျဖဖို႔ ေလ့က်င့္ခဏ္းေတြ သခၤန္းစာေတြနဲ႔ လံုးေထြးေနမွန္း က်မ လံုးဝ မသိခဲ့တာ။</span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)<br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8565577916831563970-3401453395992441384?l=tututha.blogspot.com' alt='' /></div>tututhahttp://www.blogger.com/profile/01861509391771056760noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8565577916831563970.post-38491837824409988342010-08-17T18:44:00.005+07:002010-08-24T17:12:48.064+07:00<div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 153);">ကေလးေတြဟာ လူႀကီးအေသးစားေလးေတြ မဟုတ္ဘူး၊ ကေလးေတြဟာ ကေလး ဆိုတဲ့ သီးသန္႔ လူသား သပ္သပ္ပဲ။<br /><br />အဲဒါဘယ္သူေျပာခဲ့တာလဲ။ ဘယ္သူေျပာေျပာ အေရးမႀကီးပါ။ သူ႔အတြက္ အေရးႀကီးတာက သမီး။ သမီးက သူ႔အတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလး ထူးထူးဆန္းဆန္းေတြ လုပ္ေတာ့ ကေလးဆိုတာ ကေလးဆိုတဲ့ သီးသန္႔ လူသား သပ္သပ္ ဆိုတဲ့စကားကို သူ လက္ခံမိတယ္။ ထူးဆန္းတယ္လို႔ ေျပာရေအာင္ သမီးက သူ႔အတြက္ ရူးရတဲ့ သားဦးလည္းမဟုတ္၊ သမီးရဲ႕ေရွ႕မွာ အစ္မ ၂ ေယာက္ သူ ေမြးေပးခဲ့ၿပီးၿပီ။<br /><br />သမီး ၄ ႏွစ္သမီး အရြယ္ေလာက္က ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ မူႀကိဳက ျပန္လာတဲ့သမီးက က်မကို ေမးလာတယ္။<br /><br />“ေမေမ ... သမီးသူငယ္ခ်င္း တခ်ိဳ႕က ေသးေပါက္ရင္ ဘာလို႔ မတ္တပ္ရပ္ေပါက္တာလဲဟင္” တဲ့။ က်မ ေတာ္ေတာ္ ေခါင္းစားသြားတယ္။ သမီးက ဆက္ေျပာတယ္ ... “သူတို႔မွာ သမီးတို႔နဲ႔မတူတဲ့ဟာလည္း ရွိတယ္” ဆုိပဲ။ အဲဒီေတာ့မွ က်မလည္း သမီးနားလည္ေအာင္ “သူတို႔ကို ေယာက္်ားေလးလို႔ ေခၚတယ္ သမီးရဲ႕။ သမီးတို႔နဲ႔ မတူးဘူး။ အဲဒီဟာကို -- လို႔ေခၚတယ္” လို႔ ျပန္ေျပာရတယ္။ ဒီေတာ့ အထြန္႔တက္တဲ့ သမီးက “သူတို႔က ေယာက္်ားေလးဆိုေတာ့ သမီးတို႔က ဘာလဲဟင္” လို႔ ျပန္ေမးတယ္။<br /><br />အဲဒီမွာ သမီးက ေယာက္်ားေလးနဲ႔၊ မိန္းကေလး ဆိုတာကို ကြဲကြဲျပားျပား သိသြားေတာ့တယ္။<br /><br />တရက္ေတာ့ သမီးေက်ာင္းသြားခါနီး ရႈးရႈးေပါက္ခ်င္တယ္ဆိုလို႔ က်မက အိမ္သာနဲ႔ ေရခ်ိဳးခန္း တြဲလ်က္ဆီကို ေခၚသြားေတာ့ သမီးေဖေဖ ေရခ်ိဳးေနေလရဲ႕။ သမီးကို အိုးထဲမွာ သြားခိုင္းေပမယ့္ သမီးက လူႀကီးေတြလိုပဲ အိုးနဲ႔ မသြားခ်င္ဘူး ေရခ်ိဳးခန္းထဲပဲ ဝင္မယ္ ပူဆာတယ္။ ဒါနဲ႔ သမီးေဖေဖက “သားအဖခ်င္းပဲကြာ လာခဲ့” ဆိုလို႔ သမီးလည္း ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ဝင္သြားတယ္။<br /><br />သမီး ကိစၥၿပီးလို႔ ျပန္ထြက္လာေတာ့ အံ့ၾသတႀကီးနဲ႔ က်မကို ေျပာတယ္ ...<br /><br />“ေမေမ ေမေမ သမီးသိၿပီ သိလား။ ေဖႀကီးက ေယာက္်ားေလးပဲ” တဲ့ေလ။ က်မရဲ႕ သမီးက အဲဒီလို သမီးပါ။<br /><br />အဲဒီကိစၥက မၿပီးေသးဘူး။ က်မတို႔ အိမ္ေရွ႕မွာေနတဲ့ သမီးရဲ႕ ဘႀကီးအိမ္ကို သမီးက သြားေနက်။ သားသမီး မရွိတဲ့ သမီးဘႀကီးက သမီးကိုသိပ္ခ်စ္တယ္။ တေန႔ေတာ့ သမီးက သူ႔ဘႀကီးကိုေမးတယ္ ...။<br /><br />“ဘဘက ေယာက္်ားေလးလား မိန္းကေလးလား”<br />“ေယာက္်ားေလးေပါ့ သမီးရဲ႕”<br />“ဟုတ္လား ဒါဆို သမီးကို -- ျပ” လို႔ ေျပာလို႔ သူ႔ ဘႀကီးခမ်ာ ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမွန္းမသိ၊ အီလည္လည္ႀကီး ျဖစ္သြားခဲ့ဖူးရဲ႕။<br /><br />သမီးက က်မတုိ႔ လင္မယား လက္ခ်င္းတြဲတာ၊ ပုခံုးခ်င္း ဖက္တာေတြ႕ရင္လည္း မႀကိဳက္ဘူး။ အတင္း လက္တြဲ ျဖဳတ္ခိုင္းတယ္၊ ပုခံုးဖက္ထားရင္လည္း ျဖဳတ္ခိုင္းတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲလို႔ က်မက ေမးၾကည့္ေတာ့ ...<br /><br />“မလုပ္ရဘူး။ ေဖႀကီးနဲ႔ ေမႀကီးက ေမာင္ႏွမေလ” လို႔ လူႀကီးေလသံနဲ႔ ျပန္ေျပာတယ္။ သူဘာျဖစ္လို႔ ဒီလိုေျပာတယ္ ဆိုတာ က်မသိတယ္။<br />ို<br />က်မတို႔မိသားစု ထမင္းဝိုင္းမွာ သမီးတို႔ အေဖက အလုပ္ေၾကာင့္ ပါခဲတယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္၊ ရံုးပိတ္ရက္ ဆံုမွ မိသားစု ဆံုၾကတယ္။ သမီးေတြက က်မကိုပဲ ဦးခ်ေနက်ဆိုေတာ့ က်မ ပန္းကန္ထဲကို ဦးခ်ဖို႔ လုပ္ေနတာကို က်မက “သမီးတို႔ ေဖႀကီးကို အရင္ဦးခ်ေလ၊ ေဖႀကီးက အႀကီး” လို႔ ေျပာမိေတာ့ က်မ သမီးက မွတ္ခ်က္ခ်တယ္။<br /><br />“ေၾသာ္ ေဖႀကီးက ေမႀကီးထက္ အႀကီးကို။ ဒါဆိုေဖႀကီးနဲ႔ ေမႀကီးက ေမာင္ႏွမေပါ့” တဲ့။ က်မလည္း သမီးကို နားလည္ေအာင္ ရွင္းမေနဘဲ ရယ္ပဲ ရယ္ေနလိုက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သမီးက က်မတို႔လင္မယား ခါးဖက္၊ ပုခံုးဖက္ လုပ္တာကို မႀကိဳက္တာေလ။ သူ႔အသိမွာ ေမာင္ႏွမဆိုရင္ ဘယ္လိုေနထိုင္ရမယ္ဆိုတာ တေယာက္ေယာက္ ေျပာလို႔ ၾကားဖူးထားၿပီးသား ျဖစ္ေနပံုရတယ္။<br /><br />တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သမီးက တီဗီၾကည့္တတ္လာတယ္၊ သူ႔အစ္မေတြနဲ႔အတူတူ ကာရာအိုေက သီခ်င္းေခြေတြကို ထိုင္ၾကည့္ရင္း မုိက္ကရိုဖုန္းနဲ႔ သီခ်င္းေအာ္ဆိုတတ္လာတယ္။ တီဗီမွာ စံုတြဲေတြ လက္တြဲ ပုခံုးဖက္ ေျပးလႊား ၾကတာလည္း ျမင္လာတယ္။<br /><br />တရက္ေတာ့ က်မကို သမီးကေျပာပါတယ္။<br /><br />“ေမႀကီးနဲ႔ ေဖႀကီး ပုခံုးဖက္ခ်င္ဖက္၊ ခါးဖက္ခ်င္ဖက္ ရၿပီ” တဲ့။ ဒီေတာ့ က်မက “ဘာလို႔လဲ သမီးရဲ႕” လို႔ ျပန္ေမးမိတယ္။ အဲဒီမွာပဲ သမီးက “ေမႀကီးနဲ႔ ေဖႀကီးက ေမာင္ႏွမမွ မဟုတ္တာ” လို႔ ထူးထူးဆန္းဆန္း ျပန္ေျပာပါတယ္။ က်မလည္း သမီးက သူ႔ဘာသာ သေဘာေပါက္သြားတာကို ေက်နပ္သြားၿပီး ျပန္ေမးလိုက္တယ္။<br /><br />“ေၾသာ္ ေဖႀကီးနဲ႔ ေမႀကီးက ေမာင္ႏွမ မဟုတ္ဘူးလား၊ ဒါဆို ဘာေတာ္လဲ”<br /><br />အဲဒီမွာ သမီးက ခပ္တည္တည္နဲ႔ ျပန္ေျဖပါတယ္။<br /><br />“သမီးသိၿပီ ...။ ေဖႀကီးနဲ႔ ေမႀကီးက ရည္းစားေတြ” တဲ့။<br /><br />အဲဒါေၾကာင့္ေျပာတာျဖစ္မယ္။ ကေလးဆိုတာ လူႀကီးအေသးစားေတြ မဟုတ္ဘူးလို႔။ ကေလး တေယာက္ခ်င္းစီမွာ အေတြး တခုစီ ရွိတယ္။ ကေလးဆိုတာ လူႀကီးရဲ႕ ပံုတူ ကိုယ္ပြားေလးေတြ မဟုတ္ဘူး။<br /><br />မွတ္ခ်က္။ ။ သမီး ၃ ေယာက္မိခင္ အစ္မတေယာက္ရဲ႕ ကိုယ္ေတြ႕အျဖစ္အပ်က္ကို ဆင့္ပြားခံစားၿပီး ျပန္ေရးတာပါ။ အဲဒီထဲက ဇာတ္လိုက္ သမီးေလးက အခုလာမယ့္ ၾသဂုတ္ ၂၇ ရက္ေန႔မွာ ၁၂ ႏွစ္ျပည့္ပါမယ္။ အခုေတာ့ သမီးလည္း အေဖႀကီးနဲ႔ အေမႀကီး ဘာေတာ္လဲ ဆိုတာ သိေရာေပါ့ :)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8565577916831563970-3849183782440998834?l=tututha.blogspot.com' alt='' /></div>tututhahttp://www.blogger.com/profile/01861509391771056760noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8565577916831563970.post-83545253308537600062010-05-31T14:43:00.005+07:002010-05-31T15:36:26.159+07:00<div style="text-align: justify; color: rgb(153, 102, 51);">ဆရာဦးေဌးဝင္း (ကဗ်ာဆရာ ေမာင္လင္းရိပ္) နဲ႔ သူငယ္ခ်င္း လဲ့ဝင္းၾကည္ခ်ိဳ တို႔ ေရႊအျမဳေတ စာေပဆုေတြ အသီးသီး ဆြတ္ခူးတယ္ ဆိုတဲ့သတင္း ဒီမနက္ခင္းမွာ ေစာေစာစီးစီး မဂၤလာ သတင္းအေနနဲ႔ ၾကားလိုက္ရေတာ့ အရမ္းကို ဝမ္းသာမိပါတယ္။ ဆရာဦးေဌးဝင္းနဲ႔ ဆံုျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းကို စာနယ္သမားဘဝ ကေမာက္ကမ က႑မွာ ေရးဖို႔ ျပင္တုန္းပဲ ရွိေသးတယ္ ခုလို ၾကားလိုက္ရတာပါ။<br /><br />က်မရဲ႕ စာနယ္ဇင္းသမားဘဝ ထဲမွာ ဆရာဦးေဌးဝင္းကလည္း အခန္းက႑ တခုကပါပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္း စာေရး ဆရာမ ၾကည္ေမြ႕အိမ္ကို ဒီမနက္ ဖုန္းဆက္ၾကည့္ေတာ့ “မေန႔ကပဲ ဆရာနဲ႔ ဆုေပးပြဲမွာဆံုလို႔ တူး အေၾကာင္း ေျပာေနၾကေသးတယ္” လို႔ေျပာပါတယ္။ က်မကို သူတို႔ သတိရေနမယ္ ဆိုတာ တပ္အပ္ေသခ်ာ သိပါတယ္။ က်မ မိတ္ဆက္ေပးလို႔ပဲ ၾကည္ေမြ႕နဲ႔ခ်ိဳက ဆရာနဲ႔ သိၾကတာ ....။<br /><br />၄၃ လမ္းနဲ႔ ကုန္သည္လမ္းထိပ္က လပ္ကီးဝမ္း လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ေလးကို လြမ္းမိတယ္။ က်မတို႔ ဘာ အစြန္း အထင္းမွ မပါဘဲ စာအေၾကာင္း၊ ေပအေၾကာင္း သန္႔သန္႔ေလး ေဆြးေႏြးခဲ့ၾက၊ ရင္ခုန္ခဲ့ၾကတာ။ အစ္မခက္မာ၊ အစ္မ ေမၿငိမ္း၊ အစ္မ သန္းျမင့္ေအာင္အပါအဝင္ စာေပ အစ္မေတြနဲ႔ အဲဒီမွာ ညီအစ္မရင္းေတြလို ခ်စ္ခြင့္ ရခဲ့တာ။ လက္ဘက္ရည္ က်ဆိမ့္ကို တေန႔ ဘယ္ႏွခြက္ မွန္းမသိ ေသာက္ရင္း စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႕ခဲ့ၾကတာ။ အဲဒီလပ္ကီးဝမ္း ဟာ အဲဒီ ၂၀၀၃ တုန္းက စာေရးဆရာ ေပါင္းစံု ဝင္ခ်ည္ထြက္ခ်ည္ မျပတ္ခဲ့တဲ့ေနရာ။<br /><br />အဲဒီလို မျပတ္တဲ့ထဲမွာ က်မကေတာ့ ဒိုင္ခံေပါ့။ ၄ ထပ္မွာရိွတဲ့ ရံုးခန္းကို ဖုန္းဆက္ေခၚလိုက္တာနဲ႔ ဆင္းေတြ႕၊ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္မွာ ထုိင္ပြား၊ အလုပ္ကိုက စာေရးဆရာေတြနဲ႔ စကားေျပာရတဲ့ အလုပ္ျဖစ္လို႔ က်မ သိပ္ ေပ်ာ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီတုန္းက ဝတၳဳတိုေတြ အမ်ားႀကီးေရးျဖစ္တယ္။ က်မ အဲဒီမွာ လုပ္ေနတုန္း ဥတၱရလမင္း က က်မရဲ႕ စက္နဲ႔လူဝတၳဳကို ေရြးခဲ့တာ။ ေရႊအျမဳေတမွာ ပါခြင့္ရခဲ့တဲ့ “တံငါနားနီး” ဆိုတဲ့ဝတၳဳေလးလည္း အဲဒီမွာ ေရးတာ။ ခု ဆုရတဲ့ လဲ့ဝင္းၾကည္နဲ႔ က်မကို ၾကည္ေမြ႕က အဲဒီမွာပဲ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့တာ။ ၿပီးေတာ့ က်မရယ္၊ ခ်ိဳရယ္၊ ၾကည္ေမြ႕ရယ္ အျပစ္ကင္းစင္စြာ ရယ္ေမာ၊ စကားေဖာင္ဖြဲ႕ႏိုင္ခဲ့ၾကတယ္။<br /><br />ၾကည္ေမြ႕နဲ႔ က်မ ျငင္းၾကၿပီဆိုရင္ေတာ့ ခ်ိဳက အလယ္က ရယ္ပဲ ရယ္ေနတတ္တဲ့သူ။ ၾကည္ေမြ႕က ေနရာတကာ ေလးေလးနက္နက္ ခံစားၿပီး စကားကို ခ်က္က်က် ေျပာဆိုေဝဖန္တတ္သူ၊ က်မက က်မေရးတဲ့ စာေတြလိုပဲ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး၊ အရာရာကို ရယ္စရာအျဖစ္ ျမင္တတ္သူ ဆိုေတာ့ က်မတို႔ ၂ ေယာက္ တခါတေလ ျငင္းၾကတယ္။ ခ်ိဳကေတာ့ ခပ္ၿပံဳးၿပံဳး နားေထာင္သမား။ သူ႔ရံုးရွိရာ လသာမွာသိပ္မေနဘဲ က်မနဲ႔ ၾကည္ေမြ႕ရွိတဲ့ လမ္း ၄၀ တဝိုက္မွာ သူေပ်ာ္တယ္။<br /><br />က်မတို႔က တေယာက္ေရးတဲ့စာေတြ တေယာက္ကိုေပးဖတ္ ေဝဖန္ေနက်။ ၾကည္ေမြ႕က က်မ စာေတြကို ေနာက္ ေတာက္ေတာက္ ေရးရင္ေတာ့ အၿမဲ ခ်ီးက်ဴးတယ္ (သူငယ္ခ်င္းမို႔လို႔ အျပစ္မျမင္တာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္) က်မကလည္း သူ႔ရဲ႕ လြမ္းဆြတ္ေၾကကြဲမႈေတြ ေရာယွက္ေနတဲ့ ဝတၳဳေတြကို ႀကိဳက္ပါတယ္။ သူက ဝတၳဳရွည္ အေရး ေကာင္းသူ၊ က်မက အပ်င္းတစ္တာနဲ႔ ဝတၳဳဆို ဘယ္ေတာ့မွ အရွည္မေရးသူ၊ ခ်ိဳကလည္း အတိုသမား။ ခ်ိဳ႕ဝတၳဳေတြက ေဟာ ေဟာဒိုင္းဒိုင္း သိပ္ရွင္းတယ္။<br /><br />အစိုးရ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ၾကည္ေမြ႕နဲ႔ခ်ိဳက အၿမဲတမ္း က်မဆီ လာတတ္တယ္။ က်မက လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ဆင္းတိုင္း ဆရာဦးေဌးဝင္းကို ဂ်ီက်ၿပီး အပါေခၚေနက်။ ဆရာက က်မကို သမီးတေယာက္လို ခ်စ္ခင္တယ္။ ဆံုးမ စရာရွိလည္း အားမနာ။ ဆရာက “သမီး” လို႔ေခၚလိုက္တိုင္း ကြယ္လြန္သူ ပါပါ့ကိုပဲ သတိရမိတယ္။ ဆရာက ႁပြန္တံဆာသား ျဖစ္ေတာ့ ဦးျမင့္ (ဦးေအာင္ျပည့္) အပါအဝင္ က်မပါပါရဲ႕ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြကို ရင္းႏွီး တယ္။ သံေယာဇဥ္လည္း ႀကီးတယ္။ က်မ ဦးေလး၊ အေဒၚေတြအေၾကာင္း အၿမဲေမး၊ အၿမဲေျပာတတ္တယ္။<br />ေနာက္ ဆရာ့ကို ပိုရင္းႏွီးမိတာကေတာ့ ဆရာကိုယ္တုိင္ ဂ်ီတီအုိင္ဆင္း၊ စက္မႈေက်ာင္းမွာ ဆရာ၊ ဆရာ့ မိန္းမ ကလည္း ဂ်ီတီအုိင္ဆင္း၊ ဂ်ီတီအုိင္ေက်ာင္းတေက်ာင္းမွာ (အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက) ဆရာမ ျဖစ္ေန လို႔လည္း ပါပါတယ္။ ဆိုင္ဆိုင္မဆုိင္ဆုိင္ က်မအတြက္ေတာ့ ဆုိင္သလိုပဲ။<br /><br />အဲဒီတုန္းက ဦးျမင့္နဲ႔ ဆရာဥာဏ္ (ဆရာမင္းလူ) တို႔လည္း က်မဆီ မၾကာခဏ ေပါက္၊ ေပါက္လာတတ္တယ္။<br />သူတို႔ကေတာ့ က်မကို လက္ဘက္ရည္တိုက္သူမ်ားပါ။<br /><br />တကယ္ေတာ့ သူတို႔လာၾကတာ ကိုစန္းဦးရဲ႕ စာအုပ္ဆိုင္ႀကီးဆီကိုလည္းပါတယ္။ ကိုဆန္းဦးက တလတခါ ေလာက္ စာအုပ္ထြက္တဲ့အထိမ္းအမွတ္ စာေရးဆရာလက္မွတ္ထိုးပြဲ လုပ္ေလ့ရွိတယ္။ အဲဒီအခါ သူတိုက္တဲ့ ေကာ္ဖီနဲ႔ မုန္႔ကို က်မတို႔ ဆင္းစားၾက၊ ၿပီးရင္ အားမရေသးဘဲ လပ္ကီးဝမ္းမွာ သြားထိုင္ၾကတာ။ စာေရးဆရာေတြ တၿပံဳတမႀကီးေပါ့၊ တစုတေဝးႀကီးေပါ့။ ဦးေအာင္ေဝးလည္းပါရဲ႕။<br /><br />အဲဒီကာလေတြက ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ိဳး ျပန္ရဖို႔ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ကိုစန္းဦးရဲ႕ “စိတ္ကူးခ်ိဳခ်ိဳ” စာအုပ္ဆိုင္ႀကီးကို က်မ သိပ္သေဘာက်တယ္။ ေနာက္မွာ ပန္းခ်ီျပခန္းေသးေသးေလးနဲ႔။ စာအုပ္ေတြကစံု၊ သိပ္ကို ခန္းနားေတာ့ က်မက သက္တမ္းရွည္ေစခ်င္မိတယ္္။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီေနရာကို လပ္ကီးဝမ္း လက္ဘက္ရည္ ဆုိင္က ယူလုိက္ပါၿပီ။ အခုေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ က်မ ထြက္လာတဲ့ ၂၀၀၇ ဒီဇင္ဘာအထိ ကေတာ့ အဲဒီမွာ လပ္ကီးဝမ္း လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ရွိတယ္။<br /><br />က်မ ေရးခ်င္တာက က်မရဲ႕စာနယ္ဇင္းသမား ဘဝက႑ အတြက္မဟုတ္ပါဘူး။ က်မနဲ႔ ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္ခဲ့ရတဲ့ စာေရးဆရာ၊ ဆရာမေတြကိုလြမ္းဆြတ္တာရယ္၊ က်မနဲ႔ ရင္းႏွီးတဲ့ သူႏွစ္ေယာက္ ေရႊအျမဳေတ စာေပဆု ရတာကို ဝမ္းသာပီတီျဖစ္တာရယ္ေၾကာင့္ ဒီစာကို ေရးျဖစ္တာပါ။<br /><br />ဆရာဦးေဌးဝင္းကို က်မက ကဗ်ာေကာ စကားေျပပါ ႀကိဳက္တယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ဆရာ့ အက္ေဆးေလးေတြ သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္။ ခ်ိဳကေတာ့ သူနဲ႔ မရင္းႏွီးခင္ကတည္းက က်မ သူ႔ပရိသတ္ျဖစ္ခဲ့တာ ဆိုေတာ့ အထူး ေျပာစရာမရွိပါဘူး။ ဝတၳဳတိုေရးရာမွာ သူက က်မ ဆရာမပါ။<br /><br />က်မတို႔ရြယ္တူမတိမ္းမယိမ္း စာေရးဆရာမေတြနဲ႔လည္း အဲဒီကာလက ရင္းႏွီးခြင့္ရ၊ ၿပီးေတာ့ တတြဲတြဲ ျဖစ္ခဲ့ၾက ပါတယ္။ မသင္းသင္းသာ၊ သြန္းႏွင္းအိမ္၊ ၾကည္ေမြ႕၊ ခ်ိဳ၊ ေသြး (စစ္ကိုင္း)၊ မစုမီေအာင္ ... တို႔ေပါ့။ မသင္းသင္း သာနဲ႔ သြန္းႏွင္းက အဲဒီတုန္းက မေဟသီမွာ။ ဆရာျမင့္ (ဦးခင္ေမာင္ျမင့္) လည္း အဲဒီတုန္းက မေဟသီ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ... မေဟသီတိုက္က က်မအတြက္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ေနရာေလးတခုပါ။ ဆရာျမင့္ကလည္း သိပ္ခင္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ အၿမဲတမ္း ၿပံဳးေနတတ္တဲ့ ဆရာျမင့္နဲ႔ အခ်ိန္တိုေလးပဲ သိခြင့္ရလိုက္တယ္။ ဆရာက ေလာကႀကီးထဲက ေစာေစာစီးစီးထြက္ခြာသြားတယ္။ သူနဲ႔အတူ ေအာင္ျမင့္မႈသရဖူ ေဆာင္းထားတဲ့ မေဟသီ ကိုပါ ယူသြားခဲ့တယ္။ မေဟသီ က မေဟသီ အျဖစ္ က်န္ခဲ့ေပမယ့္ ေအာင္ျမင္တဲ့ မေဟသီေတာ့ မဟုတ္ရွာ ေတာ့ဘူး။ မသင္းသင္းသာနဲ႔ သြန္းႏွင္းတို႔လည္း တေနရာစီ ေရာက္ေနၾကၿပီ။<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္ တဆုိင္ၿပီး တဆုိင္ ေျပာင္းထိုင္ခဲ့တဲ့ ... အဲဒီဘဝေလးေတြကို က်မ လြမ္းတယ္။ အဲဒီတုန္းက ျမန္မာျပည္မွာ ပထမဆံုး ေျမစမ္း ခရမ္းပ်ိဳးတဲ့ အီးဘုခ္လုပ္ငန္းမွာ က်မ အယ္ဒီတာအျဖစ္ အလုပ္ဝင္ ေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့ ...။ အဲဒီ အီးဘုခ္ဟာ က်မရဲ႕ စာနယ္ဇင္းသမားဘဝမွာ အေရးႀကီးတဲ့ က႑ တခု၊ တကယ့္ ကေမာက္ကမ တခု ျဖစ္ခဲ့လို႔ စာနယ္ဇင္း သမားဘဝ ကေမာက္ကမ က႑မွာ သီးသန္႔ေရးပါမယ္။ အခုကေတာ့ ဆရာနဲ႔ ခ်ိဳတို႔ ဆုရတဲ့ဓာတ္ပံုေတြကို ၾကည့္ရင္း သူတို႔နဲ႔ စေတြ႕ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေလးကို သတိရတာနဲ႔ အမွတ္တရ အျဖစ္ ေရးလိုက္ရပါတယ္။ ဆရာနဲ႔ ခ်ိဳ ... ဒီထက္၊ ဒီထက္ ပိုလို႔ ေအာင္ျမင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္။<br /><br />ခ်ိဳ႕ကို ဒီေန႔ အိပ္မက္စိမ္းမွာ ဂုဏ္ျပဳၾကမယ္လို႔ ၾကည့္ေမြ႕ကေျပာတယ္။ အဲဒီမွာ က်မ ရွိေနခ်င္လိုက္တာ။ ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8565577916831563970-8354525330853760006?l=tututha.blogspot.com' alt='' /></div>tututhahttp://www.blogger.com/profile/01861509391771056760noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8565577916831563970.post-39371893998422066022010-05-28T16:21:00.007+07:002010-05-28T18:27:37.925+07:00<div style="text-align: justify;">ေခါင္းစဥ္ေတြ႕တာနဲ႔ တူးတူးသာကို ဝိုင္းဆဲဖို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ... စာနယ္ဇင္းသမား အခ်င္းခ်င္းေတြက တူးတူးသာကို ေခါင္းမေဖာ္ႏုိင္ေအာင္ တီးမယ္ ဆိုၿပီးပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရာက္လာၾကေတာ့မယ္ ... ။ ပရင့္ ဂ်ာနယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေစာင္ေရတက္ၿပီေပါ့။ ဘေလာ့ ဆိုေတာ့ ဖတ္သူတိုးၿပီေပါ့။ ဖြတာ ဖြတာ။ တူးတူးသာတို႔ ဖြလိုက္တာပါ။ အဟဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တကယ္ေျပာတာပါ။ ထက္ထက္မိုးဦး တေယာက္တည္းအတြက္၊ သူ႔အတြက္ ... သူ႔ဘက္ကၾကည့္ရင္ မွန္လိုက္တာမွ နဖူးမွာ ဘုထြက္ေအာင္ပဲ ဆိုတာလို ေျပာရမယ္ထင္တယ္။ က်မ ဒီစကားေတြကို ဒီတုိင္း ရမ္းေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး စီပံုးက ဂတ္စ္က ဆရာမႀကီးဒီဇိုင္းေတြ ျပင္ၾကေပါ့ ဆုိတာကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ က်မ ျဖတ္သမ္းလာတဲ့ ေပါ့ပ္ဂ်ာနယ္လစ္၊ သတင္းဂ်ာနယ္လစ္ ၂ လစ္ေပါင္း ၈ ႏွစ္ေက်ာ္ ၉ ႏွစ္နီးပါးေပၚမွာ အေျခခံၿပီးေျပာတယ္လို႔ မွတ္ ေပးပါ (ဒါကလည္း ေျပာခ်င္လြန္းလို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ေျပာဖို႔ လိုလာလို႔ ထည့္ေျပာတာပါ) မွားတာရွိ၊ ထိခိုက္မိတာရွိ ႀကိဳၿပီးေတာင္းပန္ပါတယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ျမန္မာျပည္စာနယ္ဇင္း ေလာကက တကယ္ကို ဝကၤပါ အလား ရႈပ္ေထြးလွပါတယ္။ အဲသဟာကို ေသခ်ာ မသိဘဲ ဟုိလူမွန္တယ္ ဒီလူမွန္တယ္။ ဘာညာသာရကာ ေဝဖန္ၾကတာကလည္း ေဝဖန္စရာေနရာ ရွိလို႔ရယ္၊ အခ်ိန္ အားေနၾကလို႔ရယ္ ဆိုေတာ့ကာ ေျပာစရာမရွိပါဘူး။ ဒီေတာ့ ေခါင္းစဥ္ကို ျပန္ဆက္ရရင္ ထက္ထက္မိုးဦး မွန္တယ္ လို႔ပဲ က်မက ရဲရဲႀကီး ေျပာပါမယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ .... ရုပ္ရွင္မွာ ဆိုရင္ေတာ့ ဒန္တန္႔ဒန္ ... ဆိုၿပီး အခန္း ကူးၿပီေပါ့ေလ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">၁။ ထက္ထက္မိုးဦးဆိုတာ နာမည္က်ေနၿပီ ... </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဒီကိစၥကို က်မရဲ႕ အေတြ႕အႀကံဳအရ ေသြးရိုးသားရိုးလို႔ မထင္ပါဘူး။ ထက္ထက္မိုးဦး နာမည္ျပန္ႀကီးေအာင္ တမင္ ခြင္ဆင္တာလို႔ ထင္ပါတယ္ (ထက္ထက္မိုးဦး ပရိသတ္ေတြ က်မကို ေျပာခ်င္ရာ ေျပာႏုိင္ပါတယ္) က်မလည္း ထက္ထက္မိုးဦးကို ႀကိဳက္ခဲ့ပါတယ္။ ဇီးထုပ္ေၾကာ္ျငာကေန စၿပီး ေရႊဆိုင္ေၾကာ္ျငာအထိ သူ႔ကို ႀကိဳက္ပါတယ္။ သူ႔ေၾကာ္ျငာကို မလြတ္တမ္းအားေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခုကိစၥကေတာ့ သူနာမည္ ျပန္ႀကီးေအာင္ တမင္ခြင္ဆင္တာလို႔ ထပ္ေျပာပါမယ္။ ပါဝင္ပတ္သက္ႏုိင္သူေတြကေတာ့ ေပါ့ပ္ ဂ်ာနယ္လစ္ ဂ်ိဳင္းယန္႔ႀကီးေတြ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ သိလား။ ဒီကိစၥကို အဲဒီ ဂ်ိဳင္းယန္႔ႀကီးေတြ ႏွာေစးေနပါတယ္။ မသိေသးတဲ့ သူေတြကို ေျပာျပရ ပါဦးမယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ျမန္မာျပည္ ေပါ့ပ္ ဂ်ာနယ္ တေခတ္ဆန္းစဥ္က အေျခအေနကို မွတ္မိၾကမလားမေျပာတတ္ဘူး။ ၁၉၉၀ ေက်ာ္ကာလေတြကေန ၁၀ စုႏွစ္ တခုေလာက္ထိ ျမန္မာျပည္မွာ ေပါ့ပ္ဂ်ာနယ္ေစာင္ေရဟာ အားကစား ဂ်ာနယ္နဲ႔ တန္းတူ၊ တခါတေလ သာပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ထိပ္ဆံုးမွာေျပးေနတာက ျမတ္ခိုင္၊ ေဇယ်ာျမတ္ခိုင္၊ ေမာင္ႏြယ္ေအာင္ ဒဂံုေဆာင္တို႔ ဖြခ်င္တိုင္း ဖြၾကတဲ့ “အခ်စ္” ဂ်ာနယ္နဲ႔ အလင္းတန္း၊ ေပၚျပဴလာတို႔ပါ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အဲဒီထဲမွာ အခ်စ္ကေတာ့ ထိပ္ေပါ့။ ဘာေၾကာင့္ထိပ္လဲဆိုေတာ့ “ၾကာသပေတးနာမ္ မင္းသမီးေလးနဲ႔ ရာဟုနာမ္ အဆိုေတာ္ေလးတို႔ ဘာညာသာရကာ” ဆိုတာမ်ိဳး ေဂါ့ဆစ္ကို သူတို႔ဂ်ာနယ္မွာပဲ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အခ်စ္တယ္လီဖုန္းေပါ့ ...“ခင္ဗ်ာ .. အဲဒီကိစၥကေတာ့ အဲဒီမင္းသမီးေလးကိုပဲ တုိက္ရုိက္ ေမးၾကည့္ပါ။ ဟုတ္ကဲ့ ... သူ ဘယ္ဟိုတယ္မွာ ဘယ္ မင္းသားနဲ႔ သြားအိပ္တယ္ဆိုတာကေတာ့ ... ဟုတ္ကဲ့ ... အဲလိုႀကီးေတာ့ မေျပာနဲ႔ေပါ့ ဗ်ာ” အစ ရွိသျဖင့္ေပါ့။ အရမ္း၊ အရမ္းကို ေပါက္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ မင္းသား၊ မင္းသမီး၊ အဆိုေတာ္နဲ႔ အႏုပညာ နယ္ကလို႔ေခၚရမယ့္ စီလီဘရစ္တီေတြကလည္း အဲဒီ ေပါ့ပ္ ဂ်ာနယ္လစ္ႀကီးေတြကို အရမ္းေၾကာက္ပါတယ္။ ဖြ မွာကိုး ... သူတို႔ နာမည္တက္ေအာင္ လုပ္ေပးႏုိင္သလို၊ သူတို႔ နာမည္ ဦးစိုက္ ထိုးဆင္းသြားေအာင္လည္း လုပ္ေပး ႏုိင္တဲ့ ပဥၥလက္ ေအာက္လမ္း (ေအာက္လမ္းလို႔ပဲ သံုးပါမယ္) ပညာရွင္ေတြကိုး။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အဲဒီ မင္းသား မင္းသမီးေတြက အဲဒီ ဂ်ာနယ္လစ္ႀကီးေတြကို တခ်ိဳ႕ကို ခ်စ္ေၾကာက၊္ မရိုေသ၊ တခ်ိဳ႕ကို ေၾကာက၊္ ေၾကာက္ ရိုေသခ်င္ေယာင္ေဆာင္၊ တခ်ိဳ႕ကို မခ်စ၊္ ေၾကာက္ ရြံ ဆိုတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးေတြ တကယ္ကို ရွိခဲ့ၿပီး အခုထိ လည္း အၾကြင္းအက်န္ ရွိေနဆဲပါ ဆိုရင္ စာဖတ္သူတို႔ ယံုခ်င္ယံု မယံုခ်င္ ပံုျပင္သာ မွတ္ပါေလေတာ့ </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေနာက္ေတာ့ စာနယ္ဇင္းတေခတ္ေျပာင္းလို႔ သတင္းဂ်ာနယ္ ေခတ္ကို ေျမစမ္းခရမ္းပ်ိဳး လာပါတယ္။ ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္လြန္ ကာလေတြမွာေပါ့။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းကစလို႔ လူေတြက သတင္းကို တကယ္ငတ္လာပါတယ္။ ေပါ့ပ္ ေဂါ့ဆစ္ေတြထက္ တကယ့္သတင္းေတြ ဖတ္ခ်င္လာၾကတယ္။ သတင္းေတြကိုလည္း သတင္းဂ်ာနယ္ေတြက စာေပစိစစ္ေရး ရွိေနတဲ့ ၾကားက၊ ဌာနဆိုင္ရာေတြမွာ သတင္းယူရတာ ခက္တဲ့ၾကားက ဆိုင္ရာပိုင္ရာေတြနဲ႔ ေပါင္းလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပည္သူေတြဆီ ေပးပို႔လာႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ခုဏေျပာတဲ့ ေပါ့ပ္ဂ်ာနယ္ေတြ က်ဆင္း လာပါတယ္။(အခုကိစၥေၾကာင့္ အဲဒီ ေပါ့ပ္ဂ်ာနယ္ မဂၢဇင္းေတြ ေစာင္ေရ ျပန္တက္ဦးမယ္။ မယံုၾကည့္ ထက္ထက္က သူတို႔ကို အင္တာဗ်ဴးေပးဦးမွာပါ) ေပါ့ပ္ေတြကို ေဂါ့ဆစ္ေတြထက္ တကယ္ မွန္တဲ့သတင္းေတြ ေပးပို႔ႏုိင္ဖို႔ သတင္းဂ်ာနယ္ေတြ ကလည္း ေပါ့ပ္လိုင္းေတြ ထည့္လာပါတယ္။ အခ်စ္၊ အလင္းတန္း၊ ေပၚျပဴလာ စတဲ့ အရင္က ေတာက္ပခဲ့တဲ့ ဂ်ာနယ္ေတြရဲ႕ ေစာင္ေရေတြဟာ ေစ်းကြက္မွာ သတင္းဂ်ာနယ္ေတြနဲ႔ ရွယ္ၿပီး ခြဲယူရသလိုျဖစ္လာတယ္။ အရင္ထက္ ေစာင္ေရက်လာတယ္ ဆိုပါေတာ့။ ဒါေပမယ့္ ေပါ့ပ္ ဂ်ာနယ္လစ္ ဂ်ိဳင္းယန္႔ႀကီးေတြက စီလီဘရစ္တီ လို႔ေခၚတဲ့ အႏုပညာသမားေတြကို စီး ထားဆဲပါပဲ၊ အုပ္ထားဆဲပါပဲ၊ ေစလိုရာ ေစႏုိင္ဆဲပါပဲ။ ကိုင္းကၽြန္းမီ ကၽြန္းကိုင္းမီဆိုတာ တျခားဂ်ာနယ္လစ္ေတြ မပါပါဘူး။ ေပါ့ပ္ဂ်ာနယ္လစ္ေတြနဲ႔ စီလီ ဘရစ္တီေတြကို ေျပာတာပါ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မယံုမရွိနဲ႔ ထက္ထက္မိုးဦးအပါအဝင္ အႏုပညာသမား အားလံုး နီးပါးဟာ ဦးျမတ္ခိုင္ေဟ့ ... မီးေသ၊ ဦးဝင္းၿငိမ္း ေဟ့ မီးေသ ... ပါ။ အခု ျဖစ္တဲ့ ဆဲဗင္းေဒးသတင္းေထာက္နဲ႔ ထက္ထက္ကိစၥေၾကာင့္ ရန္ကုန္ အေျခစိုက္ သတင္း ေထာက္ အေတာ္မ်ားမ်ားက ထက္ထက္သတင္း မေရးေရး ကမ္ပိန္းလုပ္ၾကတယ္ ၾကားပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာ ေပါ့ပ္ ဂ်ာနယ္ သတင္းသမားေတြ ပါသလား ေမးၾကည့္လိုက္ပါ။ အကုန္ ႏွာေစးေနတာပါ။ ဒီလို ျဖစ္တဲ့အတြက္ သူတို႔က က်ိတ္ဝမ္းသာေနတာပါ။ က်မ သတင္းေထာက္ဘက္က လိုက္မေျပာပါဘူး။ ထက္ထက္ မိုးဦးကိုလည္း သူ႔ အႏုပညာျပႏုိင္ေသးရင္ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ အားေပးဦးမွာပါ။ သို႔ေသာ္ အခုကိစၥကေတာ့ ေအာက္လမ္းနည္းပါ။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သတင္းေထာက္ေအးသူစံက ေထာင္ေခ်ာက္ထဲကို တန္းကနဲ ဝင္မိတာပါ။ မယံုမရွိပါနဲ႔ ထက္ထက္မိုးဦးကို ခုဏ က်မေျပာထားတဲ့ ေပါ့ပ္ ဂ်ိဳင္းယန္႔ႀကီး တေယာက္ေယာက္ကျဖစ္ေစ၊ သူတို႔ေစလႊတ္တဲ့ သတင္းေထာက္မ်ားက ျဖစ္ေစ ေအးသူစံ ေမးတဲ့ ေမးခြန္းအတုိင္းပဲ ေမးၾကည့္ အခုလို လံုး ............... ဝ မျဖစ္ဘူးဆိုတာ က်မ အေတြ႕ အႀကံဳအရ ယံုၾကည္ပါတယ္။ အဲဒီေထာင္ေခ်ာက္က ေအးသူစံကို ေထာင္တဲ့ ေထာင္ေခ်ာက္ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္ပါ လိမ့္မယ္။ ဒီေနရာမွာေတာ့ (ျမန္မာျပည္က) စီလီဘရစ္တီေတြကို ဆက္ဆံမယ့္ သတင္းသမားေတြ သတိ ထားစရာ ပါလာပါၿပီ။ ဒီကိစၥကို အရင္းျပဳၿပီး သခၤန္းစာ ယူရမွာပါ။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">၂။ ထက္ထက္မိုးဦးက ဆံပင္ဆြဲ ပါးရိုက္ လည္ပင္းညႇစ္ေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ။ </span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တခြန္းထဲ ေျပာရရင္ သူ နာမည္ ႀကီးတာေပါ့။ မင္းသမီးေလးဆိုရင္ သနားခ်င္ခ်င္ ျဖစ္ေနသူေတြ ဆီက သနား တာေတာင္ ခံရဦးမယ္။ သိပ္ကို လွပတဲ့ နာမည္ႀကီးနည္း ပါပဲ။ နာမည္ႀကီးခ်င္ရင္ ပါးရိုက္သင္ ဆိုၿပီးေတာင္ စာအုပ္ေရးလို႔ရပါတယ္။ သူမ်ား ကိုလည္း ပါးရိုက္ရေသး၊ နာမည္လည္းႀကီးေသး ... မယံုမရွိပါနဲ႔။ ျမန္မာျပည္က စီလီဘရစ္တီေတြအတြက္ ပါးရိုက္တတ္ရင္ နာမည္ႀကီးႏုိင္ပါတယ္။ ဘာမဆို ျဖစ္ႏုိင္တဲ့ ႏိုင္ငံႀကီး မဟုတ္လား။</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">၃။ သူ႔စားရိတ္နဲ႔သူ တရား ရင္ဆိုင္ရမွာေပါ့</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သိပ္ဟုတ္တာပဲ။ တရားရင္ဆိုင္ရမွာပါ။ ျမန္မာျပည္က တရားစီရင္ေရးက ............... အင္း ေရမ်ားေရႏိုင္ .... လို႔ မေျပာခ်င္ပါဘူး။ အရမ္းအရမ္းကို ခ်ိန္ခြင္လွ်ာ ညီမွ်တယ္ ဆုိတာ က်မက ေျပာေနရဦးမွာလား။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">၄။ စာေပစိစစ္ေရးကေကာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တဆိတ္ရွိ ဂ်ာနယ္ပိတ္ဖို႔ပဲ တတ္တာမဟုတ္ဘူးလား။ စာေပသမားနဲ႔ အႏုညာရွင္ ဘယ္ဘက္ကရပ္ပါသလဲ။ ဘက္မလိုက္ရွာပါဘူး။ သူကလည္း မ်ားမ်ား ေပးေကၽြးႏုိင္သူဘက္က ရပ္ရွာတာပါ။ ေထာက္လွမ္းေရး ေခတ္က လည္း ေထာက္ေခတ္မို႔လို႔ ... ခု ေခတ္လည္း ခုေခတ္မို႔လို႔ ... အႏုပညာရွင္ဘက္ကပဲ ရပ္တာလို႔ မေျပာခ်င္ဘူး ... ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ အႏုပညာရွင္ဘက္က ရပ္တာ မဟုတ္ဘူးေလ။ သူတို႔ေၾကာက္တဲ့သူကို အပိုင္ကပ္ထား ႏုိင္တဲ့သူ ဘက္ကရပ္တာပါ။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဒီေတာ့ ခ်ဳပ္ရရင္ က်မက ထက္ထက္မိုးဦး မွန္တယ္၊ သူ နာမည္ႀကီးဖို႔ လုပ္တာလို႔ပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ေထာင္ေခ်ာက္ထဲကို ဘုမသိ ဘမသိ ဝင္လိုက္တဲ့ ေအးသူစံကို က်မ အျပစ္တင္ခ်င္တယ္။ စာနယ္ဇင္းသမားနဲ႔ အႏုပညာရွင္ ျပႆနာက ခုမွ တက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ က်မ ကိုယ္တုိင္ စာနဲ႔ေပနဲ႔ ပါဝင္ပတ္သက္ရတာ ဆိုရင္ ဒါနဲ႔ပါဆို ၂ ခါပါ။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အဆိုေတာ္ ေလးျဖဴနဲ႔ ....<span style="color: rgb(204, 0, 0);"> </span></span><a style="color: rgb(204, 0, 0);" href="http://tututha.blogspot.com/2008/10/blog-post_07.html"> ဒီမွာ</a><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> </span>က်မ ေရးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက က်မ မွန္တဲ့သူဘက္က မရပ္ဘဲ မေနႏိုင္ ခဲ့တာကို ေတြ႕မွာပါ။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ထက္ထက္မိုးဦးနဲ႔လည္း အင္တာဗ်ဴးခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္း</span><a style="color: rgb(204, 0, 0);" href="http://tututha.blogspot.com/2010/04/blog-post_19.html"> ဒီမွာ </a><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေရးထားပါတယ္။ သူဘယ္လို အေျဖ မေတာ္ဘူး ဆိုတာ သိရင္ လူေတြ အျမင္ကတ္မွာစိုးလို႔ နာမည္ေတာင္ ထည့္မေရးထားဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အခ်ဳပ္ေျပာရရင္ေတာ့ (ဆရာႀကီးလုပ္တယ္ ထင္လည္းခံရမွာပါ) သတင္းသမားေတြကို အႏုပညာသမားေတြရဲ႕ ေထာင္ေခ်ာက္ထဲ မဝင္ေစခ်င္ဘူး။ သူတို႔ကို အင္တာဗ်ဴးပါ၊ သူတို႔သတင္းေတြ ေရးပါ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ဘက္က အမွားမခံပါနဲ႔။ ထက္ထက္မိုးဦး စိတ္ထိခိုက္ရတယ္ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳးကိုပဲ သူ ... ေျဖခ်င္လာေအာင္ ... ရင္ဖြင့္ခ်င္ လာေအာင္ ... ေမးတတ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ေမးတတ္ရင္ ထက္ထက္မိုးဦးအေၾကာင္း စာအုပ္ေတာင္ ထုတ္လို႔ ရႏိုင္ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တခု သတိခ်ပ္ေစခ်င္တာကေတာ့ ျမန္မာျပည္က အႏုပညာရွင္ အေတာ္မ်ားမ်ား (အကုန္လံုးကို ရမ္းမေျပာပါ) ဆီက သိပ္ မေမွ်ာ္လင့္ ပါနဲ႔ ................... လို႔။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လူအခ်င္းခ်င္း ပါးရိုက္ျခင္း ကင္းေဝးၾကပါေစ။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8565577916831563970-3937189399842206602?l=tututha.blogspot.com' alt='' /></div>tututhahttp://www.blogger.com/profile/01861509391771056760noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8565577916831563970.post-82436661220847411842010-05-18T15:14:00.006+07:002010-05-19T11:41:19.493+07:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);">က်မ၏ ဘေလာ့ပရိသတ္ လက္တဆုပ္စာေလး အတြက္ နာေရး ပို႔စ္ ၂ ခုကို ဆက္တုိက္ေရးရမည္ဟု ထင္မထား ခဲ့ ...။ ခုေတာ့ တပတ္ပဲျခားကာ ရင္းႏွီးသူ ၂ ဦး၏ နာေရးကို ေရးေနရသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">က်မတို႔က သူ႔ကို ဦးဗလ ဟု ေခၚၾကသည္။ အမွန္ေတာ့ က်မက သူ႔ထက္ သူ၏ညီ ဆရာဥာဏ္ (မင္းလူ) ႏွင့္ ပို ရင္းႏွီးသည္။ က်မက ဆရာဥာဏ္ႏွင့္ ပိုရင္းႏွီးၿပီး က်န္သည့္ က်မတို႔ ဝမ္းကြဲ ေမာင္၊ ညီမ၊ အစ္မမ်ားက ဦးဗလႏွင့္ ပိုရင္းၾကသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">က်မက သူႏွင့္ ရင္းသည့္ ဆရာျပည့္ေခၚ ဦးေအာင္ျပည့္၏ တူမ ျဖစ္ေသာ္လည္း၊ သူ ခင္မင္သည့္ ကိုႀကီး ေနာင္ ေခၚ ကာတြန္းအေနာင္၏ သမီး ျဖစ္ေသာ္လည္း၊ သူ႔အစ္ကို ေမာင္ဝဏၰေခၚ ေမာင္စိန္ေသာင္း၏ ခ်စ္ဇနီး ေဒၚခ်ိဳရည္၏ တူမ ျဖစ္ေသာ္လည္း သူ႔ကို က်မက တျခားေသာ ဝမ္းကြဲ ေမာင္ႏွမမ်ား ကဲ့သို႔ ဦးေလးတေယာက္လို မရင္းႏွီးခဲ့။ သူ႔ကို ဦးေလးသားခ်င္းလိုထက္ စာေရးဆရာ တေယာက္၊ အႏုပညာသမား တေယာက္အျဖစ္ ပို အမွတ္ထားသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">သူက က်မကို သိပင္ သိလိမ့္မည္ မဟုတ္ဟူ၍ ထင္မွတ္ၿပီး သာဓုၿခံသို႔ သြားတုိင္း ဆရာဥာဏ္ႏွင့္သာ လက္ဘက္ရည္ အတူေသာက္၊ ေထြရာေလးပါး စကားစၿမီေျပာၿပီး ျပန္လာျဖစ္သည္။ ဦးဗလႏွင့္ မေတြ႕ျဖစ္။ ေနာက္တခု သူက ဆရာဥာဏ္လို စာေရးဆရာ သက္သက္မဟုတ္ဘဲ ရုပ္ရွင္မင္းသား၊ အဆိုေတာ္ ဆိုသည့္ ဂုဏ္ပုဒ္ျဖင့္ ကာထားသလို ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္လည္း သူ႔ကို သိပ္မရင္းတာျဖစ္မည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">က်မတို႔ ေဆြမ်ိဳးမ်ား၏ နာေရး၊ သာေရးကိစၥမ်ားသုိ႔ သူ လာေလ့ရွိေသာ္လည္း က်မႏွင့္ ဆံုေသာ္လည္း သူ႔ကို ထူးထူး ေထြေထြ ႏႈတ္မဆက္ျဖစ္။ ငါ့လို ပါမႊားကို သူက သတိထားမိမွာ မဟုတ္ပါဘူးေလ၊ ငါက ႏႈတ္မဆက္လည္း သူ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး ဟူသည့္ အထင္ႏွင့္သာ မသိလိုက္ဘာသာ ေနျဖစ္သည္။ ေနာက္တခု သူက လူႀကီး က်မက ကေလး ျဖစ္တာလည္းပါမည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">က်မအထင္ နည္းနည္းလြဲပါသည္။ သူက က်မကို သိသည္။ သိတာက သူရင္းသည့္ ဆရာျပည့္တူမ၊ ကိုႀကီးေနာင္ သမီး အျဖစ္ မဟုတ္ဘဲ စာေပနယ္က စာေရးသူတေယာက္၊ စာနယ္ဇင္းသမား တေယာက္အျဖစ္ သိေနသည္။ က်မ နည္းနည္းလည္း အံ့ၾသမိသည္။ က်မတို႔ စကား မေျပာျဖစ္ၾကေသာ္လည္း ... သိပ္မေတြ႕ျဖစ္ ၾကေသာ္လည္း သူ က်မကို မွတ္မွတ္ထင္ထင္ရွိေၾကာင္း ဂ်ာနယ္တေစာင္ ဖြင့္ပြဲတခုတြင္ ဆံုၾကေတာ့ သိလိုက္ရသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">အဲဒီအခ်ိန္က အခုလို ျခစ္ျခစ္ေတာက္ပူျပင္းသည့္ ရာသီ ... ၂၀၀၅ ခုႏွစ္၏ တခုေသာ ေႏြလယ္ပဲျဖစ္သည္။ က်မ ဦးေလး ဦးေအာင္ျပည့္ (ဦးျမင့္) အသည္းအသန္ ေဝဒနာ ခံစားေနရခ်ိန္လည္း ျဖစ္သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">က်မက ဂ်ာနယ္ဖြင့္ပြဲသို႔ တုိက္ကလႊတ္ေသာေၾကာင့္သြားရသည္။ အဲဒီဂ်ာနယ္၏ အယ္ဒီတာျဖစ္သူ ကလည္း က်မႏွင့္ ရင္းႏွီးသည့္ ကဗ်ာဆရာတေယာက္ ျဖစ္တာပါသည္။ လူလည္း သိပ္ဖိတ္မထား၊ ဂ်ာနယ္က သိပ္ ထည္ထည္ ဝါဝါလည္း မဟုတ္၊ သို႔ေသာ္ ထို ဂ်ာနယ္ဖြင့္ပြဲတြင္ ဦးဗလ ေခၚ ထို သုေမာင္ႏွင့္ ဆံုသည္။ ဂ်ာနယ္တိုက္ တည္ရာက သဃၤန္းကၽြန္း ၿမိဳ႕နယ္ထဲမွာဆိုေတာ့ တၿမိဳ႕နယ္တည္းသားခ်င္းမ်ား အေနႏွင့္ အားေပး သည့္သေဘာႏွင့္ ေရာက္ေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ က်မက ေနာက္နား ခပ္က်က်မွာ ထုိင္ျဖစ္သည္။ သူက ဂ်ာနယ္ဖြင့္ပြဲတြင္ အထူးအားေပးစကား ေျပာၾကားသည္။ က်မက နားေထာင္သူ။ ပြဲၿပီးေတာ့ လက္ဘက္ရည္၊ မုန္႔ တည္ခင္းဧည့္ခံသည္။ က်မက ထံုးစံအတုိင္း မသိလုိက္ဘာသာ ေနၿပီး မုန္႔စားေနသည္။ အဲဒီမွာ သူက က်မကို လာႏႈတ္ဆက္သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">“တူးတူးသာ ... သမီး ... ေနေကာင္းလား။ သမီးစာေတြ ေတြ႕တယ္၊ ေကာင္းတယ္၊ ဆက္ေရးေလ။ ဖတ္စရာ ဂ်ာနယ္က စာေလးေတြ ေကာင္းတယ္” ဆိုသည့္ သူ႔စကားကို ၾကားေတာ့ က်မ ေတာ္ေတာ္ေလး အံ့ၾသ သြားသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">က်မလိုပါမႊား၏ စာေလး မျဖစ္ညစ္က်ယ္ကို သူသိသည္တဲ့။ ေနာက္ေတာ့ သူကပဲ စကားေတြ ဆက္ေျပာသည္။ သူ႔ကားႏွင့္ အသင္းတိုက္ထိ လိုက္ခဲ့ဖို႔ ေခၚသည္။ က်မကလည္း ေဒၚခ်ိဳရည့္အိမ္တြင္ ေရာက္ေနေသာ ဦးျမင့္ကို ဝင္ၾကည့္ရင္း ဂ်ာနယ္မ်ား ေပးရန္ရွိေသာေၾကာင့္ လိုက္သြားျဖစ္သည္။ ကားေပၚတြင္လည္း သူ စကားမ်ား ေျပာသည္။ က်မက ဦးျမင့္ဆီ လိုက္ခဲ့ဖို႔ေခၚေတာ့ “ေနာက္မွပဲ သြားၾကည့္ေတာ့မယ္” ဟု ေျပာသည္။ သူမလိုက္။ သူႏွင့္ အဲဒီကစၿပီး က်မႏွင့္ ရင္းႏွီးသြားသည္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာ သူ႔ကို ဦးေလးသားခ်င္းလို ပို ခင္မင္မိ သြားသည္။ က်မကို သူကလည္း ကေလး တေယာက္လို ဆက္ဆံသည္ကိုး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ေနာက္မွ ဦးျမင့္ေျပာလို႔ သိရသည္က ဦးဗလက အရက္ကို ျဖတ္လိုက္ ျပန္ေသာက္လိုက္ လုပ္ေနေသာေၾကာင့္ သူ႔ထံ မလာဖို႔ စိတ္ဆိုးဆိုးႏွင့္ ေအာ္ထားသည္တဲ့။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">က်မ စိတ္မေကာင္း ...။ သူက ဦးျမင့္ကို ေတာ္ေတာ္ေလး ခင္သည္။ ေျပာမနာဆိုမနာျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဦးျမင့္ ကလည္း သူ႔ဆို ေအာ္စရာရွိေအာ္၊ ဆူစရာရွိဆူသည္။ ဦးျမင့္ ဆူထားသည့္အခ်ိန္ဆို သူက တကယ့္ ကေလး တေယာက္လို ... မ်က္ႏွာငယ္ေလးႏွင့္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ဦးျမင့္ ကြယ္လြန္ေတာ့ ေရေဝးမွာ သူႏွင့္ဆံုသည္။ သူ ငိုေနေသာေၾကာင့္ က်မ စကား သြားမေျပာျဖစ္။ က်မ လည္း ငိုေနရသည္ကိုး ...။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ က်မႏွင့္သူ အေတြ႕က်ဲပါးသြားသည္။ သူ႔သတင္းေတြေတာ့ မျပတ္ ၾကားေနရသည္။ အဓိက ၾကားရတာကေတာ့ သူ ေသာက္ေနဆဲ ဆိုတာပင္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">က်မ ျပည္ပေရာက္သြားေတာ့လည္း သူတို႔သတင္း အၿမဲ ေမးမိသည္။ အထူးသျဖင့္ က်မအေဒၚ ေဒၚခ်ိဳရည္ႏွင့္ ဖုန္းေျပာျဖစ္တုိင္း “ဦးဗလႀကီးတေယာက္ ဘယ္လိုလဲ” ေမးျဖစ္သည္။ ထိုအခါ အေဒၚက “အရင္အတုိင္းပဲ ေပါ့ဟယ္။ ေသာက္တာပါပဲ” ဟုသာ ျပန္ေျဖၿမဲ။ စိတ္မေကာင္းေသာ္လည္း ဘာမွမတတ္ႏုိင္။ လူႀကီးမ်ား ကို ဘယ္ကေလးက ေျပာလို႔ ရဖူးလို႔လဲ။ က်မ၏ တဦးတည္း က်န္ခဲ့ေသာ ဦးေလး အငယ္လည္း ဖုန္းတခါဆက္လ်င္ ေသာက္တုန္း၊ ေနာက္တခါဆက္ေတာ့ ျဖတ္ထားသည္၊ ေနာက္တခါ ဆက္ျပန္ေတာ့ မူးသံႏွင့္ ... ဆိုေတာ့ က်မအတြက္ မထူးဆန္းလွ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">တေလာက ဦးဗလ၏ တူႏွင့္ တူမေတာ္တို႔ က်မထံ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေရာက္လာခဲ့သည္။ ေဆြမ်ိဳး၊ မိသားစု မ်ားအေၾကာင္း ေျပာျဖစ္သည္။ ထူးထူးျခားျခား သီးသန္႔ဆိုသလို ဦးဗလအေၾကာင္း က်မတို႔ ေျပာျဖစ္ၾကသည္။ သူတို႔ စကားမ်ားထဲမွ ေကာက္ခ်က္ဆြဲရလွ်င္ ဦးဗလတေယာက္ စိတ္လည္းက်ေနသည္ဟု တြက္မိသည္။ အသက္ေၾကာင့္လား၊ အရက္ေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ဖို႔မ်ားမည္။ ဘာေၾကာင့္ဆို အသက္အရြယ္ေၾကာင့္ သူ႔ အႏုပညာမ်ား က်မွ မက်သြားေသးဘဲ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ေဆးရံုႏွင့္ အိမ္ကို အိမ္ဦးၾကမ္းျပင္လို သေဘာထားကာ သြားလိုက္ ျပန္လိုက္ လုပ္ေနသည့္၊ အရက္ကိုလည္း ျဖတ္လိုက္ ေသာက္လိုက္ လုပ္ေနသည့္ သူ႔ကို စိတ္ပူမိသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ရန္ကုန္မွာ အပူခ်ိန္ျမင့္တက္သည့္ကာလ ၾကားရသည့္သတင္းအရ ဦးဝဏၰ ေနမေကာင္း ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ေဆးရံုလည္း တက္ရသည္။ အရမ္းပူေနသည့္ ကာလ ဆိုေတာ့ အေနခက္မည္ကို စိုးရိမ္မိသည္။ ဦးဝဏၰက ေဆးလိပ္လည္း ျဖတ္လိုက္ရေသာေၾကာင့္ မေနတတ္ မထုိင္တတ္ ျဖစ္ေနသည္ဟု က်မ အေဒၚက ေျပာလာ သည္။ ဦးဗလကေတာ့ ပံုမွန္ပဲဟု ဆိုသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ေနသိပ္ပူသည့္အခ်ိန္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အရက္ ႀကိဳက္သူမ်ားကို စိုးရိမ္သည္။ က်မ ေမာင္ငယ္ကို အရက္ မေသာက္ဖို႔ လွမ္းေျပာေတာ့ “ဘီယာပဲ ေသာက္တယ္” ဟု ဆိုသည္။ သူက ေနာက္သလို ေျပာင္သလိုျဖင့္ “ဘီယာေတြ ေရာင္းအားတက္တယ္၊ အရက္ ေရာင္းအားက်တယ္” ဟု ေျပာသည္။ သို႔ေသာ္ အရက္ႀကိဳက္သူ မ်ားက အရက္ကိုသာ ေသာက္ခ်င္တတ္မွန္းသိေသာေၾကာင့္ က်မ စိတ္ပူမိျပန္သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ဦးဗလတို႔ ေလးစားခ်စ္ခင္ အားက်ေသာ ဆရာႀကီး ေသာ္တာေဆြလည္း ကြယ္လြန္ခါနီးအထိ ေသာက္သူ ျဖစ္သည္။ ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္းလည္း အရက္ႀကိဳက္သည္။ ဆရာႀကီး မဟာေဆြကေတာ့ အရက္ေသာက္ရင္းပင္ စာေရးသည္ဟု ဆိုသည္။ ဆရာႀကီး ျမသန္းတင့္လည္း ေသာက္သည္။ စာေရးဆရာဆိုသည္မွာ အရက္ႏွင့္ တြဲေနသည္ဟုပင္ တခ်ိဳ႕က ထင္ျမင္ယူဆၾကသည္။ တကယ္ေတာ့ စာမေရးသူမ်ားလည္း အရက္ေသာက္ၾက သည္ပင္။ ထားေတာ့ ....။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ေရွးေရွးက ဆရာ့ ဆရာႀကီးမ်ား အရက္ေသာက္ၾကသျဖင့္ လုိက္ေသာက္ရင္း ႀကိဳက္သြားသူမ်ား၊ လူငယ္ဘဝ အတတ္စမ္းရင္ ႀကိဳက္သြားသူမ်ား၊ သူမ်ားေျမႇာက္ေပးေသာေၾကာင့္ ေသာက္ရင္း ႀကိဳက္သြားသူမ်ား ... ထုိသို႔ ထိုသို႔ မ်ားစြာ ရွိေပလိမ့္မည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">အရက္ႀကိဳက္သူျခင္း တူတူ ... အသက္အရြယ္၊ ကိုယ္ခံအား၊ ေသာက္သည့္အရက္၊ ေသာက္ႏႈန္း၊ ေသာက္ခ်ိန္ စသည္ျဖင့္ ကြဲျပားႏုိင္သည္။ သူက အသက္ ၈၀ ထိ ေနရလို႔ ငါလည္း ေနရလိမ့္မည္ဟု တိုင္းထြာ၍ မရႏုိင္။ က်မ ထံုးစံ စာေရးရင္း ေခ်ာ္ေတာေငါ့ေျခၿပီ။ ဦးဗလ နာေရးကို ေရးရင္းက အရက္ဋိကာ ခ်ဲ႕မိေခ်ၿပီ။ မတတ္ႏုိင္ေတာ့။ အသက္ကို ဥာဏ္ေစာင့္ ဆိုေသာ စကားက ေရွးလူႀကီးမ်ား အလကား ထားခဲ့ျခင္း မျဖစ္ႏုိင္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">အရက္ေၾကာင့္ပဲ ေသေသ၊ ေရာဂါေၾကာင့္ပဲေသေသ၊ ေမလလယ္ ဆိုေသာအခ်ိန္က ... ေတာ္ရံုေရာဂါအခံ ရွိသူတို႔အတြက္ ေတာ္ေတာ္ မလြယ္သည့္ ကာလ မဟုတ္လား။ မီးမလာ၊ ေရမလာဘဲ အပူခ်ိန္ယခင္ထက္ ျမင့္တက္သည့္ ယခုႏွစ္တြင္ ပို ဆိုးေတာ့မေပါ့။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ဦးဗလက ေဆးရံုတင္ရသည္။ တကယ္ေတာ့ သူေဆးရံုတင္ျခင္းက အဆန္းမဟုတ္၊ ခါတုိင္းလည္း တင္ေနက် ဆိုေတာ့ ေဆြမ်ိဳး မိသဂၤဟမ်ားက “ေၾသာ္ ဟုတ္လား” ေလာက္ႏွင့္ပင္ ၿပီးၾကသည္။ သို႔ေသာ္ အခုက ခါတုိင္းလို မဟုတ္ ... အပူရွပ္ၿပီး ဖ်ားသည္၊ ဖ်ားၿပီး အသဲေယာင္ အသားဝါ ဝင္လာသည္ ... ထို႔ေနာက္ ... ၿငိမ္သက္စြာ ေလာကထဲမွ ထြက္ခြာသြားေတာ့သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">သူ႔ဂုဏ္ပုဒ္မ်ားကို ထူးစြာ ေဖာ္စရာလိုမည္မထင္ပါ။ ဝမ္းနည္းသည္၊ ႏွေမ်ာသည္ ဆိုသည္ကိုလည္း ထူးစြာ ေျပာဖို႔ လိုမည္ မထင္ပါ။ သူက ႏုိင္ငံေတာ္ အဆိုေတာ္၊ ႏိုင္ငံေတာ္မင္းသား၊ ႏုိင္ငံေတာ္ စာေရးဆရာ ... ထိုသို႔ ဆိုသည္ ႏွင့္ပင္ လံုေလာက္ၿပီ။ က်မလို ပမႊားက သူ႔နာေရးအေၾကာင္း ေရးတာပင္ လြန္လွၿပီ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ဦးေလးသားခ်င္း တေယာက္အတြက္ ေျပာခြင့္ရွိလ်င္ေတာ့ မခ်ိတင္ကဲ ေျပာခ်င္သည္။ “တရက္ကေလးမ်ား ေစာင့္လိုက္ပါလား ဦးဗလရယ္” ဟူ၍သာ။ အပူထဲတြင္ နည္းနည္းေလးေတာင္ ေအးခြင့္မရဘဲ ေသခဲ့ရသည့္ အတြက္ ျဖစ္သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ေမလ ၁၆ ရက္ေန႔တြင္ သူကြယ္လြန္ခဲ့ၿပီး ... ေနာက္တေန႔က်ေတာ့ ရန္ကုန္မွာ မိုးေတြ သည္းသည္ဟု ဆိုၾက သည္ကိုး ....။</span><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8565577916831563970-8243666122084741184?l=tututha.blogspot.com' alt='' /></div>tututhahttp://www.blogger.com/profile/01861509391771056760noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8565577916831563970.post-24146169394633002532010-05-12T18:34:00.003+07:002010-05-13T15:32:44.355+07:00<div style="text-align: justify;">ကိုသန္းျမင့္ေအာင္ ဆံုးၿပီ ဆိုသည့္သတင္း ၾကားလိုက္ရေတာ့ ရုတ္တရက္ အံ့ၾသသြားမိသည္။ လူပံုဝဝ၊ မ်က္ႏွာ ခ်ိဳခ်ိဳႏွင့္ ခပ္ရိုးရိုးပံုစံ သူ႔ကို မ်က္စိထဲ ျမင္ေယာင္လာသည္။ စာနယ္ဇင္းသမားႏွင့္ သရုပ္ေဖာ္ပံုေရးသူ၊ ပန္းခ်ီကား ေရးသည့္ ပန္းခ်ီဆရာဆိုတာကေတာ့ ဆက္စပ္ေနၿမဲ။ က်မ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္။ အသက္လည္း သိပ္ မႀကီးေသး၊ ဘီယာ၊ အရက္၊ ေဆးလိပ္လည္း မေသာက္သူ။ ဘယ္လိုျဖစ္တာပါလိမ့္။ ကိုစိုးဝင္းၿငိမ္းကေတာ့ သူ႔မွာ ငွက္ဖ်ားအခံရွိသည္ဟု ဆိုသည္။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အႏုပညာရွင္ တေယာက္အေနႏွင့္ ငယ္လြန္း ေသးသည္။ သူ႔မွာ လုပ္စရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနဦးမွာ က်မ ယံုသည္။<br /><br />နာဂစ္ဆိုင္ကလုန္းမုန္တိုင္း ျဖစ္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ပန္းခ်ီဆရာ၊ ကာတြန္းဆရာေတြ ျပပြဲေတြ လုပ္ၾကေတာ့ ကိုသန္းျမင့္ေအာင္ကိုယ္တုိင္ ဦးေဆာင္သူမ်ားထဲတြင္ပါဝင္ၿပီး ျပပြဲေတြလုပ္ခဲ့သည္။ မၾကာခင္မွာလည္း ပြဲတပြဲ လုပ္ဖို႔ စီစဥ္ေနသည္ဟု သိရသည္။<br /><br />သရုပ္မွန္ပန္းခ်ီဆရာတေယာက္ ေႂကြလြင့္ျပန္ၿပီေပါ့။ ဒီမနက္ ၁၀ နာရီ ေရေဝးမွာ စည္ကားခဲ့လိမ့္မည္။ မစည္ကားအပ္ေသာ အရပ္မွာ စည္ကားသည္ကို ဝမ္းနည္းသည္။<br /><br />ကိုသန္းျမင့္ေအာင္ကို အစ္မသန္းျမင့္ေအာင္၏ စာအုပ္အဖုံုးမ်ားမွစတင္ ရင္းႏွီးခြင့္ရသည္။ အဲဒီတုန္းက ရယ္မိ ေသးသည္။ သန္းျမင့္ေအာင္ ၂ ေယာက္ ... ဆံုလည္း ဆံုဆည္းတတ္ပါေပ့ ...။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ဝင္စား စရာေတာ့ ေကာင္းသည္။<br /><br />လူျခင္း ခင္မင္သည္ကေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္က စလည္း မမွတ္မိေတာ့ပါ။ သို႔ေသာ္ သူႏွင့္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးခင္မင္ ႏုတ္ဆက္မိေနတာေတာ့ သိသည္။ က်မ ေမာင္ သူငယ္ခ်င္း ပန္းခ်ီဆရာမ်ားမွ တဆင့္လား၊ ျဖစ္ႏုိင္တာေတာ့ ကာတြန္းဝလံုးႏွင့္ ပတ္သက္၍ပဲျဖစ္မည္။ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္ တူတူထိုင္ဖူးၾကသည္။ ပန္းခ်ီခန္းမ်ားတြင္ ဆံုဖူးသည္၊ ျပပြဲမ်ားတြင္ ေတြ႕ျဖစ္သည္။<br /><br />ေနာက္ဆံုးသူႏွင့္ေတြ႕သည့္ အခ်ိန္ကေတာ့ မွတ္မွတ္ရရ ေရႊဝါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရး ကာလ ... ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာလထဲတြင္ ျဖစ္သည္။ မိုးရြာေနသည့္ တေန႔တြင္ က်မတို႔ ရံုးေအာက္နားက လက္ဘက္ရည္ ဆိုင္ တဆုိင္မွာ ထိုင္ေနတုန္း သူႏွင့္ က်မ အစ္မကဲ့သို႔ခင္မင္ရသည့္ စာေရးဆရာမတဦးတို႔ ေရာက္လာသည္။ သူတို႔က သံဃာမ်ား ေနာက္လိုက္ၾကဖုိ႔ ... မသြားခင္ လက္ဘက္ရည္ ဝင္ေသာက္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။<br /><br />က်မတို႔လည္း သြားဖို႔ တုိင္ပင္ထားၿပီးသား ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အဲဒီေန႔က မသြားျဖစ္ခဲ့။ ကိုသန္းျမင့္ေအာင္ တို႔ႏွင့္ စကားေကာင္းေနခဲ့သည္။<br /><br />“အက္ေဆး စာအုပ္တအုပ္ လုပ္ဖို႔ တုိင္ပင္ေနၾကတာ။ အဲဒါ တူးတူးသာရဲ႕ ... ဟန္သစ္ထဲမွာ ပါခဲ့ဖူးတဲ့ ... တိမ္ ဆိုတဲ့ အက္ေဆးေလး သံုးခ်င္တယ္ ရမလား” ဟု ကိုသန္းျမင့္ေအာင္က က်မကို ေျပာသည္။<br /><br />က်မလည္း ေပ်ာ္သြားခဲ့သည္။ ဒီအက္ေဆးေလးက က်မရဲ႕ ရွားရွားပါးပါး အက္ေဆး တပုဒ္၊ ၂ ပုဒ္ထဲက ပထမဆံုး ေရးျဖစ္ၿပီး ေဖာ္ျပခံရသည့္ အက္ေဆးေလးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ က်မ သံေယာဇဥ္ရွိသည္။ ဒါေပမယ့္ က်မရဲ႕ ထံုးစံ အတိုင္း ေကာ္ပီမရွိေတာ့။ အဲဒီစာအုပ္ ဘယ္ေရာက္ေနမွန္းလည္း မသိေတာ့ ...။<br /><br />“သံုးလို႔ရပါတယ္ အစ္ကို ... ဒါေပမယ့္ ကိုစန္းဦးဆီ ျပန္သြားရွာရမယ္ ထင္တယ္” ဟု က်မ သူ႔ကို ေျပာျဖစ္သည္။ သူက သြားရွာလိုက္မည္ဟု ဆိုသည္။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ က်မတို႔ စာေပအေၾကာင္း၊ ပန္းခ်ီအေၾကာင္း၊ လက္တေလာ ျဖစ္ေနသည့္ သံဃာအေရးအခင္းအေၾကာင္းကို လက္ဘက္ရည္ႏွင့္ ျမည္းၾကသည္။ မုိးစဲ သြားေတာ့ သူတို႔ ထထြက္သြားသည္။ က်မတို႔က အလုပ္မျပတ္ေသးေသာေၾကာင့္ ရံုးေပၚျပန္ တက္ၾကသည္။<br /><br />အဲဒါ သူႏွင့္ ေနာက္ဆံုး ဆံုျဖစ္ျခင္းသာ ...။<br /><br />ေနာက္ေတာ့ က်မ ျပည္ပ ထြက္လာခဲ့သည္။ က်မ အက္ေဆးေလး ကိစၥလည္း မသိေတာ့။ ကိုသန္းျမင့္ေအာင္ အေၾကာင္းကေတာ့ စာေရးဆရာ ... ပန္းခ်ီဆရာ ကာတြန္းဆရာ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြမ်ားက တဆင့္ ေျပာျဖစ္သည္။<br /><br />မၾကာေသးခင္ကမွ ျပည္တြင္းစာနယ္ဇင္းေလာကက မိတ္ေဆြတေယာက္ႏွင့္ဆံုေတာ့ ေျပာျဖစ္ေသးသည္။ သူက “ကိုသန္းျမင့္ေအာင္ ပန္းခ်ီကားေတြ ေတာ္ေတာ္ေရာင္းေနရသည္” ဟု ဆိုေတာ့ ဝမ္းသာမိေသးသည္။ ခုေတာ့ သူ ဆံုးၿပီတဲ့။<br /><br />ကာတြန္းဝလံုးက အြန္လိုင္းကေန “ျမန္လိုက္တာ အစ္မရယ္” ဟုဆိုသည္။ ကိုသန္းျမင့္ေအာင္ကို အစ္မ သန္းျမင့္ေအာင္ေလာက္ လူသိမမ်ားေပမယ့္ ... အႏုပညာေလာကတခုလံုးကေတာ့ ေကာင္းေကာင္း သိၾကသည္။ သူလည္း အစ္မသန္းျမင့္ေအာင္လို လူမႈေရး လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ေစတနာထက္သန္သူ ျဖစ္သည္။<br /><br />“ငါနဲ႔ မင္းထက္ေမာင္ေတာင္ သူ႔ကို သြားဒီညေန သြားၾကည့္မယ္ ေျပာေနတာ။ ေျပာလို႔ မဆံုးေသးဘူး ေသၿပီ ဆိုတဲ့သတင္း ၾကားတာပဲ” ဟု ကိုစိုးဝင္းၿငိမ္းက က်မကို ေျပာျပသည္။ သူတို႔အတူတူ လုပ္စရာ အလုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေနၾက ဦးမွာ ေသခ်ာသည္။<br /><br />က်မကေတာ့ လြယ္အိတ္အနီက်ားႀကီးလြယ္ထားသည့္ လူပံုဝဝ မ်က္ႏွာခ်ိဳခ်ဳ သူ႔ပံုစံကိုသာ ျမင္ေယာင္ ေနမိသည္။ ဟိုလူေတြ ေျပာသည့္ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းႏုိင္ငံ ဆိုတာ ေပ်ာ္စရာ လံုးဝ မေကာင္းမွန္း သူ ရိပ္မိသြားသည္ ထင္၏။ ေစာစီးစြာ သူ ထြက္သြားခဲ့ၿပီ။ ဒါမွမဟုတ္ ... သူ႔လို ေစာေစာထြက္သြားၾကသည့္ အႏုပညာသမားမ်ား၏ ဆံုရပ္တခုကို သူ ... သိမ်ား သိေလသည္လား ....။ ဒါမွ မဟုတ္လည္း ... လူ ေသေပမယ့္ နာမည္ မေသဘူး ဆိုတာကို ... သက္ေသ ျပခ်င္လို႔မ်ားလား ....။<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်မတို႔အတြက္ အႏုပညာအစ္ကို တဦး ဆံုးရႈံးရ ျပန္ေလၿပီ ...။ ။<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8565577916831563970-2414616939463300253?l=tututha.blogspot.com' alt='' /></div>tututhahttp://www.blogger.com/profile/01861509391771056760noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8565577916831563970.post-53027227438796959422010-04-19T17:22:00.006+07:002010-04-20T15:10:38.217+07:00<div style="text-align: justify;"><meta equiv="CONTENT-TYPE" content="text/html; charset=utf-8"><title></title><meta name="GENERATOR" content="OpenOffice.org 3.1 (Win32)"><style type="text/css"> <!-- @page { margin: 0.79in } P { margin-bottom: 0.08in } --> </style> </div><p style="margin-bottom: 0in; text-align: justify;"><span style=";font-family:Tahoma;font-size:100%;" >အလင္းတန္းဂ်ာနယ္က အုပ္ ၆၀၀ ျပည့္ အမွတ္တရထုတ္ေဝတယ္တဲ့။ က်မ ေတာ္ေတာ္လြမ္းသြားပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ေပ်ာ္ခဲ့ ေမာခဲ့ရတာေတြကို ေျပာတာပါ။ အဲဒီမွာ က်မရဲ႕ အလုပ္တူ ညီမငယ္ ခင္ခင္ေက်ာ္ </span><span style="font-size:100%;">(</span><span style=";font-family:Tahoma;font-size:100%;" >ခု ခင္ေလးျမင့္</span><span style="font-size:100%;">) </span><span style=";font-family:Tahoma;font-size:100%;" >ရဲ႕ဓာတ္ပံုေလးကိုလည္း ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ သူအလုပ္ဝင္တဲ့ရက္က ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၁၇ ရက္ လို႔ ေျပာထားေတာ့ က်မတို႔ ၄ ေယာက္သား အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ အလုပ္ဝင္တဲ့ ေန႔ေလးကို သတိရသြားတယ္။</span></p><p style="margin-bottom: 0in; text-align: justify; color: rgb(51, 204, 0);"><span style="font-size:130%;">စာနယ္ဇင္းသမားဘဝ ကေမာက္ကမ ၁၃</span></p><p style="margin-bottom: 0in; text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >ကိုၾကည္ေအာင္ရယ္ ကိုသန္႔ဇင္ရယ္ ခင္ခင္ေက်ာ္ရယ္ က်မရယ္ေပါ့။ အဲဒီထဲမွာ က်မက စာနယ္ဇင္းသက္ ၃ ႏွစ္ေလာက္ ရွိၿပီးသား </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" >... </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >။ သူတို႔ ၃ ေယာက္က အသစ္စက္စက္။ ေနာက္ က်မက အသက္အႀကီးဆံုး ဆိုေတာ့ က်မကို သူတို႔က အစ္မလို ခင္ၾကတယ္။ ခုေတာ့ ကိုၾကည္ေအာင္က အဂၤလန္ႏိုင္ငံမွာ ဆိုလားပဲ၊ ကိုသန္႔ဇင္ကေတာ့ ဘယ္ေရာက္လို႔ ဘယ္ေပါက္ေနတယ္ မသိဘူး။ ခင္ခင္ေက်ာ္ကေတာ့ အလင္းတန္းမွာ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ လုပ္ေနဆဲ။ သူနဲ႔က အခုထိ အဆက္အသြယ္ မျပတ္ </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" >... </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >သူက က်မကို ခုထိ အစ္မလို သေဘာထားဆဲ။ သူ႔ သတင္းေထာက္သက္ေတာင္ ၈ ႏွစ္ ရွိခဲ့ၿပီ။ </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" > <br /> <br /></span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >အလင္းတန္းမွာ သတင္းလိုက္စဥ္က အခက္အခဲတခုကို သူေရးျပထားတာေတြ႕ရေတာ့ စီလီဘရစ္တီ လို႔ ေခၚသူ အမ်ားစုကို က်မ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ပ်က္မိတယ္ </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" >(</span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >အဲဒါေၾကာင့္လည္း က်မ အလင္းတန္းက ထြက္ခဲ့တာပါ။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီမွာ လုပ္ရတာ က်မ သိပ္ေပ်ာ္ခဲ့ပါတယ္</span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" >) </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >စီလီဘရစ္တီ ဆိုသူထဲမွာ အဆိုေတာ္ထက္ ကဲသူေတြကေတာ့ က်မအျမင္ မင္းသား မင္းသမီးေတြပါ။ က်မအျမင္ မွားခ်င္လည္း မွားပါမယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ေတြ႕မို႔ သိပ္ေတာ့ မမွားေလာက္ဘူးထင္ပါတယ္။ </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" > <br /> <br /></span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >သူတို႔အမ်ားစုက စာမဖတ္ပါဘူး။ ဝမ္းစာေတာ္ေတာ္ နည္းတယ္ ေျပာရမယ္။ သူတို႔ သရုပ္ေဆာင္ ပညာနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ေတာ့ ကၽြမ္းက်င္ၾကေကာင္း ကၽြမ္းက်င္ၾကမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ စာမဖတ္တဲ့ အခါက်ေတာ့ စကား ေျပာတဲ့ ေနရာမွာ သိပ္ကြာျခားသြားပါတယ္။ အဲဒီမွာ စာနည္းနည္းေလာက္ ဖတ္တဲ့ သူေတြက ဆရာႀကီးေတြ ျဖစ္သြားေတာ့တာပါပဲ </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" >...</span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >။ ဘယ္သူဆိုတာေတာ့ ဥပမာ မေပးေတာ့ဘူး။ ၾကည့္တဲ့ပရိသတ္ သိမွာပါ။</span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" > <br /> <br /></span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >အင္တာဗ်ဴးတခု ဖတ္ၾကည့္လိုက္ရင္ ဒီမင္းသား မင္းသမီး၊ ဒီအဆိုေတာ္ စာဖတ္လား မဖတ္ဘူးလား ဆိုတာ တန္းသိပါတယ္။ သူ႔မွာ အေတြ႕အႀကံဳမ်ားေနခဲ့ရင္ေတာင္ စာမဖတ္ထားတဲ့သူက အင္တာဗ်ဴးတခုကို ဘယ္လို ေျဖရမွန္းမသိပါဘူး။ အဲဒါကို အင္တာဗ်ဴးတဲ့သူက သူတို႔နဲ႔ မေမးလို႔လည္း မျဖစ္တာေၾကာင့္ ႀကံဖန္ၿပီး ရေအာင္ ေမးၾကရပါတယ္ </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" >(</span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >သူတို႔ဟာသူတို႔ လံုးလံုး မေျဖခ်င္တာမ်ိဳးေလာက္ စာတတ္တာကေတာ့ တမ်ိဳးေပါ့ေလ</span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" >) </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >ဒါလည္း က်မ ႀကံဳဖူးပါတယ္။ ဒါရိုက္တာတေယာက္ပါ။ </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" > <br /> <br /></span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >သူက ဒါရိုက္တာဆိုေတာ့ စာက ဖတ္ၿပီးသားပဲ၊ စကား ေျပာလည္း ေကာင္းပါတယ္။ သို႔ေသာ္ သူက မေျဖခ်င္တဲ့သူ ဆိုေတာ့ကာ “ဒါကေတာ့ ဒီလိုရွိတယ္ေလ။ အဲဒီကိစၥက က်ေနာ္လည္း ေသခ်ာမသိပါဘူး။ ဟိုကိစၥလား </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" >... </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >အဲသဟာကေတာ့ ဟိုလူ႔ေမးတာ ပိုေကာင္း လိမ့္မယ္။ က်ေနာ္က ဘာမွ မသိပါဘူးခင္ဗ်ာ” </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" >... </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >ဆိုတာေတြနဲ႔ လွည့္ပတ္ၿပီး ေလွ်ာက္ေျပာေတာ့တာ။ အင္တာဗ်ဴးဖို႔ ခ်ိန္းတုန္းကေတာ့ လံုး </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" >.... </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >ဝ မျငင္းဘူးေနာ္ </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" >.. </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >အဲသလိုေတြလည္း ႀကံဳရပါတယ္။ ထားပါေတာ့။</span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" > <br /> <br /></span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >က်မေျပာခ်င္တာက ခင္ေလးျမင့္ႀကံဳရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္နဲ႔ ဆက္စပ္လို႔ပါ။ စကားက ေခ်ာ္သြားၿပီ။ သူ႔ အေတြ႕အႀကံဳ အရ နာမည္ႀကီး မင္းသားတေယာက္က အင္တာဗ်ဴးေပးတုန္းက ေကာင္းၿပီေကာင္းရဲ႕ ေပးၿပီးေတာ့မွ ဂ်ာနယ္မွာလည္းပါလာေကာ သူ မေျပာရပါဘူးဆိုၿပီး ျပႆနာရွာတဲ့ကိစၥပါ။ ခင္ေလးျမင့္က ရေကာ္ဒါနဲ႔ ေသခ်ာလည္း ဖမ္းထားခဲ့တယ္။ သူတကယ္ေျပာခဲ့တယ္ ဆိုတာလည္း သက္ေသျပႏိုင္ခဲ့တယ္။ သို႔ေသာ္ မင္းသားရဲ႕ ဖိအားေၾကာင့္ </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" >... </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >ဂ်ာနယ္မွာ ေျဖရွင္းခ်က္ ထည့္ေပးခဲ့ရတယ္တဲ့။ မင္းသား မင္းသမီး အမ်ားစုဟာ နာမည္ႀကီးတုန္းအခ်ိန္မွာ လူတကာအေပၚ ပညာျပခ်င္တတ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ ပညာျပတဲ့အခါ သူတို႔ ရုပ္ရွင္ ေလာကသားခ်င္းသာ မကဘဲ စာေပေလာကက </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" >... </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >ဂ်ာနယ္လစ္ေတြ အေပၚပါ လာလႊမ္းမိုးတာမ်ိဳး က်ေတာ့ က်မ သည္းမခံႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေတြေၾကာင့္လည္း က်မ ေပါ့ပ္ဂ်ာနယ္လစ္ဘဝကို စြန္႔လႊတ္ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။</span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" > <br /> <br /></span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >စာေပစိစစ္ေရး ဆိုတာႀကီးကလည္း ရွိေနၿပီး အဲဒီစာေပစိစစ္ေရးက တကယ့္ စာေပေလာကသားေတြထက္ ေငြပံု ေပးႏုိင္သူ ေတြကိုသာ ကာကြယ္ေပးထားတာဆိုေတာ့ </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" >(</span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >ဒီစကားက သတင္းသမားတေယာက္ အေနနဲ႔ဆို စြပ္စြဲသံ ေပါက္ေနတဲ့အတြက္ မေျပာသင့္ပါဘူး။ သို႔ေသာ္ အမွန္တရား ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေျပာပါတယ္</span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" >) </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >စာေပေလာက သားေတြက လိမ့္ေနေအာင္ ခံရံုပါပဲ။ မင္းသား မင္းသမီးက၊ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ ႀကီးေတြက ဒီစာမွားတယ္ ျဖဳတ္ခိုင္းေပးပါ၊ ေတာင္းပန္ခုိင္း ေပးပါ ဆိုတာနဲ႔ပဲ စာနယ္ဇင္းသမားေတြက သူတို႔ လုပ္စားေနရတဲ့ ဂ်ာနယ္ေလး ပိတ္ရမွာ နားရမွာစိုးတာနဲ႔ မမွားဘဲ ေတာင္းပန္ေပးရတာေတြ မမွားဘဲ မွားပါတယ္ ဝန္ခ်ရတာေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။</span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" > <br /> <br /></span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >က်မ အဲဒီမွာရွိစဥ္က က်မတို႔ ၄ ေယာက္ထဲမွာ ကိုသန္႔ဇင္က ၃၊ ၄ လပဲ လုပ္ၿပီး </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" >(</span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >သူလည္းစိတ္ကုန္ပံုရတယ္</span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" >) </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >ထြက္သြားေလေတာ့ ကိုၾကည္ေအာင္ရယ္ ခင္ခင္ေက်ာ္ရယ္ က်မရယ္ပဲ က်န္ပါတယ္။ က်မတို႔ ၃ ေယာက္က တေန႔တေန႔ ဘယ္ရိုက္ကြင္း ဘယ္မွာ ရွိတယ္ စံုစမ္းၿပီး သြားၾကရပါတယ္။ အဲဒီလို သြားတဲ့အခါမွာ ရယ္ရအခက္၊ စိတ္ဆိုးရအခက္ေတြလည္း ႀကံဳရပါတယ္။ </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" > <br /> <br /></span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >အဲဒီထဲက အေတြ႕အႀကံဳတခုကို ကိုၾကည္ေအာင္ႀကီးေကာ ခင္ခင္ေက်ာ္ပါ သတိရေနဦးမွာပါ။ အကယ္ဒမီ မင္းသားႀကီး တေယာက္ေပါ့ေလ။ သူက ထူးျခားတယ္။ က်မတို႔ သူ႔ရိုက္ကြင္း ေရာက္သြားရင္ သူက က်မတို႔ မိန္းကေလး သတင္းေထာက္ေတြကို လံုးလံုး လွည့္မၾကည့္ဘူး။ က်မတို႔ အင္တာဗ်ဴးလုပ္ရင္လည္း အင္တင္တင္ နဲ႔ မေျဖခ်င္သလို၊ စကားေျပာရမွာပဲ စိတ္မပါသလိုနဲ႔ </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" >... </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >ကိုၾကည္ေအာင္ႀကီးမ်ား သြားဗ်ဴးရင္ေတာ့ ေျဖလိုက္တာ ရႊန္းရႊန္းေဝလို႔။ က်မတို႔မွာ ရယ္ရခက္ ငိုရခက္။ ေနာက္ေတာ့ က်မက ခြဲတန္းခ်ေပးလိုက္တယ္။ အဲဒီမင္းသားဆို ကိုၾကည္ေအာင္ပဲဗ်ဴးပါေပါ့ေလ။ </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" > <br /> <br /></span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >တခါသားမွာေတာ့ ကိုၾကည္ေအာင္က သူ အင္တာဗ်ဴးေမးခြန္းေလးေတြ မွတ္ထားတဲ့ စာအုပ္ကေလးကို ဟိုလွန္ သည္လွန္ လုပ္ေနတုန္း </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" >... </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >အဲဒီမင္းသားႀကီးက ေနာက္ကေန တိတ္တိတ္သြားၿပီး “ဟိတ္ ဘာစာေတြ ဖတ္ေန တာလဲ” လို႔ ႏြဲ႕ႏြဲ႕ေလးေျပာၿပီး စာအုပ္ကို လုေျပးပါေလေရာ </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" >...</span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >။ အဲဂလို ကိစၥေတြလည္း ႀကံဳခဲ့ရပါတယ္။ </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" > <br /> <br /></span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >ေနာက္ေတာ့ မင္းသား မင္းသမီးေတြနဲ႔ ဒါရိုက္တာေတြရဲ႕ အတြင္းေရးေတြ၊ အတင္းေရးေတြကို မၾကားခ်င္မွ အဆံုး ၾကားရတာ လည္း ေတာ္ေတာ္စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ ဘယ္မင္းသမီးေလးက ဘယ္ဒါရိုက္တာ တင္ေပးတာေလ။ သူတို႔က ဘာေပါ့ </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" >... </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >ဆိုတဲ့ ဇာတ္ရႈပ္ေတြ၊ ဘယ္မင္းသားႀကီးကေတာ့ ဘယ္ဟိုတယ္မွာ ဘယ္လို သြားရႈပ္ေတာ့ ဘာျဖစ္သြားတာ ဆိုတာမ်ိဳးေတြ </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" >... </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >မၾကားခ်င္လည္း အလိုလို ၾကားေနရပါတယ္။ လူေရွ႕သူေရွ႕မွာ မိန္းမနဲ႔ ဘယ္လိုသာယာတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးပါ ဘာညာ လုပ္ေနၿပီး ကြယ္ရာမွာ မိန္းမလုပ္သူကလည္း မ်က္ရည္နဲ႔မ်က္ခြက္ </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" >... </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >သူကလည္း လုပ္ခ်င္တာလုပ္ေန ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္ေလာကသားေတြရဲ႕ အေပၚယံ ေရႊမႈံက်ဲ ဟန္ေဆာင္မႈေတြကိုလည္း စိတ္ေတာ္ေတာ္ကုန္လာပါတယ္။</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin-bottom: 0in; color: rgb(51, 204, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"> <br /></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin-bottom: 0in; color: rgb(51, 204, 0); text-align: justify;"><span style=";font-family:Tahoma;font-size:100%;" >ရွိပါေသးတယ္။ တခါက မင္းသားတေယာက္ကို အင္တာဗ်ဴးေနတုန္း ေဘးက ကင္မရာမင္း တေယာက္က ဓာတ္ပံုလည္း ရိုက္ေရာ လွ်ပ္တျပက္ပံု အရိုက္မခံဘဲ က်မေမးခြန္းေတြကို ေျဖရင္းတန္းလန္းကေန မ်က္ႏွာေလးကို ၿပံဳး၊ အိုက္တင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေပး … ေၾသာ္ သူတို႔ခမ်ာ သူတို႔ပံု မလွမပ ျဖစ္မွာ ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္ရွာတာပဲ လို႔ တရားရခဲ့ပါတယ္။</span><span style="font-size:100%;"> <br /> <br /></span><span style=";font-family:Tahoma;font-size:100%;" >ခုနေျပာသလို မင္းသား မင္းသမီးေတြရဲ႕ စိတ္ပ်က္စရာေတြ၊ ပဲမ်ား မႈေတြကို ၾကည့္မရေတာ့ က်မက ရိုက္ကြင္း သြားရင္ ဇာတ္ပို႔ဇာတ္ရန္ေတြနဲ႔ပဲ စကားေျပာျဖစ္တာ မ်ားတယ္။</span><span style="font-size:100%;"> <br /> <br /></span><span style=";font-family:Tahoma;font-size:100%;" >ဥပမာ </span><span style="font-size:100%;">- </span><span style=";font-family:Tahoma;font-size:100%;" >ကိုငွက္ႀကီး </span><span style="font-size:100%;">(</span><span style=";font-family:Tahoma;font-size:100%;" >ငွက္ေပ်ာ္ေၾကာ္</span><span style="font-size:100%;">) </span><span style=";font-family:Tahoma;font-size:100%;" >တို႔ ကိုအရိုင္းတို႔ ဘဘဦးေအာင္လြင္တို႔ ကိုဇာဂနာတို႔လို လူမ်ိဳးေတြနဲ႔ စကားေျပာရတာ၊ သူတို႔ ေျပာတာေတြ နားေထာင္ရတာ ဗဟုသုတလည္းတိုး၊ ရယ္လည္းရယ္ရနဲ႔မို႔ သူတို႔နားပဲ သြားေမာ့ေနလိုက္ပါတယ္။ သတင္းေတာ့ မရတာမ်ားတာေပါ့ေလ။ ေနာက္ က်မက ေခ်းထူတယ္။ ဟိုလူ႔မဗ်ဴးခ်င္၊ ဒီလူ႔ စကားမေျပာခ်င္ကလည္း မ်ားပါ တယ္။ အမ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ကိုငွက္ႀကီးနဲ႔ ရိုက္ကြင္းနားက လက္ဘက္ရည္ဆုိင္ တဆိုင္ဆိုင္မွာ ထုိင္ၿပီး ေပါက္တတ္ကရ ေလွ်ာက္ေျပာတာပါပဲ။ </span><span style="font-size:100%;"> <br /> <br /></span><span style=";font-family:Tahoma;font-size:100%;" >တခါေတာ့ ကီလီ ၆ လို႔ ေခၚတဲ့ ရိုက္ကြင္းမွာ ကိုဇာဂနာနဲ႔ ဆံုပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက အစိုးရက ဘာျဖစ္တယ္ မသိဘူး “ထိုင္း” ႏိုင္ငံကို “ထိုင္း” လို႔မေခၚရဘူး “ယိုးဒယား” လို႔ပဲ ေခၚရမယ္၊ ေရးရမယ္ ဆိုၿပီး အမိန္႔ထုတ္ထား ခ်ိန္ပါ။ အဲဒါကို ကိုဇာဂနာက “ေဟ့ ထုိင္းကို ထိုင္းလို႔ မေခၚၾကနဲ႔ေနာ္ </span><span style="font-size:100%;">... </span><span style=";font-family:Tahoma;font-size:100%;" >နားထိုင္းတယ္ ဆိုရင္လည္း နားယိုးဒယား တယ္လို႔ ေျပာၾက ၾကားလား” ဆိုၿပီး ရိုက္ကြင္းမွာ အေသာေဖာက္ေနပါတယ္။</span><span style="font-size:100%;"> <br /> <br /></span><span style=";font-family:Tahoma;font-size:100%;" >က်မက စိတ္ဝင္စားလို႔ သူ႔ကို တခုေမးၾကည့္တယ္။ အျပင္မွာ ပ်ံ႕ေနတဲ့ ဟာသေတြ အေၾကာင္းပါ။ ဥပမာ </span><span style="font-size:100%;">- </span><span style=";font-family:Tahoma;font-size:100%;" >ႏုိင္ငံေတာ္ အႀကီးအကဲက ေရသန္႔စက္ရံုတရံု သြားၿပီး “ပီအိတ္ခ်္ ဆဲဗင္းေတာင္ ထုတ္ႏုိင္ေနၿပီဆိုရင္ ေနာက္တခါ ပီအိတ္ခ်္ အိတ္တို႔ ႏိုင္းတို႔ ထုတ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစား” ဆိုၿပီး ေျပာတယ္ ဆိုတဲ့ ဟာသ ပါ။ အဲဒီဟာသက လူတုိင္းသိပါတယ္။ ဘယ္သူ စေျပာတယ္ ဆိုတာ မသိပါဘူး။ အဲဒါ ကိုဇာဂနာ ေဖာက္တဲ့ ဟာသ လား လို႔ က်မက ေမးေတာ့ သူက ျပန္ေျဖပါတယ္။</span><span style="font-size:100%;"> <br /> <br />“</span><span style=";font-family:Tahoma;font-size:100%;" >လူေတြက အရမ္းေတာ္တယ္ဗ်ာ၊ ဟာသေတြမွ မ်ိဳးစံုေအာင္ ေျပာတတ္တယ္။ အထူးသျဖင့္ အစိုးရနဲ႔ဆိုင္တဲ့ ဟာသေတြမွ အမ်ိဳးမ်ိဳးပဲ။ အဲဒါေတြ အျပင္မွာ ပ်ံ႕လာေတာ့ ဒါေတြက ဇာဂနာေျပာတာ၊ အရိုင္း ေျပာတာ ဆိုၿပီး နာမည္တပ္ၾကတာ။ က်ေနာ္တို႔လို႔ ထင္ၾကတာ။ တကယ္က က်ေနာ္တို႔မွာ သူတို႔ေလာက္ကို မေတြးမိပါဘူး။ တကယ္ ေျပာတာပါ” တဲ့။ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ေျပာတာပါ။ တျခား ဟာသေတြလည္း အမ်ားႀကီးပဲ။ လူေတြ သိၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူကေတာ့ ျငင္းပါတယ္။ သူေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး တဲ့။ က်မမွာေတာ့ သူ တကယ္ ေျပာေနတာ လား၊ ေနာက္ တာလား ဘယ္လိုမွ မေတြးတတ္ပါဘူး။ စိတ္ထဲကေတာ့ သူေျပာတာပဲ ျဖစ္မွာပါ လို႔ ထင္ေနပါတယ္။ ဘာလို႔ဆို ရိုက္ကြင္းမွာလည္း ရုတ္တရက္ ဟာသေတြ သူ ထထ ေဖာက္တာက ေတာ္ေတာ္ကို ရယ္ရတာကိုး။ ခုေတာ့ သူ နရသိန္ တေနရာမွာ ဟာသေတြ ေဖာက္ေနတယ္ဆိုတာ ခုိင္လံုတဲ့ သတင္းရပ္ကြက္တခုက ၾကားသိရပါတယ္ </span><span style="font-size:100%;">(</span><span style=";font-family:Tahoma;font-size:100%;" >ဒါကေတာ့ သတင္းေထာက္ေလသံေပါ့ေလ</span><span style="font-size:100%;">)</span><span style=";font-family:Tahoma;font-size:100%;" >။</span><span style="font-size:100%;"> <br /> <br /></span><span style=";font-family:Tahoma;font-size:100%;" >က်မ ႀကံဳရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ တခုရွိပါေသးတယ္။ နာမည္ႀကီး အကယ္ဒမီ မင္းသမီးတေယာက္၊ ေၾကာ္ျငာလည္း ေတာ္ေတာ္ ရိုက္ရပါတယ္ </span><span style="font-size:100%;">... </span><span style=";font-family:Tahoma;font-size:100%;" >။ သူ သရုပ္ေဆာင္တာလည္း ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ အင္တာဗ်ဴး ၾကည့္ေတာ့မွ </span><span style="font-size:100%;">... </span><span style=";font-family:Tahoma;font-size:100%;" >ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ပ်က္ဖို႔ေကာင္းတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ သူ႔ကို လူအထင္ႀကီးစရာျဖစ္ေစမယ့္ ေမးခြန္းမိ်ဳး ေမးေပးတာေတာင္ “ဟုတ္ကဲ့” နဲ႔ “မဟုတ္ပါဘူး” ကလြဲရင္ ဘာမွ မေျဖတတ္ပါဘူး။ “မင္းသမီးက ကုန္ပစၥည္းေတြကို ေၾကာ္ျငာရံုတင္မဟုတ္ဘဲ မင္းသမီး ကိုယ္တုိင္ ေၾကာ္ျငာ ကုန္ပစၥည္း တခုျဖစ္ေနၿပီလို႔ ေဝဖန္ၾကတာကို ဘယ္လို သေဘာရပါသလဲ” ဆိုတဲ့ေမးခြန္းကိုေတာ့ သူ လံုးလံုး နားမလည္ရွာပါဘူး။ သနားစရာလည္း ေကာင္းပါတယ္။ </span><span style="font-size:100%;"> <br /> <br /></span><span style=";font-family:Tahoma;font-size:100%;" >က်မအေနနဲ႔ေတာ့ “ေခါင္းမရွိလို႔ မင္းသား မင္းသမီး လုပ္တာေပါ့” ဆိုတဲ့ တရားလက္လြတ္ ေျပာဆိုမႈေတြ ကိုလည္း သေဘာမက်ပါဘူး။ က်မတို႔ ျမန္မာ ရုပ္ရွင္ သရုပ္ေဆာင္ေတြကို ေခါင္းရွိေစခ်င္ပါတယ္၊ အေတြးအေခၚ ရွိေစ ခ်င္ပါတယ္၊ စာမ်ားမ်ားဖတ္ၿပီး ရုပ္ရွင္ေလာကကို ျမႇင့္တင္ေစခ်င္ပါတယ္။ မင္းသမီးခ်င္း မင္းသားခ်င္း တူေတာင္ စာဖတ္တဲ့ မင္းသမီးက မင္းသားက တပန္းပိုသာတယ္ ဆိုတာမ်ိဳး သိၿပီး ႀကိဳးစားေစခ်င္တာပါပဲ။ </span><span style="font-size:100%;"> <br /> <br /></span><span style=";font-family:Tahoma;font-size:100%;" >က်မက ရုပ္ရွင္ေတြကိုလည္း ခ်စ္ပါတယ္။ အလင္းတန္းမွာ လုပ္ေနတုန္း မွတ္မွတ္ရရရွိတဲ့ ရုပ္ရွင္ ၂ ကား ရွိပါတယ္။ တကားကေတာ့ သြားေလသူ ကိုေအာင္မင္းသိန္းရိုက္တဲ့ “အခ်စ္သည္ေလေျပ” ပါ။ အဲဒီကားေလးကို က်မ သိပ္ သေဘာက် ပါတယ္။ ကိုေအာင္မင္းသိန္းရဲ႕ အႏုပညာကို လွလွပပေလး ေဖာ္ျပႏိုင္တဲ့ ကားလို႔ ေျပာရမယ္ ထင္ပါတယ္။ အဲဒီကားမွာ က်မဘာသာ အိႁႏၵာေက်ာ္ဇင္ကို အကယ္ဒမီ ေပးလိုက္မိပါတယ္။ ကိုေအာင္မင္းသိန္းကိုလည္း အဲဒီကားေလးနဲ႔ အကယ္ဒမီ ရေစခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ မရခဲ့ပါဘူး။ ကိုေအာင္မင္းသိန္းကို အလင္းတန္းမွာ လုပ္စဥ္ အင္တာမဗ်ဴးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္တႀကိမ္ တေက်ာ့ျပန္ အင္တာဗ်ဴး ဂ်ာနယ္မွာ ျပန္လုပ္ျဖစ္ေတာ့ အင္တာဗ်ဴးခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေရးပါမယ္။</span><span style="font-size:100%;"> <br /> <br /></span><span style=";font-family:Tahoma;font-size:100%;" >ေနာက္တကားကေတာ့ ကိုေက်ာ္သူရဲ႕ ပုဏၰားဘကြန္းပါ။ အဲဒီကားကိုေတာ့ က်မ ပရီရႈိး ၾကည့္ခဲ့ရပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ အစည္းအရံုးက ရံုေသးေသးေလးမွာေပါ့။ ကိုေက်ာ္သူရဲ႕ အႏုပညာကေတာ့ အားလံုး သိၿပီးျဖစ္တဲ့ အတိုင္းပါပဲ။ ပုဏၰားဘကြန္းဟာ မင္းသိခၤရဲ႕ ဝတၳဳေတြကို ကိုေက်ာ္သူ ရုပ္ရွင္ရိုက္ရာမွာ ပထမဆံုးကားလို႔ ထင္ပါတယ္။ က်မ အမွတ္မွားခ်င္လည္းမွားပါလိမ့္မယ္။ တျခားေသာ ေနာက္ပိုင္းကားေတြထက္ အဲဒီကားကို က်မ အမွတ္ ေတာ္ေတာ္ ေပးပါတယ္။ ဝတၳဳကိုမီတဲ့ ကားတကားပါ။ အဲဒီ ပရီရႈိးေလးမွာ ကိုေက်ာ္သူတို႔ မိသားစု စံုစံုလင္လင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ျမင္ရပါတယ္။ အခု အခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုေက်ာ္သူ တေယာက္ အႏုပညာ ေလာက ကေန အနားယူေနရပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ သူ မွတ္ေက်ာက္ တင္ခဲ့ႏိုင္တဲ့ အႏုပညာေတြ မေရတြက္ ႏိုင္ေအာင္ အမ်ားႀကီးပါ။ ဒါလည္း ပရိသတ္က သိပါတယ္။ က်မတို႔ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ရုပ္ရွင္ ဂီတ အႏုပညာ ေလာကႀကီး ကိုကလည္း တကယ့္ ကေမာက္ကမ မဟုတ္လား။ ေတာ္တဲ့သူေတြ ေစာေစာ ေသရင္ေသ၊ မေသရင္လည္း ေထာင္ထဲ ေရာက္ကုန္တာနဲ႔၊ အညြန္႔ခ်ိဳး ခံရတာနဲ႔၊ လမ္းကို ပိတ္ထားတာနဲ႔ </span><span style="font-size:100%;">... </span><span style=";font-family:Tahoma;font-size:100%;" >အၿမီးက်က္ အၿမီးစား ေခါင္းက်က္ ေခါင္းစားတဲ့ သူေတြနဲ႔ </span><span style="font-size:100%;">... <br /> <br /></span><span style=";font-family:Tahoma;font-size:100%;" >ဆိုခဲ့သလို စိတ္ပ်က္မႈေတြ မ်ားစြာနဲ႔ ေပါ့ပ္ဂ်ာနယ္လစ္ မလုပ္ခ်င္ေတာ့ေပမယ့္ ရသမဂၢဇင္း တေစာင္ျဖစ္တဲ့ ေရႊအျမဳေတကိုေတာ့ သံေယာဇဥ္ တြယ္ေနပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်မစိတ္ထဲမွာ သတင္းေထာက္လုပ္ရတာ က်မခ်စ္တဲ့ ဝတၳဳတိုေတြနဲ႔ နီးလ်က္နဲ႔ ေဝးေနသလို ခံစားရပါတယ္။ အလုပ္က ေပါ့ပ္ သတင္းေတြ ေရးေနရတယ္ စိတ္က ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္းႀကီးရဲ႕ ဝတၳဳတိုေပါင္း မ်ားစြာဆီ ေရာက္ေနတယ္၊ အဲဒီတုန္းက ကိုဦးေဆြ ဖတ္ ဖတ္ေနရတဲ့ ေရႊအသစ္က႑ စာမူတထပ္ႀကီးကို ဖတ္ၾကည့္ခ်င္စိတ္နဲ႔ သြားရည္ယိုေနပါတယ္။ အဲဒီကာလ မွာပဲ ရတီ မဂၢဇင္းမွာ “အစီအစဥ္ ေၾကညာသူႀကီး” ဆိုတဲ့ ဝတၳဳတိုေလး ေဖာ္ျပခြင့္ရေတာ့ က်မ သိပ္ေပ်ာ္ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ရတီ တာဝန္ခံအယ္ဒီတာက ကိုခ်ိဳလြင္ပါ။</span><span style="font-size:100%;"> <br /> <br /></span><span style=";font-family:Tahoma;font-size:100%;" >က်မ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ေမးမိတာကေတာ့ ေပါ့ပ္ ဂ်ာနယ္လစ္ တကယ္ ဆက္လုပ္ခ်င္တာလား ဆိုတာပါပဲ။ အလင္းတန္းမွာ လုပ္ခဲ့တာလည္း တႏွစ္ေလာက္ရွိေနၿပီ။ က်မ ဗ်ဴးခဲ့တာေတြ၊ ေရးခဲ့တဲ့ သတင္းေတြကို ကိုယ့္ဘာသာ ျပန္ကို မၾကည့္ခ်င္ဘူး ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီေတာ့ က်မမွာ လမ္းတခုပဲ ရွိပါတယ္။ ေပါ့ပ္ဂ်ာနယ္လစ္ မလုပ္ေတာ့ဖို႔ပါပဲ။ ေပါ့ပ္ ဂ်ာနယ္လစ္ လုပ္တယ္ ဆိုတာက </span><span style="font-size:100%;">(</span><span style=";font-family:Tahoma;font-size:100%;" >ဒါကေတာ့ ဘယ္လိုင္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္</span><span style="font-size:100%;">) </span><span style=";font-family:Tahoma;font-size:100%;" >စိတ္ဝင္စားမွပါ။ စိတ္မဝင္စားရင္ မေအာင္ျမင္ဘူးေလ။ ေနာက္ေတာ့ ဒီဒဏ္ေတြကို ခံႏိုင္ဦးမွပါ။ က်မ ေပါ့ပ္လိုင္းမွာ ပါရမီ လံုးဝ လံုးဝ မပါတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သိလုိက္ပါၿပီ။ ခင္ခင္ေက်ာ္ကေတာ့ ၈ ႏွစ္ ၾကာတဲ့ထိ ဒဏ္ခံႏိုင္တယ္ဆိုရမွာပဲ။ သူ႔ ခႏၱာကိုယ္ ပိန္ပိန္ေလးနဲ႔ စိတ္မပ်က္၊ အားမေလွ်ာ့ဘဲ ဒီလမ္းကို ဆက္ေလွ်ာက္ႏိုင္တာကို က်မ ခ်ီးက်ဴးပါတယ္။ က်မတို႔ ၄ ေယာက္ထဲမွာ ဒီ မင္းသား မင္းသမီးေတြရဲ႕ ဒဏ္ကို အခံႏိုင္ဆံုးက ခင္ခင္ေက်ာ္လို႔ ဆိုရမွာေပါ့ေလ။ </span> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin-bottom: 0in; color: rgb(51, 204, 0); text-align: justify;"><span style=";font-family:Tahoma;font-size:100%;" >က်မထြက္ၿပီး မၾကာဘူး ကိုၾကည္ေအာင္ႀကီးလည္း ထြက္သြား တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ၾကားတာေတာ့ က်မ ေျပာခဲ့တဲ့ အကယ္ဒမီ မင္းသားႀကီးက အလင္းတန္းနဲ႔ လစာတူတူေပးမယ္ သူ႔ဆီမွာ မပင္မပန္းနဲ႔ သူ႔ ဘက္စ္မန္း လာလုပ္ဆိုၿပီး ေခၚတယ္ ဆိုလားပဲ။ သူ ေတာ္ေတာ္ လန္႔သြားပံုရပါတယ္။ </span> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin-bottom: 0in; color: rgb(51, 204, 0); text-align: justify;"><span style=";font-family:Tahoma;font-size:100%;" >က်မနဲ႔ မသက္ဆိုင္ေတာ့ေပမယ့္ တခါတုန္းက သက္ဆိုင္ ခဲ့ဖူးတဲ့ ဂ်ာနယ္ေလး ေစာင္ေရ ၆၀၀ အထိ တည္ၿမဲမႈ ဒဏ္ခံႏိုင္မႈ၊ ဆက္လက္ လွပေနႏိုင္မႈေတြအတြက္ ဂုဏ္ျပဳရင္း ဒီစာကို ေရးျဖစ္ခဲ့တာပါ။ က်မရဲ႕ ဆရာသမားေတြျဖစ္တဲ့ ဆရာ ဦးဝင္းၿငိမ္း၊ ဦးမ်ိဳး၊ ကိုဦးေဆြနဲ႔ ကိုလင္းတို႔ကိုလည္း ဒီစာနဲ႔အတူ ဂါရဝျပဳပါတယ္။</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin-bottom: 0in; color: rgb(51, 204, 0); text-align: justify;"><span style=";font-family:Tahoma;font-size:100%;" >ေနာက္တပုဒ္မွာေတာ့ က်မရဲ႕ စာနယ္ဇင္း ေျခလွမ္း ကေမာက္ကမ အသစ္တခုကို ေတြ႕ရပါမယ္။ </span> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin-bottom: 0in; text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Tahoma;font-size:100%;" >ေလးစားစြာ </span><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:100%;" >...</span><span style="font-size:100%;"> <br /></span> <br /></span> <br /></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8565577916831563970-5302722743879695942?l=tututha.blogspot.com' alt='' /></div>tututhahttp://www.blogger.com/profile/01861509391771056760noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8565577916831563970.post-19475680446495578432010-04-09T19:33:00.003+07:002010-04-09T19:57:56.870+07:00<div style="text-align: justify; color: rgb(102, 0, 204);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေမ့ေလာက္မွ တခါ ေရာက္ေရာက္လာတယ္လို႔ေတာ့ ေျပာၾကေတာ့မယ္။ တကယ္လည္း အဲဂလုိျဖစ္ေနတာကိုး။ ေရးၿပီးဆုိရပ္မရဘူးလို႔ ေျပာၿပီး ရပ္ထားလိုက္တာ အေနာက္သားေတြရဲ႕ ႏွစ္ကူးမွသည္ ခု ျမန္မာႏွစ္ကူးထိ ေရာက္လာတာကိုး။ အင္း ေျပာသာေျပာရတာပါ။ ကိုယ့္ကို သတိထားမိတဲ့သူလည္း ရွိခ်င္မွရွိမွာပါ။ နင့္ဟာနင္ ေရးေရး မေရးေရး ငါတို႔က သိေတာင္သိဘူး ဆိုတဲ့သူေတြပဲ မ်ားမယ္ထင္တယ္။ အားငယ္လိုက္တာ :P</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တကယ္ေတာ့ သႀကၤန္က်ေတာ့မယ္လည္း ဆိုေရာ ေျပာခ်င္တာေလးက ရွိလာလို႔ပါ။ တခါတုန္းက သႀကၤန္မွာေပါ့။ သူမ်ားေတြလို ပိေတာက္ပန္းနံ႔လႈိင္လႈိင္မွာ ရင္ခုန္စရာ ဇာတ္လမ္းေလးေတြေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ...။ အဲ ... ရင္တုန္စရာ ဇာတ္လမ္းလို႔ ေျပာရမယ္ထင္ရဲ႕။ ခု ေရးမယ့္ စာထဲမွာပါမယ့္ ဇာတ္ေကာင္ေတြကေတာ့ “အင္း မတူးကေတာ့ ေရးၿပီေဟ့ ဒုကၡပဲ” လို႔ ေတြးေနၾကမလားမသိ။ ဒီလူနဲ႔ေပါင္းမိမွေတာ့ စာရြက္ေပၚ ... အဲခုေတာ့ အင္တာနက္ေပၚ တခါေလာက္ေတာ့ နာမည္ႀကီးရဦးမွာပ။</span><br /><br />ေက်ာ္စြာတေယာက္ ဘုန္းႀကီးဝတ္ေနတယ္ ဆိုတဲ့သတင္းေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြ စိတ္အားငယ္သြားၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူတို႔က သႀကၤန္မွာ စတိတ္ရႈိးတခု စီစဥ္မွာေလ။ ထံုးစံအတုိင္း သူတို႔မွာ တီးမယ့္သူက အျပည့္ ... အားလံုး အမာခံေတြ။ ဖိုးသိုက္က ဦးေဆာင္တယ္၊ သူက ဒရမ္တီးမွာ။ ဝဏၰကေတာ့ ေဘ့စ္၊ ကိုေအာင္ ေက်ာ္ဇံႀကီးက လိဒ္။ ဆိုမယ့္သူက ရွိတယ္ဆိုေပမယ့္ ေက်ာ္စြာ့ကို နည္းနည္း အားကိုးထားရတာ။ သူက အသံလည္းေကာင္း၊ ဆိုလည္းဆိုတတ္တယ္္ဆိုေတာ့ သူ႔ကို ၅ ပုဒ္ ၆ ပုဒ္ေလာက္ ဆိုခိုင္းမယ္ စဥ္းစားထားတာ။ ခု သူက ဘုန္းႀကီးဝတ္တယ္တဲ့။ သႀကၤန္ၿပီးမွ ထြက္မယ္ဆိုပဲ။ ဖိုးသိုက္ကေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တရက္ေတာ့ တီးျဖစ္၊ ဆိုျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္ စဥ္းစားထားတယ္။ သူတို႔ ပိုးေတြက ေသးတာမဟုတ္ဘူးေလ။<br /><br />ေနာက္တခုက ပိုက္ဆံ။ သူတို႔အားလံုး မိဘပိုက္ဆံနဲ႔ ရပ္တည္ေနရတာဆိုေတာ့ ရတာေလးေတြ စုၿပီး ဝုိင္းငွားရတာ။ သႀကၤန္မို႔လို႔လည္း မိဘေတြက နည္းနည္းပဲဆူေအာင့္ၿပီး ေပးတာမဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ ရက္တုိင္း တီးႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။ အတက္ေန႔က်မွ တီးဖို႔ စဥ္းစားထားတယ္။ ဖိုးသိုက္ကေတာ့ အိမ္တအိမ္မွာစုၿပီး သီခ်င္းႏုတ္ေတြ ထုတ္ေနၿပီ။ ဘယ္ေကာင္ ဘယ္သီခ်င္းဆို ဆိုတာကအစ သူက ေသခ်ာ စီစဥ္ေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ခက္တာက ေက်ာ္စြာဆိုေနက် သီခ်င္းေတြ ဘယ္သူမွ မရဘူး။ ဘယ္လိုလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကိုေအာင္ေက်ာ္ဇံႀကီးေပးတဲ့ အႀကံကိုယူလိုက္တယ္။ သူက အသက္အႀကီးဆံုးေလ။<br /><br />သူတို႔ ၄၊ ၅ ေယာက္စု ... အေအးတလံုးေလာက္ဝယ္ၿပီး ဦးပဥၨင္းဆီသြားၾကတယ္။ ဦးပဥၨင္းက သိကၡာေတာ္ရ ဆရာေတာ္ႀကီးလိုပဲ မ်က္လႊာေတာ္ခ်လို႔။ အားလံုး ဘာစကားမွ မေျပာရဲၾကဘူး။ အေအးကပ္လိုက္တယ္။ အိေႁႏၵသိကၡာအျပည့္နဲ႔ လက္ခံတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ... ဖိုးသိုက္က မရဲတရဲနဲ႔ ... စေျပာတယ္။<br /><br />“ဦးဇင္း ... အစစအရာရာ အဆင္ေျပရဲ႕လားဘုရား”<br />“အိမ္းေျပပါတယ္၊ တကာႀကီးတို႔ေကာ”<br />“တင္ပါ့။ အခု တီးဝိုင္းအတြက္ ပိုက္ဆံလည္း ေကာက္ၿပီးၿပီ ဘုရား၊ ၿပီးေတာ့ သီခ်င္းႏုတ္ေတြ ... တပည့္ေတာ္ ထုတ္ေနပါတယ္”<br />ဦးပဥၨင္းက ၿငိမ္ေနတယ္။ ဘာမွ မမိန္႔ဘူး။ အဲဒီမွာပဲ ေအာင္ႏုိင္ႀကီးက ...<br />“ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား ... ဦးဇင္းဆုိမယ့္ သီခ်င္းေတြေတာင္ ႏုတ္ထုတ္ထားပါတယ္” လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။<br />ဦးပဥၨင္းက ၿငိမ္ေနဆဲပဲ။ ဘာမွကို မမိန္႔ဘူး။<br /><br />အက်ေန႔ကေတာ့ ေအးေဆးညင္သာ ၿပီးဆံုးသြားတယ္<br /><br />အၾကက္ေန႔ ...<br /><br />အဲဒီေန႔ကေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ကို ၿဂိဳဟ္ေမႊတဲ့ေန႔ပဲ ... တျခားသူ ဟုတ္ရိုးလား ... ဝဏၰေပါ့။ ကလန္ကလား အရပ္ႀကီးနဲ႔ တေယာက္တည္း မူးေနလိုက္တာ ဆိုတာ။ မူးရံုတင္ဆို ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး။ သူက မူးၿပီး ရဲတေယာက္ကို သြားရမ္းတယ္။ ရမ္းရံုတင္ အားမရဘူး ... သူ ရမ္းတဲ့ေနရာနဲ႔ နီးတဲ့ ... ကိုရဲတို႔အိမ္ ေရာက္လာတယ္။ အိမ္မွာ ကိုရဲအေမပဲရွိတယ္။ ကိုရဲအေမကို ဘာမေျပာညာမေျပာနဲ႔ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲဝင္ၿပီး ထမင္းစားတဲ့ ခက္ရင္းတေခ်ာင္းကိုင္ထြက္သြားတယ္။ ကိုရဲအေမကလည္း မေျပာရဲဘူးေလ။ ဒါနဲ႔ပဲ ....။<br /><br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဝဏၰ ရဲစခန္းေရာက္တယ္။ ခက္ရင္းကို သက္ေသခံပစၥည္းအျဖစ္ သိမ္းလိုက္တယ္။ သူတို႔ ပြဲပ်က္တယ္။ ဝဏၰမရွိေတာ့ ဘယ္သူေဘ့စ္တီးမလဲ။ တေနကုန္ ကီးဘုတ္လိုက္ငွားတဲ့ ေအာင္ႏုိင္ႀကီးက အဲဒီသတင္းကို မသိဘူး။ ဟီးဟီးဟားဟားလုပ္ၿပီး ကိုရဲတို႔အိမ္ ေရာက္လာတယ္။ ကိုရဲကို လာစတယ္ ..<br /><br />“ေဟ့ေကာင္ ငါ ကီးဘုတ္ငွားတာ အဆင္မေျပဘူးကြာ” တဲ့။<br /><br />သူထင္တာက ကိုရဲ စိတ္ညစ္သြားမယ္ေပါ့ေလ။ ကိုရဲက မညစ္တဲ့အျပင္ “ဟာ ဟုတ္လား ေကာင္းတယ္ကြ” လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ သူျပန္ညစ္သြားတယ္။ သူက ကီးဘုတ္ႀကီးထမ္းလာရတာ။ ကိုရဲကို စဖို႔ ဖြက္ထားရတာေလ။<br /><br />ၿခံဳလိုက္ေတာ့ ပြဲကမျဖစ္ေတာ့ဘူး။<br /><br />အတက္ေန႔မနက္<br /><br />ဦးပဥၨင္းတျဖစ္လဲ ေက်ာ္စြာတေယာက္ ထုိင္ေနက်လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ကို ေရာက္လာတယ္။ ရိုးရိုးမဟုတ္ဘူး။ ကတံုးကို ပုဝါေလးစည္းလို႔။<br /><br />“ေဟ့ေယာင္ေတြ ငါ့အတြက္ ႏုတ္ထုတ္ထားတယ္ဆို” တဲ့။ ။<br /><br />ဒါပါပဲ ...။<br /><br />မွတ္ခ်က္။ ။ ေက်ာ္စြာေရ ... စကားနဲ႔ လူေတြက နည္းနည္းလြဲခ်င္လြဲမယ္ဆိုေပမယ့္ အျဖစ္အပ်က္ကေတာ့ အမွန္ပဲေနာ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8565577916831563970-1947568044649557843?l=tututha.blogspot.com' alt='' /></div>tututhahttp://www.blogger.com/profile/01861509391771056760noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8565577916831563970.post-48916487591222229882009-12-30T18:03:00.004+07:002009-12-30T18:34:18.127+07:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ေရးၿပီေဟ့ ဆိုရင္ တူးတူးသာတို႔က ဂလို ရပ္လို႔မရေတာ့တာ...</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ခုက ႏွစ္ကုန္ေတာ့မယ္၊ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ႏွစ္ကုန္ခါနီး New Year Eve မွာ ဘုရားေက်ာင္းကိုသြား ... ေမ်ာက္ရႈံးေအာင္ေဆာ့၊ ဆယ္ေက်ာ္သက္ကေန ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ခါနီးေလာက္က်ျပန္ေတာ့ အဲလိုပဲ ဘုရားေက်ာင္းကိုသြား၊ လူငယ္ေတြ ဂိမ္းကစားတာမွာဝင္ပါ။ တႏွစ္မ်ားမွာေတာ့ ဘယ္လူေတြ ဘယ္ဂလို မ်က္စိေမွာက္တယ္မသိ ကြင္း ေတာင္ ရလိုက္ေသး။ တႏွစ္တာ ကြင္းသြားရမယ့္ သူစာရင္းထဲ ထိပ္ဆံုးကို ဝင္သြားတာထင္ပါရဲ႕။ ၿပီးေတာ့ ေကာင္ေလးေခ်ာေခ်ာေလးေတြကို မ်က္စိကစား (လူငယ္ဘဝ ျဖစ္ရပ္မွန္ေနာ္)။ ၁၁ နာရီ ထိုးခါနီးေတာ့ ဘုရားစရွစ္ခိုး။ အဲဒီမွာ သင္းအုပ္ဆရာ ေဟာမယ့္ တရားထက္ ကြာယာမွာ ဆိုမယ့္ သီခ်င္းကိုပဲ စိတ္ေရာက္ေန ....။ ၁၂ နာရီ ထိုးခါနီး လက္ေထာက္ သင္းအုပ္ဆရာ သန္လ်င္ေဖသြင္က ဆုေတာင္းေတာ့မွ ကိုယ့္မွာရွိတဲ့ အျပစ္ေတြ ကေသာကေမ်ာ ဝန္ခ်၊ ေနာက္ေတာ့ လာမယ့္ႏွစ္မွာ ဘာလုပ္ပါမယ္ ညာလုပ္ပါမယ္ ကတိေတြေပး၊ ဘုရားကို ေျပာပါတယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">“အျပစ္၌ ေပ်ာ္ေမြ႕ခဲ့ေသာ ႏွစ္အတြက္ ဝမ္းနည္းလွ်က္ရွိပါ” ဆိုတဲ့သီခ်င္းကို အာေခါင္ျခစ္ေအာ္ဆို ခဲ့တာ ခု ျပန္စဥ္းစားေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ရယ္စရာေကာင္းတာပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ တူးတူးသာတုိ႔ တႏွစ္ၿပီး တႏွစ္ ကုန္လြန္လာ လိုက္တာ။ မႏွစ္ကေတာ့္ ဂ်ီတီအိုင္က သေျပေဆာင္မွာ ကုန္လြန္ခဲ့ရတဲ့ New Year အေၾကာင္း လြမ္းဆြတ္ဖြယ္ ေရးျဖစ္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ဒီႏွစ္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ပယ္ပယ္နယ္နယ္ ေဝဖန္ခ်င္ေနမိတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ကိုင္း ၂၀၀၉ အတြင္းက တူးတူးသာ ဆိုသည္မွာ ... ဘာပါလိမ့္</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">၁။ လံုးဝ စည္းကမ္းမရွိ</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ဖုန္းနံပါတ္ေတြဆို ခဏခဏ ေပ်ာက္၊ ဘယ္စာရြက္စုတ္မွာ မွတ္လုိက္မွန္းမသိ ျပန္ျပန္ေမးရ။ အလုပ္စားပြဲေပၚမွာ ဒီေန႔ထိ ပြရႈပ္ေန၊ အဲဒီ စာရြက္ေတြကို ရွင္းဖို႔ႀကိဳးစားတာလည္း အခါခါ တခါမွ မေအာင္ျမင္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">တေလာကေတာ့ အယ္ဒီတာက ဂ်ာနယ္လစ္ေကာင္းဆိုတာ .... အစခ်ီတဲ့ စာရြက္တရြက္ေပးတယ္။ အဲဒီထဲက နံပါတ္ ၁ အခ်က္က ပထမဆံုး ကိုယ့္စားပြဲေပၚက စာရြက္ စာတမ္းေတြကို ညီညီ စီထပ္ပါတဲ့။ ခုေတာ့ စိတ္မေကာင္းစရာ၊ အဲဒီစာရြက္ေလးက ကိုယ့္ စာရြက္ပံုထဲမွာ ေပ်ာက္ေနတယ္။ ရွာလို႔ မေတြ႕ေတာ့ဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ဒီေတာ့ ကိုယ့္ အယ္ဒီတာရဲ႕ အဆိုအရဆို ကိုယ္က ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ထဲမွာ ဂ်ာနယ္လစ္ေကာင္းတေယာက္ မဟုတ္ခဲ့ဘူးေပါ့။ ဝမ္းနည္းလိုက္တာ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">၂။ စကားကို စြတ္စြတ္ေျပာတတ္တဲ့အတြက္ မိတ္ပ်က္မလိုျဖစ္၊ မိတ္ပ်က္ၿပီးျဖစ္</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ကိုယ္က အေကာင္းနဲ႔ေျပာတာပဲ ဆိုတဲ့အထင္နဲ႔ ေျပာလိုက္မိတာမွာ တဘက္သား အတြက္ နာစရာေတြ ပါသြားတာမ်ိဳး။ မိတ္ပ်က္မလို ခဏခဏျဖစ္တယ္။ မိတ္ပ်က္ၿပီးျဖစ္တယ္ ဆိုတာက ကိုယ့္ဘာသာေတာင္ မသိလိုက္ဘဲ တဘက္သားက ကိုယ့္ကို မေခၚမေျပာျဖစ္ေနတာမ်ိဳးေပါ့။ အဲဒါကိုလည္း အလိုက္မသိဘဲ သြားၿပီး အတင္းေခၚလိုေခၚ ...။ လူမႈေရး နားမလည္ဘူးပဲ ဆိုမလားမသိ။ တခါတေလ ကိုယ္က ကိုယ့္ ေမာင္ႏွမလို ညီအစ္မလို သေဘာထားၿပီး ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေဝဖန္မိလိုက္တာ ေျပာလိုက္မိတာကို တဘက္က စိတ္ကြက္ သြားတာကို မသိတာမ်ိဳးေတြ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">၃။ ပိုက္ဆံ နင္းကန္ရွာသေလာက္ အဖတ္မတင္</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ဒါကေတာ့ ၂၀၁၀ မွာလည္း ျပင္လို႔မရေလာက္ဘူး ထင္ပါတယ္။ ပိုက္ဆံေတြက ဝင္သေလာက္ ဘယ္က ဘယ္လို ကုန္မွန္းမသိ ကုန္ေနတာ။ တကယ္ေတာ့ ကုန္တယ္ဆိုတာ သံုးလို႔ေပါ့၊ ကိုယ့္အမွားကိုယ္ ဝန္မခံခ်င္ျပန္။ တခါမွ မစုမိ၊ ကိုယ့္ေလာက္ဝင္ေငြမရွိသူေတြ အလံုးအခဲနဲ႔ စုမိခ်ိန္မွာ ကိုယ္ကေတာ့ ဒံုရင္းဒုံရင္း ဟိုတုန္းကလည္း မြဲ၊ ခုလည္း မြဲလွ်က္ပဲ။ တူးတူးသာဆိုတာ ငမြဲပါ လို႔ တံဆိပ္တပ္လို႔ရတယ္။ စီးတဲ့ေရေတာ့ရွိပါရဲ႕၊ ဆယ္တဲ့ကံသင္းက</span> ဟိုဘက္ရြာမွာ သြားအိပ္ေပ်ာ္ေနပံုရတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">၄။ သူမ်ားမေကာင္းေၾကာင္း ကိုယ့္ေကာင္းေၾကာင္း ေတာ္ေတာ္ေျပာျဖစ္တယ္</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ဒါကေတာ့ ရွင္းမွာပါ။ ကိုယ္နဲ႔ အဲဂလို ေျပာေဖာ္ေျပာဖက္ေတြ ဒီစာကိုဖတ္ရင္း မ်က္ခုန္းလႈပ္ၾကပါ။ ေဖာ္ေကာင္ လုပ္ေတာ့မယ္။ ခုပဲၾကည့္ တူးတူးသာ ဆိုတဲ့ ကိုယ္ကသာ အဲလို အျပစ္ေတြကို ဝန္ခံရဲတာ၊ တျခား ဘယ္သူ ဝန္ခံရဲလဲ။ ဒါ ဥပမာပဲ ရွိေသးတာ။ အဲဒီလို ႀကံဳတုိင္း ကိုယ္ေကာင္းေၾကာင္း ခဏခဏ ေျပာတတ္တယ္။ မႀကံဳလည္း ႀကံဳေအာင္ လုပ္ေျပာတတ္တယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">၅။ ေတြေဝတာ</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ခုထိကို ျပင္လို႔မရေသးတာ။ ၂၀၀၉ ထဲမွာလည္း ေတြေဝမႈေၾကာင့္ လြဲရတာေတြ အမ်ားႀကီး။ ေနာက္တခုက စာအုပ္တအုပ္စာေလာက္ကို တထိုင္ထဲ ခ်ေရးခ်င္သေလာက္ စကားနဲ႔ မေျပာျပတတ္တာ။ အဲဒါကေတာ့ အယ္ဒီတာနဲ႔ ျပႆနာခဏခဏ တက္တဲ့ ကိစၥေပါ့။ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာကို စာနဲ႔ ေရလည္ေအာင္ ေရးျပလိုက္ ခ်င္တယ္၊ စကားေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ အဲဒါ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ကဲ ေဝဖန္ၿပီးၿပီ။ ျပင္ၾကည့္မယ္လို႔ေတာ့ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ေနာက္ဆံုးတခ်က္ တူးတူးသာ ဆိုတာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီးရင္ ခ်တဲ့အတုိင္း လုပ္ခ်င္မွ လုပ္တတ္လို႔ပါ။ ဒါပါပဲ။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8565577916831563970-4891648759122222988?l=tututha.blogspot.com' alt='' /></div>tututhahttp://www.blogger.com/profile/01861509391771056760noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8565577916831563970.post-1022051572258737712009-12-30T15:33:00.005+07:002009-12-30T18:34:55.834+07:00<div style="text-align: justify; color: rgb(255, 0, 0);">က်မ ေခါင္းစဥ္ကို ဖတ္ၿပီး အာဆင္နယ္အေၾကာင္းမ်ားလား လို႔ေတာ့ မထင္လိုက္ပါနဲ႔။ ေဘာလံုး အေၾကာင္း ဘာမွ မသိပါ။<br /><br />* * *<br /><br />အဘြားမိႏွင့္ဘိုးပါတို႔ သန္လ်င္ေရာက္လာခါစက သူတို႔လင္မယားကို ေရွ႕သြားေနာက္လိုက္ညီတဲ့၊ စံျပ လင္မယားအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳၾကတယ္။ အဘြားမိက ကမာရြတ္ေဒၚသာထက္ေက်ာင္းက ေက်ာင္းဆရာမ ေဟာင္း၊ အဘိုးပါက ေရွးေခတ္ႏိုင္ငံျခားသေဘၤာသားေဟာင္းတဦး။ အဘြားမိ၊ အဘိုးပါ လို႔သာ ေခၚေပမယ့္ အဲဒီတုန္းက သူတို႔အသက္ေတြ ၅၀ ဝန္းက်င္ေလာက္ပဲ ရွိမယ္။ က်မတို႔က ကေလးေတြကိုး။<br /><br />သူတို႔မွာ သားေထာက္သမီးခံမရွိ။ အဘိုးပါရွာေဖြထားသမွ်ေလးနဲ႔ သန္လ်င္ ေက်ာင္းလမ္းမွာ ၿခံတကြက္ ဝယ္၊ အုတ္ခံ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ကေလးေကာင္းေကာင္း ေဆာက္ေနၾကတယ္။ အဘိုးပါဆီမွာ ဘီအက္စ္ေအ ဆိုင္ကယ္ႀကီးတစီးရွိတယ္။ သူတို႔အိမ္က က်မတို႔ ဘုရားေက်ာင္းနဲ႔ ေက်ာခ်င္းကပ္။ ဒါက ေနာက္ပိုင္း အပိုင္ဝယ္လိုက္တဲ့အိမ္။ ပထမသန္လ်င္ေရာက္ခါစက ငွားေနတဲ့ အိမ္က ဘုရားေက်ာင္းနဲ႔ မ်က္ေစာင္း ထိုးမွာ။ အဘိုးပါက ဘုရားေက်ာင္း ကိစၥမွန္သမွ် တတ္စြမ္းသေလာက္ ကူညီသူ၊ က်မတို႔ သင္းအုပ္ ဆရာ ေဖေဖတူးတူးက အသင္းေတာ္သူ အသင္းေတာ္သားေတြ အိမ္ လွည့္လည္ရင္ အဘိုးပါက ဆိုင္ကယ္နဲ႔ လိုက္ပို႔တာ။ အဘိုးပါက ေဖေဖတူးတူးထက္ နည္းနည္း ငယ္မယ္ ထင္တယ္။ အဘြားမိကေတာ့ အမ်ိဳးသမီး အသင္းမွာ ဦးေဆာင္သူ၊ သီခ်င္းအဆို ေကာင္းတယ္။ အထူးသျဖင့္ အဘြားမိက ကြာယာဆိုရာမွာ ဒုတိယသံ (Alto) ဆိုေလ့ရွိတယ္။<br /><br />တေန႔ေတာ့ သူတို႔ သမီးတေယာက္ကို ေမြးစားလိုက္တယ္။ ထိုသမီးနာမည္က မေအးျမင့္တဲ့။ က်မထက္ ၇ ႏွစ္ေလာက္ ႀကီးမယ္။ သူ႔ကို အားလံုးက ဘာလို႔လည္းမသိ အာႀကီးဟု ေခၚၾကတယ္။ ဒီေတာ့ က်မတို႔ကလည္း အာႀကီးေပါ့။ သူကလည္း ဘုရားေက်ာင္းေဝယ်ာဝစၥ မွန္သမွ် မညည္းမညဴ ကူညီတတ္သူ။<br /><br />အဘြားမိတို႔ သန္လ်င္ေရာက္လာၿပီး မၾကာ ... သူတို႔ ငွားေနသည့္ အိမ္ေဘးအိမ္က ကိုေပါက္စ မမီးမီးတို႔မွာ တတိယေျမာက္ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ပါေရာ။ အဲဒီကိုယ္ဝန္ကို အဘြားမိနဲ႔ အဘိုးပါတို႔က ေမြးစားခ်င္တယ္လို႔ ေတာင္းတယ္။ ကိုေပါက္စတို႔ကလည္း သိပ္ေျပလည္သူေတြ မဟုတ္ၾက။ အဲဒါထက္ကို အဘြားတို႔ အဘိုးတို႔ကို ကိုယ့္ေသြးရင္းလို ခင္ေနၾကတာဆိုေတာ့ “ေပးပါမယ္” ဆိုၿပီး ႏႈတ္ကတိေပးလိုက္ၾကတယ္။ သားေလး ေမြးတယ္။ တကယ္လည္း ေပးလိုက္တယ္။ ေပးလိုက္တယ္ ဆိုေပမယ့္ အေဖရင္း အေမရင္းနဲ႔လည္း ေဝးကြာတာ မဟုတ္။ ဘာမွေထြေထြထူးထူး ေျပာေနစရာမလို၊ အေဖရင္းအေမရင္းက ဒါ၊ ေမြးစားအေဖအေမဆိုေပမယ့္ အေဖ အေမရင္းထက္မခ်ား ခ်စ္သူေတြက ဒါ ဆိုၿပီး ထိုသားက သိတယ္။ သူ႔နာမည္က ခ်စ္ေကာင္းတဲ့။ ဒီေတာ့ အဘိုးပါႏွင့္ အဘြားမိမွာ သားတေယာက္ သမီးတေယာက္နဲ႔ စိုေျပသြားၿပီ။ အဘိုးေကာ အဘြားပါ ဒီသမီးနဲ႔ သားကို သိပ္ခ်စ္တယ္။ အာႀကီးကလည္း သူ႔ေမာင္ေလးကို သိပ္ခ်စ္တယ္။ သူတို႔မိသားစုက ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ပါပဲ။<br /><br />တေန႔မွာေတာ့ အဘိုးပါ အျပင္ကေန ဆိုင္ကယ္ တဘုန္းဘုန္းႏွင့္ ျပန္လာတယ္။ မ်က္ႏွာက မေကာင္း။ အဘြားမိ က ေယာက္်ားလုပ္သူကို မ်က္ႏွာကဲ အၿမဲ ခပ္ေနသူ ဆိုေတာ့ ေမးလိုက္တယ္။<br /><br />“ကိုပါ ... ဘာျဖစ္ေနတာလဲ မ်က္ႏွာလည္း မေကာင္းဘူး”<br />“မမိ ... မင္း ငါမရွိေတာ့ရင္ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ဂရုစိုက္ပါကြာ၊ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ငါ့ သားေလးေပါ့။ သူက ကေလးပဲရွိေသးတာ”<br />“အခုလည္း ဂရုစိုက္ပါတယ္ ကိုပါရယ္။ ရွင္ကလည္း ဘာျဖစ္ေနတာလဲ။ ဘာလို႔ ဒီလိုစကားေတြ ေျပာေန ရတာလဲ”<br />“မဟုတ္ဘူး၊ ငါ သိေနတယ္။ ငါ့ကို ကတိေပးပါကြာ ေနာ္”<br />“ဟုတ္ပါၿပီ၊ ကတိေပးဆိုလည္းေပးတယ္။ ရွင္က ဘာျဖစ္ေနရတာလဲ ေျပာျပ”<br />“ငါ ... ငါ့မ်က္လံုးတဘက္ ဝါးေနၿပီ မမိရဲ႕ ... ငါ မေနရေတာ့ဘူး ... ငါ့ကိုယ္ငါသိတယ္”<br />“မွန္းစမ္း ... ေအာင္မေလး ကိုပါရယ္”<br /><br />အဲဒီလိုေျပာၿပီး အဘြားမိတို႔ ရီလိုက္တာမွ ခြက္ထိုးခြက္လန္။ ဘာလို႔လည္း ဆိုေတာ့ အဘိုးပါက မ်က္စိ တဘက္ ဝါးေနမွာေပါ့။ ဆုိင္ကယ္စီးရင္ မ်က္မွန္က မွန္တဘက္ ကၽြတ္ထြက္ေနတာ သူ႔ဘာသူ သိမွ မသိဘဲ။<br /><br />အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ျဖစ္ၿပီး ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ထိ အဘိုးပါ မေသပါဘူး။ ခ်စ္ေကာင္းေလး ဆယ္ေက်ာ္သက္ အရြယ္ မွာေတာ့ အဘိုးပါ ကြယ္လြန္သြားခဲ့တယ္။ အဘြားမိကေတာ့ ဒီသားနဲ႔ ဒီသမီးကိုပဲ ဖက္တြယ္ က်န္ခဲ့တာေပါ့။<br /><br />ခုေတာ့ ခ်စ္ေကာင္းက လူပ်ိဳႀကီး ဖားဖားဆိုတာထက္ေတာင္ ႀကီးေနၿပီ။ ကုမၸဏီႀကီး တခုမွာ အလုပ္လုပ္ရင္း မိသားစုအတြက္ ဝင္ေငြရွာေပးသူေတာင္ျဖစ္ေနၿပီ။ အာႀကီးကလည္း သူ႔ေမာင္ကို ခ်စ္လိုက္တာ သည္းသည္း လႈပ္။ သူ႔ေမာင္နဲ႔ ပတ္သက္သမွ် သူ႔ေမာင္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိပါ အာႀကီးက ဒဏ္ခံတာ။<br /><br />ခ်စ္ေကာင္းတို႔သူငယ္ခ်င္းတသိုက္က သီခ်င္းဆို ဝါသနာပါၾကတယ္။ အဘြားမိက အသက္ ၇၀ ေက်ာ္လာၿပီ ဆိုေတာ့ ေစာေစာစီးစီး အိပ္ရာဝင္ၿပီ။ ခ်စ္ေကာင္း ညဘက္ျပန္မလာေသးရင္ အာႀကီးက ေစာင့္တယ္။ အိမ္ေရွ႕မွာ ခ်စ္ေကာင္းတို႔ တသိုက္ ဂစ္တာတီး သီခ်င္းဆိုၾကရင္ အာႀကီးက ပက္လက္ကုလားထိုင္ တလံုးနဲ႔ ထိုင္နားေထာင္တယ္။<br /><br />အာႀကီးက ေန႔ခင္းဘက္ ထမင္းဟင္း ေရာင္းတယ္၊ အိမ္ေရွ႕မွာက အထက္တန္းေက်ာင္းရွိေတာ့ ေရာင္းရတယ္ ဆိုပါေတာ့။ က်မက သူတို႔ ေမာင္ႏွမေတြအေၾကာင္း ဝတၳဳတိုေလးေတြ ေရးဖူးတယ္။ အာႀကီးရဲ႕ အသုတ္က ေကာင္းလြန္းလို႔ က်မတို႔က အလြယ္တကူ “အာႀကီးသုတ္” သြားစားမယ္ ဆိုၿပီးေျပာတာကို မသိတဲ့သူေတြက အာႀကီးသုတ္ဆိုတာ ဘယ္လိုပါလိမ့္လို႔ ေမးရတဲ့အထိ။<br /><br />ခ်စ္ေကာင္းက်ေတာ့တမ်ိဳး။ ဒီေကာင္က ေလနည္းနည္းက်ယ္တယ္။ ေျပာရင္းနဲ႔ လက္လြန္လြန္သြားတတ္တာပါ။ ဥပမာ က်မတို႔က ၈၈ အေရးအခင္းအေၾကာင္း စကားစပ္ ေျပာၾကတယ္ဆိုပါေတာ့။ အားလံုးက ၈၈ မွာ လူငယ္ အရြယ္ျဖစ္ေနတဲ့သူေတြခ်ည္းပဲ။ အဲဒီမွာ ခ်စ္ေကာင္းကလည္း ဝင္ပါတတ္တယ္။<br /><br />“ဟာ ၈၈ တုန္းကဆို က်ေနာ္ကိုက လမ္းမွာ ကင္းေစာင့္တာဗ်။ ၿပီးေတာ့ ထမင္ထုပ္ေတြ လိုက္ေဝတာ” အဲဒီလို အာေပါင္အာရင္း သန္သန္ ေျပာျပီဆိုရင္ ေဖာက္ခ်င္တဲ့ တေယာက္ေယာက္က “၈၈ တုန္းက မင္းက ဘယ္ အရြယ္တုန္း” လို႔ ေမးလိုက္ “၃ ႏွစ္” လို႔ျပန္ေျဖလိမ့္မယ္။ သူမ်ားေတြ ဝုိင္းရယ္ေပမယ့္ ေလွ်ာ့မယ္ေတာ့ မထင္နဲ႔။ “၃ ႏွစ္ေပမယ့္ က်ေနာ္ အားလံုးမွတ္မိတယ္” လုပ္ေသးတာ။<br /><br />တခါလည္း ေဘာလံုးပြဲစုၾကည့္ၾကရင္း သူက အိပ္ေပ်ာ္သြားေရာ ... ဘယ္ပြဲလဲေတာ့ မမွတ္မိဘူး။ ထားပါေတာ့ အာစင္နယ္နဲ႔ မန္ယူေပါ့ေလ။ ဥပမာ မန္ယူက ႏိုင္သြားတယ္ဆိုပါေတာ့ မနက္မွာ တေယာက္က ေျပာင္းျပန္ အာဆင္နယ္ႏုိင္သြားတာ၊ ဘယ္လိုကန္လိုက္တာ၊ ဘယ္လိုဝင္သြားတာ ဆိုၿပီး သူ႔ေရွ႕မွာ ေျပာလိုက္ ... မၾကာဘူး လက္ဘက္ရည္ဆိုင္လည္း ေရာက္ေရာ အာေပါင္အာရင္းသန္သန္နဲ႔ အာစင္နယ္ထဲက ဘယ္သူက ဘယ္လို အႏုိင္ဂိုးကို သြင္းလိုက္တာဆိုၿပီး ေလွ်ာက္ေျပာေနလိမ့္မယ္။ တကယ္ၾကည့္ခဲ့တဲ့သူေတြေတာင္ ငါတို႔မ်ား မွားသလား ထင္ရေအာင္ လုပ္တတ္တယ္။<br /><br />အဲဒီေကာင္က အဲဒီလုိ ရႊီးတတ္ေပမယ့္ သူ႔မွာလည္း ခ်စ္စရာ အကြက္ေလးေတြရွိတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက သူ႔ကို ခင္ၾကတယ္။<br /><br />အဘြားမိ အိပ္ရာထဲလဲေတာ့ အာႀကီးနဲ႔ ခ်စ္ေကာင္းပဲ မအိပ္မေနျပဳစုၾကရတာပါ။ ခ်စ္ေကာင္းဆိုရင္ အလုပ္ တဘက္နဲ႔ အေမကို ျပဳစုတာ။ အာႀကီးလည္း ထို႔အတူပဲ ... ေမြးစားသား သမီးေတြလို႔ေတာင္ မထင္ရဘူး။ တကယ္ဆို အဘိုးပါ ဆံုးကတည္းက သူတို႔မွာ ဘာဝင္ေငြမွ ရွိေတာ့တာ မဟုတ္ဘူး။ အာႀကီးနဲ႔ ခ်စ္ေကာင္းပဲ ရွာေကၽြးခဲ့တာလို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။<br /><br />မႏွစ္က အဘြားမိ ဆံုးတယ္။ က်မကေတာ့ ထိုင္းႏိုင္ငံကေနပဲ သတင္းေမးလိုက္ႏိုင္တယ္။ အဘြားမိဆံုးၿပီ ဆိုေတာ့ သူတို႔ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ အာႀကီးကလည္း က်န္းမာေရး သိပ္ေကာင္းတာ မဟုတ္ဘူး။ ေလးဘက္နာေကာ၊ ႏွလံုးေရာဂါေကာ စံုေနတာပဲ။ အာႀကီးကို နားနားေနေန အလုပ္လုပ္ဖို႔ က်မေတာင္ အႀကံေပးဖူးတယ္။ အာႀကီးက က်မ သားႀကီးကိုလည္း ထိန္းေပးဖူးတယ္။ အာႀကီးတို႔နဲ႔ တရပ္ ကြက္ထဲ အၾကာႀကီး အတူေနခဲ့ဖူးတယ္။<br /><br />အာႀကီးက အရမ္းလည္း ရိုးတယ္။ ဂတ္စ္မီးဖိုနဲ႔ ခ်က္ဖို႔ ေျပာရင္ နားမေထာင္ဘူး ... သူေၾကာက္တယ္ တဲ့။ ဘယ္ေလာက္ ပင္ပမ္းပင္ပမ္း၊ ဘယ္ေလာက္ေစ်းႀကီးႀကီး မီးေသြးနဲ႔ပဲ ထမင္းဟင္းေတြ တအိုးၿပီး တအိုး ခ်က္တယ္။ သူက ေစတနာေကာင္းေတာ့ ဟင္းေတြလည္း ေကာင္းတယ္။ က်မအလုပ္က သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ စာေရးဆရာ ဆရာမ အဖြဲ႕ေတြ သန္လ်င္လာရင္ က်မက သူ႔ဆီကပဲ ထမင္းဟင္းေတြ မွာေကၽြးေလ့ ရွိတယ္။ ေစ်းအရမ္းသက္သာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ သေဘာက်တယ္။ က်မတို႔ သန္လ်င္ကို လာလည္ဖူးတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေတြထဲမွာ အာႀကီးရဲ႕ ထမင္းဟင္း မစားဖူးတဲ့သူ မရွိသေလာက္ဘဲ။<br /><br />ခရစၥမတ္မတိုင္ခင္က ခ်စ္ေကာင္းက က်မကို ဂ်ီေတာ့ကေန လွမ္းေျပာတယ္။ “အာႀကီး ေဆးရံုတင္လိုက္ရတယ္” တဲ့။ က်မ ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္းဘူး။ သတင္းပဲ လွမ္းေမးႏုိင္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ မၾကာဘူး ေဆးရံုက ျပန္ ဆင္းရၿပီ၊ ေကာင္းေနၿပီ တဲ့။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔ေတာ့ အာႀကီး ညက ဆံုးၿပီ တဲ့။ ေက်ာင္းလမ္းအိမ္ကေန ဒီေန႔ ညေန ၃ နာရီ ဘုရားရွိခိုးၿပီး ခ်မယ္ တဲ့။ အာႀကီးအိမ္နဲ႔ တအိမ္ေက်ာ္က က်မ ေယာင္းမကို လွမ္းေမးမိတယ္။<br /><br />“အာႀကီးက ခရစၥမတ္တုန္းက သီခ်င္းေတြေတာင္ လိုက္ဆိုေနေသးတာ၊ မုန္႔ေတြလည္း အစံုစားတာပဲ။ မေန႔ ညကေတာ့ ဝမ္းအမည္းေတြသြားၿပီး ေပ်ာ့က်သြားတာ ... ျပန္မထူလာေတာ့ဘူး” လို႔ ေယာင္းမေလးက ေျပာျပတယ္။ က်မ ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိဘူး။<br /><br />ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ အာႀကီးဆိုတာကို မေအးျမင့္ဆိုတဲ့ နာမည္တလံုးကလြဲရင္ က်မတို႔ ဘာမွ မသိဘူး။ သူ႔ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမအရင္းအခ်ာ၊ ေဆြမ်ိဳး ဘယ္သူလဲ၊ သူ ဘယ္ကလဲ၊ သူ႔မိဘအရင္းေတြ ဘယ္သူလဲ ဘယ္သူမွ မသိဘူး။ သိေကာင္းသိခဲ့မယ့္ သူ႔ေမြးစား အေမေကာ အေဖပါ မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒီလို မသိေတာ့ေကာ ... ဘာမွ ေတာ့ မျဖစ္ပါဘူး။ သူ႔ကို ဘုရားေက်ာင္း အသိုင္းအဝန္းက ေကာင္းေကာင္း သၿဂၤိဳဟ္မွာပါ။ သူ႔အသက္က ၄၅ ႏွစ္ တဲ့။ အရြယ္ေကာင္း၊ အိမ္ေထာင္လည္း မရွိ။ သားသမီးမရွိ။<br /><br />၂၀၀၉ ခုႏွစ္ရဲ႕ ႏွစ္ကုန္ခါနီးအခ်ိန္မွာ ... အာႀကီး ေသသြားၿပီ။ က်မတို႔ ျပန္မေတြ႕ႏိုင္ၾကေတာ့ဘူးေပါ့။<br /><br />မေရးတာၾကာတဲ့ ဘေလာ့စာမ်က္ႏွာေလးကို ျပန္ဖြင့္မယ္လို႔ ႀကံခ်ိန္မွာ အဲဒီသတင္းကို ၾကားလိုက္ရတာနဲ႔ပဲ မွတ္မိေနတဲ့ မိသားတစုအေၾကာင္း ေရးလိုက္မိတာပါ။ အေပၚမွာေရးခဲ့တဲ့ အဘိုးပါအေၾကာင္း၊ ခ်စ္ေကာင္းနဲ႔ အာႀကီးသုတ္ အေၾကာင္းေတြ က်မ ေရးခဲ့ဖူးတယ္။<br /><br />အာႀကီးတေယာက္ “ဘုရားသခင္ရဲ႕ ရင္ခြင္ေတာ္မွာရင္ေငြ႕ကို လႈံရင္း ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာႏိုင္ပါေစ”<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8565577916831563970-102205157225873771?l=tututha.blogspot.com' alt='' /></div>tututhahttp://www.blogger.com/profile/01861509391771056760noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8565577916831563970.post-40094689164047216882009-11-20T18:36:00.010+07:002009-11-28T13:00:01.706+07:00<div style="text-align: justify;">မေရးတာၾကာၿပီျဖစ္ေသာ စာနယ္ဇင္းသမားဘဝ ကေမာက္ကမ ဘက္ကိုေျခဦးျပန္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ .. တခ်ိဳ႕ အခ်ိဳ႕ေသာ အခ်က္ေတြက မရည္ရြယ္ဘဲ ထိခိုက္စရာေလးေတြ ပါေနပါတယ္။ စိတ္ေတာ့ မေကာင္းပါ။ သို႔ေသာ္ မေရးလို႔လည္းမျဖစ္။ က်မရဲ႕ ႏုနယ္လွတဲ့ အေတြ႕အႀကံဳသက္သက္ ဆိုေပမယ့္ က်မ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ တကယ္ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ျမန္မာျပည္ စာနယ္ဇင္းေလာကရဲ႕ အေျခအေနနဲ႔ က်မနဲ႔အတူ ပါဝင္ ျဖတ္သန္း ခဲ့ၾကသူေတြရဲ႕ အေၾကာင္းဆိုေတာ့ တခ်ိန္မွာ ဒါက တစံုတရာမွတ္တမ္း အျဖစ္ က်န္ေကာင္း က်န္ေနလိမ့္မယ္။ က်န္ခ်င္မွလည္းက်န္မယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ... ျမန္မာျပည္စာနယ္ဇင္းေလာကမွာ ေသးေသး ေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေထာင့္တေထာင့္က ပါဝင္ခြင့္ရခဲ့တဲ့အတြက္ က်မ ေက်နပ္တယ္။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ... တေလာက စာေပနယ္က သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က က်မကို ေျပာလာတယ္ ...။ “နင္ စာေတြ ေရးတာေတာ့ ေရးေပါ့ဟာ ... တုိင္းျပည္ကိုေတာ့ မေရာင္းစားနဲ႔” တဲ့။ က်မ ေတာ္ေတာ္ေလး အေတြး ပြားသြားရတယ္။ က်မ လုပ္ေနတာက တိုင္းျပည္ကို ေရာင္းစားသလို ျဖစ္ေနၿပီလား ...။ တခါမွ က်မ အဲဒီလို မရည္ရြယ္ခဲ့ပါ။ က်မက ... က်မ ေတြ႕ႀကံဳခဲ့တာကို ရိုးရိုး ျပန္လည္တင္ျပျခင္းသာ။ သူက ဒီ ... ကေမာက္ကမ စာစုကို ရည္ရြယ္ေျပာေနတာဆိုေတာ့ က်မ ပိုလို႔ စဥ္းစားရပါတယ္။<br /><br />ေနာက္တခုက က်မက တိုင္းျပည္ ျပင္ပ ေရာက္ေနတာဆိုၿပီး ခံခဲ့ရသမွ် ျပန္ႏွက္လိုက္မဟဲ့ ဆိုတဲ့ အေတြး မရွိပါ။ က်မ ျဖတ္သန္းခဲ့စဥ္က ေခတ္၊ စနစ္ႏွင့္ ကေမာက္ကမ အျဖစ္အပ်က္ေတြကိုသာ ေရးျပျခင္း ျဖစ္္ပါတယ္။ တခုေတာ့ ရွိတာေပါ့။ က်မနဲ႔အတူ ျဖတ္သန္းလာခဲ့သူေတြထဲမွာ ... မရိုးသားသူေတြ ပါေကာင္းပါမယ္၊ စာနယ္ဇင္းကို အေရၿခံဳ လုပ္စားလာသူေတြလည္း ပါေကာင္းပါႏိုင္တယ္၊ သူတို႔အတြက္ေတာ့ စိတ္ အေႏွာင့္ အယွက္ ျဖစ္စရာျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္။ က်မ သူငယ္ခ်င္းကိုေတာ့ အႏိုင္ယူေနက်အတုိင္း “ငါက တုိင္းျပည္ကို မေရာင္းစားပါဘူးဟ .. ေပါင္ပဲ သံုးမွာ” လုိ႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။<br /><span style="font-size:130%;"><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">စာနယ္ဇင္းသမားဘဝ ကေမာက္ကမ (၁၂)</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ကဲ ေလရွည္သြားၿပီ ... ဆက္ပါမယ္။ အလင္းတန္းဂ်ာနယ္နဲ႔ ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္းက က်မအတြက္ သခၤန္းစာ မ်ားစြာ ေပးခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ က်မတို႔ ဂ်ာနယ္လစ္ေတြအတြက္ ဘယ္ေနရာပဲ ေရာက္ေရာက္ သခၤန္းစာ ယူစရာခ်ည္းပဲ မဟုတ္လား။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">Pop ဂ်ာနယ္၊ မဂၢဇင္းဆိုေတာ့ က်မတို႔ Pop သတင္းေတြကို လိုက္ရပါတယ္။ ဒီေတာ့ အႏုပညာနယ္လို႔ စာေပ ေလာကက သံုးေနက် ရုပ္ရွင္၊ ဂီတ ေလာကထဲ ေမႊေႏွာက္ သတင္းယူရပါတယ္။ က်မအတြက္ ဂီတ ပညာရွင္ ေတြနဲ႔ စကားေျပာရတာ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းသေလာက္ ရုပ္ရွင္ေလာကသားေတြ က်ေတာ့ နည္းနည္း စိတ္ညစ္ရပါတယ္။ အင္တာဗ်ဴးဂ်ာနယ္မွာ တုန္းကလည္း က်မ ရုပ္ရွင္ေလာကသား တခ်ိဳ႕ကို ဗ်ဴးခဲ့ဖူးတယ္။ သို႔ေသာ္ အလင္းတန္းဂ်ာနယ္က အေတြ႕အႀကံဳက်ေတာ့ တမ်ိဳး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ဆုိရလွ်င္ အင္တာဗ်ဴးဂ်ာနယ္တုန္းက “ေဘာင္းဘီဝတ္” တခ်ိဳ႕ရဲ႕ နာမည္ေတြကိုသံုးၿပီး ဝိတ္ႏွင့္ ၿဖဲရတာေလ။ အဲလိုမွ မလုပ္ရင္လည္း ကိုေရႊ မင္းသား၊ မေရႊ မင္းသမီးေတြက အင္တာဗ်ဴးမေပးခ်င္ၾကဘူး မဟုတ္လား။ ေၾကာက္လို႔ ေပးတယ္ ေခၚမလား။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">အလင္းတန္းဂ်ာနယ္၊ ေရႊအျမဳေတ မဂဇင္းက်ေတာ့ တမ်ိဳး။ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ဦးဝင္းၿငိမ္းက လူခ်စ္ လူခင္ ေပါတယ္။ သူ႔ကို စာေပနယ္ကေကာ၊ ရုပ္ရွင္၊ ဂီတ အႏုပညာ နယ္ပယ္ကေကာ ေလးစားသူ မ်ားတယ္ (လင္းရံုနက္ႀကီးနဲ႔မ်ားေတာ့ ကြာပါ့။ သူ႔က် ခ်စ္တာမဟုတ္ဘူး ... ေၾကာက္ၾကတာ) ေနာက္တခုက သူ႔ ေရႊအျမဳေတ မဂဇင္းက လက္ရိွအေနအထားအထိ အဆင့္တခုနဲ႔ ရပ္တည္ေနတဲ့ မဂဇင္းတေစာင္။ အႏုပညာသတင္းေတြ၊ အင္တာဗ်ဴး၊ ေဆာင္းပါးေတြ ေဝေဝဆာဆာပါသလို ဝတၳဳတိုေတြလည္း ဝေအာင္ ဖတ္ရတယ္ေလ။ ဒီလို မဂဇင္းတေစာင္ကို ပဲ့ကိုင္ေနသူဆိုေတာ့ အသိအကၽြမ္းေပါမ်ားသလို ဦးဝင္းၿငိမ္း ဆိုတဲ့ နာမည္ ၾကားလိုက္တာနဲ႔ ဘယ္မင္းသား ဘယ္မင္းသမီးကမဆို အင္တာဗ်ဴးေပးခ်င္ၾကတယ္။ အထူးသျဖင့္ တက္သစ္စမ်ားႏွင့္ ဒုတိယတန္း၊ တိယတန္း မင္းသား မင္းသမီးေတြက အလင္းတန္းဂ်ာနယ္နဲ႔ ေရႊအျမဳေတ မဂဇင္းမွာ ပါခ်င္ၾကတယ္။ အဲဒီမွာ ပါလိုက္ရင္ သူတုိ႔အဖို႔ ေပါက္သြားမယ္လို႔ ယံုၾကည္ေနပံုလည္းရပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">က်မတို႔ ဝင္ခါစ သတင္းေထာက္ ၄ ေယာက္ဟာ ကြင္းထဲကို အစိမ္းသက္သက္ေတာ့ မဆင္းရပါဘူး။ စစခ်င္းမွာ ရုပ္ရွင္ရိုက္ကြင္းေတြ၊ ဗီဒီယို ရိုက္ကြင္းေတြ၊ ဗီစီဒီ ရိုက္ကြင္းေတြကို အဲဒီအခ်ိန္က အယ္ဒီတာ ကိုဦးေဆြနဲ႔ ဓာတ္ပံု ကိုလင္း၊ ဦးဝင္းၿငိမ္းတို႔နဲ႔အတူ သြားရပါတယ္။ အဲဒီမွာပဲ ရုပ္ရွင္နယ္ကလူေတြ ဒီမဂဇင္းဂ်ာနယ္ကို ဘယ္ေလာက္ အားကိုးသလဲဆိုတာ ေတြ႕ရပါေတာ့တယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">မင္းသမီး မင္းသားေတြကလည္း ေတာ္ေတာ္ေတာ့ သနားစရာေကာင္းပါတယ္။ ကင္မရာဘက္လွည့္ သရုပ္ ေဆာင္လိုက္၊ စာနယ္ဇင္းသမားေတြလာရင္ သြားၿဖဲျပလိုက္ လုပ္ရပါတယ္။ စစခ်င္းဆိုေတာ့ က်မတို႔က ကိုဦးေဆြ ဘယ္လို အင္တာဗ်ဴးလုပ္တယ္ဆိုတာ ေလ့လာတဲ့ အေနအထားပဲ ရွိပါေသးတယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">က်မက အင္တာဗ်ဴးဂ်ာနယ္မွာတုန္းက မင္းသားမင္းသမီးေတြကို အင္တာဗ်ဴး လုပ္ခဲ့ဖူးတယ္ ဆိုေပမယ့္ အေနအထားက နည္းနည္းကြာေနပါတယ္။ သူတို႔ ဆက္ဆံပံုကအစ မတူပါဘူး။ ဒီေတာ့ က်မအတြက္ အသစ္ပဲ ဆိုပါစို႔။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">အဲဒီအခ်ိန္က မင္းသားရန္ေအာင္က ရန္ေအာင္နဲ႔သူ၏ ခ်စ္သူမ်ားလား ဘာလားမသိဘူး ဗီစီဒီ ရိုက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ အင္းလ်ားကန္ေစာင္းက အုိင္ဘီစီမွာ ရန္ေအာင္နဲ႔ မင္းသမီးေတြ တေယာက္ခ်င္း ရိုက္ေနၾကတာ။ ရိုက္ကြင္းမွာ မင္းသမီးထဲကဆို ခိုင္သင္းၾကည္ရယ္၊ ၾကည္လဲ့လဲ့ဦးရယ္ေတြ႕တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ခိုင္သင္း ၾကည္က မဂၤလာေဆာင္ၿပီးကာစေပါ့။ အဲ ... ကိုယ္ဝန္ရွိကာစလည္း ျဖစ္ေနေတာ့ သတင္းသမားေတြကို စကား သိပ္ေျပာခ်င္ပံုမရဘူး။ က်မတို႔လည္း ရိုက္ကြင္းကုိၾကည့္ၾက မင္းသမီးေတြ ဘယ္လိုေနလဲ ၾကည့္ၾကနဲ႔ ေန႔တဝက္ ကုန္တာပါပဲ။ အဲဒီရိုက္ကြင္းကို က်မတို႔ကို ေခၚသြားရတာ အေတြ႕အႀကံဳရရံုပါ။ ဘာအလုပ္မွ လုပ္စရာ မလိုေသး ဘူး။ တခုေတာ့ ရွိတာေပါ့ ... ေနာက္ပိုင္း ေပါ့ပ္သတင္းေတြကို သူတို႔ ေရးမယ္ဆိုၿပီး ကိုဦးေဆြက မိတ္ဆက္ေပး ပါတယ္။ သူတို႔ကလည္း ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တခါနဲ႔ေတာ့ ဘယ္မွတ္မိပါ့မလဲ။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">အဲဒီရိုက္ကြင္းမွာ သတိထားမိတာကေတာ့ မင္းသားႀကီး ရန္ေအာင္ပါ။ သရုပ္ေဆာင္တဲ့ ေနရာမွာ အလြန္ရဲတင္း တာ ေတြ႕ရပါတယ္။ မင္းသမီးေတြကို အကိုင္အတြယ္ ၾကမ္းတယ္ေပါ့ေလ။ သူ႔ရဲ႕ သီအိုရီ ထင္ပါရဲ႕.. ရိုက္ကြင္း ေပၚမွာတင္မကဘူး ... သူက ရိုက္ကြင္း နားတဲ့ အခ်ိန္မွာပါ မင္းသမီးေတြနဲ႔ စကားေျပာရင္ တရင္းတႏွီးနဲ႔ (မရိုေသ့စကား) ဟိုကိုင္ ဒီဖက္ စကားေျပာေလ့ရွိတာ ေတြ႕ရတယ္။ မင္းသမီးေတြကလည္း သူ႔က်ေတာ့ တခ်က္ ကေလးမွ ရြံ႕တာ မေတြ႕ရဘူး။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">အစ ဆိုေတာ့ က်မတို႔ ေလးေယာက္သား ဟိုေငး၊ ဒီေမာ့နဲ႔ ဘာမွလည္း လုပ္စရာမလိုေသးဘဲ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဆရာဦးဝင္းၿငိမ္းက က်မတို႔ ေလးေယာက္ကို ရိုက္ကြင္းအမ်ားစု တည္တတ္တဲ့ ေနရာေတြကို လိုက္ပို႔ေပးပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက အမ်ားဆံုးရိုက္ကြင္းေတြရွိတတ္တာ ေဒၚညိဳတိုက္ လို႔ေခၚတဲ့ သဃၤန္းကၽြန္းက တိုက္ႀကီးတတိုက္ရယ္ ...။ ေနာက္ေတာ့ အဲ့ေဒၚညိဳတိုက္နားမွာ ေနာက္ထပ္ တိုက္ႀကီးတတိုက္ ထပ္ေဆာက္ၿပီး ငွားစားပါတယ္။ သူကေတာ့ သူေဌးခန္းေတြ ရိုက္ရင္သံုးတာေပါ့။ ေနာက္တခုက ကီလီ ၆ လို႔ ေခၚတဲ့ ကီလီက ၿခံနဲ႔ အိမ္ႀကီးပါ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ျမန္မာကားေတြ ၾကည့္တဲ့သူေတြဆို သိမွာပါ။ အိမ္ႀကီးက အုတ္ခံ ပ်ဥ္ေထာင္ ေရွးအိမ္ႀကီး။ အဲ့ဒီအိမ္ႀကီးကိုပဲ ဟိုဘက္က လွည့္ရိုက္လိုက္ ဒီဘက္ကလွည့္ရိုက္လိုက္ ၿခံထဲ ဆင္းရိုက္လိုက္ လုပ္ၾကပါတယ္။ ေရွးကားေတြ ရိုက္ရင္ သူေဌးအိမ္ေပါ့၊ ေတာကားဆို ေတာသူႀကီးတို႔၊ ေတာသူေဌးတို႔ပိုင္တဲ့အိမ္က အဲဒီအိမ္ျဖစ္သြားပါတယ္။ အေဆာင္အေနနဲ႔ဆိုရင္ အဲဒီက အခန္းေတြကိုသံုးပါတယ္။ ဒါရိုက္တာ မိုက္တီးရိုက္တဲ့ ဟာသကား နာမည္ေတာ့ ေမ့သြားၿပီ သတိရရင္ေျပာၾကပါဦး၊ လြင္မိုးနဲ႔ ရာဇာေနဝင္းပါတာေလ။ အဲ့ကားမွာ လြင္မိုးနဲ႔ ရာဇာေနဝင္းေနတဲ့ အေဆာင္က အဲဒီကီလီ ၆ အိမ္ႀကီးေပါ့။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ေနာက္ေတာ့ အဲဒီၿခံအေနာက္ဘက္မွာ ဘန္ဂလိုလို ခပ္ဆင္ဆင္ ထရံကာ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ ေသးေသးေလးေတြ ရွိတယ္။ အဲဒီအိမ္ေလးေတြကေတာ့ ေတာကားတို႔၊ ဆင္းရဲသားခန္းတို႔ရိုက္ရင္ သံုးတယ္။ အခ်ဳပ္ခန္းလုပ္ဖို႔ ေနရာလည္း ရွိတယ္။ အဲဒီအိမ္ႀကီးမွာပဲ တရားရံုးခန္းေတာင္ ရိုက္တာေတြ႕ရတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ေက်ာင္း နဲ႔ ပတ္သက္တာ ရိုက္ရင္ေတာ့ အင္းလ်ားကန္ေစာင္းမွာပဲ ရိုက္ၾကတာမ်ားတယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">က်မတို႔ ၄ ေယာက္က မနက္ ဘားလမ္းက ရံုးကို ေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ခနထိုင္ၿပီး ရုံးကဖုန္းနဲ႔ ဖုန္းေတြေခၚရပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ဒါရိုက္တာေတြဆီေပါ့။ ဘယ္ဒါရုိက္တာ ဘယ္မွာကားရိုက္ေနတယ္ ဆိုတာ ကိုဦးေဆြကလည္း တခါတေလ ေျပာျပပါတယ္။ အဲဒီလို သိရၿပီဆိုတာနဲ႔ ကားရိုက္ရွိတဲ့ေနရာကို ကိုယ့္အစီအစဥ္နဲ႔ ကိုယ္ သြားၾကရ တာပဲ။ ဟိုေရာက္ေတာ့မွ အဆင္ေျပသလို ေမးၾကျမန္းၾက။ ဗ်ဴးၾက ...။ ၿပီးေတာ့ တုိက္ကို ျပန္လာ ... အခ်ိန္ရရင္ တထုိင္တည္း စာမူထိုင္ေရး၊ အခ်ိန္မရရင္ ေနာက္ေန႔မွေရး ... ဒီလိုနဲ႔ သံသရာလည္တာပါပဲ။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">အဲဒီရိုက္ကြင္းေတြမွာ ႀကံဳရတဲ့ အင္တာဗ်ဴး အေတြ႕အႀကံဳေလးေတြကိုလည္း ေဖာက္သည္ခ်ခ်င္ပါေသးတယ္။ တရားရစရာေလးေတြ၊ ရယ္စရာေလးေတြ၊ စိတ္ရႈပ္စရာေတြ၊ တခါတေလးလည္း ေပ်ာ္စရာေတြေပါ့။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">က်မကေတာ့ စာေရးဆရာမ ျဖစ္ခ်င္သူဆိုေတာ့ ဝတၳဳတိုေတြကို ႀကိဳးစားေရးေနပါတယ္။ တဘက္ကလည္း အင္တာဗ်ဴးေတြ ရုပ္ရွင္သတင္း ဂီတသတင္းေတြ ေရးရင္း တဘက္ကလည္း ဝတၳဳတိုေတြေရးရင္း ေနခ်င္တာပါ။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">အဲဒီတုန္းက အယ္ဒီတာ ကိုဦးေဆြက ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္ေပမယ့္ က်မတို႔ကို သိသင့္သိထိုက္တာေတြ ေတာ္ေတာ္ သင္ေပးပါတယ္။ ဆရာႀကီးစတုိင္နဲ႔ မေနတဲ့အတြက္ က်မတို႔ အေနမခက္ဘူးေပါ့။ ကိုလင္းကလည္း ေပ်ာ္တတ္ ပါတယ္။ က်မနဲ႔တူတူ အလုပ္ဝင္ၾကတဲ့ ခင္ခင္ေက်ာ္ ဆိုလည္း က်မ ညီမေလးတေယာက္လိုပဲ။ ေနာက္ ကိုၾကည္ေအာင္နဲ႔ ကိုသန္႔ဇင္ ဆိုလည္း က်မထက္ အသက္ငယ္ၾကတယ္။ က်မတို႔ ၄ ေယာက္က စုစု စည္းစည္းနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲ။ သတင္းဆိုလည္း မလုဘူး။ အဆင္ေျပသလိုေရးလုိက္ၾက တာပဲ။ ကိုသန္႔ဇင္က သိပ္မၾကဘူး အလုပ္ ထြက္သြားတယ္။ ကိုၾကည္ေအာင္ရယ္ က်မရယ္ ခင္ခင္ေက်ာ္ရယ္ကေတာ့ နည္းနည္းၾကာတယ္။ အဲဒီမွာ ကိုၾကည္ေအာင္ႀကီး ဒုကၡေရာက္တဲ့ ရယ္ရတဲ့ အေၾကာင္းေလးေတြ ေနာက္ပိုင္း ေရးပါဦးမယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">က်မနဲ႔ ခင္ခင္ေက်ာ္က ခုထိ အဆက္အသြယ္ရွိၾကတယ္။ တေလာက ဖုန္းဆက္ေတာ့ သူ႔ကို က်မက ''ဟဲ့ ကုလားမ ... က်ဳပ္အခု စာနယ္ဇင္းသမား ကေမာက္ကမ ဆိုၿပီး ေရးေနတာ အလင္းတန္းေရာက္ေနၿပီ။ တခ်ိဳ႕ က်ဳပ္ ေမ့ေနတာေလးေတြ ေျပာပါစမ္းပါ'' လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ ... သူက မွတ္မွတ္ရရ ရွိခဲ့တာေလးေတြ ျပန္ ေျပာျပပါေသးတယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">လူသားေတြ ျဖစ္ၾကတဲ့အတြက္ တေနရာထဲမွာ အၿငိမ္မေနႏိုင္ၾကဘဲ ေရၾကည္ရာျမက္ႏုရာ ေရႊ႕ေျပာင္းၾကတဲ့ သေဘာရွိေလေတာ့ အဲဒီလုိ ခြဲခြာရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကေလးေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေဝးကြာေပမယ့္ သံေယာဇဥ္လက္က်န္ေလးေတြနဲ႔ဆုိေတာ့ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ တနည္းနည္းနဲ႔ ျပန္ဆံုၾကတဲ့အခါမွာ စိတ္ခ်မ္းသာရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်မကေတာ့ လမ္းခြဲရမယ္ဆိုရင္ေတာင္ အမုန္းေတြနဲ႔လမ္းမခြဲခ်င္ဘူး။ မတတ္သာလို႔ အမုန္းေတြနဲ႔ လမ္းခြဲရတာေတြလည္း ရွိသေပါ့ေလ။ အဲဒီလိုက်ေတာ့လည္း စိတ္မေကာင္းေပမယ့္ ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ပါဘူး။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">က်မ ပထမဆံုး ေရႊအျမဳေတကို ေပးျဖစ္တဲ့ ဝတၳဳတိုက <a href="http://tututha.blogspot.com/2008/05/blog-post_19.html">'စက္ႏွင့္လူ' </a>ဆိုတဲ့ဝတၳဳတိုေလးပါ။ ေပးထားၿပီး ရင္တထိတ္ ထိတ္နဲ႔ သံုးပါ့မလားလို႔ ရင္ခုန္ရတဲ့ ဝတၳဳတိုေလးေပါ့။ ေရႊရဲ႕ စံကိုလည္း သိထားေတာ့ ပိုၿပီး ရင္ခုန္ရတယ္။ ဦးဝင္းၿငိမ္းကို မေမးရဲလုိ႔ ကိုဦးေဆြကို ခနခနေမးေတာ့ ကိုဦးေဆြက 'ညည္းဝတၳဳ သံုးျဖစ္တယ္' လုိ႔ပဲ ေျပာပါ တယ္။ အဲဒီလိုေျပာတဲ့အထိ စိတ္ဒုန္းဒုန္း မခ်ႏုိင္ေသးပါဘူး။ ဝတၳဳတိုေလး တကယ္ပါလာေတာ့မွပဲ က်မ သက္ျပင္းခ်ႏုိင္ေတာ့တယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ဘေလာ့ေပၚမွာ ေရးခ်င္တာကို ေရးခ်င္တိုင္းေရးေနရေတာ့ အဲဒီလို အယ္ဒီတာစားပြဲျဖတ္သန္းရတဲ့ အေတြ႕ အႀကံဳကို လြမ္းမိတယ္။ ခင္လိုမင္လို႔ စာမူကို သံုးေပးတာ မဟုတ္ဘဲ တကယ္ကိုထိုက္တန္လို႔ သံုးေပးတယ္ ဆိုတာ ခံစားရတဲ့အတြက္ ဒီတပုဒ္နဲ႔တင္ ငါစာေရးဆရာျဖစ္ၿပီပဲ ဆိုၿပီး မာန္တက္တယ္ :P</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">အဲလုိေျပာလို႔ ဘေလာ့ေပၚမွာ ေရးေနတဲ့သူေတြကို ပုတ္ခတ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေၾကာက္ခမန္းလိလိ ေကာင္းတဲ့ စာမူေတြ ... စာမ်က္ႏွာေပၚေရာက္သင့္တဲ့ စာမူေတြအမ်ားႀကီး ဘေလာ့ေပၚမွာ ေတြ႕ေနရသားပဲ။ စာမ်က္ႏွာေပၚ တင္ေပမယ့္ အယ္ဒီတာေကာင္းရဲ႕ စားပြဲကို မျဖတ္သန္းဘဲနဲ႔ေတာ့ စာေရးဆရာေဟ့လို႔ ေၾကြးေၾကာ္လို႔ ဘယ္ရပါ့ မလဲ။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ေက်ာက္ရိုင္းတံုးေတြက အမ်ားႀကီးပဲ။ မွတ္ေက်ာက္တင္လိုက္ရင္ အဖိုးတန္ေက်ာက္ျဖစ္လာမယ့္ ေက်ာက္ရိုင္း ေတြေပါ့။ မွတ္ေက်ာက္တင္ခြင့္မရၾက ေသးတာပါ။ က်မကေတာ့ အနည္းငယ္ မွတ္ေက်ာက္တင္ခြင့္ ရခဲ့တယ္ ဆိုတာကို ျပန္ေဝမွ် ခ်င္တာပါ။ တခ်ိန္က်ရင္ေတာ့ အဲဒီေက်ာက္ရိုင္းေတြ ေသြးခြင့္မွတ္ေက်ာက္တင္ခြင့္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးရၾကလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ ...။ ဆက္ပါဦးမယ္ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);"> </span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8565577916831563970-4009468916404721688?l=tututha.blogspot.com' alt='' /></div>tututhahttp://www.blogger.com/profile/01861509391771056760noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8565577916831563970.post-4889206845207851922009-11-18T16:57:00.003+07:002009-11-18T18:33:07.189+07:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ဒီေန႔ က်မ ေမေမ၏ ၆၅ ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔ျဖစ္သည္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ေမေမ့ကို လြမ္းသည္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">အစ္ကိုႏွင့္ေမာင္ၾကားမွာ တဦးတည္းေသာသမီး ျဖစ္သည့္ က်မကို ေမေမက တိုးတိုးေဖာ္လုပ္ခ်င္ေသာ္လည္း က်မက အေမ့နား မကပ္။ ခုလို ရပ္ေဝးေျမျခား ေရာက္ေနလို႔ မကပ္ျဖစ္တာထက္ အတူရွိေနစဥ္ကတည္းက ေမေမ့နားကို က်မ လိုအပ္မွသာ ကပ္ၿမဲ။ ေမေမက သားသမီး ၃ ေယာက္တြင္ က်မ ဒုကၡကို အခံစားရဆံုးျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေမေမက ဘယ္တုန္းကမွ က်မ ဒုကၡမ်ားကို မညည္းညဴ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ခု က်မ သားေတြက ေမေမႏွင့္အတူ ...။ ေမေမ့အရိပ္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ရွိေနသည္ဟု စိတ္ခ်စြာျဖင့္ က်မ ေနာက္ဆံမတင္းဘဲ အလုပ္လုပ္ႏုိင္သည္။ ထို႔အတြက္ ေမေမ့ကို က်မ ေက်းဇူးတင္သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">တခါတုန္းကေတာ့ က်မက အေမ့အေပၚ အလြန္ဆိုးသူ ... သမီးဆိုးေပါ့။ အေမ့နားကို ကပ္၍ တြတ္တီးတြတ္တာ မေျပာေသာ သမီး ... ။ အေမကို အၿမဲ ဆရာလုပ္ေသာသမီး၊ အေမၾကည့္မရေသာ သမီးျဖစ္သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ေမေမက အလွႀကိဳက္သေလာက္ က်မက ဆန္႔က်င္စြာ (တမင္ဆန္႔က်င္တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္) အလွမႀကိဳက္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">အပ်ိဳတုန္းက အလုပ္လုပ္စဥ္ က်မရသည့္ လခကို က်မႀကိဳက္ေသာ စာအုပ္မ်ား စိတ္ႀကိဳက္ဝယ္ၿပီးမွ အေမ့ကိုေပးသည္။ အေမႏွင့္က်မ တက်က္က်က္၊ ဘယ္ေတာ့မွမတည့္ ..။ အေဖကိုပဲ အထင္ႀကီးသည့္ က်မက အေမေျပာသမွ် အကုန္ ဆန္႔က်င္သည္ ... ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">တခါမွာေတာ့ က်မတို႔ ခရီးရက္ရွည္ ထြက္ၾကရသည္ ... တလေက်ာ္ၾကာသည္။ ထုိအေတာအတြင္း မိခင္မ်ားေန႔ႏွင့္ ႀကံဳေတာ့ ႀကံဳရာၿမိဳ႕တၿမိဳ႕က ဘုရားေက်ာင္းတေက်ာင္းမွာ မိခင္ေတြကို ဂုဏ္ျပဳအစီအစဥ္လုပ္သည္။ အဲလိုက်ေတာ့ က်မ အေမ့ကို သတိရကာ မ်က္ရည္က်မိျပန္သည္။ သို႔ေသာ္ အေမကို က်မတမ္းတတာ ခဏသာ ..။ ျပန္လာေတာ့ ဒုံရင္း ဒံုရင္း က်မႏွင့္ အေမ တက်က္က်က္ ျဖစ္ၾကျပန္သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">က်မ အေမက မဟုတ္တာမွန္သမွ် ေခါင္းငံု႔မခံဆိုသည့္ လူစားျဖစ္သည္။ မဟုတ္ဘူးထင္လွ်င္ အေမက ဘယ္သူ႔အတြက္ ျဖစ္ျဖစ္ ေခါင္းခံဝင္ေျပာတတ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အေမက ေဆြမ်ိဳးမ်ားၾကားတြင္ ရြ႔ံေၾကာက္အျဖစ္ခံရသည္။ ေမေမ့ကို လန္႔ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ လူမုန္းမ်ားသည္။ က်မတို႔ ေမာင္ႏွမမ်ားက မႀကိဳက္။ ကိုယ္ႏွင့္မဆုိင္လွ်င္ အသာေလး ၿငိမ္ေနေစခ်င္သည္။ ေမေမက မရ ...။ တခါလည္း ေမေမ့ ေမာင္အငယ္ကို ေမေမ့အစ္ကို က်မဘႀကီးက အႏိုင္က်င့္ေနသည္။ ေမေမက မခံႏုိင္ျဖစ္ကာ ဝင္ေျပာသည္။ ဇာတ္လမ္းဆံုးေတာ့ ထုိညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္က ပံုမွန္အတိုင္း ျပန္ျဖစ္သြားၿပီး ေမေမ့ကို က်မ ဘႀကီးက မေခၚ မေျပာျဖစ္သြားသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ေနာက္တခု ေမေမ့အက်င့္က ေဆြမ်ိဳးမ်ားထဲမွ ညီမ၊ တူမမ်ား အိမ္ေထာင္ျပဳေတာ့မည္ ဆိုလွ်င္ “သေဘာမတူဘူး” ဆိုတာႏွင့္ အရင္စျခင္းျဖစ္သည္။ ထုိသို႔ သေဘာမတူျခင္းက သူ႔ ညီမ၊ တူမမ်ားကို ႏွေမ်ာေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သူ ဘယ္လိုပဲ သေဘာမတူမတူ ထိုစံုတြဲက ယူျဖစ္ၾကသည္သာ။ ေမေမ့မွာသာ ထို စကား တဘက္နားသို႔ ေရာက္သြားသျဖင့္ တဘက္သားက မွတ္သားထားၿပီး တသက္လံုး မုန္းတာ ခံရေတာ့သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ေမေမ့ညီမအငယ္ က်မ အေဒၚ အိမ္ေထာင္ျပဳေတာ့ ေမေမက “သေဘာမတူဘူး” ဆိုတာႏွင့္ ဖ်က္သည္။ ထံုးစံအတိုင္း သူတို႔ ႀကိဳက္ၾကေတာ့ ယူျဖစ္ၾကတာပါပဲ။ က်မအေဒၚ၏ ခင္ပြန္းက ေမေမႏွင့္ ေမာင္ႏွမလို ေနသူ ... ။ ေဘာမတူဘူး ဆိုသည့္ စကားတခြန္းကို ထိုဦးေလးက မွတ္သားထားကာ သူေသသည္အထိ တဖြဖြ ေျပာေလ့ရွိသည္။ “နင္တို႔ အေမက ငါနဲ႔ နင့္အေဒၚကို သေဘာတူတာမဟုတ္ဘူး” ဆိုသည့္စကား အၿမဲေျပာသည္။ ဒါလည္း ေမေမက မမွတ္ .. ေနာက္ထပ္ တူမေတြ ေယာက္်ားယူခါနီးတိုင္း ေျပာၿမဲ။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">တူမေတြေတာင္ ေျပာမွေတာ့ သမီးအရင္းေခါက္ေခါက္ က်မကိုလည္း “သေဘာမတူဘူး” ဟု မေျပာဘဲမ်ားေနမလားဟု မထင္လိုက္ပါႏွင့္။ ေမေမကလည္း ေျပာသည္။ က်မကလည္း ယူသည္။ သေဘာမတူဘူး ဟု အက်င့္အတိုင္း ေျပာခဲ့ေသာ္လည္း ေမေမက ထို တူသားမက္မ်ားႏွင့္ သားမက္ကို ေတာ္ေတာ္ခ်စ္သည္။ ဂရုလည္းစိုက္သည္။ ေကၽြးစရာရွိလည္း ေကၽြးသည္။ ေမြးေန႔ကအစ မွတ္သားထားသည္။ သို႔ေပမယ့္ သေဘာမတူဘူး ဆိုတာကေတာ့ ဆက္ေျပာေနေသးသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">က်မမွတ္မိသေလာက္ ေမေမက က်မပါပါကို အလြန္ခ်စ္သည္။ ေမေမက ပါပါ့ထက္ ၈ ႏွစ္ခန္႔ငယ္သျဖင့္ ပါပါက ကေလး တေယာက္လုိ အၿမဲဆံုးမတာ ေတြ႕ဖူးသည္။ ေနာက္ ပါပါက ကာတြန္းဆရာဆိုေတာ့ သူ႔မိန္းမကို သူ႔ကာတြန္းေလးမ်ားလိုပဲ ခ်စ္ပံုရသည္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">က်မလည္း ေရးဖူးပါသည္။ က်မတို႔ငယ္ငယ္က ရွားပါးသည့္ေခတ္ဆိုေတာ့ ေမေမက အိ္မ္၏စားဝတ္ေနေရးအတြက္ ရသည့္ ႏွစ္ေယာက္ ဝန္ထမ္းလခေလးျဖင့္စီမံရသည္။ ေမေမ့စိတ္ထဲတြင္ တလတလ အလွ်င္မီဖို႔ဆိုတာကိုသာ အၿမဲစဥ္းစား ေနရသည့္ အတြက္ ပါပါ့ကာတြန္းခေလးမ်ားရလွ်င္ အလြန္ေပ်ာ္သည္။ တခါတေလ ပါပါက က်ီစားသည့္သေဘာ ေမေမ့အေၾကာင္း ကာတြန္းလုပ္ဆြဲၿပီး မဂၢဇင္းတြင္ပါလာလွ်င္ေတာင္ ေမေမက မသိ။ စာအုပ္ၾကားတြင္ညႇပ္ထားသည့္ ကာတြန္းပံုခေလးကိုသာ ဆြဲယူကာ ကာတြန္းကို ဖတ္ေလ့မရွိ။ တျခားသူေျပာျပေတာ့မွ သိရၿပီး ေမေမစိတ္ဆိုးေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ေမေမ စိတ္ဆိုးလွ်င္ ခဏသာ။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ပါပါ့ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္တြင္ေတာ့ ေမေမက တကယ့္ဇနီးေကာင္းျဖစ္သည္။ တခ်က္ကေလးညည္းညဴတာ မေတြ႕ခဲ့ရ။ ကင္ဆာေရာဂါေၾကာင့္ နာက်င္ေနေသာ ပါပါ့နားမွ တဖဝါးမွ မခြာဘဲ ျပဳစုခဲ့သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ပါပါ မရွိေတာ့သည့္ေနာက္ပိုင္းမွာ ေမေမက က်မတို႔ ေမာင္ႏွမသံုးေယာက္ကို လူႀကီးမ်ားလို သေဘာထားတုိင္ပင္ကာ သူ အတတ္ႏုိင္ဆံုး ျပဳစုေပးခဲ့သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ေမေမက ဟင္းခ်က္ ေကာင္းသူတေယာက္ေတာ့မဟုတ္။ ဟင္းခ်က္ မေကာင္းတာထက္ စိတ္ကူးတည့္သလို ခ်က္လိုက္သျဖင့္ အစပ္အဟပ္လြဲတာျဖစ္သည္။ က်မေမာင္ ကိုရဲ လူပ်ိဳတုန္းကဆို ခနခနခံရသည္။ တခါကိုရဲက “ေဂၚရခါးသီးေလး စားခ်င္လိုက္တာ” ဟု ေမေမ့ေရွ႕တြင္ ေျပာမိေတာ့ ေမေမက သီရိမဂၤလာေစ်းေရာက္တုန္း ေဂၚရခါးသီးေတြ အိတ္လိုက္ ဝယ္လာသည္။ ေဂၚရခါးသီးကို ကိုရဲအတြက္ တေန႔တမ်ိဳး ေၾကာ္လိုက္၊ ခ်ဥ္ရည္ခ်က္လိုက္ ခ်က္ေကၽြးသည္။ ကိုရဲ က်မအိမ္ ေရာက္လာၿပီး “မတူးရာ ..ေမေမ့ဆီသြားလိုက္စမ္းပါ။ ေမေမ့ဆီမွာ ေဂၚရခါးသီးေတြ အမ်ားႀကီးက်န္ေသးတယ္။ အဲဒါ သမီး စားခ်င္လို႔ဆိုၿပီး သြားေတာင္းလုိက္စမ္းပါ။ တို႔ေတာ့ ဗိုက္ထဲမွာ ေဂၚရခါးပင္ ေပါက္ေတာ့မယ္” ဟု က်မကိုလာေျပာရသည္ထိ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">တခါလည္း ေမေမက သူ႔သားငယ္ေလး ကိုရဲအတြက္ စပယ္ရွယ္ ဟင္းခ်က္သည္။ ဝက္သားဟင္း၊ ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းခ်ိဳ၊ ငပိေၾကာ္ တဲ့။ ကိုရဲတေယာက္ ဗိုက္ပြတ္ၿပီး စားမည္ျပင္ေတာ့မွ သတိရသည္။ ေမေမ ထမင္းခ်က္ဖို႔ေမ့ေနသည္တဲ့ ...။ အဲဒီလို အေမကို က်မတို႔သားသမီးမ်ားက ေနာက္ေနာက္ ေျပာင္ေျပာင္ျဖင့္ ခ်စ္ၾကသည္။ ပါပါ မရွိသည့္ေနာက္ ေမေမ့ကိုသာ စရင္း ေနာက္ရင္း က်မတို႔ မိသားစု ေပ်ာ္ေအာင္ေနၾကသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ေမေမက က်မအတြက္ သူရဲေကာင္းႀကီးေတာ့မဟုတ္ ... သို႔ေသာ္ သိပ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းသည့္ အေမ ..။ အရင္က က်မ စဥ္းစားမိတာက သမီးမိန္းကေလး မေမြးခ်င္ ... ေမြးလို႔ကေတာ့ ေမေမ့ဝဋ္ေတြ ျပန္လည္မွာေၾကာက္သည္။ သား ၂ ေယာက္ ေမြးေတာ့ က်မ သိပ္ေပ်ာ္သည္။ သမီးမိန္းကေလး မေမြးေတာ့ ငါ ဝဋ္မလည္ေတာ့ဘူးဟု စဥ္းစားသည္။ ခုေတာ့ သမီးေလး တေယာက္ ရွိရင္ေကာင္းမွာဟု စဥ္းစားမိေနသည္။ က်မအေပၚမွာ က်မ ေမေမ့အေပၚဆိုးသလို ဆိုးမည့္ သမီး တေယာက္ေလာက္ လိုခ်င္ေနမိသည္။ ေမေမတို႔ေျပာသလို “သမီးမိန္းကေလးက ဘယ္ေလာက္ဆိုးဆိုး အနည္းဆံုး ဟင္းတခြက္ေတာ့ အေမ့အိ္မ္ ေရာက္ေအာင္ပို႔ေသးတယ္” ဆိုသည့္စကားကို က်မ ေထာက္ခံေနမိသည္။ က်မ ေမေမ့အတြက္ ဟင္းတခြက္စာမက ပို႔ေပးႏုိင္ၿပီ။ ျပည့္စံုေအာင္ မေပးႏုိင္ေပမယ့္ ေမေမက က်မေပးသမွ် အတိုအထြာေလးမ်ားအတြက္ အၿမဲဂုဏ္ယူသည္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">က်မကေတာ့ ဟင္းတခြက္ေမွ်ာ္လင့္ႏိုင္မည့္ မိခင္တေယာက္ မဟုတ္တာ ေသခ်ာပါသည္။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8565577916831563970-488920684520785192?l=tututha.blogspot.com' alt='' /></div>tututhahttp://www.blogger.com/profile/01861509391771056760noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8565577916831563970.post-26253319645282114752009-11-13T13:23:00.005+07:002009-11-13T13:41:39.226+07:00<div style="text-align: justify; color: rgb(0, 102, 0);"><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CTuTuTha%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @p